ဝမ်ယွီ ကားပေါ်မှဆင်းလာပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို လှမ်းခေါ်ရန် ကြံစည်သော်လည်း သူမက ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ အလျင်အမြန်လျှောက်သွားကာ ကားစောင့်နေသည့် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောင်းနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ကုန်စည်ဒိုင်ငယ်တစ်ခုရှိသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် လူအများအပြားရှိနေတတ်ပြီး အများစုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အလတ်ပိုင်းအရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအချိန်တွင်မူ လူစည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် နှစ်လှမ်းခန့်လှမ်းပြီးနောက် ရပ်လိုက်ကာ ဆက်မသွားတော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က ကားဟွန်းသံကို ကြားသည်မှာ သေချာသည်။
အတိတ်ဘဝက သူမသည် ထိုနေ့တွင် ဝမ်ယွီ နှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနေ့က ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သူသည် ကြီးမားသည့် ဟမ်မာ (Hummer) ကားကြီးကို မောင်းနှင်လာကာ ကျောင်းဂိတ်ဝ၌ သူမကိုစောင့်နေခဲ့ပြီး ဘယ်သွားမလဲမေးကာ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က သူက ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကြီးဝင်ပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ယဉ်ကျေးနေဆဲပင်။ သူမက သူ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကားကိုသာ စီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပျက်ခဲ့ကာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကားပေါ်မှဆင်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကားကိုပင် စီးခဲ့ရလေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ၏နှောင့်ယှက်မှုကို မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။
မနေ့က တစ်ရက်ကမူ ကျောင်းဆင်း၍ သူမထွက်လာစဉ် သူ၏ဟမ်မာကားကြီး စောင့်နေသည်ကို မတွေ့ရပေ။ သူမက မိမိ၏ ပြန်လည်ဝင်စားလာခြင်း (Rebirth) ကြောင့် ဖြစ်ရပ်များ၏ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားပြီဟု တွေးကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချခဲ့မိသည်။
ဂျီအန်းနင်း ပြန်လည်ဝင်စားလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ၏စိတ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင်။ ဝမ်ယွီ ကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုပင် သူမ မစဉ်းစားရသေးသဖြင့် ယခုလောလောဆယ်တွင် သူ့အနားသို့ မကပ်လိုပေ။
သို့သော် သူက ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမကိုစောင့်ဆိုင်းခြင်း မပြုခဲ့ခြင်းမှာ မနေ့က တစ်ရက်တည်းသာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မလုပ်တော့ဟု မဆိုလိုကြောင်း မည်သူက သိမည်နည်း။ နှစ်ရက်သာ နောက်ကျသွားခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမသည် လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုရင်း ဝမ်ယွီ ကားပေါ်မှဆင်းကာ ပြန်တက်သွားသည်ကို ခိုးကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ့ကဲ့သို့ သူဌေးလူမျိုးက အလတ်ပိုင်းအရွယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကြားတွင် ညှပ်၍ စီးချင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘတ်စ်ကားသည် ဘူတာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဘူတာရုံ၏ စည်းကမ်းမှာလည်း အတော်အတန်ကောင်းမွန်ကာ လူတိုင်းက တန်းစီ၍ တက်ကြသည်။ သို့သော် လူစည်ကားမှုတော့ ရှိနေဆဲပင်။
ဂျီအန်းနင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ကတ်ပြားကို စက်တွင်ထိုးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမ၏တင်ပါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာထိလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်တွင် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး အနည်းငယ်မောက်မာသည့် အမူအရာရှိသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လုံးဝစိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ၊ လမ်းမပိတ်နဲ့" ဟု ပြောလာသည်။
သူမက 'ဘာကြောင့်များ ဒီလူနဲ့ ထပ်တိုးရတာပါလိမ့်?' ဟု ဂျီအန်းနင်း တွေးတောမိသည်။
ဂျီအန်းနင်း လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ကတ်ပြားကို ထိုးရန်လုပ်စဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏တင်ပါးကို လာထိလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်ရုပ်ထွက်ရှိပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသည့် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လုံးဝတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ၊ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းမပိတ်နဲ့" ဟု ပြောလာသည်။
"ငါက ဘာလို့ ဒီလူနဲ့မှ ထပ်တွေ့ရတာလဲ?" ဟု ဂျီအန်းနင်း တွေးလိုက်သည်။
