သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အလုပ်စဝင်ခဲ့သည့်နေ့နှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ယနေ့တွင် အမျိုးသားဖောက်သည်များ သိသိသာသာ ပိုများနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို အတိတ်ဘဝက တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးထားပြီးဖြစ်၍ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ရှုချန်၏ ဆိုင်တည်နေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အနီးအနားတွင် တက္ကသိုလ်များစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း ဤနေရာတွင် စတင်အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်ပိုင်း “အိုတာကုတို့၏ နတ်သမီး” ဟု နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တက္ကသိုလ်များမှ အိုတာကုကောင်လေးများက ဆိုင်သို့ အုပ်စုလိုက် လာရောက်အားပေးလေ့ရှိကြသည်။
ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ရှုချန်က သူမ၏ လစာကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။
သူမက လမ်းလျှောက်နေသော ကြော်ငြာဘုတ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
തീർച്ചန်းရာ ရှုချန်လည်း ၎င်းကို သတိထားမိသည်။ သူသည် အမျိုးသားဖောက်သည်အုပ်စုတစ်စုက ဂျီအန်းနင်းအကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်ကိုပင် ကြားလိုက်ရသေးသည်။
“သူပဲ၊ သူပဲ၊ ငါ မင်းတို့ကို လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး!”
“ဝိုး၊ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ရွှေတွင်းတူးမိပြီပဲ!”
“ဒီနေရာဟာ အခုကစလို့ ငါ့ရဲ့ ထမင်းစားဆောင်ပဲလို့ ငါ ကြေညာလိုက်ပြီ!”
နာရီဝက်တိတိတွင် ဂျီအန်းနင်း အလုပ်ဆင်းခဲ့ပြီး ရှုချန်က သူမအား “ပင်ပန်းသွားပါပြီ” ဟု အထူးတလည် ပြောခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက “အိမ်ပြန်လမ်းမှာ သတိထားနော်” ဟု သတိပေးလိုက်သေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
“မန်နေဂျာရှင့်” သူမက “သမီး ကျူရှင်သင်ရမယ့် အလုပ်မျိုး ရှာနေပါတယ်။ သိတာရှိရင် မိတ်ဆက်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်သည် စက်တင်ဘာလသာ ရှိသေးပြီး သူမနှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့ အိမ်နီးချင်းမြို့မှ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ရောက်ရှိလာကြကာ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငွေရှာခဲ့ရသည့် အခွင့်အလမ်းအားလုံးလည်း မရှိတော့ကြောင်း သူမ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အချိန်ပိုင်းအလုပ်များကို အသည်းအသန် ပြန်လည်ရှာဖွေနေရပြန်သည်။
ရှုချန်မှာ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ ပေါများသူဖြစ်သည်။ နောင်တွင် သူရှာပေးမည့် ကျူရှင်နှင့် အခြားအလုပ်များမှာ အွန်လိုင်းတွင် ရှာတွေ့သည်ထက် ပိုမိုယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူဆိုးလူမိုက် မပါဝင်ပေ။
ထိုအကြောင်းကို သတိရလိုက်သည့်အခါ သူမသည် ရင်းနှီးလာရန် အချိန်ယူနေတော့ဘဲ အကူအညီတောင်းရန် မဆိုင်းမတွပင် ရှုချန်ကို ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှုချန်က လုံးဝ အရေးမလုပ်ဘဲ မနေခဲ့ပါ။ ဂျီအန်းနင်း ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်သည်မှာ သုံးရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမက သူ့နှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။
သူက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး “ရပါတယ်၊ ငါ့အမေကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကူအညီတောင်းပေးပါမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဘတ်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။
တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မီးများ ပိတ်ထားပြီး ရုပ်မြင်သံကြားမှ ထွက်လာသည့် အပြာရောင်အလင်းတန်းက အခန်းတွင်းကို သရဲခြောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။
