“ခင်ဗျားက ဘာကို ဒေါသထွက်နေတာလဲ။” ဝမ်ယွီ၏ မျက်ခုံးများက တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။ “သူက ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတာလေ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တာပေါ့။”
ဤလူက သူ အမှားလုပ်မိသည်ကိုပင် မသိပေ။ သူက အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ထောင်လွှား၍ မာနကြီးကာ မိမိကိုယ်ကို မှန်နေသည်ဟု ထင်တတ်သူ ဖြစ်၏။
သူမ ပြောသမျှကို အရေးမစိုက်ဘဲ မိမိလုပ်ချင်ရာကိုသာ တဇွတ်ထိုး လုပ်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် စုပုံနေသော မကျေနပ်ချက်များနှင့် အမျက်ဒေါသတို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်သွားလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမလေး!” ဝမ်ယွီသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ KFC ဆိုင်ပြင်တွင် သူမကိုမီသွားပြီး “ဂျီအန်းနင်း!” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့ခေါ်သံကို မကြားတော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး လမ်းမကြီးဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ၏ ကျောင်းသားမျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းသွားသည်။ သူသည် မြားတစ်စင်းပမာ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အတင်းပင် နောက်သို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကားတစ်စီးသည် သူတို့ရှေ့မှ ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူတို့ကို တိုက်မိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ရူးနေပြီလား” ဟု ဝမ်ယွီက သူမအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် စိတ်သဘောကောင်းသူမဟုတ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းနှင့် အခုမှ စတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဖူဖူသီသီ ဆက်ဆံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမက သတိလက်လွတ်ဖြင့် ကားတိုက်ခံရမတတ် ဖြစ်သွားသောအခါ သူ့ဒေါသများ ထွက်လာတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် နာကျင်စရာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ အသေမခံလိုတော့ပေ။ သူမ အလွန်ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် အရောင်အသွေး မရှိတော့ဘဲ ဖျော့တော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့” ဟု သက်ပြင်းချကာ အသံကို နူးညံ့စေလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားရတာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူတို့ စတွေ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ဤဂျူနီယာကျောင်းသူလေးမှာ ခေါင်းမာတတ်သည့် စရိုက်ရှိကြောင်း သူ သတိပြုမိပြီးဖြစ်သည်။
“အရင်ဆုံး လမ်းကူးရအောင်” ဟု ဆိုကာ သူမ၏လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ လမ်းဖြတ်ကူးပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက မငြင်းဆန်ဘဲ လမ်းကူးခွင့်ပြုလိုက်သည်။ တစ်ဖက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်— ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်ဆက်ဆံသူများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့ရခြင်းကို သူမက အမြဲတမ်း စိမ်းစိမ်းကားကားပင် နေတတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။
“အခုမှ ပိုကောင်းသွားပြီလား” ဝမ်ယွီသည် သူမ၏မျက်နှာကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကလောက် မဖျော့တော့တော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် “အခုတော့ သေချာပြောလို့ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ရှင် သူ့ကို မထိုးသင့်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အကြမ်းဖက်မှုကို သုံးပြီး ပြဿနာဖြေရှင်းတာ မမှန်ကန်ဘူး။”
ဝမ်ယွီ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။
ဒီလောက် လှပတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး တစ်ဖက်သတ် ဆန်နေရတာလဲ။ မူလတန်းကျောင်းသူလေးနဲ့ တူနေလိုက်တာ။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက ခင်ဗျားကလေ…” သူ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ “ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။”
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းအတွက်မူ ရယ်စရာ တစ်ကွက်မျှ မရှိပေ။ သူမက “ရှင် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်တတ်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရမလဲ” ဝမ်ယွီသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း အတည်ပေါက်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “အလယ်တန်း သို့မဟုတ် အထက်တန်းတုန်းက ကလေးဆန်ဆန်နဲ့ လူငယ်သွေးနဲ့ပေါ့၊ လူငယ်တွေစုပြီး ခေါင်းဆောင်လုပ်၊ ဟိုလူ့အမိန့်ပေး ဒီလူ့အမိန့်ပေးနဲ့ အမြဲ ရန်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမိုက်စားလို့ ထင်နေခဲ့မိတာမျိုးတော့ ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုက လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီလေ၊ အဲဒီလို ကစားနည်းမျိုးတွေ လုပ်နေရင် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားရုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့။”
