သို့သော်လည်း ယန်ဘို၏ အိပ်မက်များမှာ ပျက်စီးသွားရန်သာ ကံကြမ္မာပါလာခဲ့သည်။
သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူနာပြုမလေးသည် တံခါးဝကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝှက်ထားသောနေရာမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ယူပြီး လောင်ရှင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် ကျောက် ချန်းတို့အား စုံစမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ယွီ သည် လောင်ရှင်းကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ဤကိစ္စအား အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်နိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆေးရုံခန်းအတွင်း ယန်ဘိုနှင့် ရှုယင်တို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် စကားများကို အသံဖမ်းစက်ဖြင့် အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ အသံဖမ်းယူထားခဲ့သည်။
ထိုအသံဖိုင်ကို ဝမ်ဂိုအန်းထံ ဖွင့်ပြလိုက်သောအခါ ယန်ဘိုက ရှုယင်အား ချန်လီယန်ကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံကို ပြောပြနေသည့်အသံကို ကြားရပြီး ဝမ်ဂိုအန်းတစ်ယောက် အရင်က တစ်ခါကြားဖူးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သွားများကို ကြိတ်ကာ ဒေါသထွက်မိပြန်သည်။
ဝမ်ဂိုအန်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ဒီကိစ္စကို ဒီထက်ပိုပြီး ဆွဲမထားနဲ့တော့။ အားလုံးကို လောင်ချန်ဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် အဆုံးသတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ စိတ်ကျေနပ်မှုမျိုး လုံးဝမရရှိခဲ့ပေ။
တကယ်ကိုပင် မရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အရင်တုန်းက ယန်ယွမ်သည် ချန်လီယန်၏ ငွေကြေးကို အသုံးပြု၍ တရားဝင်လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မူလတန်းကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံမိရာမှ ထိုသူက သူ့အား အစားအသောက်များ ကျွေးမွေးဧည့်ခံခဲ့သည်။ ထိုသူက ယန်ယွမ်၏ ပုခုံးကိုဖက်ကာ အရှေ့တောင်အာရှသို့ လိုက်ခဲ့ရန်၊ ထိုနေရာတွင် ငွေရှာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးများရှိကြောင်း ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
ယန်ယွမ်သည် ထိုသူပြောသည့် "အခွင့်အရေး" ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ခေါင်းစိုက်ပြီး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် သူ ချန်လီယန်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင် အောင်မြင်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နိုင်သည့် ယုံကြည်မှုများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ချန်လီယန်က သူ့အား ငွေများထပ်ပေးခဲ့ပြီး သူသည် ထိုငွေများကို အရင်းအနှီးပြုကာ သူ၏ "လုပ်ငန်း" ကို ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယန်ယွမ်သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချန်လီယန်၏ အခြေအနေကို အသုံးချကာ ဝမ်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ အဓိကလုပ်ငန်းများကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူ၏ အတိတ်ဆိုးများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအိပ်မက် အကောင်အထည်မပေါ်မီပင် ရဲတပ်ဖွဲ့က သူ၏ တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ခဲ့လေပြီ။
အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။
ဆန်းယားရှင်းသည် အတန်းချိန်အတွင်း ရုတ်တရက် အော့အန်ပြီး အတန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် အတန်းဖော်များက သူမကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ဗိုက်မကောင်းသည့်အတွက် ကျောင်းခွင့်ယူထားကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။
မည်သူမျှ ထူးခြားသည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။
ဆန်းယားရှင်းသည် ကျောင်းကို ရက်အတော်ကြာ မတက်ခဲ့ပေ။ တစ်နေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဆန်းယားရှင်းက သူမကို လမ်းကြားဖြတ်တားလိုက်သည်။
"အန်းနင်း၊ ဂျီအန်းနင်း" သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ကို တားလိုက်ပြီး "ခဏလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလား။ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာလည်း လှပသပ်ရပ်ကာ သနားစရာကောင်းသည့် အသွင်ရှိနေသည်။ လူတော်တော်များများဆိုလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားနိုင်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က အေးစက်စွာဖြင့် "ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ တခြားသူကို သွားရှာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဟေး၊ ဂျီအန်းနင်း!" ဆန်းယားရှင်းက သူမကို ဆက်တားထားဆဲဖြစ်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး အသနားခံလိုက်သည်။