သူမ၏အဘွားမှာ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေသူဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းသွားသည့်အခါ သူမကို အိမ်ထဲတွင် သော့ခတ်ထားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျောင်းက အိမ်ချပေးစဉ်က ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ပရိဘောဂအချို့နှင့် ရုပ်မြင်သံကြားတစ်လုံး ပါရှိလာခဲ့သည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အလုပ်လုပ်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ခြင်းက အဘွားဖြစ်သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“အဘွား၊ မီးဖွင့်လိုက်ရမယ်လေ” ဂျီအန်းနင်း တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး မီးဖွင့်ရန် သွားခဲ့သည်။ “အမှောင်ထဲမှာ တီဗီထိုင်ကြည့်နေရင် မျက်စိညောင်းလိမ့်မယ်”
အဘွားဖြစ်သူက “အင်း” ဟု နှစ်ခါလောက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး “မီးဖိုးချွေတာတာ” ဟု ပြောလေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကော်ဖီဆိုင်တွင် တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်သွားကာ အဘွားဖြစ်သူ၏ လက်ကို သွားဆွဲကိုင်ရင်း “အပြင်က လေဝင်လေထွက် အရမ်းကောင်းတယ်။ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဘွားဖြစ်သူမှာ တစ်နေ့ကုန် အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် လေကောင်းလေသန့် ရရှိရန် လိုအပ်နေသည်။
အဆောက်အဦမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး ဓာတ်လှေကားလည်း တပ်ဆင်ထားသည်။ ဂျီအန်းနင်းက အဘွားဖြစ်သူကို ပါးလွှာသော အင်္ကျီတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ပေးပြီး လက်ကိုင်ကာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ သို့သော် အဝင်ဝမှ လှေကားထစ်များကိုတော့ အဘွားဖြစ်သူကို ကျောပိုး သို့မဟုတ် တွဲ၍ ခေါ်သွားရသည်။
အဘွားဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်မှာ အရင်လို မကောင်းတော့ပေ။ မြေပြန့်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း လှေကားအတက်အဆင်းလုပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းစတက်စက သတင်းဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်၏ ခေါင်းစဉ်မှာ “အဘွားကို ကျောပိုးပြီး ကျောင်းတက်ခြင်း” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနည်းလမ်းဖြင့်ပင် သူမသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းထဲသို့ အဘွားကို ပထမဆုံးနေ့က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။
ဆောင်းဦးရာသီ၏ ကြည်လင်အေးမြသော ညချမ်းအချိန်ဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် အအေးဓာတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ ရပ်ကွက်ဝင်းအတွင်း၌ အရိပ်များ နေရာအနှံ့ရှိနေပြီး အိမ်နီးနားချင်းများ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်းက လက်တိုအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဘွားက လက်ရှည်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းကြီးထဲတွင် လက်ချင်းချိတ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂျီအန်းနင်းက “ဆရာမဝမ်” သို့မဟုတ် “ဆရာဆွန်” စသည်ဖြင့် ကျောင်းဝင်းအတွင်းမှ ဆရာဆရာမများ၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသည့် အိမ်နီးနားချင်းများကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဤအိမ်နီးနားချင်းများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ရန် အတိတ်ဘဝကတည်းက အထူးဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အဘွားဖြစ်သူ ငတ်ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အခြေအနေကို သူမ ကြုံဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်နီးနားချင်းတိုင်းနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့သည်။
သူမ မရှိသည့်အချိန်များတွင် အဘွား၏ အသက်ကို အချိန်မရွေး ကယ်တင်နိုင်ရန် ဤအိမ်နီးနားချင်းများကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။