ဒါက လိမ်ညာပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သူမအတွက်ကြောင့် တစ်ကြိမ်ထက်မက ရန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ပြုံးနေသော ဝမ်ယွီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူက ဤကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာက သူ၏ စိတ်ကြီးဝင်မှုနှင့် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်တတ်သည့် သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြနေပေသည်။
အကယ်၍ သူသာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲတောင်မှ တစ်နေ့နေ့တွင် အခြားလူများနှင့် သို့မဟုတ် အခြားကိစ္စများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မိသွားနိုင်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ နားထဲတွင် အကျဉ်းထောင်တံခါးများ ပိတ်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသလိုနှင့် ကျည်ဆန်များ ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို ရလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်စွာဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤဘဝတွင် သူမ သေဆုံးလိုခြင်းလည်း မရှိသလို ဝမ်ယွီလည်း ယခင်ဘဝကဲ့သို့ အဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ကို မလိုလားပေ။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာစကတည်းက ဂျီအန်းနင်းသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းကာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုတွင်မူ သူမသည် မိမိ၏ ရင်ထဲမှ အလိုဆန္ဒကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခင်ဘဝက ဝမ်ယွီအပေါ် သူမ ထားရှိခဲ့သော အမြင်က ဘယ်လိုပင်ဖြစ်ပါစေ၊ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူ့ထံမှ အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေ၍ မရတော့ပေ။
သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းနေပါစေ၊ သူမအတွက် သူ့အသက်ကိုပင် စတေးခဲ့သော ဤလူငယ်လေးထံမှ အဝေးသို့ ထွက်သွားပိုင်ခွင့် သူမတွင် မရှိတော့ပေ။
သူ့ကို ယခင်ဘဝက အမှားမျိုး ထပ်မံမကျူးလွန်စေရန် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ စကားပြောအပြီးတွင် တဖြည်းဖြည်း ဖျော့တော့လာကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမက အလွန်တရာ အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့နေပုံ ပေါ်နေကာ အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သလိုပင် ရှိနေသည်။
သူမ မူးဝေနေလို့များလား။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ ပခုံးကို မကူညီဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးအောက်တွင် သေးသွယ်လှသော ပခုံးသား၏ ပုံစံကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ဤမျှ နုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးက နေ့စဉ် နေ့လယ်နှင့် ညနေတိုင်း ထမင်းဘူးကြီးနှစ်ဘူးကို သယ်ပိုးကာ စားသောက်ဆိုင်နှင့် အဆောင်ကြားတွင် နဖူးမှ ချွေးစက်များဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့ရပေသည်။
ဝမ်ယွီသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိကာ သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူမအား သနားကြင်နာစိတ်များ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်ရည်များ ကျလာတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။
“ရှင်… ရှင်လေ…” သူမသည် အသံတုန်ရီလျက် “နောင်ကျရင်… ရန်မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးနိုင်မလား။”
ဝမ်ယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး “ဘာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမရှေ့မှ ဝမ်ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မာနကြီးပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို မှန်သည်ဟု ယူဆတတ်သူဖြစ်ပြီး သူမ မှတ်ဉာဏ်ထဲက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ သူဌေးသားလေးနှင့် ဘာမှ မကွာခြားပေ။ အကယ်၍ သူသာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာနှင့် လုံလုံခြုံခြုံ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။
သူ သူမအတွက်ကြောင့် ဘယ်တော့မှ အသေမခံရပေ။
“နောင်ကို ဘာပဲဖြစ်လာပါစေ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့မှ အတင့်ရဲပြီး မလုပ်နဲ့လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ရမလား” ဟု ဂျီအန်းနင်းက အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။
သူမသည် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်လူငယ်တစ်ဦးအား ဤကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ စကားပြောဖူးခြင်း မရှိပေ။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ စစ်မှန်ပြီး ရိုးသားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းက ဘယ်ကလာသည်၊ ဘာကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း အတုအယောင်တော့ မဟုတ်ပေ။
“စတွေ့တာတောင်မှ မကြာသေးဘူးလေ၊ အခုကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်ချင်နေပြီလား” ဟု သူက ရယ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဂျူနီယာညီမလေး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်သူမို့လို့လဲ။”
