ဝမ်ယွီ က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။
သူ့မိသားစုက အလွန်ချမ်းသာတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဝမ်ယွီ က သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ဘယ်လိုပင်ရှိပါစေ ငွေကြေးက အချစ်အပါအဝင် အရာရာကို ဝယ်ယူနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေသူ ဖြစ်သည်။
အလားတူပင် ဂျီအန်းနင်း ကလည်း ငွေကြေးနဲ့ပတ်သက်လာရင် အကဲဆတ်သူဖြစ်တာကြောင့် သူ သူမကို ချစ်သူဖြစ်ဖို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတောင်းဆိုကတည်းက ဒီအချက်ကို သဘောပေါက် နားလည်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အတိတ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ဂျီအန်းနင်း မျက်နှာပျက်သွားတာမျိုး၊ တွေဝေသွားတာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး” ဟု ဖြေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ: “…”
သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ ပြုံးလျက် “ဘာလို့ မဖြစ်ရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ရှင်နဲ့မှ မရင်းနှီးတာ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို ပြောနေစရာ မလိုပေ။ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို “ကျွန်မမှာ ရည်းစားထားဖို့ အချိန်မရှိဘူး” ဟု တည့်တည့်ပင် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်လိုက်သည်။
“ငါ ခုနပြောတာကို မင်း နားမလည်ဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ချစ်သူသာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် မင်း ဒီလောက်အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ ကိုယ်က မင်းကို စရိတ်စက ပေးမှာပေါ့။”
“ပြီးတော့ရော။” ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “ကျွန်မက ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူဘဝကနေ ငွေကို ရည်မှန်းပြီး ကပ်စားတဲ့သူ ဖြစ်သွားမှာလား။ နေ့တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ စားသောက်ပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ဘဝနဲ့ နေထိုင်ရမှာလား။”
ဝမ်ယွီ က တစ်ဖန် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ ထိုစဥ်က သူတို့ အစောဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဥ်က သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောတတ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ သူမကို လိုက်ပျူငှာလေလေ၊ ဂျီအန်းနင်း က သူ့အပေါ် ပိုပြီး အေးစက်လာလေလေပါပဲ။ နောက်ဆုံး သူမက သူ့ကို မြွေကိုရှောင်သလို ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေကလည်း အေးစက်စက် ကဲ့ရဲ့ပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။” ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရယ်မောခြင်းကြောင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။
သူမကို ရယ်မောစေတဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ဂျီအန်းနင်း ဘာတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောတတ်တယ်ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ဒီဘဝနှစ်ခုကြားမှာ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နားလည်မှုချင်းက ကွာဟချက် အကြီးအကျယ် ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများနှင့် လူပြောသူပြောများကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ဆိုးကျိုးတွေကို ဝမ်ယွီ ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဂျီအန်းနင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။
ပါးစပ်အများစုက ရွှေကိုပင် ဖန်တီးနိုင်သလို၊ အဖန်ဖန် စုပုံလာတဲ့ စကားတွေက အရိုးကိုပင် ကြေမွစေနိုင်သည်။ ကြုံတွေ့ရသူများသာလျှင် အမှန်တရားကို သိကြပေမည်။
[1]
ဂျီအန်းနင်း က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် မော့ကြည့်နေသည်။