"ဒါမှမဟုတ် ဒီလူက ဒီကားလိုင်းကိုပဲ အမြဲစီးနေတာလား?" ဝမ်ယွီ ကို ရှောင်ရှားရန် သူမသည် မနေ့က ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ်စောထွက်ခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကားစီးစဉ် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမထင်ထားသည်က……
ဖြစ်ပျက်ပြီးသားအရာတွေဟာ ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာတာများလား။ အတိအကျအချိန်တူ မဖြစ်ရင်တောင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အချိန်ခဏ နောက်ဆုတ်သွားတာပဲလား။
ဂျီအန်းနင်း ကားပေါ်သို့တက်ကာ သူမ၏ကျောပိုးအိတ်ကို ရှေ့သို့ဆွဲယူ၍ လက်ကိုအထဲသို့ထည့်ကာ အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်သွားလိုက်သည်……
ထိုအမျိုးသားက ကျောင်းသူလေးမှာ အသံတောင်မထွက်ရဲဘဲ အတွင်းဘက်သို့သာ တိုးဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကျောင်းသူလေးများမှာ ငယ်ရွယ်နုနယ်ကြသဖြင့် အမျိုးသမီးများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်အုပ်စု ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူတို့ကြီးပြင်းလာပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို ခံရသောအခါတွင်မူ ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကျောင်းသူများကို ပစ်မှတ်ထားရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပေသည်။
သူသည် ကတ်ပြားကို စက်တွင်ထိုးပြီး ဂျီအန်းနင်း ရှိရာဆီသို့ တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကား စတင်ထွက်ခွာလာသည်။
စက်တင်ဘာလလယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ရာသီဥတုမှာ ပူပြင်းဆဲပင်။ လူကျပ်နေသော ဘတ်စ်ကားအတွင်းပိုင်းရှိ လေထုမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားကာ ဘယ်လက်ဖြင့် တွဲလောင်းကျနေသော လက်ကိုင်ကွင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးကို အောက်သို့စိုက်ထားဟန်ဆောင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ၏နောက်ဘက်မှ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို သတိနှင့်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုမကောင်းဆိုးဝါးလက်ညှစ်လက်က သူမကို ထပ်မံထိတွေ့လာသည့်အခိုက်တွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်လုံးများ အမှောင်ကျသွားပြီး ညာလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်……
ရုတ်တရက် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အော်သံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ် ငိုက်မျဉ်းနေကြသော ခရီးသည်များကို ရုတ်တရက် နိုးကြားသွားစေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ?"
"ဘာဖြစ်လို့လဲဟေ့?"
"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?"
လူတိုင်းက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရာအရပ်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားမှာ ရူးသွပ်နေသည့် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေသည်— "မင်းရဲ့ဖင်ကိုး! အရူးထနေတာလား? မင်းမှာ ရောဂါရှိလို့လား၊ ဘာလား?"
သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ဖဝါးမှာ သွေးများစီးကျနေသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ တစ်လှမ်းစီ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူနှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့အကြားတွင် ကွက်လပ်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းတို့ သေချပေါက် ဆေးဖိုးလျော်ရမယ်!" ဟု သူက အော်ဟစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က လက်ထဲတွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘောပင်၏ချွန်ထက်သော အဖျားတွင် သွေးစက်များ စီးကျနေဆဲပင်။
သူမသည် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လျက် စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်— "ငါ တစ်ပြားမှမပေးဘူး။"
စပယ်ယာက အပေါ်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း လူအုပ်ကိုကျော်၍ အော်မေးလိုက်သည်— "ဘာဖြစ်ကြတာလဲ?"
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားမှာ လူဆိုးလူမိုက်ပီပီ တရားခံက လူရင်တိုင်ဆိုသလို ဦးစွာတိုင်တန်းတော့သည်— "ဒီမိန်းမက အရူးပဲ။ သူ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ဘောပင်နဲ့ထိုးတာဗျ!"
စပယ်ယာသည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့လာပြီး အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ နုနယ်ချောမောပြီး မေးရိုးချွန်ချွန်နှင့် လှပတောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို အေးစက်စက်အကြည့်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
စပယ်ယာသည် တစ်နှစ်လျှင် ၃၆၅ ရက် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အချိန်ကုန်ဆုံးနေသူဖြစ်သဖြင့် အမျိုးမျိုးသောဖြစ်ရပ်များကို တွေ့ကြုံဖူးပြီးဖြစ်ကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း မေးမြန်းလိုက်သည်— "သမီးလေး၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?"
