ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်းတံခါး၏ လမ်းဆုံလမ်းခွ တဖက်ခြမ်းတွင် KFC ဆိုင်ရှိသည်။ ထိုဆိုင်ကို ကျော်သွားသည်နှင့် လက်ရှိတွင် ဂျီအန်းနင်း နေထိုင်နေသော ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ၊ ဆရာဆရာမကြီးများ၏ ကျယ်ဝန်းသည့် တိုက်ခန်းကြီးများကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဂျီအန်းနင်း သည် ဤလမ်းအတိုင်း နေ့စဥ်နှင့်အမျှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေရခြင်းပင်။
KFC နှင့် မက်ဒေါ်နယ်ကဲ့သို့သော အမြန်စား အစားအသောက်ဆိုင်များသည် ကယ်လိုရီမြင့်မားပြီး အဆီကြော်ထားသည့် အမှိုက်စာများဖြစ်သဖြင့် မိဘအချို့က ၎င်းတို့၏ ရင်သွေးများကို စားသုံးခွင့်မပေးဘဲ ကန့်သတ်ထားတတ်ကြသည်။
သို့သော် အခြားမိဘများအတွက်မူ ၎င်းတို့ ဖြတ်သွားတိုင်း ပိုက်ဆံအိတ်ကို စမ်းကြည့်ရင်း၊ မကြည့်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားရန် သွေးဆောင်မှုကို ခက်ခက်ခဲခဲ တွန်းလှန်ရသည့် “ဇိမ်ခံ” နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
ဝမ်ယွီ က အရင်အုပ်စုထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်သူဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က ထိုအုပ်စုထဲတွင်ပင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ ဖခင် လုပ်ငန်းပျက်ကျပြီးနောက် အဘွားဖြစ်သူကို လိမ်ညာ၍ အိမ်ကိုရောင်းချကာ မိသားစုစုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် နောက်ဆုံးအုပ်စုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။
ဝမ်ယွီ မှာမူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသည်။
သူတွေ့ဖူးခဲ့သည့် ချောမောသော မိန်းကလေးများက ပူဆာသံလေးဖြင့် “သုရှီ (Sushi) သွားစားရအောင်” ဟု ပြောတတ်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် “စတိတ်စ့် (Steak) စားမယ်” ဟု အမိန့်ပေးတတ်ကြသည်။
သူက ကျွေးမည်ဟု အတိအလင်း ကမ်းလှမ်းထားပါလျက် KFC သွားစားချင်သည်ဟု မည်သူကမျှ တစ်ခါမှ မပြောဖူးပေ။
သူ့ပါးစပ် အဟသားဖြစ်သွားပြီးမှ ပြန်စေ့လိုက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်– “ကောင်းပြီလေ။”
ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ကျောင်းဝင်းတံခါးရှေ့ရှိ KFC ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
စားသောက်ခြင်းက အကြောင်းပြချက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ဂျီအန်းနင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ တွင် ဤအဆီကြော်စာများကို စားချင်စိတ် ကြီးကြီးမားမား မရှိလှပေ။ ဂျီအန်းနင်း စားသောက်ပြီးမှသာ သူ စကားစပြောရန် စီစဥ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကြက်ကြော်တစ်ကိုက်ကို မလိုလားတလို ကိုက်စားကြည့်လိုက်ရာ အဆီများလွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပန်းကန်ထဲသို့ ပြန်ချလိုက်သည်။
မျက်လုံးကို မြှင့်တင်လိုက်စဥ်မှာပင် ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ကြက်တောင်ပံကို တစ်ဟုန်ထိုး စားသောက်ပြီးစီးသွားကာ လက်ချောင်းလေးများကို သန့်စင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ပန်းရောင်လျှာလေးမှာ နူးညံ့ပြီး လှုပ်ရှားမှု သွက်လက်ကာ စိုစွတ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း အတွက်မူ KFC မှ ကြက်ကြော်တောင်ပံများသည် တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းလှသဖြင့် စားလို့မဝနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ အဆီများပေကျံနေရုံသာမက အမှုန်အမွှားလေးများပါ ကပ်နေသဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် လျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်စဥ် ဝမ်ယွီ က သူမကို နက်ရှိုင်းပြင်းပြသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအကြည့်မျိုးကို သူမ ကောင်းကောင်းရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့အကြည့်တို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ချော်ရည်ပူများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့၊ အမှောင်ထုထဲမှ အပူရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သူမထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
အတိတ်တုန်းကလည်း သူက သူမကို ဤကဲ့သို့ပင် စိုက်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ ထိုအကြည့်များက သူမကို အမြဲတမ်း ရင်တုန်စေပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါ်လာစေတတ်သည်။
ထိုစဥ်တုန်းက သူက သူမကို ဤကဲ့သို့ ကြည့်လျှင် သူမ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူကား…
“ရှင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က အပြစ်လုပ်မိသူ မိသွားသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမပြဘဲ မျက်လုံးတို့ကို ပင့်ကာ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်– “ကိုယ်က ကိုယ့်ရှေ့က လူကို ကြည့်နေတာလေ။”
ဂျီအန်းနင်း က သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ဖောက်ပြန်ယုတ်မာသည့် အတွေးများ တွေးနေမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက သူမကို တစိုက်မတ်မတ် လိုက်လံပျူစပ်ခဲ့ပြီး သူမအပေါ်ထားသည့် သူ၏ ဆန္ဒနှင့် အတွေးများကို တစ်ခါမျှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း မှာ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့သဖြင့် မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ဝမ်ယွီ တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ ယခုလေးတင် တွေးနေခဲ့သည့် အရာများကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ရယ်မိသည်။
သူမ၏ ကြက်ကြော်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော လက်နှစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ယူလိုက်သည်။ တစ်ရှူးစက္ကူကို ယူ၍ လက်ချောင်းထိပ်များမှ အဆီများကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်– “နောက်ဆို လူတွေရှေ့မှာ လက်ချောင်းတွေ လျက်မနေနဲ့တော့။ ကြည့်ရတာ မလှဘူး။”
*အရမ်းကို ရမ္မက်ဆူစေတာပဲ၊* ဟု ဝမ်ယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *ဂျာ့ဒ်! တခြားလူတွေ ဒီလိုပုံစံမျိုး မြင်သွားလို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်ဘူး။*
ဂျီအန်းနင်း မှာ တစ်ခဏမျှတွေဝေသွားသည်။ သူက သူမ ယခုလေးတင် လက်ချောင်းလျက်မိတာကို ဝေဖန်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် သူမ သူ့ကို အထင်လွဲသွားတာပေါ့။
သူမသည် ယခုလေးတင် မသိစိတ်ဖြင့် လက်ချောင်းများကို လျက်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုအမူမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားရသည်။
ထိုစဥ်မှသာ ဝမ်ယွီ က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။
အချိန်ကာလအရဆိုလျှင် သူတို့ စတွေ့ကြသည်မှာ မကြာသေးပေ။ ဒီလူကတော့ ရှက်တတ်တာ လုံးဝ မရှိဘူး!