နေရောင်ခြည်က နှင်းလိုဖြူစင်ပြီး ဖျော့တော့သော ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်နေသည်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက တည်ငြိမ်နေတဲ့ ရေပြင်လို နက်နဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေကာ၊ ရေမျက်နှာပြင်အောက်မှာ ရေအောက်လှိုင်းတွေ ဖုံးကွယ်နေသလား ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝမ်ယွီ ဆက်ပြီး ရယ်မောမနေနိုင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက်ထား ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ လည်း ရယ်မောနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ “မင်းက တွေးလွန်နေတာပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူနဲ့ ခင်မင်ပြီး ဘယ်သူနဲ့ ချစ်ကြိုက်တယ်ဆိုတာ တခြားသူတွေနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မတို့အားလုံးက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ နေထိုင်ကြတာဖြစ်ပြီး လူတွေဆိုတာလည်း လူမှုသတ္တဝါတွေပါ။ တခြားသူတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရဘဲနဲ့ဖြစ်စေ၊ တခြားသူတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘဲနဲ့ဖြစ်စေ နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ စကားတစ်ခွန်းက လူကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
သူမ ပြောနေရင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသေအပျောက်အကြောင်းတွေအထိ ရောက်သွားရတာလဲ။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု လွန်ကဲသူတစ်ယောက်လို့ မယူဆပေမဲ့၊ ဂျီအန်းနင်း က အဲ့ဒီစကားတွေကို ပြောလာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့မှာ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ မအီမသာမှုမျိုးကို ရင်မှာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“တခြားသူတွေ ပြောချင်တာ ပြောပါစေလေ။ ငါ့နားတော့ မရောက်လာစေနဲ့။ ငါသာ ကြားသွားရင် သူတို့ ကောင်းကောင်းတော့ ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟုဆိုကာ သူက အတင်းအကျပ်ပင် စကားခေါင်းစဉ်ကို လွှဲလိုက်သည်၊ “ကဲပါ၊ ငါ့ချစ်သူ လုပ်ပါတော့လား။”
သူမ ဂျီအန်းနင်း ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့လိုလူမျိုးကတော့ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သူ့လိုမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ရှင်က ပိုက်ဆံရှိတဲ့ လူချမ်းသာ ဒုတိယမျိုးဆက် ရည်းစားတောင် ရနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပညာသင်ဆုအတွက် လျှောက်နေဦးမှာလဲ” ဆိုတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မှတ်ချက်စကားလေး တစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် သူမကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပေပြီ။
သူမက အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့နဲ့ ဆေးဝါးကုသစရိတ်တွေအတွက် နေ့စဥ် အလုပ်မျိုးစုံကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေရပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အဲ့ဒါတွေကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သူတို့ မြင်တွေ့ရတာက ဝမ်ယွီ သူမကို လိုက်ပျူငှာနေတာ၊ ပန်းတွေနဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပို့ပေးနေတာကိုသာ ဖြစ်သည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာတွေကိုတော့ သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
ရွေးချယ်တတ်တဲ့ ကန်းစွမ်းအားကြောင့်ပေါ့။
“ရှင်နဲ့ ရည်းစားလုပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။” ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “အများဆုံးမှ သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဖြစ်လို့ရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ အလေးအနက်ထား ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အနေနဲ့ ဝမ်ယွီ ကို အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေမဲ့၊ အတိတ်ဘဝကလိုမျိုး လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလို့လည်း မရပေ။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ နားထဲမှာတော့ ဒါက အလွန်တရာမှ ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုလို ကြားနေရသည်။
ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းခလေးကြားမှာ စစ်မှန်တဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဥ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း လို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်၊ ဘယ်လိုမျက်နှာဖုံးမျိုးနဲ့ပဲ ချဉ်းကပ်လာပါစေ၊ သူမနဲ့ အိပ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလွဲပြီး တခြားဘာနောက်ဆုံးရည်မှန်းချက် ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ။
ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို “သူငယ်ချင်းတွေပဲ လုပ်ကြရအောင်” လို့ တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောလာပြီဆိုရင် ဆယ်ပုံကို ကိုးပုံက အရန်လူအနေနဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားချင်လို့ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ပုံ သို့မဟုတ် နှစ်ပုံကတော့ ရိုးအဟန်ဆောင်နေရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အရန်လူအနေနဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုးအဟန်ဆောင်နေတာလား။
ဝမ်ယွီ သွားကိုကြိတ်လိုက်မိပေမဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ကျက်သရေရှိရှိဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်- “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အခုလောလောဆယ်တော့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
ဝမ်ယွီ ကတော့ သူ့ရဲ့ အပြုံးက ဂျီအန်းနင်း ကို လှည့်စားနိုင်ပြီး လူကုံထံဆန်ပြီး လူ့ဂုဏ်ရည်ရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်ဘဝက ဂျီအန်းနင်း ဟာ သူ့ရဲ့ လူမိုက်ဆန်ပြီး အရှက်မရှိတဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးပြီးသားဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလိုသရုပ်ဆောင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ထုတ်ဖော်ပြစ်ဖို့ မရှိပေ။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အင်းလေ” ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အတချိန်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် သူမဆီသို့ လျှောက်လာပြီး “ဟေ့ ဂျီအန်းနင်း, နင် ဒီနေ့ တတိယနှစ်က ဝမ်ယွီ နဲ့ အတူတူ နေ့လယ်စာ သွားစားခဲ့တာလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှု တန့်သွားသည်။ ကျောင်းဂိတ်ရှေ့မှာ KFC ဆိုင်ရှိတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်သွားတဲ့သူ ရှိတာက သဘာဝကျပေသည်။
“အင်း” ဟု သူမ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးက စပ်စုလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် “သူ့ကို နင် သိလို့လား” ဟု ဆက်မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးလူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အခုက စက်တင်ဘာလလယ်လောက်ပဲ ရှိသေးသည်။ ကျောင်းဝင်စ ပထမနှစ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်က သူ့ကို အစောကြီး သိနေပြီဆိုတော့ ဒီမိန်းကလေး ဆွန်ယာရှန် ဆိုတာက သတင်းအချက်အလက် စုံလင်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်တဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
သူမကလည်း အတော်လေး ချောမောလှပသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးသာ ဂျီအန်းနင်း သာ မရှိဘူးဆိုရင် တက္ကသိုလ်စတက်ကတည်းက ကျောင်းသူလေး၊ ဌာနရဲ့ အလှဖူး၊ တစ်ကျောင်းလုံးရဲ့ အလှဖူးအဖြစ် တန်းပြီး ရောက်ရှိသွားနိုင်လောက်သူ ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သူမက ဂျီအန်းနင်း နဲ့ လာတိုးနေခဲ့သည်။
ကျောင်းဖွင့်တဲ့ ပထမနေ့မှာ ဌာနတစ်ခုလုံး လှေကားထစ် အတန်းခန်းထဲမှာ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဌာနမှူးက မိခင်ကို ဆုံးပါးသွားပြီး ဖခင်နဲ့လည်း အဆက်အတ်ပြတ်သွားကာ အဘွားဖြစ်သူကို အမှီပြုပြီး ကြိုးစားသင်ယူကာ တက္ကသိုလ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း အားပေးလှုံ့ဆော်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးက အဘွားဖြစ်သူကို ကျောပိုးပြီး တခြားမြို့ကနေ ဒီမြို့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ ဘယ်တော့မှ ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမသွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။
ဌာနမှူးက ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအနေနဲ့ ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးကို အတန်းဖော်အဖြစ် ရရှိတာ အလွန်ကံကောင်းကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ နာမည်က ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်သည်။
