ဝမ်ယွီ က ဘတ်စ်ကားတစ်စီးနောက်မှ ကားကိုမောင်းနှင်ရင်းမှတ်တိုင်တစ်ခုအထိ လိုက်ပါလာစဉ် ရုတ်တရက် အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်သွားသည်။
ဘတ်စ်ကားတံခါးပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်ဦး ကားပေါ်မှ အစောကြီး ခုန်ဆင်းကာ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။ သူ၏နောက်တွင် ဂျီအန်းနင်း လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုလူ၏နောက်သို့ အမီလိုက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသော်လည်း နောက်မှ မမီနိုင်တော့သည်မှာလည်း ထင်ရှားပေသည်။
ဝမ်ယွီ က စတီယာရင်ဘီးကို ကိုင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။
သူသည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ဂျီအန်းနင်း ကို လှမ်းခေါ်ရန် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို မြင်လိုက်မိခြင်း ရှိမရှိကို ဝမ်ယွီ မသိလိုက်ရပေ။ သို့သော် သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။
ကားတံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်နေသည့် ဝမ်ယွီ ၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
သို့သော် သူလည်း ဘတ်စ်ကားနောက်သို့ ဆက်မလိုက်တော့ပေ။ ခုနက တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
ဘတ်စ်ကားမှာ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ က ကားကို လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။
"အဒေါ်ကြီး..." သူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အခုတလောဆင်းလာသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို တားလိုက်ပြီး "ခုနက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲခင်ဗျ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုအဒေါ်ကြီးမှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးတောနေဆဲဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်မေးမြန်းလာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပါလက်ပါဖြစ်သွားပြီး ဖြစ်ပျက်သမျှကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြလေတော့သည် - "ခုနက လူတစ်ယောက်က လူယုတ်မာလုပ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို စော်ကားတာပေါ့လေ။ သူက အရမ်းလည်း ရမ်းကားပြီး ဝန်မခံဘူးလေ။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကလည်း သတ္တိရှိရှိနဲ့ ဘောပင်တစ်ချောင်းနဲ့ သူ့လက်ကို သွေးထွက်အောင် ထိုးလိုက်တာ။ ရဲစစ်ဆေးဖို့နဲ့ စီစီတီဗီ ကင်မရာတွေ ပြန်စစ်ခိုင်းမယ်လို့ပါ ပြောလိုက်ရော။ အဲ့ဒီမှာ အဲ့ဒီလူက ထွက်ပြေးသွားတာပဲ။"
"ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ် မကင်းတော့ သူခိုးလူယုတ်မာလို ပြေးတာပေါ့ကွယ်" ဟု အဒေါ်ကြီးက ဆက်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က "ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးလဲ။ ကျွန်တော် ခုနက မြင်လိုက်ရတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကျောင်းသူချင်းလို ဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အရမ်းချောတဲ့ ကောင်မလေးလေ" အဒေါ်ကြီးက ခဏစဉ်းစားပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဝတ်စုံတို့ကို ဖော်ပြပြောဆိုလေသည်။
သူမမှာ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ယွီ သိလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ကားပေါ်တွင် အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမည်။
အဒေါ်ကြီးလည်း အတင်းအဖျင်းပြောရသည့် ဆန္ဒပြည့်ဝသွားသဖြင့် ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ဝမ်ယွီ ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်မှန်နှင့်လူ ထွက်ပြေးသွားရာ လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကားထဲသို့ ဝင်ကာ "ဒုန်း" ဟု မြည်အောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး စက်နှိုးလိုက်သည်။ ကားမှာ ဘေးလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လမ်းဘေးအတိုင်း အနှေးဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
ဘီးလေးဘီးပါသော ကားသည် အမြန်နှုန်းနှေးနေစေကာမူ လူတစ်ယောက်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ထက် ပိုမြန်ဆဲပင်။ အချိန်အကြာကြီး မကြာလိုက်ဘဲ ဝမ်ယွီ သည် လမ်းဘေးတွင် လျှောက်လာနေသော လူတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ မျက်မှန်နှင့်လူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သူ အစောပိုင်းက မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုလူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ကိုင်ထားကာ ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ယွီ က တစ်ချက်တည်းနှင့် တွေ့ရှိသွားတော့သည်။
မည်းနက်နေသော ဟမ်မာကားကြီးမှာ လမ်းဘေးတွင် "ဇီး" ဟု အသံမြည်စေလျက် ရပ်တန့်သွားသည်။