ဂျီအန်းနင်း သည် လက်ကို အမြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်ပါတယ်။” သူမ တစ်ရှူးစကို ယူကာ မျက်နှာကို ငုံ့လျက် လက်ချောင်းများကို သုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းကတော့ အတော်လေး နှေးကွေးနေဆဲပင်။
ဝမ်ယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။
သူ့နောက်ပိုင်း အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတတ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့သော အပြုအမူများနှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ဂျီအန်းနင်း နှင့် အသစ်စတင် ဆုံတွေ့စဖြစ်သော ဤအချိန်၌ သူက အမှန်တကယ်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ သူ့၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
“ငါ မင်းကို မရိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သတိပေးတာပဲ ဂျီအန်းနင်း” ကျောင်းတွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် သူမကို ထောင့်ချောင်ထိုးကာ သွားများကိုကြိတ်လျက် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ “ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး တခြားဘယ်ကောင်နဲ့မှ ပတ်သက်ဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့။”
သူက အခြားကျောင်းမှဖြစ်ပြီး ရှူချန်း၏ ဆိုင်သို့ မကြာခဏ ရောက်လာကာ သူမကို လိုက်လံ ပျူစပ်ရင်း နောက်ဆုံး ကျောင်းအထိ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူက ရန်စ စတင်ခဲ့သည်။
ထိုကောင်လေးက ကြည့်ကောင်းရုံ သန်မာသော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ လက်သီးချက်ကို လုံးဝ မခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ သူ သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထောင့်ချောင်ထိုးပြီးနောက် အဝေးကနေ မြင်သည်နှင့် သူမ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ထွက်ပြေးရသနည်းဟု သူ မေးမြန်းခဲ့မှသာ သူမက သူ့ကို ရိုက်ပုတ်မည်ဆိုး၍ ကြောက်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ လက်မပါကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူမကို သူ့ချစ်သူဖြစ်လာရန် တစ်ဖန် ပြန်လည် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးကို လက်မပါကြောင်း သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ဆဲပင်။
ဝမ်ယွီ မှာမူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ သူမကို နံရံတွင် ကပ်လျက် ထောင့်ချောင်ထိုးကာ အထက်ပါ စကားများကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းတွင်း၌ မည်သည့်ကောင်လေးကမျှ သူမကို ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူ့ပုံစံက ထိုမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သို့သော်လည်း…
ဂျီအန်းနင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ က သူမကို ပြုံးပြနေသည်။
သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတို့တွင် သူမ ရင်းနှီးပြီးသား ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏ အနိုင်ကျင့်လိုစိတ်၊ စိတ်စွဲလန်းလွန်ကဲမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမူအရာတို့က ဤအချိန်အထိ လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာသေးခြင်း မရှိသေးပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးကို သိသလို သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့ရသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းလည်း ကောင်းကောင်းသိသည်။
သို့သော် သူကဲ့သို့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် လူမျိုးသာလျှင် သူမ သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူမအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့လိမ့်မည်၊ သူကဲ့သို့သော စိတ်စွဲလန်းလွန်ကဲသူသာလျှင် သူမအတွက် သူ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလား။
“ရှင်က ယူရှီ (Yushi) ကနေ လာတာလား” ဝမ်ယွီ က ပြုံးလျက် စကားစလိုက်သည်။ “ကိုယ့် hometown လည်း အဲ့ဒီမှာပဲ။ ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်အထိ အဲ့ဒီမှာ နေခဲ့ကြပြီးမှ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြောင်းလာကြတာ…”
“အင်္ဂါနေ့တိုင်း အဆောက်အဦ ၃၊ တတိယထပ်မှာ ကိုယ်လည်း အတန်းရှိတယ်။”
“မင်းကို ဈေးကွက်သီအိုရီ သင်ပေးတဲ့ မစ္စတာလျူလေ၊ ကိုယ်တို့ကိုလည်း သင်ဖူးတယ်။ သူ့ခေါင်းက အရမ်းကြီးတော့ အားလုံးက သူ့ကို ခေါင်းကြီးလျူ လို့ ခေါ်ကြတာ။”
ဂျီအန်းနင်း ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန်တရာ တိုတောင်းလှသည်။
“အင်း။”
“အော်။”
“ဟွန်း။”
သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် သူမ၏ သဘောထားမှာ အတိတ်ဘဝကထက် ပိုမို အေးစက်နေခဲ့သည်။ အတိတ်ဘဝက သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် အတူတကွ စားသောက်ခဲ့ကြသည်မှာ စားသောက်ဆိုင်တွင်ဖြစ်ပြီး ထိုစဥ်က အခမဲ့ ပေးသည့် အရန်ဟင်းချိုမှာ ပုပ်သိုးနေခဲ့သည်။ သူက လူတစ်ဦးကို ဆန်ပြုတ်အသစ်တစ်ပန်းကန် ချက်ခိုင်းခဲ့ပြီးနောက် သူမကို စကားစတင် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ပထမနှစ် ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး သူက နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့အပေါ် ယဉ်ကျေးပျူငှာခဲ့ပြီး အနည်းငယ်ပင် လေးစားသမှု ပြုခဲ့သေးသည်။