ဂျီအန်းနင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "သူ ကားပေါ်တက်တတချင်းက ကျွန်မကို တစ်ကြိမ်လာထိတယ်။ ကျွန်မ အထဲကို တိုးဝင်ရှောင်ခဲ့ပေမယ့် သူက လိုက်လာတယ်။ ခုနကလည်း ကျွန်မကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာစော်ကားခဲ့လို့ ကျွန်မ ဘောပင်နဲ့ထိုးလိုက်တာပါ။ ဒါ Self-defense (ကိုယ်ခံခုားမှု) ပဲ။"
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက ဖြူစင်ရိုးသားဟန်ဆောင်သော မျက်နှာဖြင့် ချက်ချင်းငြင်းဆိုလိုက်သည်— "ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး! ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး! သူ စွပ်စွဲနေတာ!"
သူ၏မျက်လုံးများနှင့် အမူအရာမှာ အလွန်တရာဖြူစင်ရိုးသားနေဟန်ရှိသဖြင့် မည်သူကမှန်ပြောနေသည်ကို ခရီးသည်များ ခွဲခြားရခက်ခဲနေသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ဩဇာအရှိန်အဝါ (momentum) က အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ အကယ်၍ သူ၏အရှိန်အဝါသာ လျော့သွားပါက အခြားသူများကို ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အတိတ်က သူငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများကို စော်ကားခဲ့စဉ်ကလည်း ထိုမိန်းကလေးများမှာ ဩဇာအရှိန်အဝါ အလွန်အားနည်းကြသဖြင့် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ကို ဆဲဆိုရန်ရဲကြလျှင်တောင် သူက ပြန်လည်ချေပလေ့ရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းကလေးများသာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားကြရသည်။
သူသည် ဒဏ်ရာရထားသောလက်ကို ဖိကိုင်ထားရင်း ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်— "တံခါးကိုပိတ်ထား၊ သူ့ကိုမလွတ်စေနဲ့! သူ ကျွန်တော့်ဆေးဖိုးလျော်ရမယ်! နောက်ဘူတာမှာဆင်းပြီး ဆေးရုံကို အတူတူသွားမယ်!"
သူ၏ဖြူစင်ဟန်ဆောင်မှုကြောင့် ခရီးသည်များမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်ကုန်ကြသည်။
"ဒီလူငယ်လေးက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးပုံစံ မပေါ်ပါဘူး" ဟု ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးက ဂျီအန်းနင်း ကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တွင် သူမ၏စကားကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်— "ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်နဲ့အတူ ဆေးရုံကိုလိုက်ခဲ့မယ်။ ဒါပေမဲ့……"
သူမက စကားကို အလှည့်အပြောင်းလုပ်ကာ ဆက်ပြောသည်— "အရင်ဆုံး ရဲစခန်းမှာတိုင်ရမယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်က CCTV ကင်မရာကို စစ်ဆေးခိုင်းပြီး ရှင့်ကို ထိန်းသိမ်းသင့်တာလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက ရှင့်ဆေးဖိုးပေးသင့်တာလားဆိုတာ ရဲတွေကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းရမယ်။" ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဘတ်စ်ကားရှေ့ပိုင်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားမှာ မိန်းမူးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ဘတ်စ်ကားရှေ့နားရှိ ကင်မရာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ကင်မရာတည့်တည့်မျက်နှာမူရာ ဤနေရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။
ထိုလူ၏မျက်နှာပျက်သွားပြီး ခရီးသည်များစွာရှေ့တွင် ကင်မရာက သူ့အပြုအမူကို မှတ်တမ်းတင်မိသွားခြင်း ရှိမရှိကို သူအသေအချာမပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် မကောင်းမှုလုပ်ဖူးသူ မည်သူမဆို မျက်နှာပေါ်တွင် မည်မျှပင်ဖြူစင်ရိုးသားဟန်ဆောင်နေပါစေ၊ ရင်ထဲတွင်မူ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော စိတ်သတိ (guilty conscience) ရှိနေစမြဲပင်။
ထိုအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားမှာ ဘူတာသို့ရောက်ရှိလာသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်— "မင်းက မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်နေလို့ ငါမင်းနဲ့ မပြောတော့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါအလုပ်ရှုပ်နေလို့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်!" ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် တံခါးဘက်သို့ တိုးဝှေ့ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ခဏတာတွေဝေသွားသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် သူမလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အတိတ်ဘဝကထက် ပို၍ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပေသည်။ အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူမသည် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို ကန့်ကွက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ဖိနှိပ်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားကာ ဆက်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမတွင် လုံလောက်သောယုံကြည်ချက်မရှိခဲ့သောကြောင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူများကလည်း