ဟုတ်ကဲ့၊ လာအိုရှင်းက “ဒါက ခင်ဗျားရဲ့မိခင်၊ မစ္စက်ချန်နဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု အတည်ပြု ပြောဆိုလိုက်သည်။
လာအိုရှင်းသည် စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံရှိ ဝန်ထမ်းဟောင်းအချို့ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ သူနာပြုအိုအချို့ထံမှ သိရှိရသည်မှာ ဂျီအန်းနင်း၏မိခင်အား စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံသို့ ပထမဆုံး ပို့ဆောင်ချိန်တွင် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသော်လည်း စိတ်ရောဂါသည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း သိရသည်။
“သူမက မိန်းမတစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်း ဆဲဆိုနေတတ်တယ်၊ အဲဒီမိန်းမက သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို လုယူသွားတာလို့ ပြောနေတာ” ဟု လာအိုရှင်းက ပြောပြသည်။ “တစ်ခါက သူမဟာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဖောက်ပြန်နေတာ မိအောင်ဖမ်းဖို့ သွားခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီမိန်းမကိုလည်း မိခဲ့ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ ခင်ပွန်းကိုလည်း လိုက်ရှာမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်”
ဝမ်ယွီ သည် ဤဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် ဖြစ်ရပ်ကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းကိုက်လာရသည်။
“ဒါဆို ယန်ယွမ်က အဲဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ပဲ သူမကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ ပို့လိုက်တာပေါ့” ဟု သူက နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု လာအိုရှင်းက အတည်ပြုသည်။
“ဒါဆို သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို လုယူတယ်လို့ စွပ်စွဲခံရပြီး သူမရဲ့ အထိုးအကြိတ်ခံခဲ့ရတဲ့ မိန်းမက...” ဝမ်ယွီ သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အမေပေါ့နော်” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု လာအိုရှင်းက အတည်ပြုဖြေကြားသည်။
လာအိုရှင်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “မနက်ဖြန်က အဲဒီမိန်းမရဲ့ မွေးနေ့ပါ။ သူ့သား ယန်ဘိုက နှစ်တိုင်း ဒီအချိန်ဆိုရင် သူမအတွက် မုန့်ဝယ်ပေးလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ စီစဉ်မှုအချို့ လုပ်ထားပါတယ်...” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။
လာအိုရှင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။
ကြာသပတေးနေ့ဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း သည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်ရှိသည်။ သူမ အနည်းငယ် စောရောက်သွားသဖြင့် ယခင်အစီအစဉ်မှာ မပြီးဆုံးသေးဘဲ လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
သူမသည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလုပ်ခန်းထဲတွင် ခဏနားနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
စာဖတ်နေစဉ် အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး လက်ထောက်နှစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာနေပုံရသည်။ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သိပ်အာရုံမစိုက်မိပေ။
လက်ထောက်နှစ်ယောက်သည် တစ်ဖက်တွင် ရှာဖွေရင်း တစ်ဖက်တွင် စကားပြောနေကြသည်။
ရုတ်တရက် အမျိုးသားလက်ထောက်က အမျိုးသမီးလက်ထောက်ကို “ဟေ့၊ သိလား။ မနေ့က အရက်သောက်ပြီးတော့ ကျိုးကောက ငါ့ကို တစ်ခုပြောပြတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသားလက်ထောက်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ကောလာဟလဆန်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ အမျိုးသမီးလက်ထောက်က “ဘာလဲ။ မြန်မြန်သာပြောပါ၊ စိတ်မပူအောင် မလုပ်နဲ့” ဟု မေးသည်။
အမျိုးသားလက်ထောက်က “ငါတို့ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုကို သူဌေးကြီးတစ်ယောက်က ဝယ်လိုက်တယ်မလား။ ဒီသူဌေးကြီးက တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဘူး။ မာကောနဲ့ ဓာတ်ပုံဆရာအနည်းငယ်ပဲ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိကြတယ်၊ သူတို့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ တားမြစ်ထားတယ်။ ဒီသူဌေးကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောသည်။
အမျိုးသမီးလက်ထောက်၏ စပ်စုချင်စိတ်မှာ နိုးကြားလာပြီး “ဘယ်သူလဲ။ သူက နာမည်ကြီးလူတစ်ယောက်လား” ဟု အမြန်မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသားလက်ထောက်က “နာမည်ကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့...” ဟု ဆက်ပြောပြီး “မင်း သူ့ကို သိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဤအချက်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်စရာဖြစ်ပြီး ထိုမျှချမ်းသာသော သူဌေးကြီးမှာ သူတို့သိသောသူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု အမျိုးသမီးလက်ထောက်က မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သူမက သူ့ကို နောက်ပြောင်တွန်းလိုက်ပြီး “တော်စမ်းပါ၊ ဘယ်သူလဲ။ ပြောပြစမ်းပါ!” ဟု ပြောသည်။
