ဘိုင်လူးက သူမရဲ့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ငွေတွေကို ပြန်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ အနည်းငယ် ကျန်သေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ချန်ဟောင် ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ဆိုရင် တစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိနေပြီ။ သူမရဲ့ နေ့စဉ်သုံးစရိတ်တွေကို ထည့်တွက်ကြည့်လိုက်တော့... အင်း... အဆင်မပြေတော့ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ပုံမှန်ကုန်ကျနေရတဲ့ စရိတ်တွေက ရှိနေသေးတာကိုး။ ဒါနဲ့ပဲ သူမ မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ချွဲနွဲ့ပြောဆိုလိုက်တော့ သူတို့က ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ထပ်ပို့ပေးလိုက်ကြတယ်။
အခုတော့ ရန်ပုံငွေ လုံလောက်သွားပြီမို့ ဘိုင်လူးလည်း လက်ပ်တော့ပ်အသစ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
တကယ်တော့ သူမမှာ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ လက်ပ်တော့ပ်အဟောင်းတစ်လုံး ရှိသေးပြီး ကောလိပ်ကိုလည်း အဲဒါပဲ ယူလာခဲ့တာပါ။ အခုထိ သုံးလို့ရနေသေးပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း နဲ့ မန်ရှင်းယွီတို့ လက်ပ်တော့ပ်အသစ်တွေ ဝယ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမလည်း မနာလိုစိတ် ဖြစ်သွားရတယ်။
အားလပ်ချိန်တစ်ခုမှာ သူမ မန်ရှင်းယွီကို လက်ပ်တော့ပ်အသစ်သွားဝယ်ဖို့ ဖျောင်းဖျခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ တက္ကသိုလ်နဲ့ အနီးဆုံး ကုန်တိုက်ကို သွားကြတယ်။ အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရပေမဲ့လည်း သူမက မဝယ်ခင်မှာ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတာလေ။
မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့ဟာ အီလက်ထရောနစ်ဆိုင်မှာ မန်ရှင်းယွီရဲ့ ရွာသူဖြစ်တဲ့ ယုရှနဲ့ ဆုံတွေ့သွားတယ်။
ဘိုင်လူးက ယုရှနဲ့ တစ်ခါထက်မက ဆုံဖူးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ယုရှရဲ့ ဖက်ရှင်အမြင်တွေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်တယ်။
ယုရှက လက်ပ်တော့ပ် ရွေးနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို မြင်တော့ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ်၊ "မင်းတို့လည်း လက်ပ်တော့ပ် ဝယ်မလို့လား"
သူတို့ သုံးယောက် စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောကြပြီး လက်ပ်တော့ပ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်း ဆွေးနွေးကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရွေးချယ်မှုတွေ စလုပ်ကြတယ်။
မန်ရှင်းယွီကတော့ အဖော်သက်သက် လိုက်လာတာဖြစ်ပြီး ဘိုင်လူးကသာ ဝယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ သူမက မော်ဒယ်နှစ်မျိုးကြားမှာ ဘယ်ဟာဝယ်ရမလဲဆိုတာကို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေမိတယ်။
မန်ရှင်းယွီက "ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။
သူမ ထွက်သွားတာနဲ့ ယုရှက သူမ ရွေးချယ်မှု ပြတ်သားသွားပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းကို "ကျွန်မ ဒီမော်ဒယ်ပဲ ယူမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဘိုင်လူးက "မင်း ဒီဟာကို ရွေးလိုက်တာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ်" လို့ ယုရှက ပြန်ဖြေတယ်၊ "ဒီဟာက စပက် (spec) ကောင်းတယ်"
