ယန်ဘိုသည် သူ၏ဖခင်ထက်ပင် ပို၍မာကျောပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အသနားခံခြင်း၊ ငိုယိုခြင်း သို့မဟုတ် အားနည်းချက်ကို ပြသခြင်းမျိုး လုံးဝမလုပ်ခဲ့ပေ။
ရက်အတော်ကြာ ပြင်းထန်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံခဲ့ရသဖြင့် သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
"မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး။ မင်းက ငါ့ထက် ပိုသာတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေ အားလုံးကတော့ အဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မိခင်နဲ့တော့ ငါ့မှာ ရန်ငြိုးရှိတယ်"
သူသည် ဖခင်တစ်ဦးတည်းမှ ဆင်းသက်လာသော တစ်ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီသည်လည်း သူ၏မိခင်နှင့် ယန်ဘို၏မိခင်ကြားက ရန်ငြိုးကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်တာလဲ" ဟု ဝမ်ယွီက မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမရှိပါဘူး" ယန်ဘိုက ပြောသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရလဒ်ကတော့ ထွက်ပေါ်ပြီးသားပဲ။ အနိုင်ရတဲ့သူက အကုန်ယူသွားတဲ့ ကိစ္စမျိုးပေါ့၊ ဒါထက်ပိုပြီး ပြောစရာမရှိတော့ပါဘူး။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တစ်ခါမှ တကယ့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားကောင်းကောင်း မပြောခဲ့ဖူးဘူးလို့ပဲ ခံစားရလို့ပါ"
ဝမ်ယွီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "သွေးသားတော်စပ်ရုံနဲ့တော့ ညီအစ်ကိုတွေလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး။ အရင်မျိုးဆက်တွေကြားက ကိစ္စတွေကပဲ ငါတို့ဟာ တကယ့်ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်တာပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့" ယန်ဘိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်မောကာ သူ့ကို မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်တော့မှာလား"
ဝမ်ယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်းက အဲဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား"
"တန်ဖိုးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင်တော့ မင်းကို သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပစ်မှာပဲ" ယန်ဘိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါလည်း သူ့ဘေးမှာပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာဆိုတော့ အဘိုးကြီးနဲ့ အတူတူပါပဲ"
ဝမ်ယွီက မထီတရီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း သေချင်နေတာဆိုရင် နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဘောင်းဘီကြိုးနဲ့ ကြိုးကွင်းလုပ်ပြီး တံခါးမှာ ချိတ်ဆွဲသေလို့လည်း ရတာပဲ။ ငါ့လက်ကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်စရာ မလိုဘူး"
အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယန်ဘိုက ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။ "ငါ့အမေက ပညာမတတ်ဘူး"
ဒီစကားက ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝမ်ယွီမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
သူက ဆက်ပြောသည်၊ "သူမက ရုပ်ရည်လည်း သိပ်မချောဘူး၊ မင်းအမေနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူမအတွက်တော့ ငါ့အဖေနဲ့ လက်ထပ်ရတာဟာ ကံထူးလွန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူမကို သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားစေတဲ့အထိပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ သူမ မသိခဲ့တာက ငါ့အဖေက သူမကို လက်ထပ်ခဲ့တာ မင်းအမေအပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း ပြဖို့သက်သက်ပဲ။ မင်းအမေက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူလို့ ထင်စေချင်တာ။ တကယ်လို့ သူသာ မင်းအမေနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ရင်တောင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ချစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာမျိုးပေါ့၊ သူ့ဇနီးကိုတောင်မှပေါ့"
"ငါ့အဖေ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့အဖေလို့ ပြောရမလား၊ သူက တကယ်တော့ လူတွေကို လူလို့ မမြင်ဘူး။ ငါ့အမေ၊ မင်းအမေ၊ ငါနဲ့ မင်း အားလုံးအပါအဝင်ပေါ့"
"အရင်တုန်းက ငါ မင်းအမေကို ဓားနဲ့ထိုးခဲ့တုန်းက ငါ့အဖေကိုပါ ထိုးခဲ့သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ကြောက်လန့်နေခဲ့မိတယ်။ ဟူး"