“ဟေ့၊ ငါ့ကို မတွန်းနဲ့လေ!” ဟု အမျိုးသားလက်ထောက်က ရယ်မောရင်း အသံကို လျှော့ချကာ “ဒါက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရည်းစားလေ!” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဟမ်?” အမျိုးသမီးလက်ထောက်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် “ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
အမျိုးသားလက်ထောက်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် “ငါပြောတာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရည်းစား ဝမ်ယွီ လေ” ဟု ပြောသည်။
“အို ဘုရားသခင်! ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းလိုပဲ! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု အမျိုးသမီးလက်ထောက်က ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်ရမလဲ။ သူက ချမ်းသာတာလေ။ သူ့ရည်းစားက မော်ဒယ်ဖြစ်ချင်တဲ့အခါ သူက ဒီဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ် ဝယ်ပေးလိုက်တာပေါ့။ ပြီးတော့ ဂျီအန်းနင်း ကို မပြောနဲ့နော်! နားလည်လား” ဟု အမျိုးသားလက်ထောက်က စိတ်မရှည်သလို ပြောသည်။
“ဝါး! ဒါက အချစ်ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကွက်လိုပဲ! အို ဘုရားသခင်! ငါ့မှာ ဘာလို့ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ရည်းစားမရှိရတာလဲ” ဟု အမျိုးသမီးလက်ထောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှူး! အသံလျှော့ပါ!” ဟု အမျိုးသားလက်ထောက်က သူမပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ကာ “ဒီအကြောင်း မပြောနဲ့၊ အထူးသဖြင့် အပြင်မှာ! သူဌေးကြီးက မကြိုက်ဘူး။ ဂျီအန်းနင်း သိသွားရင် စိတ်ဆိုးမှာကို သူက ကြောက်နေတာ!” ဟု တားမြစ်သည်။
“သိပါတယ်၊ သိပါတယ်!” ဟု အမျိုးသမီးလက်ထောက်က ပြောသော်လည်း မနာလိုဖြစ်မိကာ “ဒီလိုကောင်းတဲ့ ရည်းစားမျိုး! ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို တစ်ဒါဇင်လောက် ပေးပါဦး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသားလက်ထောက်က “အေးလေ၊ အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်း အနည်းဆုံး ပေါင်ငါးဆယ်လောက် အရင်ကျအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်... အို ဘုရားသခင်၊ မင်း ငါ့ကို သတ်တော့မှာပဲ!” ဟု ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရယ်မောရင်း ထွက်သွားကြသည်။
တံခါးသံမြည်သွားပြီး စတူဒီယိုတံခါး ပွင့်လာကာ ဂျီအန်းနင်း သည် တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ရပ်နေသည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်နေပြီး ဝမ်ယွီ က ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုကို တိတ်တဆိတ် ဝယ်ယူခဲ့ပုံ၊ သူနှင့် မာကောတို့ တွေ့ဆုံပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေကြပုံတို့ကို စိတ်ကူးကြည့်နေမိသည်။
စီအီးအိုတစ်ယောက်လို အပြုအမူမျိုး လုပ်လိုက်ခြင်းက ဝမ်ယွီ လုပ်လေ့ရှိသည့်အရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမ၏ အတွေးအခေါ်များ တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ရယ်မောမိရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အိမ်၌ ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်နေစဉ် သူသည် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သူ့မျက်နှာကို သူပွတ်သပ်ရင်း “ငါ့မျက်နှာမှာ ဘာများပေနေလို့လား” ဟု မေးသည်။
အလုပ်ရှုပ်နေသော ဂျီအန်းနင်း က “မရှိပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သို့သော် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ စာကြည့်ခန်းငယ်လေးထဲတွင် စားပွဲတစ်ခုတည်းကို မျှသုံးနေကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ကျောင်းစာအုပ်များနှင့် အိမ်စာများ ရှိပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ယွီ ၏ ဖိုင်တွဲများနှင့် လက်ပ်တော့ ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်များနေသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ၏ ပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းများကို မြင်ရသောအခါ သူ၏အတွေးများ လွင့်ပါးသွားသည်။
သူသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ရိုက်နှိပ်ရင်း ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ ခြေထောက်ကို နင်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး “အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ပါ! မနက်ဖြန် မနက်စောစော အစည်းအဝေး မရှိဘူးလား” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ခြေထောက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ကုမ္ပဏီမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု မေးသည်။
“ကောလာဟလတွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး တချို့လူမိုက်တွေကတော့ အဲဒါတွေကို တကယ် ယုံနေကြတယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေကို ထိန်းနိုင်မှာပါ”
သူသည် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောဆိုလိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ “အင်း” ဟု ပြောသည်။
သောကြာနေ့တွင် ယန်ဘိုသည် စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံရှိ မိခင်ထံသွားရောက်ရန် မုန့်တစ်ခု ယူသွားခဲ့သည်။
သူသည် ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားပြီး ရောက်ရှိချိန်တွင် သူနာပြုက “မီးမညှိရပါဘူး” ဟု သတိပေးသည်။
ယန်ဘိုက နားလည်ကြောင်း ပြောပြီး သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ရှူးယင်းသည် အခြေအနေကောင်းသော တစ်ယောက်ခန်းတွင် နေထိုင်သည်။ သူမတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်စေလိုသော သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်လိုသော စိတ်မရှိသဖြင့် သူမ၏အခန်းတွင် ပရိဘောဂအချို့ ထားရှိခွင့်ပေးထားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်စေလိုသော ပြင်းထန်သည့် လူနာများ၏ အခန်းများမှာမူ ပရိဘောဂမရှိဘဲ လွတ်နေတတ်သည်။
ရှူးယင်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်၍ အပြင်ဘက် ရှုခင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ ယန်ဘို ဝင်လာချိန်တွင် သူမသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။
သူသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး “မေမေ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရှူးယင်းသည် လှည့်ကြည့်လာပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ “မင်း ရောက်လာပြီလား” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
သို့သော် ယန်ဘိုသည် ရှူးယင်း သူ့ကို လုံးဝ မမှတ်မိကြောင်း သိသည်။ သူမသည် သူ့ကို ယန်ယွမ်ဟု မှားယွင်းထင်မှတ်နေသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။
ယန်ဘို၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူသည် မုန့်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့က မေမေ့မွေးနေ့လေ၊ ဒါကြောင့် မေမေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာ” ဟု နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
ရှူးယင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “မင်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေပေမဲ့ ငါ့မွေးနေ့ကို မှတ်မိနေတာပဲ။ ငါက ကံကောင်းလိုက်တာ။ မင်းတောင် နည်းနည်း ရှက်နေသလိုပဲ” ဟု ပြောသည်။ သူမ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်မှ ကလေးဆန်သော အမူအရာမှာ ပို၍ပင် နှလုံးကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။
ဆေးရုံက မီးမညှိရဟု တားမြစ်ထားသဖြင့် ယန်ဘိုသည် ဖယောင်းတိုင်အချို့ဖြင့် ဟန်ဆောင်ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရှူးယင်း၏ စိတ်အခြေအနေအရ သူမသည် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် အပြည့်အဝ နှစ်မြုပ်နေသည်။
ထိုအချိန်က သူမသည် အလယ်တန်းပညာရေးသာ ရှိသည့် စက်ရုံအလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြို့နယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမသည် ဘေးအိမ်က “အစ်ကိုကြီးယန်” ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် မြို့ကြီးတွင် တက္ကသိုလ်တက်နေပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိကာ အလွန်ချောမောသူဖြစ်သည်။ သူ သူမကို လက်ထပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘဝသည် ထိုသို့သော ပျော်ရွှင်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ယန်ဘိုသည် သူမကို မုန့်ခွံ့ကျွေးနေစဉ် သူမ၏ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးမှာ သူ၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သွေးအစား စစ်မှန်သော အမုန်းတရားများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူယုတ်မာများနှင့် မိန်းမယုတ်မာများ၊ သူတို့အားလုံး သေသင့်သည်။
“မေမေ၊ အဲဒီမိန်းမကို မှတ်မိသေးလား” ဟု ယန်ဘို မေးမြန်းမိသည်။
“အဲဒီမိန်းမ” ဟူသော စကားလုံးလေးလုံးသည် ရှူးယင်း၏ တစ်စုံတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမိန်းမ၊ အဲဒီမိန်းမ...” ရှူးယင်း၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပုံပျက်သွားပြီး ဆိုးရွားလာသည်။ “ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ! တခြားသူရဲ့ခင်ပွန်းကို မြှူဆွယ်ရအောင်! ဖိနပ်ပေါက်စလေး! ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!”