ဘိုင်လူးကတော့ စပက်ကောင်းတဲ့ မော်ဒယ်ကို လိုချင်နေမှန်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘတ်ဂျက်ထက် နည်းနည်းပိုနေလို့ တွေဝေနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ယုရှကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘာမှမတွေဝေဘဲ ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဘိုင်လူးလည်း မနာလိုဖြစ်ပြီး "မင်း ဘာအလုပ်တွေ လုပ်နေလို့ ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်ရနေတာလဲ။ ရှင်းယွီက ငါ့ကို ကျူရှင်ပြတဲ့အလုပ် မိတ်ဆက်ပေးဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းပင်ပန်းတယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ မနက်စောစော ထရမယ်၊ ကလေးတွေကလည်း နားလည်ဖို့ နှေးလွန်းတယ်၊ နှစ်ခါလောက် ရှင်းပြတာတောင် သူတို့က နားမလည်ကြဘူး။ တစ်ခါပြဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာ၊ ရတဲ့လခနဲ့ဆိုရင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အိပ်ချိန်ကို စတေးရတာ မတန်ပါဘူး" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ယုရှက ပြန်ဖြေတယ်၊ "ဒီလောက် ပိုက်ဆံရတဲ့ အလုပ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ငါက မင်းတို့ အတန်းထဲက အန်းနင်းလို မဟုတ်ဘူး၊ သူမက အရမ်းလှပြီး မော်ဒယ်လ်လုပ်လို့ရတယ်၊ အဲဒီမှာမှ တကယ့်ပိုက်ဆံရတာ"
ဘိုင်လူးကတော့ ဒီစကားကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ယုရှက မန်ရှင်းယွီနဲ့ ဂျီအန်းနင်း တို့လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှိဘဲ လျှို့ဝှက်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားတာကို မျက်နှာမှာ ပေါ်လွင်နေပြီး အကဲခတ်ကောင်းတဲ့ ယုရှက ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။
"တကယ်ပြောတာပါ" ယုရှက ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်လေ့ရှိသူဖြစ်လို့ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်တယ်၊ "ငါပြောပြမယ်၊ ငါက အကြိုသုံးနေတာ။ ဒီ လက်ပ်တော့ပ် ဝယ်ဖို့အတွက် ကျောင်းသားချေးငွေ လျှောက်ထားလိုက်တာ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ။ ဒီနှစ်ဝက်ကစပြီး လက်ပ်တော့ပ် မဖြစ်မနေ လိုအပ်တဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"
ဘိုင်လူး အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ "ကွန်ပျူတာ ဝယ်ဖို့ ချေးငွေရတာလား"
"ရတာပေါ့၊ မသိဘူးလား။ အခုခေတ်မှာ ကျောင်းသားချေးငွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ပမာဏ အနည်းငယ်ပဲ၊ အာမခံချက်လည်း မလိုဘူး၊ မှတ်ပုံတင်ပဲ ပြရုံနဲ့ ပိုက်ဆံက ချက်ချင်း ရောက်လာတာ။ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်" လို့ ယုရှက ဘိုင်လူးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြလိုက်တယ်။
ဘိုင်လူးရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာတယ်။
ယန်ယွမ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်ထားကာ ယန်ပေါ်ရဲ့ ဒီရက်ပိုင်း လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အစီရင်ခံနေတာကို နားထောင်နေတယ်။
"ကျွန်တော့် ညီငယ်က ခေါင်းမာတယ်၊ ဘယ်လိုမှ မလျှော့ပေးဘူး" ယန်ပေါ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်၊ "ဒါပေမဲ့ ညှိနှိုင်းရေးမှူးတွေကတော့ သူက ဟန်ဆောင်နေတာလို့ ပြောကြတယ်။ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာမှ အားကိုးစရာ မရှိဘူးဆိုတာ သူတို့ သိနေကြတယ်"
ယန်ပေါ်က ဝမ်ယွီ ကို "ညီငယ်" လို့ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေတဲ့အတွက် ယန်ယွမ် စိတ်တိုလာတယ်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ချန်လျန်က လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ က ရုပ်ရည်ပိုင်းမှာ သူမနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ယန်ပေါ်ရဲ့ အမေကတော့ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသူ၊ လှတယ်လို့ ပြောရင်တောင် အလွန်ဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယန်ပေါ်ကတော့ ယန်ယွမ် ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေတယ်။
သူ့သားနှစ်ယောက်လုံးကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မချစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ယန်ယွမ်ဆိုတာ သူ့မိသားစုဝင်တွေအပါအဝင် တခြားသူတွေအပေါ်မှာ အလွန်အေးစက်တဲ့ သဘောထားရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။
သူက သူ့ကိုယ်သူပဲ ချစ်တယ်။
"နားလည်ပြီ" သူ ပြောလိုက်တယ်၊ "ဒါဆို မနက်ဖြန်..."