မျက်မှန်နှင့်လူမှာ ယနေ့တော့ အလွန်ကံဆိုးလှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူသည် ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း လာရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူ အမြဲစီးနေကျ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သွားရောက် စော်ကားမိခဲ့ဖူးသည်။ မိန်းကလေး၏ဘေးတွင် အမြဲတမ်း ဖုန်းကြည့်နေလေ့ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားမှာ သူမ၏ ချစ်သူဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖုန်းများကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး လုံးဝ စိမ်းကားနေကြသူများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
မိန်းကလေးက အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ သူသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစွာဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ချစ်သူက ကားပေါ်မှ ဆွဲဆင်းခြင်းခံခဲ့ရပြီး လေးငါးချီမျှ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ထပ်တွေ့ရပါက ထပ်ရိုက်မည်ဟုလည်း သတိပေးခံခဲ့ရသေးသည်။
သူ အလွန်ကြောက်သွားသဖြင့် မြေအောက်ရכังဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာ လမ်းကြောင်းရှောင်ခဲ့ရသည်။ ယနေ့ကျမှသာ မြေအောက်ရက်သတ္တပတ်ထက် ပိုအဆင်ပြေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် စီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ညင်သာပုံပေါက်သော်လည်း ရဲတင်းပြင်းထန်လှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ မတွေးမိခဲ့ပေ။ [1]
သူ တကယ် ကံဆိုးတာပါပေ။
သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ကျိန်ဆဲနေစဉ် ရုတ်တရက် မည်းနက်သော ကားကြီးတစ်စီး လမ်းဘေးတွင် တာယာညံသံမြည်အောင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ရုပ်ရောနှိုင်းယှဉ်ချက်ပါ ကောင်းမွန်သော လူငယ်တစ်ဦး ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး လမ်းလယ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
လူတွေက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်ကြစမြဲပင်၊ အထူးသဖြင့် ဤမျက်မှန်တပ်ထားသော လူက ပိုဆိုးသည်။ ခုနစ်လှမ်း ရှစ်လှမ်း အကွာအဝေးမှပင် ထိုလူငယ်၏ ဖိနှိပ်ထားသော ရာဇာကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပထမခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ်ကတည်းက သူသည် ဘယ်ဘက်မှနေ၍ သဘာဝကျကျ ညာဘက်သို့ တစ်ဝက်ခန့် ရွှေ့သွားခဲ့ပြီး ဒုတိယခြေလှမ်းတွင်လည်း ဤလူ့ဘေးမှ ရှောင်ရှားရန် ဗီဇအရ ထပ်မံ ရွှေ့လိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ မျက်မှန်တပ်ထားသောလူ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်ရာ ထိုလူမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသောလူမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "မင်း ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ပါးလွှာအားနည်းသည့် ဂျီအန်းနင်း ရှေ့တွင်မူ သူက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ဝံ့ပေသည်။ သို့သော် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တင်းသော ဝမ်ယွီ ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ သူက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာပြီး "မင်း ခုနက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသောလူ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး "ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ပြုံးလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဂျီအန်းနင်း သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဝမ်ယွီ ၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရပါက သူမ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုညက ဝမ်ယွီ သည် သူမကို သတ်ခဲ့သောသူအား ပုလွေပုံစံကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားစေရန် မလုပ်ဆောင်မီတွင် ဤကဲ့သို့ပင် ပြုံးပြခဲ့ဖူးသည်။ [2]
မျက်မှန်တပ်ထားသောလူမှာ ဝမ်ယွီ ၏ လက်သီးက သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်လိုက်ရပေ။
သွားတစ်ချောင်း လွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုလူမှာ လိမ်ကောက်နေသောမုန့်ကဲ့သို့ လိမ်ခေါက်ကာ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများ လည်သွားတော့သည်။
လမ်းမပေါ်ရှိ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများမှာ ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ရှောင်ထွက်သွားကြရင်း နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ လက်သီးချက်ဖြင့် ထိမှန်ခံရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြန်ထလာရန် အချိန်အတော်ကြာမည်ကို သူ သိသည်။ သူသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ကာ နှစ်ဖွာဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး ထိုမျက်မှန်တပ်ထားသောလူ့လက်ပေါ်သို့ နင်းချကာ ဖိကြိတ်လိုက်သည်။
နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှန်တပ်ထားသောလူမှာ (လက်သီးချက်ကြောင့်) ကြယ်တာရာများ မြင်မတတ် မူးဝေနေခြင်းမှ နိုးထလာပြီး ဝက်သတ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်တော့သည်။
"မင်းရဲ့လက်ကို ဘယ်နားထားရမလဲဆိုတာ သတိထားစမ်း" ဝမ်ယွီ က ဆေးလိပ်ဖိုများကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြန့်ကြဲချလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မြင်တဲ့အကြိမ်တိုင်း မင်းကို ဆော်မှာပဲ။"
မျက်မှန်တပ်ထားသောလူ - "..."
