ဂျီအန်းနင်း ဟာ ဝမ်ယွီမို ရဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောစရာစကားတွေ ဆုံးသွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမက မိတ်ကပ် လုံးဝမလိမ်းထားသော်လည်း မျက်ဝန်းတွေက စိုစွတ်နေပြီး မျက်နှာလေးက မုန်လာဥပန်းပွင့်လေးလို လှပကာ အလွန်တရာ ရုပ်ချောလွန်းနေသည်။ သူမရဲ့ သွယ်လျဖြူစင်တဲ့ လည်တိုင်နဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ ကော်လံရိုးတို့က လူတွေရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူမရဲ့ အံ့သြတုန်လှုပ်နေတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုလို့တောင် တောက်ပလာခဲ့သည်။
သူ့အကြည့်တွေကို သူမရဲ့ လည်တိုင်ကနေ လွှဲလိုက်ပြီး အသံကို နူးညံ့သွားစေကာ “အခုတော့ ဒါက ညစ်ပတ်နေပြီ၊ မသောက်နဲ့တော့” ဟု ပြောလေသည်။ ပြောလည်းပြော၊ သူမလက်ထဲက ယာဂုပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ဖျားလေးတွေ ပန်းကန်နဲ့ မထိတထိ အကွာအဝေးမှာ ရှိနေတုန်းမှာပဲ သူမက လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ ကတော့ အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားရသည်။
သူ ခဏတာ တောင့်သွားပြီးမှ သူမကို အသံတိုးတိုးဖြင့် “ကိုယ် လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး အသစ်ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ၊ ဒါကိုတော့ မသောက်နဲ့” ဟု ပြောလေသည်။
ဂျီအန်းနင်း အဲဒီတုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး သူ့သူငယ်ချင်းအတွက် အစား တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ ပြီးတော့ ညစ်ပတ်သွားတဲ့ ယာဂုအတွက် အစားထိုးအနေနဲ့ သူမကို အစားအစာ အသစ်တစ်ပွဲ သွားလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်က သူမက အမှန်တကယ်ပဲ အလွန်ဆာလောင်နေခဲ့တာမို့ ထိုအစားအစာကို လက်ခံယူကာ အငမ်းမရ စားသုံးခဲ့မိသည်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဝမ်ယွီ က သူမနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်တော့တာပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ငွေညှစ်တဲ့မိန်းမ၊ ပိုက်ဆံနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖလှယ်တဲ့မိန်းမဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေနဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ အားလုံးက သူ့နဲ့ ဆက်စပ်နေခဲ့တာချည်း ဖြစ်သည်။
သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြဖို့နဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် သူမက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက သူမကို ဘယ်လိုလေးစားမှုကိုမှ မယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါဘူး။ ကောလာဟလတွေက ပိုပိုဆိုးလာပြီး သူမဟာ ဝမ်ယွီ နဲ့ အိပ်ဖူးကြောင်း၊ တစ်ညကို ယွမ် ၃,၀၀၀ နှုန်းနဲ့ တောင်းခံကြောင်းတွေအထိ ပြောဆိုလာကြသည်။
တစ်နေ့မှာတော့ သူမက အတန်းပြီးလို့ အတန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု မေ့ကျန်ခဲ့တာနဲ့ အမြန်ပြန်သွားယူခဲ့သည်။ အဲဒီမှာ သူမက ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံနေကြတဲ့ မိန်းကလေးအချို့ရဲ့ စကားသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။
“တစ်ညကို ယွမ် ၃,၀၀၀ ဟုတ်လား။ အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ၊ သူက အဲဒီလောက် တန်လို့လား” ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
“တန်တာပေါ့” ကောင်လေးက မျက်စပစ်ပြုံးပြရင်း “ငါသာ ပိုက်ဆံရှိရင် ယွမ် ၃,၀၀၀ ကို ဝမ်းသာအားရ ပေးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာမှ ပိုက်ဆံမရှိတာ” ဟု ပြောသည်။
အားလုံး ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာကြသည်။
သူတို့က အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြပြီး စနောက်လို့ ရကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သူတို့နဲ့ မရင်းနှီးပေ။