ဆောင်းဦးည၏ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ထူးကဲစွာပင် ကြည်လင်နက်မှောင်နေပြီး အခြားရာသီများထက် ပိုမိုထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရသည်။ ဂျီအန်းနင်းနှင့် အဘွားတို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် သူမက အဘွားအား ထမင်းကောင်းကောင်း စားရရဲ့လား၊ ညစာတွေ အေးစက်နေလား၊ အိမ်သာသုံးပြီးရင် ရေဆေးချခဲ့ရဲ့လား ဟူ၍ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းနေသည်။ အဘွားဖြစ်သူမှာ ဤနေ့စဉ်မေးခွန်းများ၏ ထက်ဝက်ကိုသာ ပြန်ဖြေနိုင်ပြီး အများကြီး မေးလိုက်ပါက ရှုပ်ထွေးသွားတတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက အဘွား၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးရင်း “ရပါတယ်အဘွား၊ ဒီနေ့ ဆိုင်မန်နေဂျာနဲ့ ပြောပြီးပြီ၊ ကျောင်းဆင်းရင် သမီး အရင်ဆုံး အိမ်ကိုပြန်လာပြီး အဘွားညစာကို ပူအောင်ပြန်နွှေးပေးမယ်၊ ပြီးမှ အလုပ်ကို သွားမယ်” ဟု နူးညံ့စွာ ပြောပြခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝက သူမသည် နာတာရှည်ရောဂါများစွာ ရှိနေပြီး ဆေးကုသစရိတ် ကြီးမားလှသော အဘွားအပါအဝင် လူနှစ်ဦး၏ အသက်တာကို ထောက်ပံ့ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ငွေရှာရန် အချိန်ကို ညှစ်ထုတ်ခဲ့ရပြီး အစားအစာများကိုပင် အပူထိန်းဗူး နှစ်ဗူးထဲ ထည့်ထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် နေ့လယ်ပိုင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း တစ်နေ့ကုန်သွားသည့်အခါ အစားအစာများမှာ လုံလောက်အောင် ပူနွေးတော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း ထိုအကြောင်းကို သိသော်လည်း အတိတ်ဘဝက လူနှစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေရှာခြင်းက သူမအတွက် ပိုအရေးကြီးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ သေဆုံးပြီး ဝိညာဉ်လွင့်ပါးသွားသည့်အခါ အဘွားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မဖက်လိုက်ရသည့်အတွက် နောင်တရခဲ့သည်။ ယခုဘဝတွင် သူမ ပင်ပန်းရမည်ဆိုလျှင်တောင် အဘွားကို ပိုမိုဂရုစိုက်ပေးလိုသည်။
သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းက စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ရှုချန်နှင့် တရားဝင် သဘောတူညီခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ အလုပ်ချိန်သည် အတိတ်ဘဝကထက် နာရီဝက် နောက်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူမသည် အိမ်သို့ အရင်ဆုံး အပြေးအလွှားပြန်လာပြီး အဘွား၏ ညစာကို ပြန်နွှေးပေးကာမှ အလုပ်သို့ သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အဘွားက ပြုံးလျက် “စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ကွယ့်။ မင်းပြန်လာတဲ့အခါ ငါ ထမင်းချက်ပြီးနေပြီပေါ့” ဟု ပြောလေသည်။
မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေသူများမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သင်ပြောလိုက်သည့် စကား၏ အပိုင်းအစကိုသာ လက်ခံရယူနိုင်ကြပြီး ၎င်းကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် “ကမ္ဘာ” နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ပြန်လည်ပြောဆိုတတ်ကြသည်။
အဘွားဖြစ်သူက ကျောင်းမှပြန်လာတိုင်း ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းကို စားရသည့် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ထင်နေကြောင်း ဂျီအန်းနင်း သိသည်။ သူမက မပြင်ဆင်တော့ဘဲ အဘွား၏ လက်ကို နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ အတူလျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ဂျီအန်းနင်းသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားသော မြေပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“အဘွား…” သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမှန်း မသိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်”
“သမီး အရင်က သူ့ကို မုန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မမုန်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆက်ပြီး ကြောက်နေတုန်းပဲ”
“မကြောက်နဲ့၊ မကြောက်နဲ့” အဘွားက သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ပေးရင်း “မင်းမှာ အဘွားရှိတယ်လေ၊ နင်းနင်း မကြောက်နဲ့” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း အားနာပါးနာ ပြုံးလိုက်မိပြီး “အင်း” ဟု တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုကာ အဘွားကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