"ကျွန်တော့်မှာ မနက်ဖြန် လုပ်စရာရှိတယ်" ယန်ပေါ်က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
သားဖြစ်သူရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လေသံကြောင့် ယန်ယွမ်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားတယ်။
ယန်ပေါ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မနက်ဖြန် ဘာနေ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ယန်ယွမ် မျက်တောင်ခတ်ပြီး မျက်ခုံးတွန့်ချိုးကာ စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ မနက်ဖြန်မှာ ထူးခြားတဲ့နေ့ ဒါမှမဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက် ဘာမှ မရှိမှန်း ဘယ်လိုမှ ပြန်မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ဘူး။
ယန်ပေါ်က ဒီလူဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်မထားတာမို့ စိတ်ပျက်စရာလည်း မရှိဘူး။ သူ အေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်၊ "မနက်ဖြန်က ကျွန်တော့်အမေရဲ့ မွေးနေ့၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေမှာ"
ယန်ယွမ် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ့အမူအရာမှာ နွေးထွေးမှုအနည်းငယ်ကို အတင်းဖန်တီးကာ "သူ အခုတလော ဘယ်လိုနေလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"ရှင်ပေးထားတဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ" ယန်ပေါ်က ပြောတယ်၊ "သူ အဆင်ပြေပါတယ်"
သူ့သားတွေက သူတို့အမေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ဘာက အရေးကြီးလဲဆိုတာ နားမလည်ကြဘူး။ ယန်ယွမ်က ဒီအခြေအနေကို အတော်လေး မကျေနပ်ဖြစ်နေတယ်။
သူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတဲ့ ယန်ပေါ်ကို တားပြီး "ရှောင်ပေါ်!" လို့ ခေါ်လိုက်တယ်။
ယန်ပေါ် လှည့်ကြည့်တယ်။
ယန်ယွမ်က "မှတ်ထား၊ ငါတို့က တစ်လှေတည်းစီးထားတာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ယန်ပေါ် ပခုံးတွန့်ပြီး "ဟုတ်တာပေါ့" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံမိကြတယ်၊ တစ်ယောက်က စိတ်တိုနေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မထီတရီ ပြုံးစစနဲ့။
စိတ်တိုနေသူကတော့ ယန်ယွမ်ပဲ ဖြစ်တယ်။
အရာအားလုံးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
ပထမဆုံးနဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ ချန်လျန်ရဲ့ သေဆုံးမှုပဲ။
အဲဒါတွေအားလုံးက ယန်ပေါ်ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ။
ချန်လျန်ရဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ အစီအစဉ်က သိပ်မရှုပ်ထွေးပါဘူး။ သူမက ဝမ်ကော်အန်းကို အပြစ်တင်ဖို့နဲ့ စွပ်စွဲဖို့အတွက် သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေတွေကို ဖန်တီးခဲ့တာ၊ အချိန်ဆွဲဖို့အတွက်ပဲ။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူ့ကို ပြဿနာတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေအောင် လုပ်ပြီး သူမ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို စုံစမ်းတာ ကြန့်ကြာသွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။
ချန်လျန်က ဝမ်ကော်အန်းကို စွပ်စွဲလိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကို ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ တကယ်မယုံကြည်ပါဘူး။ ဝမ်ကော်အန်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေအရ သူက အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်လာမှာ သေချာတယ်။