ဆန်းယားရှင်းသည် ဂျီအန်းနင်း မန်းရှင်းယွီတို့ကဲ့သို့ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပေါင်းသင်းနေသည်ကို မြင်ဖူးထားရာ သူမကိုယ်သူမ နှိမ့်ချပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ချော့မော့ပြောဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်း စိတ်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဆန်းယားရှင်း ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ မာကျောနေသည်။ သူမက "မင်းကိစ္စတွေက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် လမ်းဘေးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
လက်ထောက်ဂေါင်သည် ကားဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူသည် ဤမိန်းကလေးလှလှလေးကို မြင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမက ဂျီအန်းနင်း ကို စောင့်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အသက်အရွယ်တူကြပြီး ဆန်းယားရှင်းက ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသော်လည်း ရန်ဖြစ်မည့်ပုံမပေါက်ပေ။ လက်ထောက်ဂေါင်သည် ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့ကြားထဲသို့ ဝင်သွားပြီး "ခွင့်ပြုပါ၊ ဒီမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလျှင်ပင် သူ့ရှေ့တွင် ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။
ဆန်းယားရှင်းသည် တွေဝေသွားပြီး "ကျွန်မက..." ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သွားကြမယ်" ဟု ဆိုကာ လမ်းဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လက်ထောက်ဂေါင်က သူတို့ကြားတွင် ရပ်နေသည့်အတွက် ဆန်းယားရှင်းသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ပြန်မဆွဲနိုင်တော့ဘဲ ဂျီအန်းနင်း ကားပေါ်တက်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေရတော့သည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူမလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကားသည် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏတာ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆန်းယားရှင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်တစ်ပင်အနီးတွင် ရုတ်တရက် ခါးကိုင်းပြီး အော့အန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လက်ထောက်ဂေါင်သည် ဤကိစ္စကို ဝမ်ယွီ ထံ သတင်းပို့ခဲ့ပုံရသည်။ ထိုညက သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရေချိုးပြီး အိမ်နေရင်း ဝတ်စုံလဲကာ "ဆန်းယားရှင်း ဒီနေ့ မင်းဆီ လာတွေ့သေးလား" ဟု မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဂျီအန်းနင်း သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ အင်တာနက်ကြည့်နေရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "သူက တကယ်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလို့ ပြောတယ်။ ငါတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးလေ။"
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း အလွယ်တကူ အလျှော့မပေးတတ်ခြင်း၊ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်သူမျိုးမဟုတ်ခြင်းကို သဘောကျမိသည်။ သူက "သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့" ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် ဆန်းယားရှင်း အော့အန်နေသည့် ပုံရိပ်ကို မေ့မရဘဲ ဝမ်ယွီ ကို "သူက ချန်ဟောင်ရန်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က "ငါ ဘယ်လိုလုပ်သိမလဲ။ ငါ ချန်ဟောင်ရန်ကို မတွေ့တာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ။ နောက်မှ သူ့ကို မေးကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ဆီ ပြန်အာရုံစိုက်ကာ "ဘာမှလည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆိုဖာမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိကာ နေရာများစွာ ကျန်နေသေးသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ဘေးသို့ ရွေ့ထိုင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဒီနေ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က "ဟင်" ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ဒီနေ့ ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလိုပဲ။"
"ဟုတ်လို့လား" ဝမ်ယွီ က မေးသည်။ "ငါ ဘာတွေ ထူးဆန်းနေလို့လဲ။"
ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ သေချာမပြောတတ်ဘူး။ မင်း ပျော်နေတာလည်း မဟုတ်၊ စိတ်ညစ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မတူသလိုပဲ။"
ဝမ်ယွီ သည် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကြည့်ကာ "အဲလောက်တောင် သိသာနေတာလား" ဟု မေးသည်။
"သိသာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ့အာရုံထဲမှာ ခံစားမိတာပါ။"
ဝမ်ယွီ သည် မကျေနပ်သံလေး ထွက်လာပြီး သူမပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီလိုက်ကာ "မင်းက ငါ့ဗိုက်ထဲက အူလုံးလေးအတိုင်းပဲ" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကွန်ပျူတာဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမပခုံးပေါ်တွင် မှီနေသော ဝမ်ယွီ က ရုတ်တရက် "ငါ့အမေကို သတ်တဲ့လူကို ဖမ်းမိပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ ၏ ခေါင်းကို သူမပခုံးပေါ်တွင် မှီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား" ဟု သူမ မေးသည်။