စစ်ရေးပြလေ့ကျင့်မှု မစတင်ခင်တုန်းက ဂျီအန်းနင်း ဟာ အဘွားကို ပြုစုရမယ့်တာဝန်ရှိတာကြောင့် ပါဝင်ဖို့ အထူးခွင့်ပြုချက် ရထားခဲ့သည်။ စစ်ရေးပြလေ့ကျင့်မှု နှစ်ပတ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အစကစိမ်းစိမ်းကားကား ဖြစ်နေကြတဲ့ အတန်းဖော်တွေဟာ အသက်အရွယ်နဲ့ ရာထူးဌာနန္တရတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အချင်းချင်း စနောက်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ရင်းနှီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့အတွက် အစိမ်းသက်သက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အုပ်စုထဲကို မရောနှောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ အတန်းထဲမှာ ကျရောက်သွားတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို သူမ အသေအချာ ရနေဆဲပင်။
သူမက ပစ္စည်းဝင်ယူဖို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည် — သူမက အလုပ်ဆက်လုပ်ရဦးမှာဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ငြင်းခုံနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။
သူမရဲ့ ကျောဘက်ကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်– “ဒါဆို တကယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ သူမကိုယ်သူမ မခုခံတာလဲ”
ဒါပေမဲ့ သူမ ခုခံရင်တောင် သူတို့က ယုံကြည်ကြမှာတဲ့လား။ အဲဒီကောလာဟလနဲ့ ကုန်းချောစကားတွေက သူတို့ဆီကနေ ပျံ့နှံ့လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူတို့က ဝမ်ယွီ ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ကြပေမဲ့ သူ့ကို သူတို့ဘက်ကို တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ခိုင်းနိုင်ခဲ့ကြဘဲ အဲဒီမနာလိုမှုတွေက ဓားတွေလို သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးစိုက်ကာ သွေးထွက်စေတဲ့ အဆိုးရွားဆုံး ကောလာဟလတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ဟာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်ယွီ ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ စိတ်ခံစားချက်တွေ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုတွေကြောင့် သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို သူမ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သလို၊ သူမ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အကူအမဲ့ဖြစ်နေတဲ့ အဘွားကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ သူဆိုတာကို ပိုလို့တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။
သွေးနဲ့သွေးချင်း ပြန်ဆပ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ သူမရဲ့ ရန်သူတွေကို အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ပစ်ချခဲ့တာလည်း သူပါပဲ။
ဂျီအန်းနင်း ဟာ တိုးတိုးညံနေတဲ့ ညလေညင်းထဲမှာ အဆောက်အအုံရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ အေးစက်စက် လူငယ်လေးကို ပြန်မြင်ယောင်မိသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာမှာ သွေးတွေပေနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက နတ်ဆိုးတွေလို ဖြစ်နေတာကြောင့် သူမကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မင်နက်ရောင် မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ စုပ်ယူအားနဲ့ သူမကို ဆွဲဆောင်နေတဲ့ ကြယ်နက်အပေါက်ကြီး တစ်ခု ပါနေသလိုပါပဲ။
ဂျီအန်းနင်း မှာ တကယ်လို့ သူမသာ အဲဒီ ကြယ်နက်အပေါက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကြိုတင်ခံစားချက် ရှိနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ပူလောင်ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ အဖော်က အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပါတဲ့ နေ့လယ်စာကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ဤချောမောလှပသော ကျောင်းသူလေးကို “ဝမ်ကေ ဝယ်ပေးတာ” ဟု ပြောကာ သူ့ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုကို အကူအညီပေးဖို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက်ပင်၊ အဆိုပါ ချောမောလှပသော ကျောင်းသူလေးက ပန်းကန်ကို ပါးစပ်နား မြှောက်တင်လိုက်ပြီး သတိပေးသံတောင် မပေးဘဲ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ချလိုက်သည်။
ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း။
ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း။
ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း၊ ဂူဒေါင်း!