ယခုကဲ့သို့ မျက်တောင်များကို ငုံ့ချကာ စားပွဲခုံကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ကို မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ရှိနေသည်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။
သူ ပြောနေသည့် စကားများကို သူမ လုံးဝ အာရုံမစိုက်ပေ။ သူက မိန်းကလေးများနှင့် စကားပြောဆိုရန် အကြောင်းအရာများကိုသာ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သူမ၏ ဘဝနှင့် သူ့ဘဝကို မည်သို့ ပြောင်းလဲရမည်ဟူသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငြင်းပယ်ရုံဖြင့် မည်သည့်အကျိုးမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အတိတ်ဘဝက သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ တစိုက်မတ်မတ် အနှောင့်အယှက်ပေးမှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ ကျောင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့မှသာ သူမ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
လအနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူမ အဆောက်အဦပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် လက်စားချေခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ် မသိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်ပျံနေခဲ့ပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေကာ သူမမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းများစွာမှာ အချိန်ကာလ လွဲချော်နေပြီး အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ ကျောင်းမှထွက်သွားခဲ့သည်၊ သူမ သေဆုံးသွားခဲ့သည်၊ သူ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ့ဘဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မှန်း မသိရဘဲ သူ၏ ရန်သူကဲ့သို့သော လူတစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ ထောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။
ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က သူ၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားစေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဂျီအန်းနင်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ထိုလူ၏ ကွက်တိကွက်ကွင်းထဲသို့ ထပ်မံ ကျရောက်တော့မည် မဟုတ်သလို သူမ သေဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သေချာပေါက် အာမခံနိုင်ပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝမ်ယွီ သည် သူမအတွက် လက်စားချေပေးခြင်းကြောင့် သေဒဏ်ပေးခံရရန် မလိုတော့ပေ။
သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်ရော မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။
သူမ အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် ကျောင်းတက်မည်၊ သူက ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ပေါ်လာမည်ပေါ့။ တစ်ဖက်က အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး တစ်ဖက်က ရှောင်ဖယ်နေရသည့် ရှေးအတိုင်းပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြရဦးမည်လော။
ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်း မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
လေထု မူမမှန်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က တံတောင်ဆစ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးကိုထောက်လျက် သူမကို ပြုံးစစဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ နောက်ဆုံးတွင် မော့လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “နှစ်မိနစ်ပြည့်သွားပြီ။”
ဂျီအန်းနင်း မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကိုယ် စကားမပြောဘဲနေတာ နှစ်မိနစ်ရှိပြီ။ ပြီးတော့ မင်းက…” ဝမ်ယွီ က လက်ပိုက်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြောလိုက်သည်– “ဒီနှစ်မိနစ်အတွင်းမှာ မင်းက ‘အင်း’ လို့ နှစ်ခါပြောတယ်၊ ‘အော်’ လို့ တစ်ခါပြောတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။”
သူ့ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုင်နေစဥ် ဤမျှလောက်အထိ အာရုံစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းကို ဝမ်ယွီ ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ စကားပြောစရာ ရှာမရတော့ဘဲ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်– “တောင်းပန်ပါတယ်…”
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ရက်ရက်ရောရော လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး “ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေကြောင်း သူ့အား အမှန်အတိုင်း ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်– “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အစာတွေ အရမ်းစားမိသွားလို့ နည်းနည်း အိပ်ငိုက်လာသလို ခံစားရလို့ပါ။”
“ဒါဆို မင်းသမ်းဝေလိုက်တာလား။”
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် တွေးနေသည်ကို ဝမ်ယွီ မသိပေ။ သူမ၏ မေးခွန်းလွှဲရှောင်ရန် ကြိုးပမ်းချက်မှာ ထင်ရှားလွန်းလှသည်။
“အဝစားပြီးပြီ” ဂျီအန်းနင်း က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင်တော့ဖြင့်…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ထရပ်ချင်နေပုံရသည်။
သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက ဖဲချပ်များကို ကိုင်ကစားနေသကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဖုန်းလေးကို ကစားနေသည်။ ဝမ်ယွီ က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်– “မင်းကို မနေ့က ကျောင်းဆင်းချိန်က မြင်လိုက်တယ်။ အိမ်မပြန်ဘဲ ဘယ်ကိုသွားတာလဲ။”