"စိတ်မကောင်းဖြစ်ရမှာလား" ဝမ်ယွီ က မှိုင်တွေစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ့အမေက သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။"
သူက ဆက်ပြောသည်။ "လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲ မှန်းကြည့်ပါဦး။"
ဂျီအန်းနင်း သည် တွေဝေမနေဘဲ "ယန်ဘိုလား။ ဒါမှမဟုတ် ယန်ယွမ်လား" ဟု ပြန်မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချကာ "နှစ်ယောက်စလုံးပဲ၊ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးပဲ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တစ်ယောက်မှာ သူ့ရဲ့ အဖေအရင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ သူ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်း၊ သေဆုံးသူမှာတော့ သူ့ရဲ့ အမေအရင်းဖြစ်နေသည်။
သူတို့ကို ဖမ်းမိသွားသည့်တိုင်အောင် ဤအခြေအနေတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ မရှိနိုင်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က "မင်းရဲ့ ဦးလေးက ဘယ်တော့ လွတ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။
"မနက်ဖြန်" ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ မနက်ဖြန်ဆို အဖေ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာမှာပါ။ သူ့ကို အဲဒီထဲမှာ ဒီထက်ပိုပြီး ဒုက္ခမခံစေရဘူး။"
တကယ်တော့ ချန်ဟောင်ရန်၏ ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနေပြီး ဝမ်ဂိုအန်းမှာလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်၍ ထောင်ထဲတွင် အထူးအခွင့်အရေးများ ရရှိထားပြီး လွတ်လပ်မှုမရှိသည်မှလွဲလျှင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူ လွတ်မြောက်လာမည်မှာ သတင်းကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ကြည့်လေ၊ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေက ရှိနေသေးတာပဲ" ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချကာ ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်လိုက်ပြီး "သွားကြရအောင်၊ အိပ်ရအောင်၊ အိပ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ညစောစောအိပ်၊ မနက်စောစောထခြင်းက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သည်။
ဝမ်ယွီ နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြန်သည်။
ဤအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် လုပ်နေသည့်အတိုင်း ယန်မိသားစု ဖခင်နှင့်သားကို လှည့်ဖျားနေသည်။ သို့သော် လက်တွေ့နှင့်မတူသည်မှာ ဤအိပ်မက်ထဲတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖမ်းဆီးသွားသူမှာ ယန်မိသားစုမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် "လူသတ်မှု" ဖြင့် စွဲချက်တင်ခံရသည်။
ဝမ်ယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်လိုက်လို့လဲ။
ဝမ်ဂိုအန်းသည် ထိန်းသိမ်းခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လေဖြတ်သွားကာ အချိန်မီ ကုသမှုမရရှိဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်မိသားစုမှ ဖခင်နှင့်သား နှစ်ယောက်စလုံး ကံကြမ္မာဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် အဖွဲ့အစည်းကို ဦးဆောင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။ အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ကာ အတွင်းရေးရန်ပွဲများ ဖြစ်ပွားလာသည်။
ယန်မိသားစု ဖခင်နှင့်သားတို့သည် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို ကိုင်ထားသည့် အတွင်းရေးမှူး ဆန်းနှင့် ရှေ့နေ ကျန့်တို့ကို ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ အခြေအနေမှာ ပြင်ဆင်၍မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် တွန်းအားပေးခံရကာ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ယန်မိသားစုထံ လက်နက်ချလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လူသတ်မှုဖြင့် အပြစ်ရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူသတ်မှုအတွက်ပင် အများဆုံးပြစ်ဒဏ်မှာ တစ်သက်တစ်ကျွန်းသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယန်ဘို၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဝမ်ယွီ သည် သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်ထဲတွင် နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ၌ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အသက်ရှူရ ကြပ်လောက်အောင်ပင်။
နောက်ဆုံးကျည်ဆန်တစ်ချက်က သူ၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အခါ သူသေဆုံးမည့်အချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်..." သူမ ငိုယိုပြောဆိုသည်။
အာ၊ သူ ဒီမြင်ကွင်းကို အရင်ကလည်း မက်ဖူးသည်။
ဒါဆို သူမက သူသေခါနီးအချိန်မှာ ဒီစကားကို ပြောခဲ့တာပေါ့!
ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
အိပ်ခန်းထဲတွင် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ တင်းကျပ်နေသည်။ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ထိုစူးရှသော နာကျင်မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး လှုပ်ရှား၍မရပေ။
ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်သည့်အချိန်အထိပင်။
သူမ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် နွေးထွေးပြီး သူမကိုယ်မှ အနံ့လေးမှာလည်း မွှေးပျံ့နေသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်နေကြသည်။
အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်ဖြေလျော့သွားသည်။ သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်နေသော ဂျီအန်းနင်း ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေးရေရွတ်ကာ ပြန်ငြိမ်သွားသည်။
အမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ ပါးပြင်ပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း မြင်လာရသည်။ သူမသည် အသက်ရှူသံ မှန်မှန်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ဂိုအန်း နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လာသည်။ ဝမ်ယွီ သည် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၍ သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းပြီး သူတို့ ပုံမှန်ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးလေ့ရှိသည့် ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
"ငါတို့ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ" ဝမ်ဂိုအန်းက မေးသည်။
"ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမလို့လေ" ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဦးလေးက အဲဒီထဲမှာ ကြာကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ၊ ကျန်းမာရေး ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိမလားလို့ပါ။"
ဝမ်ဂိုအန်းက "မင်းမှာသာ ပြဿနာရှိတာ၊ ငါကတော့ ကျန်းမာရေး အကောင်းကြီးပါ" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဝမ်ယွီ က နောက်ပြောင်လိုက်ပြီး ဝမ်ဂိုအန်းအား ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးမှု အမျိုးမျိုး ခံယူစေရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
သူတို့သည် CT နှင့် MRI စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ ဝမ်ဂိုအန်း စိတ်တိုသွားပြီး "ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ရေချိုးပြီး နားချင်တာကို!" ဟု ညည်းညူသည်။
ရလဒ်များမှာ ဝမ်ယွီ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေပြီး ပုံမှန်ဂရုစိုက်ရုံဖြင့် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် အသက်အရွယ်အလိုက် ဖြစ်တတ်သော အသေးအဖွဲ ကျန်းမာရေးပြဿနာများသာ ရှိသည်။
"ကြည့်လေ၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောသားပဲ" ဝမ်ဂိုအန်းက ဝါကြွားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်ကပဲ ပြဿနာရှိတာပါ၊ ကျွန်တော်ကပဲ ပြဿနာရှိတာပါ" ဝမ်ယွီ က ဝန်ခံလိုက်သည်။
သူသည် တကယ်ပင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ၏ နေ့ခင်းဘက်တွင် စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းနှင့် ညဘက်တွင် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များ မက်ခြင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာနေသည်။ ထိုအိပ်မက်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်စေသော ခံစားချက်များမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းရာ ဤဖြစ်ရပ်များမှာ တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရသည်။
ဝမ်ယွီ ယနေ့မနက် အိပ်ရာနိုးလာသည့်အခါ သူ၏ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ဝမ်ဂိုအန်းအတွက် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးရန် စီစဉ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အားလုံးက ဒီအိပ်မက်ဆိုးတွေကြောင့်ပါပဲ!
ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီ သည် ရှေ့နေ ကျန့်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ချန်လီယန်ကို သတ်ဖြတ်သည့်ကိစ္စတွင် ယန်မိသားစု ဖခင်နှင့်သားတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း ခိုင်လုံသော အထောက်အထားများ ရရှိထားပုံရသည်။ ၎င်းတွင် ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာနေရာ၊ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ဆောင်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ယာဉ်နှင့် အခြားအရာများ ပါဝင်သည်။ အမှုမှာ အလွန်ခိုင်လုံနေပုံရသည်။
ထို့အပြင် ယန်ယွမ်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားမဝင်ငွေကြေးခဝါချမှုများ၏ အထောက်အထားများကိုလည်း တင်သွင်းထားပြီး နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဝမ်မိသားစု၏ ငွေကြေးများကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သည်။
မကြာမီ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ယန်ယွမ်နှင့် ယန်ဘို နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဝမ်ယွီ နှင့် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူလိုက်သည်။
ယန်ယွမ်သည် မျက်ရည်ကျလျက်ရှိသည်။
"ငါက ဓားကိုပဲ ကိုင်ထားချင်ခဲ့တာပါ၊ အားလုံးက ယန်ဘို လုပ်တာပါ! သူက ငါ့ကိုရော၊ မင်းအမေကိုပါ မုန်းလို့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာပါ" ဟု သူက အသနားခံသည်။ "ရှောင်ယွီ၊ ငါက မင်းရဲ့ အဖေအရင်းပါ၊ မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်။"
ဝမ်ယွီ သည် အလွန်စိတ်မရှည်ဖြစ်သွားပြီး "လူသတ်မှုဆိုတာ တရားစွဲဆိုရေးရုံးရဲ့ ကိစ္စလေ၊ ဘာလို့ ငါက ကူညီပေးရမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ယွမ်က "ဒီလောကမှာ ငွေနဲ့မရတဲ့ကိစ္စ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်း ဒီကိစ္စကို ငါ့အတွက် ဖြေရှင်းပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယန်ယွမ်က သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသည့်အနေဖြင့် “ယန်ဘိုကတော့ ပြီးသွားပြီ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါစုဆောင်းထားသမျှ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက နောက်ဆုံးတော့ မင်းလက်ထဲကိုပဲ ရောက်လာမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေလား။ မှောင်ခိုကုန်သွယ်မှုနဲ့ ငွေကြေးခဝါချထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပေါ့လေ” ဝမ်ယွီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အိပ်မက်မက်မနေပါနဲ့တော့၊ အဲဒါတွေအားလုံးက မကြာခင် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာထဲ ပြန်ရောက်သွားတော့မှာ”
ယန်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီက “ကျွန်တော့်အဖေလုပ်မနေပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် အတော်လေးကို ငြီးငွေ့နေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက် သုက်ပိုးပေးခဲ့တာကလွဲရင် အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာများ လုပ်ပေးဖူးလို့လဲ။”
“ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အဖေဆိုတာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။”
“သူ့နာမည်က ဝမ်ဆွေမျိုးပဲ။”