ချန်လျန်က အဲဒီအချိန်ကိုပဲ အသုံးချပြီး ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီလုပ်ဖို့၊ သူမအတွက် အထောက်အထားအသစ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့နဲ့ ဝမ်ကော်အန်းဆီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။
သူမက အိပ်မက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သူမရဲ့ အနာဂတ်ဘဝကို မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်။
ဒါတွေအားလုံးက အဆင်ပြေနိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်ဘဝက သူမ မျှော်လင့်ထားသလို မဖြစ်လာရင်တောင် ယန်ယွမ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့မှာပါ။
ချန်လျန်ရဲ့ လှပတဲ့ အိပ်မက်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်သူကတော့ ယန်ပေါ်ပဲ ဖြစ်တယ်။
ယန်ပေါ် ချန်လျန်ကို တွေ့တိုင်း "ဒေါ်ချန်" လို့ ခေါ်ပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူမအပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ ရှိနေတယ်။
ဒီအဆင့်မှာတော့ ယန်ပေါ်က ချန်လျန်အပေါ် ဘာမှ ထိန်းချုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တော့တယ်။
သူ သူမကို ဓာတ်ပုံတချို့ ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူနဲ့ ကလေးတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေ ရှိသလို တခြား ကလေးတွေနဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ပုံတွေလည်း ပါဝင်တယ်။
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ" ချန်လျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ သူမ ယန်ပေါ်နဲ့ တခြားကလေးတွေရဲ့ ပုံတွေကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ဆင်တူမှုတွေ ရှိနေတယ်။ သူမက "သူတို့က ဆွေမျိုးတွေလား" လို့တောင် မေးလိုက်သေးတယ်။
"ကျွန်တော်ကတော့ မိသားစုလို့ပဲ ပြောချင်ပါတယ်" ယန်ပေါ်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်၊ "သူတို့အားလုံးက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေပါ၊ အငယ်ဆုံးက ခြောက်လပဲ ရှိသေးတယ်"
အဲဒီကလေးတွေအားလုံးက ယန်ယွမ်ရဲ့ သားသမီးတွေပဲ။
ချန်လျန်ကတော့ ယန်ယွမ်က ယန်ပေါ်ရဲ့ အမေနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူခဲ့ပေမဲ့ သူ သူမကိုပဲ ချစ်တယ်လို့ အမြဲ ထင်နေခဲ့တာ။
နှစ်တွေကြာလာတော့ သူမက သူ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပြီး အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူက သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုတွေ၊ အချစ်တွေကို ပေးခဲ့တယ်။
ဒီအချစ်က ဝမ်ကော်အန်းရဲ့ ဖိအားတွေကြောင့် အလျှော့ပေးလိုက်ရရင်တောင်မှ စစ်မှန်တယ်လို့ ယူဆနိုင်သေးတယ်။ ယန်ပေါ်ရဲ့ အမေက ချန်လျန် လက်ခံရမယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ချန်လျန် ယန်ယွမ်ရဲ့ လိမ်ညာမှုကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ယန်ယွမ်က သူမ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးနေရင်းနဲ့ တခြားအမျိုးသမီးတွေ၊ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို သူမ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး!
အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက အရမ်းငယ်ကြတယ်၊ အငယ်ဆုံးက အသက် ၂၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ အသားအရေက ချောမွေ့ပြီး နုပျိုနေတာမို့ သူမရဲ့ သမီးအရွယ်တွေလို့ ပြောရင်တောင် ယုံလောက်တယ်။
ချန်လျန် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။
တကယ်တော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ တိကျတဲ့ ရလဒ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ တိုးတက်မှုဆိုတာ အများအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေရဲ့ ကွင်းဆက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးရလဒ်ဆီကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်သွားတာမျိုးပါ။
ဒီအခြေအနေတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့သူတွေကတော့ ရှေ့ကိုပဲ တွန်းပို့ခံနေရတာ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် အကျိုးအမြတ်ရအောင် ကြိုးစားနေကြသူတွေပါပဲ။
ဒီအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရာမှာ ယန်ပေါ်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံလာတဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ထုတ်ဖော်ဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သွေးဆုံးခါနီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ ခင်ပွန်းနဲ့ သားကို စွန့်ခွာပြီး ဘဝသစ် စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ရူးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
သူမက တကယ်ပဲ ဓားကို ထုတ်ပြီး ယန်ယွမ်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
အဲဒီဓားက ဝမ်မိသားစုက ဓားနဲ့ အတူတူပဲ။ ချန်လျန် ထွက်သွားတုန်းက ဝမ်ကော်အန်းရဲ့ လက်ဗွေရာ ပါတဲ့ဓားကို ထားခဲ့ပြီး ဒီဓားကို ယူသွားခဲ့တာပါ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ပေါ်က ချန်လျန် ယန်ယွမ်ကို သတ်နေတာကို ငေးကြည့်မနေနိုင်တာမို့ သူမကို တားဖို့ ယန်ယွမ်ကို ကူညီပေးခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ယွမ် ချန်လျန်ရဲ့ လက်ထဲကနေ ဓားကို လုယူလိုက်တဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ယန်ယွမ် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ့လက်ထဲမှာ ဓားရောက်နေပြီး အဲဒီဓားက ချန်လျန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ယန်ယွမ် ထိတ်လန့်နေဆဲမှာပဲ ယန်ပေါ်က ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
ယန်ပေါ်က သူ့သားကို ချစ်ဖို့ မတတ်နိုင်ပေမဲ့ သူ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကို ပေးခဲ့တယ်။ ယန်ပေါ် တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို ပြန်လှည့်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ယန်ယွမ် ဘယ်တော့မှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ကံကောင်းတာက သူတို့ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ယန်ပေါ် ယန်ယွမ်ကို ထောင်ပို့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ယန်ပေါ် လိုချင်တာကတော့ အမွေပိုရဖို့နဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ ပြောပိုင်ခွင့် ပိုရဖို့ပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်လှေတည်းစီးထားတာမို့ အဲဒီလှေ နစ်လို့မရဘူး။ အများဆုံး ပြောရရင်တော့ ဘယ်သူက လှေကို ဦးစီးမလဲဆိုတာပဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြရမှာပေါ့။
ဝမ်ယွီ က ဝမ်ကော်အန်းရဲ့ အဖွဲ့ကို လွှဲပြောင်းယူပြီး ယန်မိသားစုကြားထဲ သွေးခွဲဖို့နဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ အလုပ်လုပ်နေတယ်။
သူ အိုကြီးရှင်းအကြောင်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အိုကြီးရှင်းကတော့ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေပြီး သူ့စုံစမ်းမှု ရလဒ်တွေကို ဝမ်ယွီ ဆီ တင်ပြနေတယ်။
ဝမ်ကော်အန်း လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အချက်အလက် တော်တော်များများက တစ်ထပ်တည်း ကျနေတယ်။
ယန်ယွမ်က နာမည်ကြီးကျောင်းက ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားလို့ ပြောဆိုနေပေမဲ့ စီးပွားရေးမှာတော့ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိခဲ့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ချန်လျန် ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။
"သူ အဲဒီတုန်းက ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ထားတယ်" အိုကြီးရှင်းက ပြောတယ်၊ "သူက မစ္စချန်ကို လှည့်စားဖို့ စာရင်းတွေကို အတုလုပ်ထားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်"