ယန်ဘိုက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စတွေအားလုံးထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အပြစ်ကင်းစင်တယ်ဆိုရင် အဲဒါ ငါ့အမေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ဝမ်ယွီသည် ထိုစကားကို ငြင်းဆန်စရာ စကားလုံးမရှိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေများကြားတွင် ဝမ်ကော်အန်းပင်လျှင် အပြစ်ကင်းစင်သူ မဟုတ်ပေ။
ဤကိစ္စတွင် တစ်ဦးတည်းသော စင်ကြယ်သည့် သားကောင်မှာ ယန်ဘို၏မိခင်သာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ယန်ဘို၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။
"ငါနဲ့ ငါ့အဖေက မင်းအမေကို ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "မင်းအမေက ဆေးရုံမှာပဲ ဆက်နေပြီး ကုသမှု ခံယူပါလိမ့်မယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်ကိုတော့ ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။ ငါ့အမေက သူမအပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
ယန်ဘိုသည် စိတ်သက်သာရာရသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
၎င်းသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
အစည်းအဝေးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ယွီသည် ဤစကားဝိုင်းကို လုံးဝ မေ့ပစ်ချင်နေမိသည်။ သို့သော် သူ မေ့မရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူငယ်ချင်းများထဲတွင် သတင်းအချက်အလက် အမြန်ဆုံးသိသူမှာ ချန်ဟောက်ရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ယွီထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး မေးမြန်းခဲ့သည်။
အတိအကျ မပြောနိုင်သေးသဖြင့် ဝမ်ယွီက အသေးစိတ် မပြောပြခဲ့ပေ။ အစား "ဆွန်ယားရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား" ဟုသာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်ဟောက်ရန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
"သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်" ဟု ချန်ဟောက်ရန်က ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်၊ "မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ဂရုမစိုက်ရတာလဲ"
ချန်ဟောက်ရန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "အရက်နည်းနည်းလွန်သွားလို့ပါ"
"သူမ ဘာလုပ်ချင်သလဲ" ဝမ်ယွီက မေးသည်။
မတော်တဆမှုများ ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသော နည်းလမ်းများ ရှိသည်။
ချန်ဟောက်ရန်၏ အသံမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ဆွန်ယားရှန်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အရာတစ်ခုခု လုပ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။
တကယ်ပင် ချန်ဟောက်ရန်က ပြောသည်၊ "ဒီနေ့ခေတ်က မိန်းကလေးငယ်တွေရဲ့ စိတ်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားသလဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး"
"ဘယ်လောက်ထိလဲ" ဟု ဝမ်ယွီက မေးသည်။
"ဟူး!" ချန်ဟောက်ရန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောသည်၊ "သူမက လက်ထပ်ဖို့အထိ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ။ သူမက လက်ထပ်ရမယ့် အရွယ်တောင် မရောက်သေးဘူး၊ အဲဒါကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာ"
ဝမ်ယွီက ပြန်ပြောသည်၊ "ဒါဆိုရင်လည်း လက်ထပ်လိုက်ပါလား"
ချန်ဟောက်ရန်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး "သွားစမ်းပါကွာ!" ဟု အော်လိုက်သည်။
သူ့အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများမှာ အဆင်ပြေသွားပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်းကို ပြောပြလိုက်သည်၊ "ဆွန်ယားရှန်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်၊ သူက ချန်ဟောက်ရန်နဲ့ လက်ထပ်ချင်နေတယ်။ သူမ မင်းဆီကို လာပြီး ငါ့ကို စည်းရုံးပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်"
ဂျီအန်းနင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပိတ်ဖို့ပင် အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။
"သူမ စိတ်ကူးယဉ်ပုံက စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးလား" ဟု ဝမ်ယွီက မှတ်ချက်ပေးသည်။ သူသည် ချန်ဟောက်ရန်၏ ရှုထောင့်မှနေ၍သာ ဤပြဿနာကို မြင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက နားလည်သွားပုံရသည်။
"ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အဲဒီလိုပဲ ရေးထားတတ်တယ်လေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဟင်?"