“ကဲ ဂျီအန်းနင်း, အရှေ့ကိုထွက်လာပြီး အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါဦး” လို့ ဌာနမှူးက အတန်းနောက်ဘက်ကို လက်ယမ်းပြလိုက်တာနဲ့ အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထောင့်ကျကျ မှောင်မည်းတဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးက မတတ်သာတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ရသည်။
သစ်ပင်တောစပ်က သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်လို၊ တောင်ထိပ်ဖျားက နှင်းပန်းတစ်ပွင့်လို ဖြစ်နေသည်။
ဆူညံနေတဲ့ လှေကားထစ် အတန်းခန်းထဲမှာ ပင်တစ်ချောင်း ကျသံတောင် ကြားရလောက်အောင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဆွန်ယာရှန်ရဲ့ အတန်းအလှဖူး၊ ဌာနအလှဖူး၊ ကျောင်းအလှဖူး ဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေအားလုံး အစအနမကျန်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မည်းနက်တဲ့ မျက်ခုံးမွှေးနဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဆွန်ယာရှန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “အင်း” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက မာန်မာနရှိပြီး အေးစက်စက်နဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို ဖြစ်နေသည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူမက အသားတောင် မစားနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲနေတဲ့ ဆင်းရဲသား ငမွှေတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယာရှန်က စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ရင်းနှီးဖော်ရွာတဲ့ အပြုံးကို တပ်ဆင်ထားသည်။ သူမက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရှေ့ကခုံမှာ တိုက်ရိုက်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စာပွဲခုံပေါ်ကို လက်တင်ကာ “ဝမ်ယွီ က ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးလူတစ်ယောက်လေ၊ နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို သိသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
သူမက လက်ကို တိုးဝင်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ စာအုပ်တွေပေါ်ကို ဖိချလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဘောပင်က စာအုပ်ပေါ်မှာ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ထွက်သွားခဲ့သည်။
တစ်ညကို ယွမ် ၃,၀၀၀ တန်လို့လား။ သူမက အဲ့ဒီလောက် တန်လို့လား။
ဆွန်ယာရှန်ရဲ့ အသံက သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အကြည့်တွေက စာရွက်ပေါ်မှာ သူမ ဆွဲလိုက်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းပေါ်မှာ တည်ရှိနေသည်။
ဆွန်ယာရှန်ကတော့ အလွန်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကလို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတဲ့ ဝမ်ယွီ နဲ့ ဂျီအန်းနင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိကျွမ်းခဲ့ရလဲဆိုတာကို သိချင်ဇောနဲ့ စပ်စုတဲ့ အမူအရာတွေ ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သိပ်ပြီးတော့ မရင်းနှီးပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ “အတန်းဖော်၊ ငါ စာလုပ်နေတယ်။”
သူမက ညဘက်ရောက်ရင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရတာဖြစ်လို့ ဒီကျောင်းနေကျ ကျောင်းသားတွေလို စာကြည့်တိုက်မှာ နွားနို့လက်ဖက်ရည် အေးအေးလူလူ သောက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သူမက နေ့ဘက်မှာ စာကို ကြိုးစားလုပ်ရမှာ ဖြစ်သည်။
ဒီလို ငြင်းပယ်လိုက်တာက အလွန်တရာမှ ရိုသေလေးစားမှု မရှိရာ ရောက်ပေသည်။ ဆွန်ယာရှန်လို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒီလို ဆက်ဆံမျိုးကို ခဲခဲယဥ်ယဥ်သာ ကြုံဖူးပေသည်။ သူမ အနည်းငယ် အရှက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ထရပ်လိုက်ကာ “ဟား၊ နင်က စာကို တော်တော် ကြိုးစားလုပ်တာပဲကိုး” ဟု ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ခုံတန်းဆီကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမက ဘေးနားကသူတွေကို တိုင်တန်းတော့သည်၊ “ဘယ်လိုလူလဲဟ။ စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ဘူးလား။ ဘာတွေ မာနကြီးနေမှန်းလည်း မသိဘူး။”