သူ့စကားသံ၏ လေသံမှာ သူမ အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့သည့် ဝမ်ယွီနှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျလာသည့် မျက်ရည်တစ်စက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ပို၍ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် “ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ နောင်ကို ရှင့်အနေနဲ့ အတင့်ရဲပြီး ပြန်လှည့်လို့မရတော့မယ့် အလုပ်မျိုးတွေ မလုပ်မိဖို့ကိုပဲ ကျွန်မ မျှော်လင့်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူတို့သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အချိန်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အကြံပေးမှုမျိုးကို သူ နားလည်ရခက်နေမည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် သူမ မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ “အန်းရှုံ၊ ဆဋ္ဌမထပ်မှ ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်)” ဟု ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ သူမ မပြန်လည်မွေးဖွားမီ အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး နက်ဖြန်နံနက်စာသင်ပေးရမည့် မိသားစု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာသို့ သင်ခန်းစာအတွက် တစ်ကြိမ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ နက်ဖြန်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့နံနက်တွင် သူမသည် အချိန်ဇယားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) ထံသို့ နောက်ဆက်တွဲ ချိန်းဆိုမှုများကို ဖျက်သိမ်းကြောင်း စာပို့ခဲ့သည်။
ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) သည် ယနေ့နံနက်ပိုင်းက အလုပ်များနေပုံရသဖြင့် ယခုမှသာ ဖုန်းဆက်ရန် အချိန်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဂျီအန်းနင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖုန်းစကိုင်လိုက်သည်နှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်သံ ထွက်လာတော့သည် - “ရှောင်ကျီ၊ ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ကျွန်မ ကိုယ့်ခင်ပွန်းကိုတောင် ရှင်ဟာ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ချီးကျူးခဲ့သေးတာ! ဆက်မလာတော့ဘူးလို့ ရှင်ပြောလိုက်တယ်ပေါ့လေ။ အခု ကျွန်မက ဆရာတစ်ယောက်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကလေးရဲ့ စနေတနင်္ဂနွေ အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေတာပဲ!”
“တောင်းပန်ပါတယ် ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်)” ဟု ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ် မလာနိုင်တော့လို့ပါ။”
“ရှင်က တကယ် တာဝန်ယူမှုမရှိတဲ့သူပဲ! မလာတော့ဘူးလို့ ပြောပြီးတာနဲ့ ရပ်ပစ်လိုက်တာပဲလား” ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ ကျွန်မကို အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ပေးရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) မှာ အမှန်တကယ်တော့ ကလေးနှင့် မိသားစုအပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားပြီး သူမကိုလည်း ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးတတ်သည့် ညီမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းက “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တနင်္ဂနွေနေ့တွေမှာ ခင်ဗျားက အလှပြင်ဆိုင်တွေကို မကြာခဏ သွားတတ်ပြီး အိမ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ သားနဲ့… ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်းပဲ ရှိနေတတ်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်နိုင်ရင် အမျိုးသားဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ကျွန်မ အကြံပြုလိုပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခဏကြာမှ ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) က ချီတုံချတုံဖြင့် “ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး “ကျွန်မ ပြောချင်တာ ဒါပါပဲ။ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျားပဲ ဆုံးဖြတ်ပါတော့” ဟု ပြောကာ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့နှင့် အချိန်အကြာကြီး ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့စိတ်သဘောကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ငါ့ကို နောက်နေတာလား” ဝမ်ယွီ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်က ခင်ဗျားကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်လို့လား။”
ဂျီအန်းနင်းက “မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ဟေ့!” ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ “ခင်ဗျားကတော့ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ အစွမ်းအစမှာတော့ ထူးချွန်သားပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘာအစွမ်းအစလဲ။ သူမသည် မည်သည့်အခါကမျှ မလျော်ကန်သည့် အလုပ်ကို မလုပ်ခဲ့ဖူးသလို၊ မည်သူ့ကိုမျှ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ဤလောကတွင် မိန်းကလေးများ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးခံရခြင်း၊ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းနှင့် စော်ကားခံရခြင်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ယောက်ျားများက ၎င်းတို့၏ ရာဂဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြ၍သာ ဖြစ်သည်။