ကောင်လေးတွေ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဂျီအန်းနင်း တစ်ယောက် တစ်ချက်မှ ရပ်မနေဘဲ ယာဂုပန်းကန် တစ်ခုလုံးကို မော့သောက်ချနေတာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူမက လက်ခုံဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အတူတူပင် အံ့သြနေကြတဲ့ ဝမ်ယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စားပွဲပေါ်ကို သတ္တုပန်းကန်ပြားကြီး “ဂျွမ်း” ခနဲ မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်သည်။
“အစားအစာကို ဖြုန်းတီးတာ မကောင်းဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
သူမက ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ရဲ့ ဘေးနားကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကောင်လေးတွေက သူမ ကန်တင်းထဲကနေ ထွက်သွားတာကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ဟေ့ကောင်? ဝမ်ကေ?” ထမင်းဗန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ကောင်လေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ?”
ဝမ်ယွီ လည်း နေရာမှာတင် ရုပ်ထုလို တောင့်ခဲကာ အံ့သြမှင်သက်နေခဲ့သည်။
ကြာမြင့်စွာ ငေးနေပြီးနောက်မှ သူက မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ကာ “စောက်ကျိုးနည်း!” ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သူ့ထိုင်ခုံပေါ်ကို ပြန်ထိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲပင်။
“ဒီကောင်မလေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား” လို့ လူတစ်ယောက်က ပြောသည်။
“ငါတို့ ကို မြင်သွားတာလား?” လို့ တခြားတစ်ယောက်က မေးသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူ့ခေါင်းနောက်မှာ မျက်လုံးပါနေလို့လား” သူ့ဘေးကလူက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ ဤကောင်လေးတွေက ဂျီအန်းနင်း ယာဂုခပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ယာဂုအိုးထဲကို စက္ကူစုတ်တစ်စကို တမင်တကာ ပစ်ချခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ သူမကို စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ကာ ရယ်မောနေဆဲပင်။ သူက “စောက်ကျိုးနည်း” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ထဲကနေ လုံးဝ မထွက်နိုင်သေးပေ။
အတော်လေး ကြိုးစားပြီးမှ သူက ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် “ငါက သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ သူ့နာမည်တောင် ငါမသိရသေးဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း အတွက် အစားအစာ အသစ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တာဝန်ပေးခံထားရတဲ့ ချန်ဟောက်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်– “သူ့ကို ငါသိတယ်”
အားလုံးက လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
“ငါ ခုနကမှ သတိရသွားတာ။ ငါ သူ့ကို အစကတည်းက ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်၊ အဲဒါနဲ့ သူ အလကားယာဂု သွားခပ်တုန်းက မြင်လိုက်ရတာကို သတိရသွားတာ” ချန်ဟောက်က ဆက်ပြောသည်– “သူက ဒီနှစ် သတင်းထဲမှာ ပါလာတဲ့ ကောင်မလေးလေ၊ ‘အဘွားကို ကျောပိုးပြီး ကျောင်းတက်နေတဲ့သူ’ ဆိုတာ မင်းတို့ မှတ်မိသေးလား?”
“အဲဒီ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူလေးလား?”
“ဟုတ်တယ်” ချန်ဟောက်က ပြောသည်– “သတင်းမှာပါတဲ့ ပုံကို ငါမြင်ဖူးတယ်။ မင်းတို့ကိုလည်း ပြောပြဖူးတယ်။ ဒီဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူလေးက တကယ်လှတာကွာ။ မင်းတို့အားလုံးက ဂိမ်းဆော့ဖို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ငါ့ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတော့ ပုံထဲကထက် ဆယ်ဆတောင် ပိုလှနေသေးတယ်။ ငါ့မျက်လုံးတွေက ထက်မြက်တယ်လေ။ ပုံထဲမှာ သူ့မျက်နှာရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ပေါ်နေတာတောင် သူက အလှမယ်တစ်ယောက်နီးပါးဆိုတာကို ငါသိလိုက်တာပဲ!”