တစ္ဆေမ၊ ဘာလို့ ဒီစကားကို ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အမြဲတမ်း ကြားနေရတာလဲ။
"မလုပ်တော့ဘူး၊ မလုပ်တော့ဘူး! ချောင်းဆိုးသံများစွာဖြင့်!" ဆေးလိပ်ပြာများကြောင့် သူ ချောင်းဆိုးလာကာ မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ စီးကျလာသည်။
သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။
ဝမ်ယွီ က သူ့ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်၍ ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ့ဆေးလိပ် မကုန်သေးသဖြင့် ကားမှန်ချလျက် ကားထဲတွင်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေဆဲပင်။ ထိုကပ်စေးနှဲနေသောလူမှာ တဖြည်းဖြည်း ထရပ်လာပြီး မည်းနက်နေသော ဟမ်မာကားကြီးဆီသို့ တစ်ခါတရံ လှည့်ကြည့်ရင်း ထွက်သွားသည်ကို သူ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူက အရှိန်မြှင့်ကာ လျှောက်သွားရာမှ လမ်းဘေးမီးတိုင်ကို ဒုန်းခနဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။
ဝမ်ယွီ က သخرိုင့်ရယ်လိုက်ရင်း ဆေးလိပ်ခိုးများကို မှုတ်ထုတ်ကာ ဖုန်းကိုဖွင့်၍ သူ အခုလေးတင် ရိုက်ထားသော ပုံများကို ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်ကျကာ ငိုနေသည့် ထိုလူ့ပုံစံကြောင့် ဝမ်ယွီ တွင် စားချင်စိတ်ပင် ကုန်သွားရသည်။ သူသည် လက်ချောင်းကို ရှေ့သို့ ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ စခရင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ဟန်သွယ်လျ ကောင်မလေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် ဤနှစ်ရက်အတွင်း ကျောင်းထဲတွင် ဂျီအန်းနင်း ကို လိုက်ရှာနေခဲ့သည် – သဘာဝကျကျပင်, သူမကို စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ပြဿနာမှာ ဂျီအန်းနင်း ကို ရှာရ ခက်ခဲနေခြင်းပင်တည်း။
သူမက ပထမနှစ်ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး သူက တတိယနှစ်ကျောင်းသားဖြစ်ကာ အတန်းချိန်များတွင် သူတို့လမ်းကြောင်းချင်း ဆုံလေ့မရှိပေ။ သို့သော် နေ့လယ်စာစားချိန်များတွင် ဂျီအန်းနင်း က အမြဲတမ်း စောစောထွက်လာလေ့ရှိပြီး စားသောက်ဆိုင်နှင့် အဆောင်ကြားတွင် အပြေးအလွှား သွားလာနေကာ အလွန် အလုပ်များနေပုံပေါ်သည်။
သူမက ကျောင်းတွင်လည်း မနေပေ။ ကျောင်းက သူမအား မိသားစုတိုက်ခန်းတွဲတွင် အခန်းတစ်ခန်း ပေးထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သူမသည် အမျိုးသမီးဆောင်သို့ အစားအစာများ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
ယနေ့ ဝမ်ယွီ ကျောင်းဆင်းချိန် ကျောင်းဝင်းတံခါးဝမှ ဖြတ်မောင်းလာစဉ် သူမကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို မမြင်သလို၊ မကြားသလို ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကားရှေ့မှ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ထိုစဉ်က ဝမ်ယွီ က ဟွန်းတီးသံကို ဂျီအန်းနင်း က တကယ်မမြင်၊ မကြားလိုက်တာဖြစ်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟွန်းသံက လူ၏အမည်ကို မခေါ်ဘဲ အားလုံး အတူတူပင် မြည်နေတတ်သောကြောင့်တည်း။ သို့သော် အလယ်ပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ်က သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို သိရှိနေကြောင်း – သူ့ကားကို သိပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏နောက်ကို လိုက်နေကြောင်း သိထားသည်ဟူသော ဗီဇတစ်မျိုး ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက သူ့ကို ရှောင်ရှားသွားခဲ့သည်။
တမင်တကာကိုပင်တည်း။
ဝမ်ယွီ သည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဖုန်းကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့တွင် ဂျီအန်းနင်း ပုံ မည်းဝါဝါ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အကြည်လင်ဆုံးပုံမှာ အစားအစာဘူးများ အပြည့်ပါသော အိတ်နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ထမင်းစားကတ်ပြားကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားသည့် ပုံပင်တည်း။ သူမ ပြေးနေစဉ် သူမ၏ နဖူးဆံပင်များကို လေက လွင့်ထွက်စေသည်။
ဝမ်ယွီ က မိန်းကလေးလှလှလေးများစွာကို တွေ့ဖူးသော်လည်း မိမိတို့၏ အသွင်အပြင်ကို ဤမျှလောက် ဂရုမစိုက်တတ်သူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။
သို့သော် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းဖိုရမ်တွင် သူမ၏ အစားအစာပို့ဆောင်ရေး ဝန်ဆောင်မှုအတွက် တင်ထားသော ကြော်ငြာကို တမင်တကာ သွားကြည့်ခဲ့သည်။ သူမက "အမြန်ဆုံး" ဟု ကြော်ငြာထားပြီး ဖောက်သည်များ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာကို ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု အာမခံထားသည်။