မုန်းစရာကောင်းသည်မှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဝတုတ်ဒေါ်ကြီးလိုမျိုး ဒုက္ခရောက်ရသည့် မိန်းကလေးများကို ပြန်အပြစ်တင်တတ်သည့် လူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အခြားသူများက တုန့်ပြန်ပြောဆိုကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် သေဆုံးပြီးမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည့် ဂျီအန်းနင်းကမူ ပြန်လည် တိုက်ိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီက အခြားလူမဟုတ်ပေ။ သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်းသည် ဒေါသထွက်ရုံသာမက ရှက်ရွံ့မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့အမြင်တွင် သူမက အမှန်တကယ် ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးလဲ။ သူ သူမကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်၊ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီး မလျော်ကန်သော အပြုအမူများပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ သူမကို သူ့ရင်ထဲတွင် ဘယ်လိုလူတစ်ယောက်လို့ မြင်နေတာလဲ။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့လက်ဖဝါးမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် “ငါ့ကို လာမထိနဲ့!” ဟု အော်လိုက်သည်။
ယခုတလော ဖျော့တော့ပြီး အားနည်းနေသည့် ပုံစံနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားမှာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်ယွီသည် ဝတုတ်ဒေါ်ကြီးကဲ့သို့ ခေတ်နောက်ကျနေသူ မဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့် ပညာရေးကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော ခေတ်သစ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ ဒေါသထွက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ငါ အဲဒီလို ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ခင်ဗျား အပြစ်မရှိတာ သေချာပါတယ်! ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ယောက်ျားရဲ့ အပြစ်ပဲပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါက မနေ့က အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်ကို သွားပြီး ဘာလို့ သင်ခန်းစာပေးရမှာလဲ။”
သူက ဆက်ပြောသည် - “ငါ မေးချင်တာက အဲဒီကောင် ခင်ဗျားကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လို့လား။ လုပ်ခဲ့ရင် ငါ သွားပြီး သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်မယ်။”
ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။
“သူ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါက… အဆင်မပြေလို့ အဲဒီကို ဆက်မသွားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။”
ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) ၏ ခင်ပွန်းသည် ယခုအချိန်အထိ အကြီးအကျယ် မလုပ်ရသေးပေ။ ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) သည် တစ်လနီးပါး စောင့်ကြည့်ခဲ့ရာ ဂျီအန်းနင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် စနေတနင်္ဂနွေများတွင် ကလေးများကို သူမထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီး အလှပြင်ဆိုင်များသို့ အေးအေးလူလူ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုယောက်ျားက လှုပ်ရှားမှုများ စတင်ပြုလုပ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ကလေးများ ရှိနေသေးပြီး ဂျီအန်းနင်းသည် ကလေးများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ထိုယောက်ျား၏ ညှို့ယူဖိတ်ခေါ်မှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအိမ်သို့ သူမ တစ်ဖန် ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ပေ။
ဤအရာအားလုံးမှာ တစ်လအကြာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်းက ကလေးများ၏ ပညာရေးကို ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အမှတ်များ သိသာစွာ တိုးတက်လာခဲ့ကာ ကျောက် (ဒေါ်ဂျောက်) က ပြန်လာရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားက တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ” ဟု ဝမ်ယွီက သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ “ဂျီအန်းနင်း၊ ငါ့ရဲ့ ရည်းစား လုပ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရာသီဥတုက သာယာပြီး နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးနေသော်လည်း ဤရုပ်ချောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူငယ်လေးကမူ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ စကားများကို ပြောဆိုနေကာ ၎င်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ပုံမပေါ်ပေ။
“ငါ့ရည်းစား လုပ်လိုက်ပါ၊ ငါ ခင်ဗျားကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။”
“ခင်ဗျား ဘဝက အရမ်း ခက်ခဲနေတယ်။ ခင်ဗျားလို မိန်းကလေးမျိုးက ဒီလိုမျိုး နေထိုင်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။”
“ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား အခုရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲမှန်သမျှကို ငါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။”
ဤလူသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုနေကာ နားထောင်နေသူများကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သတိရသွားသည်။ သူမ ဝမ်ယွီကို မုန်းတီးရခြင်းတွင် အကြောင်းရင်း ရှိပြီး အကြောင်းမဲ့ သက်သက် မဟုတ်ပေ။