နောက်ပိုင်း ချန်လျန်သာဆိုရင်တော့ စောစောစီးစီး သိသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ချန်လျန်က ငယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူးလေ။ အချစ်ရဲ့ မျက်စိကန်းမှုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူမက ယန်ယွမ်ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို ယုံကြည်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ ထပ်ပေးခဲ့တာပဲ။
အိုကြီးရှင်းက ဆက်ပြောတယ်၊ "သူ အဲဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ အရှေ့တောင်အာရှကို သွားခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက အဲဒီကနေ စခဲ့တာပဲ"
ဝမ်ယွီ က အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီး "အို၊ သူက ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အောင်မြင်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ" လို့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း ရုတ်တရက်ကြီးပဲ" အိုကြီးရှင်းက ပြောတယ်၊ "ကျွန်တော့်မှာ အရင်က ရဲဘော်ဟောင်းတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့က အလုပ်အကိုင် ပြောင်းပြီး အရှေ့တောင်ဘက် နယ်စပ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ခဲ့တယ်"
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
အိုကြီးရှင်းက ဆက်ပြောတယ်၊ "ဒီလို ရုတ်တရက် အောင်မြင်မှုမျိုးက များသောအားဖြင့် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေနဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်မှုတွေနဲ့ပဲ ဆက်စပ်နေတတ်တယ်။ သူ နောက်ပိုင်း တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကလည်း အခွံသက်သက်တွေပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်"
ဒါကတော့ ယန်ယွမ် ငွေကြေးခဝါချမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဝမ်ကော်အန်းရဲ့ သံသယနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ စာရွက်စာတမ်းပုံတွေကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဝမ်ယွီ က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို သတိထားမိသွားတယ်။
"ဒါ ဘယ်သူလဲ" သူ မေးလိုက်တယ်။
"ရှူးယင်း" အိုကြီးရှင်းက ပြောတယ်၊ "သူက ယန်ယွမ်ရဲ့ ဇနီး၊ ယန်ပေါ်ရဲ့ အမေအရင်းပဲ"
ဝမ်ယွီ က "သူ့မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
အိုကြီးရှင်းက ပြန်ဖြေတယ်၊ "သူ အခု စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံမှာ ရှိနေတယ်"
ဝမ်ယွီ ကိုယ့်နားကိုယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါ ဘယ်လို ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းမျိုးကြီးလဲ။
"ယန်ယွမ်က သာမန်နောက်ခံကနေ လာတာပါ။ သူက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ မွေးဖွားခဲ့တာ။ သူ့အဖေက လက်မှုပညာသည်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့အမေကတော့ မုန့်ဈေးသည်လေး ရောင်းတယ်။ သူ့မှာ အစ်မနှစ်ယောက်ရှိပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ပညာရေးအတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ"
"မင်းရဲ့ မိဘတွေ လက်ထပ်ပြီး လေးငါးလလောက်အကြာမှာ ယန်ယွမ်က သူ့ဇာတိမြို့ကို ပြန်သွားပြီး စီစဉ်ပေးထားတဲ့အတိုင်း အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ နှစ်လအကြာမှာတော့ သူ တရားဝင် လက်ထပ်လိုက်တယ်"
"ရှူးယင်းက အလယ်တန်းပညာရေးပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူမမှာ ပညာအရည်အချင်း အားနည်းတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ ရုပ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်က တော်တော်ကြီးတယ်။ ယန်ယွမ်ရဲ့ မိဘတွေက ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ရှူးယင်းကိုပဲ လက်ထပ်ဖို့ အတင်းဇွတ်တိုးပြီး မြို့ကြီးဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်"
"ရှူးယင်းက သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူပါ။ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် သူမက အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူမ ကိုယ်ဝန်ရလာပြီး ယန်ပေါ်ကို မွေးဖွားခဲ့တယ်"
"ဒါတွေအားလုံးက ကောင်းနေသလိုပဲ။ ဒါဆို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ရောဂါ ဖြစ်သွားရတာလဲ" ဟု ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ချန်လျန်နှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။