သူမကိုမယုံကြည်ဘဲ မိစ္ဆာစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ထိုဖြူစင်ယောင်ဆောင်သူကိုသာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသာ အခြားသူများ၏စွပ်စွဲမှုကိုခံရကာ အရှက်ကွဲလျက် ကားပေါ်မှဆင်းခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က ဝမ်ယွီ ၏ ဟမ်မာကားကြီးက ဘတ်စ်ကားကို နောက်မှလိုက်ပါနေခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်မှာ သူမ၏အတိတ်ဘဝက လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်တွင် အင်တာဗျူးသွားရန်ရှိသည့်နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် နောက်မကျစေရန် သူ့ကားကိုစီးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ခဏတာတွေဝေပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝက သူမသည် စကားပြောရာတွင်ဖြစ်စေ၊ ပြုမူရာတွင်ဖြစ်စေ "ပြဿနာနည်းလေ ကောင်းလေ" ဟူသော မူဝါဒကို လိုက်နာခဲ့ကာ အခြားသူများနှင့် ပြဿနာမဖြစ်အောင် အမြဲရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိခဲ့သလဲ။
သူမ၏ကျောနောက်မှ ကဲ့ရဲ့သံများနှင့် ရွံရှာမှုများ၊ သူမအပေါ်ပစ်ချခဲ့သော အမှိုက်ရေများမှာ လုံးဝလျော့ပါးသွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် တစ်ကြိမ်သေဆုံးဖူးသူဖြစ်ပြီး သေဆုံးပြီးနောက်တွင်တောင် ဤလူများ၏ပါးစပ်ဖျားမှ သူမလွတ်မြောက်ခွင့်မရခဲ့ပေ။ သူမသည် ယခုပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရင်ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ်သည်းခံနေတော့မည်မဟုတ်ပေ။
"ရပ်စမ်း!" ဟု သူမအော်လိုက်သည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမကို အားနွယ်ပြီး အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်မည့်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တွက်ချက်မှုမှားယွင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ရှေ့မှလူကို တွန်းဖယ်ကာ ကားပေါ်မှဆင်းပြေးသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း လိုက်လံတိုးဝှေ့ဆင်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏တွေဝေမှုကြောင့် အချိန်နှောင့်နှေးသွားကာ သူမကားပေါ်မှဆင်းချိန်တွင် ထိုစောက်ကျိုးနည်းလူဆိုးမှာ အဝေးသို့ပြေးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကိုမီအောင်လိုက်ရန် ဂျီအန်းနင်း အမြန်ပြေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမကိုတိုင်လည်း သူမသာ သူ့ကိုမီသွားလျှင် သူကအကြမ်းဖက်လာမလားဆိုသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရဦးမည်ဖြစ်သည်။……
ဂျီအန်းနင်း ခြေလှမ်းကိုရပ်လိုက်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘတ်စ်ကားကို နောက်မှကပ်လိုက်လာနေသော အနက်ရောင်ဟမ်မာကားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့လေကာမှန်တွင် အလင်းပြန်နေသဖြင့် အတွင်းတွင် မည်သူရှိသည်ကို သူမမမြင်ရပေ။ ဝမ်ယွီ လည်း ဤအချိန်တွင် သူမကိုကြည့်နေသည်လားဆိုသည်ကို သူမမသိပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် အတိတ်ကကဲ့သို့ အမှားမျိုးကို ထပ်မလုပ်လိုတော့သဖြင့် မည်သို့မျှမတွေဝေတော့ဘဲ လှည့်ကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။
စပယ်ယာက ခရီးသည်အသစ်များကို ကတ်ထိုးရန် အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ပြန်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက "ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ကြုံလာရရင် စိတ်မလိုလိုက်နဲ့တော့။ သမီးလေးက မိန်းကလေး၊ သူက ယောက်ျား။ သမီးကိုများ ရိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင် အမေ့ဆီကိုလာခဲ့နော်" ဟု ပြောရှာသည်။
ဂျီအန်းနင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စပယ်ယာမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော် အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်ပြီး ပြုံးကာစကားပြောတတ်သူဖြစ်သည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ဟိုလူငယ်လေးကို လူမိုက်လို့ စွပ်စွဲရတာလဲ? ဘာအထောက်အထားမှမရှိဘဲနဲ့လေ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသို့ပြောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စောစောက "ဒီလူငယ်လေးက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးပုံစံမပေါ်ပါဘူး" ဟု ပြောခဲ့သော ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးပင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ဘေးမှ လူတစ်ဦးက "ဒါပေမဲ့ သူပြေးသွားတာပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောသည်။
ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ "လူက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ဖြစ်မှာပေါ့၊ ရှင်တို့ကလည်း" ဟု ဆိုသည်။