"မိန်းကလေးတွေ ဖတ်တဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာလေ" ဂျီအန်းနင်းက ရှင်းပြသည်၊ "အဲဒီလိုပဲ ရေးထားတတ်တာ။ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားရင် လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုကြတာမျိုးပေါ့"
ဝမ်ယွီမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားပြီး "ဘယ်လိုဝတ္ထုတွေက ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာလဲ။ မိန်းကလေးတိုင်းက အဲဒီလို ဝတ္ထုတွေပဲ ဖတ်ကြတာလား" ဟု မေးသည်။
"အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကတော့ မဖတ်ဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် ဘိုင်လုတို့လို လူတွေက အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေကြသဖြင့် အနည်းငယ် ကြားဖူးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းနှင့် မိန်ရှင်းယွီတို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဤကဲ့သို့သော စိတ်ကူးယဉ်လွန်းသည့် ဝတ္ထုများကို စိတ်မဝင်စားကြပေ။ သူတို့သည် ဘဝတွင် အခြားသူများထက် ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော အတွေ့အကြုံများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး လက်တွေ့ဘဝ၏ အရှိတရားများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့သော အိပ်မက်ဆန်သည့် အကြောင်းအရာများဖြင့် လှုပ်ရှားခံစားရဖို့ ခက်ခဲပေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီသည် ဤကိစ္စတွင် သူမသည် သူ့ထက် ကွဲပြားသော ရှုထောင့်မှ မြင်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
၎င်းသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ရှုထောင့် ကွာခြားချက်ပင်။
ထို့အပြင် ဂျီအန်းနင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်လျက် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ လက်တစ်ဖက်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
ထိုနေ့ရက်များက အမှတ်တရများမှာ ဝမ်ယွီ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ထိုအကြောင်းကို မပြောမိစေရန် တမင်ရှောင်ရှားပြီး မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့ရက်များသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ တကယ်ကို မပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပေ။ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် ခံစားချက်များသည် ဆန္ဒထက် ပို၍ နာကျင်မှုဟုသာ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေမည်။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျီအန်းနင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ရစ်ပတ်နေပုံ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်၊ အခန်းထဲမှ အနံ့အသက်များကို ဝမ်ယွီ ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ မမှန်မကန် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမသည် တစ်ခွန်းမျှ အသံမထွက်ဘဲ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်ကို ဝမ်ယွီ မှတ်မိနေသည်။
သူမလည်း မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီသည် ဆိုဖာပေါ်ရှိ ဂျီအန်းနင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရမိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူရှိခဲ့ခြင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ခဲ့ပေ၊ ထိုအမှတ်တရများလည်း ကျန်ရစ်မနေခဲ့သင့်ပေ။
သူမ၏ လက်သည် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ မှတ်စုစာအုပ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အာရုံများမှာ ဝေးကွာနေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ရေခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကော်ဖီစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဂျီအန်းနင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်မှာ နွေးထွေးနေပြီး ဂျီအန်းနင်းမှာ သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး"
ဝမ်ယွီမှာ သေချာသွားသည်။
သို့သော် သူ၏ လက်ဖဝါးသည် ဂျီအန်းနင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ သူမသည် ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လေ့ရှိသဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြားချပ်နေရုံသာမက တင်းရင်းနေသည်။ ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ချက်ကလေးကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုချစ်စရာကောင်းသော ချက်ကလေးကို ကစားရန် လက်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သည်။
ယားယံသွားသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
အရာအားလုံး အေးချမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီ၏ ရှားပါးလှသော စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်မှုကို ခံစားမိသည်။ သူသည် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားကာ ဆံပင်များကို နမ်းရှုံ့ခြင်း၊ နားရွက်ဖျားများကို ကိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အချစ်ပိုလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းကြားတွင် မြှုပ်ထားကာ အသက်ရှူသံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
ဝမ်ယွီ၏ ဆန္ဒများ တိုးပွားလာသည်ကို ဂျီအန်းနင်း ခံစားမိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း သူသည် သူ၏ဖခင်၏ လုပ်ငန်းအင်ပါယာကို ထမ်းထားရသည့် ဝန်ပိမှုများကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒများကိုပင် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို မနှိုးဆွမိစေရန် ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ သွားများက သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်ရာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်ကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူသည် ထိုထက်ပို၍ မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိလိုက်ကာ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး "ငါ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် "အင်း" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူသည် သူမကို ပြန်လည် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းရှုံ့ကာ အမြန်ထလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ စိတ်ကြည်လင်နေကြပြီး ကိစ္စအများစုမှာ ပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ချန်လျန်ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရခြင်း မရှိသေးပေ။
ညဘက်တွင် အိပ်ရာဝင်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်းက မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ချန်ဟောက်ရန်နဲ့ ဆွန်ယားရှန်းက ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားကြသလဲ"
ဝမ်ယွီက ပြန်ဖြေသည်၊ "သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီ" သူသည် အတိတ်ကာလကို သုံးနှုန်း၍ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း "သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေလေ" ဟု ပြောသည်။