ကျောင်းတွင် ဤကဲ့သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ငွေရှାနေကြသော ကျောင်းသားကျောင်းသူများ အတော်များများ ရှိပုံရပြီး ပြိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပြင်းထန်လှသည်။
ဝမ်ယွီ က ဆေးလိပ်ကို ဖျက်ချလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
ဒါ ဘယ်လို ဘဝမျိုးလဲ။
မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဘတ်စ်ကားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ လည်း နောက်ထပ် လိုက်သွားရန် မကြံစည်တော့ပေ။ သူသာ မှန်မှန်ကန်ကန် ခန့်မှန်းခဲ့ပါက သူမသည် တစ်နေရာရာတွင် အချိန်ပိုင်း အလုပ်သွားလုပ်နေပြီ ဖြစ်ပေမည်။
သူ့လောက် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် မည်သို့ ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ဝမ်ယွီ က တွေးလိုက်သည်။ "ဘဝဆိုတာ ခက်ခဲတဲ့လမ်းကြီး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သူမကို နားလည်စေရမယ်။"
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝביဝလန် ပိန်ပိန်ပါးပါးမဟုတ်သော အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။
"ဒီလောက် ငယ်ငယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အကျင့်စာရိတ္တ ကင်းမဲ့ရတာလဲ" ဟု သူမက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မိဘတွေက လူကြီးသူမကို ရိုသေဖို့ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား။"
ဂျီအန်းနင်း က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှားတစ်ခု လုပ်မိတဲ့အခါ အမှားလုပ်တဲ့သူကိုပဲ အပြစ်တင်ရမယ်၊ သားကောင်ဖြစ်ရတဲ့သူကို အပြစ်မတင်ရဘူးလို့ သင်ပေးခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် အတန်းဖော်၏ လှည့်စားခြင်းနှင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ ထို့ပြင် သူမ မသေဆုံးမီက သူမကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ အတန်းဖော်များ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင်မူ ၎င်းမှာ လေကတိုလေကရှည်နှင့် တာဝန်ယူမှုမရှိသော သွယ်ဝိုက်သည့် အသင်းအဖွဲ့များဖြင့် ပြည့်နေသည့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ထမင်းဝိုင်း စကားဝိုင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။
သူတို့သည် သူမအပေါ်သို့ အညစ်အကြေးများ ရေပုံမှောက် တိုက်ချခဲ့ကြသည်။
သူမကို လှည့်စားခဲ့သော မိန်းကလေးနှင့် သူမကို ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့သော ကောင်လေးတို့ပင်လျှင် ဤအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြစဉ် အခြားသူများနှင့်အတူ ရယ်မောကာ ထောက်ခံနေခဲ့ကြသည်။
လေထုထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် ဂျီအန်းနင်း သည် ၎င်းတို့အား အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသဖြင့် ပြေးသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြဲပစ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပြေးသွားသောအခါ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ တစ်ဆင့်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး နံရံများကိုပင် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ ပိန်လှီပြီး အရိုးပေါ်အရေတင်နေကာ မီးတောက်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအမျက်တို့ တောက်လောင်နေသည်။ ဝဝကစ်ကစ် အဒေါ်ကြီးမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဘောပင်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် လူတစ်ဦးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခုခံခဲ့ပုံကို သတိရသွားကာ မနေနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားရသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ရုတ်တရက် အားပျော့သွားခဲ့သည်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ထွက်သွားကာ ဂျီအန်းနင်း ကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ ရယ်မောသံကို မထင်ရှားစေရန် ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်စဉ် မျက်နှာတွင် တင်းတိပ်အနည်းငယ်ရှိသော ကောင်မလေးက သူမအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် အသွင်အပြင် သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားအရ ဂျီအန်းနင်း နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူမလည်း စော်ကားခံရသည့် အဖြစ်အပျက်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ကောင်မလေးက တစ်ဖက်လူကို သွေးထွက်အောင် တိုက်ရိုက်လုပ်ပြခဲ့သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ လေးစားစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း သူမကို ပြန်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ကားမှာ အရေးပါသော ကူးပြောင်းရေးမှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခရီးသည် တစ်ဝက်ခန့် ဆင်းသွားကြသည်။ ကားပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပိုပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး ဂျီအန်းနင်း က မှန်ဘောင်မှတစ်ဆင့် နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ မည်းနက်နေသော ဟမ်မာကားကြီးကို မတွေ့ရပေ။
ဤဘဝတွင် ဝမ်ယွီ သည် ယခင်ဘဝကထက် သူမအပေါ် စွဲလမ်းမှု နည်းပါးပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ဘတ်စ်ကား၏ ကြမ်းပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူမ မည်သို့ ခံစားနေရသည်ကိုပင် မသေချာတော့ပေ။
သူမ၏ အလုပ်လုပ်ရာနေရာမှာ ကျောင်းနှင့် ဝေးလှသည်မဟုတ်ဘဲ မှတ်တိုင်လေးခုသာ ကွာဝေးသည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝကတည်းက ဤနေရာတွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
သူမသည် ကော်ဖီဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ ကောင်တာနောက်ဘက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး ရှပ်အင်္ကျီ၊ ဝက်စ်ကုတ်နှင့် လည်စည်းပတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ပြုံးကာ "ရောက်လာပြီလား" ဟု ဆိုသည်။
"မန်နေဂျာ" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ခေါ်လိုက်သည်။
မန်နေဂျာ၏အမည်မှာ ရှုချန် ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူမအကြောင်း ဝါဒဖြန့်ထားသော ကောလာဟလများကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည့် လူနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူ့အသက်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်ပြီးဆုံးခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် အန်နီမေးရှင်း ယဉ်ကျဉ်းမှုကို အလွန်နှစ်သက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘွဲ့ရပြီးနောက် သာမန် ကိုးနာရီမှ ငါးနာရီအထိ ရုံးချိန်ကို မလုပ်လိုပေ။ သူ၏ မိသားစုက သူ့ကို ကော်ဖီ၊ နေ့လယ်စာနှင့် ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကို အဓိကထားသည့် ဤအန်နီမေးရှင်း ဆောင်ပုဒ်ပါ ကော်ဖီဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြသည်။
အထူးအဆန်းဆုံးမှာ မေဂျာဝတ်စုံ (အိမ်အကူဝတ်စုံ) ဖြစ်ပေသည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်ရက်က ဂျီအန်းနင်း အင်တာဗျူးလာလုပ်ခဲ့စဉ်က သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ အလုပ်ဝတ်စုံကို စမ်းဝတ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည့် အချစ်ရေးဆိုင်ရာ ထူးဆန်းသူတစ်ဦးနှင့် တူနေခဲ့သည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကမူ သူ့ကို အလွန်ကောင်းစွာ သိကျွမ်းပေသည်။ သူသည် တကယ်တမ်းတွင် အလွန်ရေပန်းစားသော အိုတာကူ (anime ဝါသနာရှင်) တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် နောက်ဘက်သို့ သွားကာ အိမ်အကူဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး ညစာကိုပါ လစာထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးရန် ရှုချန် နှင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ညှိနှိုင်းခဲ့သည်။
ယခင်က သူမ၏ ညစာကို လစာထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှုချန် က သူမသည် ညစာအတွက် ကွတ်ကီးတစ်ပြားသာ စားလေ့ရှိသည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူမအား သနားသွားကာ ညစာကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သူမအား သွယ်ဝိုက်သောနည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးစားပျူငှากာ ချဉ်းကပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ပြသခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝမ်ယွီ က အစပျိုးချိန်တွင်ပင် ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း မသေဆုံးမီက သူမကို မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ကျောင်းရှိ ယောကျ်ားလေး အားလုံးက ဝမ်ယွီ သည် သူမကို အနိုင်ယူရန် သန္ဓေချထားကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။