ထိုလူ၏ ယခုတလောအပြုအမူမှာ သူအပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံနေသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးကမူ အမှန်တရားကို လှည့်စားပြောဆိုနေသဖြင့် လူတိုင်းအံ့သြအမူးသားဖြစ်သွားကြရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်ကာ သူမကိုဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သို့သော် ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောလာသည်— "တကယ်လို့ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ လူတွေက ဘာလို့တစ်ပါးသူကို မစော်ကားရမှာလဲ? ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်ပြန်ရှာဖို့လိုတာပေါ့။ ဟိုမှာထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်စမ်း၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ထားတာ ဘာမှလည်း မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ခရီးသည်များ၏ အကြည့်များမှာ သူမလက်ညှိုးထိုးပြရာ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ထိုမိန်းကလေး၏မျက်နှာတွင် တင်းတိပ်အချို့ရှိပြီး ရှေးရိုးဆန်ဆန်ဝတ်ဆင်ထားသူဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက်အလွန်တရာမလုံမခြုံဖြစ်သွားကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာကိုလွှဲသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ဂျီအန်းနင်း လည်း ခေါင်းပြန်လှည့်လာပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် "ရှင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးက ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ဘက်တွင်ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အားတက်သွားကာ "ငါမိန်းကလေးတွေကိုပြောတာ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ်ပြန်ရှာဖို့လိုတယ်။ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဝတ်စားဆင်ယင်မှသာ ဒီလိုအရာမျိုးတွေနဲ့ ကြုံရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
သူမပြောလိုက်သည်နှင့် ခရီးသည်များ၏ အကြည့်များမှာ ဂျီအန်းနင်း ဆီသို့ အလိုလိုရောက်သွားကြတော့သည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းတိပ်အချို့ရှိသော မိန်းကလေးငယ်ကလည်း အားငယ်စိတ်နှင့် မနာလိုဖြစ်မှု အနည်းငယ်တို့ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကာ တိုးတိုးလေးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သာမန်အတိုင်းသာဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်တိုဝိုင်းလည် တီရှิร์တ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ထည်ချင်းစီကြည့်လျှင် ဤဝတ်စုံများကို မလျော်မကန်ဖြစ်သည်ဟု သို့မဟုတ် မသင့်လျော်ဟု လုံးဝမဆိုနိုင်ပေ။
သို့သော် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ထိုဝတ်စုံများက လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။
အဝတ်အစားများမှာ တစ်ဆစ်ခန့်သေးငယ်နေသကဲ့သို့ရှိပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာပွေ့ဖက်ထားသည်။ ဂျီအန်းနင်း သာ အလွန်အမင်းပိန်ပါးလွန်းမနေလျှင် ဤဝတ်စုံများကို သူမဝတ်ဆင်နိုင်မည်ပင်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုတင်းကျပ်သော အဝတ်အစားများက သူမ၏ကိုယ်ကွေးညွတ်မှုများကို ပေါ်လွင်စေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ နုနယ်သော သူမ၏လည်တိုင်ညှပ်ရိုးဖြစ်စေ၊ လှပသောရင့်ကျက်သည့် တောင်ကုန်းပုံစံဖြစ်စေ၊ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် သွယ်လျသောခါးသိမ်သိမ်ဖြစ်စေ မည်သည်ကိုမျှ လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်ပေ။
၎င်းမှာ အဝတ်အစား၏အပြစ်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အလှကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
ဆူဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဂျီအန်းနင်း ကို အစကတည်းကမကြိုက်ပေ။ သူမ၏အမြင်တွင်မူ ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့ မြေခွေးမျက်နှာမျိုးရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အပြင်ထွက်သည့်အခါ အဝတ်အထည်အိတ်ကြီးကြီးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ထုပ်ပိုးထားသင့်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် လေးစားစရာမကောင်းဘဲ လူမိုက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရထိုက်သူသာဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုပုံစံပဲဝတ်ဝတ် ဒါကကျွန်မရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်ပဲ။ ဘယ်လိုပဲဝတ်ထားပါစေ သူက ကျွန်မကိုလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာစော်ကားပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ ကျွန်မကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဝတ်ထားတာနဲ့ပဲ သူကစော်ကားလို့ရတယ်ဆိုရင် ရှင်ကဝလွန်းလို့ တခြားလူတွေက ရှင့်ကိုအပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ပြီး တစ်ပေါင်ချင်းစီရောင်းစားလို့ မရဘူးလားလို့” ဟု ပြန်လှန်ချေပလိုက်သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရယ်မောသံများ ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။