ရှူးယင်းသည် စားပွဲကို မှောက်ချလိုက်ပြီး မုန့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ သူမသည် ရူးသွပ်သွားသည်။
“စိတ်လျှော့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လျှော့ပါ!” ယန်ဘိုသည် သူမကို နောက်မှဖက်ထားပြီး သူမ ရူးမသွားစေရန် လက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူက “အဲဒီမိန်းမ သေသွားပြီ!” ဟု ပြောသည်။
ရှူးယင်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် “သေသွားပြီလား? သူ ဘယ်လိုသေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော်ပါ” ယန်ဘိုသည် သူမ၏နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်လိုက်တာ။ ယန်ယွမ်က လူငယ်မိန်းမတွေကို အပြင်မှာထားတယ်ဆိုတာ သူမ သိသွားပြီး ရူးသွပ်သွားကာ သူ့ကို သတ်ချင်နေတာ။ ယန်ယွမ်က ဓားကိုကိုင်ထားပြီး ကျွန်တော်က ယန်ယွမ်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ဓားနဲ့ထိုးသတ်ခိုင်းလိုက်တာ”
“မေမေ လက်စားချေနိုင်သွားပြီလို့ ခံစားရလား” ဟု သူက မျက်ရည်များဖြင့် ပြုံးကာ မေးသည်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာက ရှူးယင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် ယန်ယွမ်နောက်သို့ တိတ်တဆိတ်လိုက်သွားပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နှင့် မိအောင်ဖမ်းမိခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်လျန်ကို ရန်ပြုတိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့တိုးသွားခဲ့သော်လည်း ယန်ယွမ်၏ အထိုးအကြိတ်သာ ခံလိုက်ရသည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် ချန်လျန်ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိခဲ့သော်လည်း ချန်လျန်၏ အသက်အရွယ်ကိုကြည့်၍ အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ သူမကို ကြောက်လန့်စေရန်အတွက် ထိုမိန်းမယုတ်၏ ခင်ပွန်းကို လိုက်ရှာမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဟန်ဆောင်ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက ယန်ယွမ်နှင့် ချန်လျန်တို့၏ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံးနေရာကို ထိမှန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။
သူမ လက်ထပ်ခဲ့သည့် ခင်ပွန်းမှာ မည်မျှ ပရိယာယ်များပြီး ဆိုးရွားသော ဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူမ မသိခဲ့ပေ။
သူမကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံသို့ ပို့လိုက်ပြီး ယန်ဘိုကို ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားသို့ ပို့လိုက်သည်။ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ လာရောက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ယန်ယွမ်က သူမကို ဆေးဝါးများ ထိုးပေးထားရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသဖြင့် မိသားစုဝင်များသည် အလွတ်သဘောနှင့် မျက်ရည်ကျနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ယန်ယွမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မိသားစုကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများ ပေးကပ်လေ့ရှိသဖြင့် မည်သူမျှ သံသယမရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယန်ဘိုကတော့ သံသယရှိသည်။
ယန်ဘိုသည် ကျောင်းမှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ကာ မိခင်ကို ကြည့်ရန် ဆေးရုံသို့ သွားလေ့ရှိပြီး သူမ စိတ်ကြည်လင်နေချိန်တွင် အကြောင်းစုံကို ပြောပြခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှူးယင်းသည် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မည်သို့သောသူမျိုးလဲဆိုတာကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမက မျက်ရည်များဖြင့် “မင်း သိသွားပြီဆိုတာ သူ့ကို မသိစေနဲ့၊ ငါ့အတွက် ဘာမှမပြောနဲ့။ မင်းရဲ့ ပညာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကောင်းကောင်းကြီးပြင်းလာပါ” ဟု ပြောသည်။
သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး သားဖြစ်သူကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။