အခုမှ စတွေ့ကြသည့် လူတစ်ယောက်အတွက် ဤမေးခွန်းမှာ အနည်းငယ် ယဉ်ကျေးမှု မရှိလှပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က အစပိုင်းတွင် အကြောင်းအရာကို တစိုက်မတ်မတ် ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကမူ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများကိုသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ကျော်လွန်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် အဓိက ကိစ္စသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အတိတ်ဘဝက သူ၏ အာဏာရှင်ဆန်သော အပြုအမူများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ အံ့သြသွားခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေလိုက်သည်– “အလုပ်သွားလုပ်တာပါ။ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ၊ ကျောင်းကို ပြန်ကြရအောင်။”
ဝမ်ယွီ က မရွေ့ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်– “ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်း က သူမ မပြောလျှင်တောင် သူ မကြာမီ သိရှိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုအခါ သူက ရှူချန်း၏ ဆိုင်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ ကြောက်လန့်သွားအောင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။
“ဂွမ်းမင်လမ်းမှာပါ” သူမက ပြောလိုက်သည်– “အန်နီမေး (Anime) အကြောင်း ဖန်တီးထားတဲ့ ဓလေ့စရိုက် ကဖေးဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။”
သူမက အမြန်ဖြေဆိုလိုက်သဖြင့် ဝမ်ယွီ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကျောင်းသူလေးက သူ့ကို အလွန်တရာ လျစ်လျူရှုနေခဲ့ပြီး အဆီကြော်ထားသော ကြက်တောင်ပံများလောက်တောင် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှု မရှိသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အော်၊ ကိုယ် နောက်မှ သွားကြည့်ဦးမယ်” ဝမ်ယွီ က သူ၏ ဖုန်းကို လှန်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို ဂျီအန်းနင်း အား ပြသလိုက်သည်– “ဒီလူကို သိလား။”
ဂျီအန်းနင်း က စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပါးစောင် ရောင်ကိုင်းနေပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေကာ သွားတစ်ချောင်း ကျိုးနေသော လူတစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံ ရှိနေသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မနေ့က ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူမကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့် ဖောက်ပြန်ယုတ်မာသော လူယုတ်မာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လျစ်လျူရှုရာမှ… စူးစိုက်လေးနက်သွားသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“မနေ့က သူ့ကို ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ မောင်းထုတ်နေတာ ကိုယ်မြင်လိုက်တယ်” သူက ပြောလိုက်သည်– “ကိုယ့်မှာ မင်းရဲ့နောက်နားကနေ ပါလာတာဆိုတော့ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ဘာဖြစ်တာလဲ လို့ မေးလိုက်တယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး သင်ခန်းစာ တစ်ခုပေးခဲ့တယ်။ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ချင်တော့ဘူးလို့ သတိပေးလိုက်တယ်။ ဘာပြဿနာပဲ ရှာရှာ ကိုယ့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်။”
သူ စကားပြောပြီးမှသာ ဂျီအန်းနင်း က အစကတည်းက ကြောက်တတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း ပြန်သတိရသွားသည်။ သူမသည် ထိုယုတ်မာသော လူ၏ လက်ကို ဘောပင်ဖြင့် ထိုးစိုက်ခဲ့ရာ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမက တော်တော်လေး ရက်စက်ရဲတင်းသူပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သူမက ကျူပင်လို ပါးလွှာသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကတော့ ပြင်းပြလွန်းလှသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်ယွီ ဆိုသည်မှာ မည်ဲ့ကဲ့သို့သော လူမျိုးနည်း။
သူ့ရန်သူကို အမိုးပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်စဥ်က သူမည်မျှ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။
သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ကျည်ဆန်က သူမ၏ အလွတ်သဘော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားစဥ်က သူမလည်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအဟုန်တို့ တဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့သည်။
“ရှင် ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်တာလဲ” သူမ သွားများကို ကြိတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ရဲကို ဖုန်းမဆက်တာလဲ။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာလို့ အကြမ်းဖက်တဲ့နည်းကို သုံးတာလဲ” ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းတို့တွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူမ၏ နုနယ်သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးတွင် ကြီးမားသော အဟုန်အာဏာများ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့၊ မည်သည့်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေတော့သည်။