ထိုညက အဘွားမှာ အိပ်မောကျသွားခဲ့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းက မအိပ်ဘဲ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း နိုးနေခဲ့သည်။ အခန်းတွင်းမှာ လုံးဝ မှောင်မည်းနေသော်လည်း သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲရှိ မည်းမှောင်နေမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ထိုမင်မည်းရောင်မှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု၊ လူများကို တန်ခိုးပြင်းသော စုပ်ယူအားဖြင့် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားသည့် မည်းမှောင်နေသော အာကာသဝမ်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သိသည်မှာ တစ်ခါသာ ထိုအထဲသို့ ကျွံဝင်သွားပါက သူမ ပြန်ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နောက်တစ်နေ့သည် သောကြာနေ့ ဖြစ်သည်။ စာသင်ချိန်အတွင်း ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ အချိန်ဇယားဆွဲခဲ့သည်။ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စနေနေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ကျူရှင်အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လိပ်စာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမိသားစုကို သတိရသွားကာ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်တဆိတ် စောထွက်လာပြီး ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ဖောက်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဆန့်ကျင်လျက် အဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖောက်သည်များ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ငွေရှာပြီးနောက် သူမမှာ အလွန်ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်လည်း နာကျင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြေးသွားပြီး အဒေါ်လီ၏ ကောင်တာဝင်းသို့ တန်းတက်သွားခဲ့သည်။
“အဒေါ်လီ! သမီး ရှာလကာရည်နဲ့ကြော်ထားတဲ့ အာလူးခြစ်ကြော် စားချင်တယ်!” အတိတ်ဘဝကတည်းက အဒေါ်လီနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ဖော်ရှိသဖြင့် သူမက သဘာဝအတိုင်း ချွဲနွဲ့ကာ “သမီးတော့ သေလောက်အောင် ဆာနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်လီက ထိုကောင်မလေး၏ ရင်းနှီးပွင့်လင်းမှုကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် လှပသော မျက်နှာတစ်ခုက မေတ္တာသက်ခံရလွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ချွဲနွဲ့ပြသည့်အခါ လူများကို အတော်လေး သဘောကျကျေနပ်စေသည်။
အဒေါ်လီက ယွန်မကြီးကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး အာလူးကြော်များကို ပိုပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်က ကောင်တာပေါ်ကို ဖိချလိုက်သည်။
“အဒေါ်၊ အဲ့ဒါ မလိုပါဘူး။ သူ ဒီနေ့ ဒီမှာ မစားဘူး” ဟု အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးက ကောင်တာပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ အဒေါ်လီဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ မတ်စောက်သော နှာတံ၊ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးများ၊ ထင်ရှားသော ရုပ်ရည်နှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးတို့က အဒေါ်လီ၏ မျက်နှာကို နီရဲသွားစေသည်။ သူမသည် ကြီးမားသော သံယွန်မကြီးကို ကိုင်ထားဆဲပင် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို တစ်စောင်း ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် အာလူးကြော်များကို ခပ်ကျွေးရမည်လား သို့မဟုတ် မကျွေးရဘူးလား။
ဝမ်ယွီက အဒေါ်လီကို စကားပြောရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်စဉ် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဂျီအန်းနင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ သူ၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ရှေးယခင်ကသာ သူ ဤမျှ နီးကပ်လာရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက သူမ စိတ်တိုကာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ နောက်ဆုတ်ကာ သူ့ထံမှ ဖယ်ရှားသွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ဂျီအန်းနင်းမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေပြီး ကောင်တာပေါ် တင်ထားသော သူမ၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်အထိ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