ယန်ဘိုသည် သူ၏ခံစားချက်များကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
ယန်ယွမ်သည် ယန်ဘိုကို သိပ်အာရုံမစိုက်ပေ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို အထူးတလည် မချစ်သဖြင့် သားဖြစ်သူအပေါ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကလေးတစ်ယောက်ထက်မက ရှိသည်။
သို့သော် ယန်ဘိုသည် သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ ထက် အနည်းငယ် ကြီးကာ အရွယ်ရောက်သူ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဖခင်၏ ထက်မြက်မှုကို အမွေဆက်ခံကာ အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကြိုးစားသင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် ဒုတိယအဆင့်ဖြင့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယန်ယွမ်သည် သူ့ကို အလေးအနက်ထားလာသည်။
သူ၏ “စီးပွားရေး” မှာ ယုံကြည်ရသောသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို လိုအပ်သည့် လျှို့ဝှက်ကိစ္စများစွာ ပါဝင်သည်။ ယန်ဘိုသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏သားဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ရိုးသားပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသူဖြစ်သည်။ ယန်ဘို ကျောင်းပြီးသွားသောအခါ ယန်ယွမ်က သူ့ကို ထိုကိစ္စများတွင် ကူညီပေးခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ယန်ဘိုသည် ကြိုးစားပြီး အားထုတ်ခဲ့သဖြင့် ယန်ယွမ်၏ ယုံကြည်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ အကြိုက်ကို ပိုမိုရရှိလာသည်။
သူသည် မိခင်ပြောပြခဲ့သော “အခြားမိန်းမ” မှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမကို ကြာရှည်စွာ ပိတ်လှောင်ထားခြင်းကြောင့် ယန်ယွမ်သည် သူမကို မေ့သလောက်ဖြစ်သွားပြီး ယန်ဘိုကို ချန်လျန်နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
အတွင်းစိတ်တွင် ယန်ဘိုသည် သူတို့ကို ရွံရှာသော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုကို ဟန်ဆောင်နေရပြီး ချန်လျန်ကို “အန်တီချန်” ဟုပင် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ဆေးရုံတင်ထားပြီး ဆေးဝါးများ ဆက်တိုက်ပေးနေရသဖြင့် ရှူးယင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။
ယန်ဘိုသည် သူမကို လွှတ်ပေးစေချင်သော်လည်း ယန်ယွမ်နှင့် ချန်လျန်တို့ ရှိနေသဖြင့် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်ဖြစ်သည်။
ယန်ဘိုသည် ယန်ယွမ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်ပင် တွေးတောခဲ့သော်လည်း ထိုအတွေးများမှာ အပြည့်အဝ အကောင်အထည် မပေါ်သေးပေ။ သို့သော် သူ မလုပ်ဆောင်မီတွင်ပင် ချန်လျန်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရူးသွပ်သွားကာ ဝမ်ကော်အန်းထံမှ ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် သူ လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးကို နောက်ဆုံးတွင် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မေမေ၊ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်…” ယန်ဘိုသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “အရမ်းကို ကျေနပ်ဖို့ကောင်းတယ်! အရမ်းကို စိတ်သက်သာရာရသွားတာပဲ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ဆူညံသံများကို ကြားသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော သူနာပြုဆရာမက “ဘာဖြစ်တာလဲ။ လူနာကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်ပါနဲ့!” ဟု အော်ဟစ်ဆူပူလိုက်သည်။
ရှူးယင်း စိတ်ငြိမ်သွားစေရန် သူနာပြုဆရာမက ဆေးထိုးပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ဘိုသည် မျက်နှာလွှဲကာ သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ရှိကိစ္စများကို ပြီးပြတ်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးသည်နှင့် သူမကို ဤငရဲခန်းကဲ့သို့သော နေရာမှ ခေါ်ထုတ်သွားမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။