တစ်ယောက်က ဂရုမစိုက်ခဲ့သူ၊ နောက်တစ်ယောက်က ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိသူ။ လူကြီးလောကတွင် မှန်သည်၊ မှားသည်ဟု သီးသန့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲပေသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီကတော့ ချန်ဟောက်ရန်ကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်သူမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဟု တွေးမိသည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုကဲ့သို့ ထိခိုက်နစ်နာအောင် ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဟောက်ရန်သည် ဆွန်ယားရှန်းကို စိတ်ရင်းဖြင့် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသာဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်းအပေါ် ထိုကဲ့သို့ ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ… ကမ္ဘာပေါ်တွင် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ထိရောက်သော သန္ဓေတားနည်းလမ်း မရှိကြောင်း အားလုံးသိကြသည်။ ကွန်ဒုံးပင်လျှင် ၉၇ ရာခိုင်နှုန်းသာ ထိရောက်မှု ရှိသည်။
အကယ်၍သာ အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်…
ထိုညတွင် ဝမ်ယွီသည် သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားမိသည်။ သူ၏လက်သည် ဂျီအန်းနင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ယွီသည် ဝမ်ကော်အန်းနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံသည့်အခါ မည်သို့မျှ စဉ်းစားမနေဘဲ "အဖေဖြစ်လာဖို့ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုခံစားရသလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုတွေ တွေးမိအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ချန်ဟောက်ရန်လေ" ဝမ်ယွီက ပြောသည်။ "သူ့ဆီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိသွားလို့"
ဝမ်ကော်အန်းက မနာလိုစွာဖြင့် "တစ်ခြားသူတွေရဲ့ သားသမီးတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး!" ဟု ဆိုသည်။
"ဘာကို မနာလိုဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ" ဝမ်ယွီက ပြန်ပြောသည်၊ "သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီ"
ဝမ်ကော်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်ယွီကို ဆူပူလိုက်သည်၊ "မင်းကတော့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကလေးပဲ! ငါ သူ့အဖေနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုဦးမယ်"
ဝမ်ယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာလို့ မိဘတွေကို အစီရင်ခံနေရတာလဲ" ဟု တွေးမိသည်။
သူသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး အရေးကြီးသော ကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော့်အမေက ရဲစခန်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အဖေ သူ့ကို ဘယ်တော့ မြေမြှုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက တစ်လလောက် ရှိနေပြီ၊ အဖေ့ကို တွေ့ချင်နေကြတယ်"
ဤအရာများမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စများဖြစ်ပြီး ဝမ်ကော်အန်းအနေဖြင့် ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်သည်။
ဧပြီလလယ်တွင် ဝမ်ကော်အန်းသည် ချန်လျန်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဈာပနကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ၏ အဘိုးအဘွားများမှာ ငိုယိုပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ကြကာ ဝမ်ကော်အန်းထံမှ ရှင်းလင်းချက် တောင်းဆိုကြသည်။ သူက ရှင်းပြလိုက်သည့်အခါ သူတို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ပြည်ပသို့ မထွက်ခွာမီ သူတို့သည် ဝမ်ယွီကို ဝမ်ကော်အန်းအပေါ် ရိုသေရန်၊ စကားနားထောင်ရန်နှင့် သူ့ကို စိတ်မဆိုးစေရန် အလေးအနက် မှာကြားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သတိထားဟန်ဖြင့် စကားပြောရန်ပင် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ စိတ်မရှည်တော့ပေ။
ချန်လျန်၏ စရိုက်မှာ ဤလူနှစ်ယောက်၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီမှာ ဝမ်ကော်အန်း၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မယုံကြည်ပေ။ သူသည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို မြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်လို့ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုပဲ ပြောလိုက်စမ်းပါ"
သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "မင်း၊ မင်း သိနေတာလား?"
ဝမ်ယွီသည် သူတို့အပေါ် ဘာမျှ စိတ်မဝင်စားခဲ့သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်၊ "အဘိုးတို့ အိမ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေကြပါ။ ပိုက်ဆံ လိုအပ်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။ ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"
သူတို့ လေယာဉ်ပေါ် တက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဝမ်ကော်အန်း ထွက်လာပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရာ ဝမ်ယွီမှာ ထမ်းပိုးထားရသည့် ဝန်များ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လေယာဉ် ပျံတက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွီသည် နောက်လှည့်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလွန်းသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။
သူ့တွင် ယနေ့အတွက် လုပ်စရာ အခြားကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်းကို အထူးညစာ ကျွေးရန် ကတိပေးထားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ညစာကို မစ်ရှလင်ကြယ်ပွင့်ဆိုင်တွင် စီစဉ်ထားပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းအတွက် ဝိုင်များကို ခဏခဏ ငှဲ့ပေးနေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သောက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက မေးလိုက်သည်၊ "ဒီည မင်း ကားမောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး "ဒီည ကားမမောင်းတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဂျီအန်းနင်း ၏ နှလုံးသားမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့ ခံစားရလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတွေးထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမ မှားယွင်းနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ဝမ်ယွီ ခံစားခဲ့ရသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားများကြောင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအချက်က ဂျီအန်းနင်း အား နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ထပ်ထားသည့် စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
၎င်းအားလုံးမှာ အوهမိန်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ဝိုင်နီတစ်ငုံကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဝိုင်စက်ကလေးများ တောက်ပနေလျက်နှင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဆီသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ သူမကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဝိုင်အရသာကို အာရုံခံလျက် သူ၏လျှာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်ထိတွေ့သွားသည်။
အရက်၏ အရှိန်ကြောင့်ဖြစ်မည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ခွာလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် ကြက်သီးမွှေးများ ထလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆော့ကစားလိုသည့် အပြုံးဖြင့် ထိုနေရာကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားတွင် "အလျင်မလိုပါနဲ့" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လုပ်ဆောင်ပါ။