“သမီးက…” ဂျီအန်းနင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “သမီး ဘာမှ မစားရသေးဘူး”
“ကိုယ် သိတယ်” ဝမ်ယွီက သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ် မင်းကို နာရီဝက် စောင့်နေတာ၊ ကိုယ်လည်း ဘာမှ မစားရသေးဘူး”
ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ဆိုးကာ လက်သည်းဆိုးထားကြသည့် အခြားမိန်းကလေးများကဲ့သို့ ခေတ်မီဆန်းပြားမှု မရှိပေ။ သို့သော် မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ မည်သူ့ကိုမဆို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သည်အထိ ကြည်လင်နူးညံ့သော အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။
ဝမ်ယွီမှာ အားလပ်ချိန် ရနေသဖြင့် သူမထံမှ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူသည် မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြသည့် လှပသော မိန်းကလေးများစွာကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်များမှာမူ ကြည်လင်ပြီး ခပ်ခွာခွာဆန်နေသည်။
အရမ်းကောင်းသည်။
ဝမ်ယွီက နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဂျီအန်းနင်း မဟုတ်လား? ကိုယ်က ဝမ်ယွီပါ၊ တတိယနှစ်ကပါ။ အင်္ဂါနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မင်းအတွက် နေ့လယ်စာ ဝယ်ပေးခဲ့တာ မင်းမစားခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒါက ကိုယ် မင်းကို ထမင်းတစ်နပ် ကြွေးစရာရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ကိုယ် လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေက မင်းကို လိုက်ရှာပြီး အကြွေးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့မှ မင်းကို မိတော့တယ်။ အခု အဲ့ဒီကျေးဇူးကို ဆပ်ခွင့်ပြုပါ၊ နောက်ထပ် မဆိုင်းငံ့ခိုင်းပါနဲ့တော့”
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်က အချို့သော အရာများကို ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ခေတ္တမျှသာ ဆိုင်းငံ့ထားနိုင်ကြောင်း ဂျီအန်းနင်းကို နားလည်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက သူမအား ဤထမင်းတစ်နပ်ကို ပေးဆပ်ရန် ရှိနေပြီး စောစော သို့မဟုတ် နောက်ကျ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆပ်ရပေမည်။ သူက သူ၏ ရည်မှန်းချက် မရောက်မချင်း လက်မလျှော့တတ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီမှာ ထက်မြက်သော အလိုလိုသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့အနားတွင် သတိနှင့် ရန်လိုနေပုံရသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူ သူမကို စကားလုံးများဖြင့် ပိုမိုစည်းရုံးရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဂျီအန်းနင်းက နှစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ရပြီလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ ပြုံးလျက် “ဘာစားချင်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ့နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ်ပိုင်း စာသင်ချိန်မတိုင်မီ အချိန်အနည်းငယ် ရှိသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက “အဝေးကြီး သွားလို့ မရဘူး။ ကျောင်းနားမှာပဲ သွားကြရအောင်။ တေပန်ယာကီ ရှိတယ်၊ ဂျပန်အစားအစာ ရှိတယ်……” ဟု ဆက်ပြောသည်။
အတူတကွ ထမင်းစားရန် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်းလည်း ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီက သူမကို ဘာစားချင်လဲဟု မေးလိုက်သောအခါ သူမတွင် အမှန်တကယ် စားချင်သည်များ ရှိနေခဲ့သည်။
“ဟွိုင်းယန် စားသောက်ဆိုင်ရယ်၊ ဟူနန် စားသောက်ဆိုင်ရယ်လည်း ရှိတယ်……” ဝမ်ယွီက ရရှိနိုင်သော ရွေးချယ်စရာများကို ဆက်လက်စာရင်းပြုစုနေတုန်း ရုတ်တရက် ဂျီအန်းနင်း ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကေအက်ဖ်စီ (KFC)” သူမက အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထိုးလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီး ကေအက်ဖ်စီ စားချင်တယ်”
ဝမ်ယွီ - “……”
ဘာလဲ?
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates မှာ ၅ ကြယ်ပွင့် သုံးသပ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)