သူမရဲ့ အတန်းဖော်တွေက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးကြသည်၊ “သူက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီတိုင်းပဲနေတတ်တာပါ, ဒီနေ့တော့ စိတ်မပါလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
ဆွန်ယာရှန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “တကယ်ပါပဲ၊ သူက ဘယ်သူနဲ့များ စကားပြောချင်လို့လဲ။ နေ့လယ်ဘက်ဆို ပိုက်ဆံရှိ ဒုတိယမျိုးဆက်နဲ့ ထွက်စားနေတာလေ။ အဲ့ဒီလောက် အေးစက်စက်နဲ့ မာနကြီးနေတာဆိုတော့ ငါတို့လို သာမန်အတန်းဖော်တွေနဲ့ အပေါင်းအသင်းလုပ်ချင်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။”
အတန်းဖော်တွေက ချက်ချင်းပင် စပ်စုချင်စိတ် ဝင်လာကြသည်၊ “ဘာပိုက်ဆံရှိ ဒုတိယမျိုးဆက်လဲ။”
“ဝမ်ယွီ ကို မသိဘူးလား။ မသိဘူးပေါ့။ နင်တို့ သတင်းအချက်အလက်တွေက တော်တော် နောက်ကျနေတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို တွေ့ရင် ပြမယ်လေ…” ဟု ဆွန်ယာရှန်က ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ တိတ်တဆိတ် စာကျက်နေသည်။
ဆွန်ယာရှန်နဲ့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောနေကြပေမဲ့ သေချာနားထောင်ရင် ကြားနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ဝင်ပြောပေးတဲ့ အတန်းဖော်အချို့ ရှိနေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက်မှ အခုအချိန်အထိ သူမက အတန်းဖော်တွေနဲ့ သေချာ မရင်းနှီးသေးပေမဲ့ ပုံမှန် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံနေကြဆဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သတိရသွားသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ အရာရာ ဆိုးရွားသွားခဲ့ရတာက ဝမ်ယွီ ရောထွက်လာလို့သာ ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယာရှန်က ဝမ်ယွီ အကြောင်းကို သူမ သိချင်တာတွေ မသိရတော့ ဂျီအန်းနင်း လို ငွေကြေးကျပ်တည်းတဲ့ ကျောင်းသားလေးကို ပိုက်ဆံရှိ ဒုတိယမျိုးဆက်နဲ့ ပေါင်းသင်းနေတယ်ဆိုပြီး လှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့တဲ့ဘက်ကို ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ အတန်းဖော်တွေက မယုံကြည်ကြသေးဘဲ ဂျီအန်းနင်း အတွက် ဝင်ပြောပေးတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောလာဟလတွေ ပိုများလာခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ က သူမအတွက်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရန်ဖြစ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်သူမှ သူမအတွက် ဝင်မပြောပေးတော့ပေ။
ကောလာဟလတွေရဲ့ တစ်ဝက်က ဆွန်ယာရှန်ဆီက လာတာဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကတော့ ရှိပြီးသား ကောလာဟလတွေပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ပိုပြီး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဂျီအန်းနင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။ တစ်ညကို ယွမ် သုံးထောင် ယူတယ်ဆိုတဲ့အထိ ပိုပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေအထိ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
အားလုံးက သူမက ဆင်းရဲတာကို ဟန်ဆောင်ပြီး သနားခံနေတယ်လို့ ပြောဆိုကြသည်။
မိန်းကလေးတွေက သူမနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေကြပြီး, တစ်ချိန်က သူမကို သဘောကျခဲ့ဖူးတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေကတည်းက သူမကို မုန်းတီးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြသည်။ သူတို့က ကောလာဟလတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခံကြပြီး, သူမက သူတို့ကို သဘောမကျတာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဝန်ခံမှုကို လက်မခံတာက သူမက ရုပ်ဝါဒဆန်ပြီး ပိုက်ဆံကို အလွန်အမင်း တပ်မက်လို့ ဖြစ်တယ်လို့ ရှင်းပြကြသည်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာ အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါနဲ့ သူမရဲ့ သေဆုံးမှု လျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်းကို ဘယ်လို စပ်စပ်စုစုနဲ့ ကောလာဟလ ဖြန့်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကို ပြန်သတိရလာတဲ့အခါ သူမ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ စပ်စုလိုစိတ်နဲ့ ကောလာဟလတွေကို ကြားရလို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ပြီး ဖြန့်ဝေနေကြတာတွေက သူမကို ဖျားနာချင်လာအောင်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း မျက်တောင်များကို ညှိုးချလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် စာကျက်နေလိုက်သည်။
ပါးလွှာပြီး အားနည်းပုံ ပေါ်နေပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း က ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသူဖြစ်တာကြောင့် သူမရဲ့ ပုခုံးတွေပေါ်မှာ လေးလံတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ညစာ ပို့ဆောင်ရေး အလုပ်ကို အမြန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ သူမ ကျောင်းဂိတ်ပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းမော့လိုက်တာနဲ့ ဝမ်ယွီ သူမရဲ့ အနက်ရောင် Hummer ကားဘေးမှာ မှီတွယ်ရင်း ပါးစပ်မှာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ခဲကာ သူမကို ပြုံးပြနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟေး!” သူက ဆေးလိပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ချောင်းလေးကို ထောင်ပြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “သူငယ်ချင်း။”
“သူငယ်ချင်း” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူက ကစားစရာသလိုလို, ကဲ့ရဲ့သလိုလို အဓိပ္ပာယ်တွေနဲ့ အလေးပေး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ခဏတာ တွေဝေသွားကာမှ “ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ကျောင်းထဲမှာ အိပ်ဆောင်ရှိပေမဲ့ ဒါက နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ခဏအနားယူဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူက ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ ဒေသခံတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းမှာ နေထိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက သူ့ရဲ့ မိုက်နာတဲ့ အနက်ရောင် Hummer ကားနဲ့ ကျောင်းကို အသွားအလာ လုပ်တာကြောင့် ကျောင်းသားယောကျ်ားလေး အများအပြားရဲ့ မနာလိုမှုကို ခံရပြီး မိန်းကလေး အများအပြားရဲ့ မြူဆွယ်တဲ့ အကြည့်တွေကိုလည်း ရရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရင်ဆိုင်ရခက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖိအားပေးမှုကို မလျော့ပေးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ဂျီအန်းနင်း သာ ဖြစ်နေသည်။
“နင့်ကို စောင့်နေတာ” ဝမ်ယွီ က ပြောလိုက်သည်၊ “ဂွမ်မင်လမ်းဘက်ကို သွားမလို့လား။ ငါလည်း အဲ့ဒီဘက်ကိုပဲ သွားမှာဆိုတော့ လိုက်ခဲ့လေ၊ တင်ပေးမယ်။”
သူက သူမရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့တင် သူမကို စနောက်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ သူငယ်ချင်းလုပ်ဖို့ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အယုတ္တအနတ္တတွေ လုပ်မနေနဲ့တော့။”
ဒီဆောင်းဦးလေပြေထဲမှာ တောက်ပနေတဲ့ နေမင်းကြီးလို သူက တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြုံးပြနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ အနည်းငယ် ပြိုးပြက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စန်းဆုကီနီ- ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို ဖတ်ရတာ အားလုံး နှစ်သက်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ဒီဇာတ်လိုက်အမျိုးသားက အပြည့်အစုံ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးအစားတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တမ်းမှာ သူက အနိုင်ကျင့်တတ်လွန်းတာနဲ့ လျစ်လျူရှုတတ်လွန်းတာလိုမျိုး အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်က သေချာပေါက် ကြီးပြင်းလာမှာပါ။ သူက တရုတ်ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ကျွန်မ တွေ့ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ဇာတ်ကောင်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေထဲက တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates မှာ ဝင်ရောက်ပြီး ၅ ကြယ်ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လေး ပေးဖို့အတွက် ရှက်ကြောက်နေစရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
[၁] “ကျူခိုခိုရှင်ကျင်း၊ ကျီကျယ်ဟွေ့ကူ” (zhū kǒu shēng jīn, jī zé huǐ gǔ) - ဆိုလိုရင်းမှာ ကောလာဟလတွေက အမြန်ဆုံး ပျံ့နှံ့နိုင်ပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေတယ်ということ ဖြစ်ပါသည်။