ဝမ်ယွီ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
သို့သော် တစ်နေ့တွင် ဝမ်ယွီ သည် ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်မှန်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။
သူပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမနှင့် ရင်းနှီးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လှည့်ဖျားသွေးဆောင်မှုကြောင့် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်ရန် သွားခဲ့မိပြီး သူမအား အချိန်ကြာမြင့်စွာ တပ်မက်နေခဲ့သူတစ်ဦး၏ ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း ခံခဲ့ရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ဝမ်ယွီ သာ မရှိတော့သည့်အခါ သူသည် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ ဂျီအန်းနင်း အား အမိုးပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခဲ့ရာမှ သူမ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် ရှုချန် တို့ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြပြီး ညစာ ဦးစွာစားရန် နောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။
ရှုချန် သည် မီးဖိုချောင်အား သူမအတွက် ညစာပြင်ဆင်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သူမ ဗိုက်ပြည့်စေရန်သာမက အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းརွက်များ ပါဝင်သော အာဟာရမျှတမှုကိုလည်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် သူမအား ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ဂျီအန်းနင်း လည်း ဤကျေးဇူးကို အလကားခံယူနေခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဆိုင်တွင် အလုပ်အလုပ်ဆုံး ဝန်ဆောင်မှုအလုပ်သမား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အနီးနားရှိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို ဆွဲဆောင်ကာ လာရောက်သုံးစွဲစေသည့် အဓိက မဏ္ဍိုင်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ညစာစားပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ပလုတ်ကျင်းလိုက်ကာ အလုပ်ဝတ်စုံကို လဲဝတ်ပြီး အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ရှုချန် က ဤဝန်ထမ်းအသစ်လေးမှာ အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ မျက်လုံးအကြီးကြီးများ၊ ခါးသွယ်သွယ်နှင့် ခြေတံရှည်ရှည်များ။ အင်တာဗျူးတုန်းက သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရစဉ်ကပင် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖိုခနဲ ခုန်သွားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အိမ်အကူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာသောအခါ သူ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရိုးရိုးလေးပြောရလျှင်… နှစ်ဖက်မြင် ကာတွန်းကမ္ဘာထဲမှ သုံးဖက်မြင် ကောင်မလေး အစစ်ပင်တည်း။
ဤမိန်းကလေးသည် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်တတ်လျှင်တောင်မှ သူက သူမကို ဆက်လက်ထားရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဤဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်စေကာ ဆိုင်ထဲတွင်သာ ရှိနေစေမည်ဟု ရှုချန် က ထိုအချိန်က တွေးခဲ့မိသည်။ သူမအား ဆိုင်၏ အသက်ဝင်နေသော ကြော်ငြာဘုတ်တစ်ခုအနေဖြင့်သာ ဆက်ဆံမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း မှာ အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ချိန်တွင် သင်တန်းပေးရန်ပင် လိုအပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အခြားမိန်းကလေးများထက် ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်းကပင် လူအများအပြားနှင့် ညီမျှနေခဲ့သည်။
အန်နီမေးရှင်း နတ်ဘုရားက သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းချီးပေးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ရှုချန် က ထိုအချိန်က လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုက်ရင်း ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့မိသည်။ "ယိင်းယိင်းယိင်း" ಥ╭╮ಥ [3]
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ သုံးသပ်ချက်လေး လာပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪တဲင့်ချောက်ချူး♪(❛ᴗ❛*人)