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်– “သတင်းကို ရှာပြီး ငါ့ကို ပြစမ်း”
ချန်ဟောက်က သူ့ဖုန်းထဲမှာ ရှာဖွေပြီး အဆိုပါ သတင်းဆောင်းပါးကို တွေ့သွားကာ ဝမ်ယွီ ဆီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ယူလိုက်ပြီး အားလုံးက အနားကို ဝိုင်းအုံလာကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြကြသည်–
“ရွှေရောင်လွှမ်းသော စက်တင်ဘာလတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများကို ဖြေဆိုပြီးနောက် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ မိမိတို့၏ ကျောင်းဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော်လည်း ဟွာတာ တက္ကသိုလ်ကမူ ထူးခြားသော ကျောင်းသူလေး တစ်ဦးကို ကြိုဆိုခဲ့ရသည်… ရှောင်နင်း ၏ မိခင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေးလည်း ပျက်ပြားသွားကာ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော ရှောင်နင်း နှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီခိုအားထားကာ… ရှောင်နင်း က အဘွားဖြစ်သူကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်ခွာရန် သစ္စာဆိုခဲ့ပြီး သူမသွားလေရာရာသို့ အဘွားဖြစ်သူကို ခေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးများက ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း အလေးထားခဲ့ကြပြီး X ကျောင်းအုပ်ကြီးက မိသားစု အခက်အခဲကြောင့် မည်သည့်ကျောင်းသားမှ ကျောင်းမထွက်ရစေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ကလည်း အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်… စသည်ဖြင့် စသည်ဖြင့်။”
တရားဝင်ဆန်ဆန် ရေးသားထားတဲ့ ဆောင်းပါးနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ချီးကျူးထားတဲ့ စာသားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ကောင်လေးတွေက ဖတ်ချင်စိတ်မရှိကြတော့ဘဲ “ဘာဘာဘာ” လို့သာ ပြောလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ယွီ က သူ့မျက်နှာကို လက်ငါးချောင်းနဲ့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဟိုဘက်ကို ဖတ်ခနဲ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ကောင်လေးက သူ့ဟာသူ ရယ်မောနေဆဲပင်– “ရှောင်နင်း ဟားဟားဟား၊ ရှောင်နင်း တဲ့။”
ဒီလို အပြုသဘောဆောင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် သတင်းတွေက အစစ်အမှန် နာမည်ကို တိုက်ရိုက်သုံးလေ့မရှိဘဲ အများအားဖြင့် နာမည်ဝှက်တွေကိုသာ သုံးကြသည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
ရှောင်နင်း?
အဲဒီနေ့က သူက နောက်ဆုံးအတန်း၊ ကျောဘက်တံခါးနဲ့ အနီးဆုံးခုံမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းခါနီးလေးမှာ သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး အတန်းဆင်းခေါင်းလောင်း မတီးခင်မှာပဲ ကျောင်းသားတစ်ယောက် အတန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ချော်ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမက ရဲရင့်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက ဆရာမ မိမှာကို ကြောက်တာကြောင့် ကြောင်တစ်ကောင်လို သွက်လက်ပေါ့ပါးစွာနဲ့ ခါးကိုင်းပြီး ခိုးထွက်သွားခဲ့သည်။
နေ့လယ်ခင်းအချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေနဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရှေးဟောင်း စာသင်ဆောင်ကြီးထဲမှာ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ တိုတိုလေးနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က နေရောင်အောက်မှာ ဖြူစင်တဲ့ ခါးသေးသေးလေးကို ပေါ်လွင်စေလျက် ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးက ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့အခါ သိမ်မွေ့လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ နားတွေထဲမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဆရာမရဲ့ သင်ခန်းစာ ဟောပြောသံ၊ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံနဲ့ စာမျက်နှာလှန်သံတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက ဝမ်ယွီ ဟာ ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဂျီအန်းနင်း က သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှတ်တရကို ချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာကို နောက်ပိုင်းမှာ သက်သေပြခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ဝမ်ယွီ ဘာမှ မသိပေ။ သူ ဂျီအန်းနင်း ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ နှလုံးသားတွေ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကိုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။
သူမ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူက အသံမထွက်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ရွေ့သွားပြီး အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပင်, မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီမိန်းကလေးက အဆောက်အအုံထဲကနေ ပြေးထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နတ်သမီးလေးလို ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး တကယ်လို့သာ သူမမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ အတောင်ပံတစ်စုံသာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူမဟာ ပျံသန်းနိုင်လောက်လိမ့်မည်။
နောက်တစ်နေ့မှာလည်း သူ သူမကို ထပ်တွေ့ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ ကန်တင်းကို သွားနေတဲ့ လမ်းမှာ သူမက ကန်တင်းထဲကနေ တစ်ဖက်မှာ အိတ်အကြီးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ နဖူးမှာ ချွေးတွေသီးလျက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို လုံးဝ မတွေ့လိုက်ဘဲ သူ့ဘေးကနေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
အိတ်က ကြီးပြီး လေးပုံရကာ သူမရဲ့ ပုခုံးလေးတွေက အလွန်တရာ သွယ်ပါးလှပေမဲ့ သူမက အရမ်းကို မြန်မြန်ပြေးနိုင်နေသည်။
သူမ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် ကန်တင်းတန်းစီတာကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ဒေါ်လေးကို နှုတ်ဆက်သွားတာကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ဒေါ်လေး အနားကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူက အဲဒီမိန်းကလေးအကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
“အော်၊ သူ့ကိုလား” ဒေါ်လေးက ပြောသည်– “ဒီကောင်မလေးက ပိုက်ဆံရှာတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး တော်တယ်။ သူက ကျောင်းထဲက အတန်းဖော်တွေအတွက် ပစ္စည်းဝယ်ပေးဖို့ အမှာစာတွေ လက်ခံပြီး ပိုက်ဆံရယူတယ်လေ”
ကျောင်းကန်တင်းမှာ အတန်းဖော်တွေအတွက် ပစ္စည်းဝယ်ပေးတာ၊ ရေနွေးကြိုယူပေးတာ၊ တန်းစီစောင့်ပေးတာနဲ့ အခြားသူတွေအတွက် ခုံနေရာ ကြိုသိမ်းပေးတာတွေကို ကျောင်းသားတွေ လုပ်ကြတာ ရှားတော့ မရှားလှပေ။ သူတို့တောင် လုပ်ငန်းအတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ကြတယ်လို့ ဆိုကြသည်။
သူမက ပိုက်ဆံ အရမ်းလိုနေလို့လား?
သူမ သေချာပေါက် လိုနေတာပေါ့။
ဝမ်ယွီ က သူမ ကန်တင်းမှာ ဟင်းတစ်ပွဲတည်း ဝယ်စားတာကို တွေ့ခဲ့ပြီး အလကားပေးတဲ့ ယာဂုကို သွားခပ်တာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာပဲ သူ ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။
သူမက အဆီကျအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပေ။ သူမက လုံလောက်အောင်ကို ပါးလွှာနေပြီးသားပါ။ ဝမ်ယွီ သာ ဟွာတာတက္ကသိုလ်မှာ ခါးသေးအလှမယ်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ လောင်းရဲသည်။
အဆီကျအောင် ဟင်းတစ်ပွဲတည်း ဝယ်စားတဲ့ မိန်းကလေးတွေက အဓိက အစားအစာတွေကို မစားကြပေ။ ယာဂုဆိုတာက အဓိက အစားအစာဖြစ်ပြီး အဓိက အစားအစာတွေက လူကို ဝစေသည်။
သူမက ပိုက်ဆံစုချင်ရုံ သက်သက်ပါ။
ဝမ်ယွီ ကန်တင်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး သူမကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကောင်လေးအချို့က သူမအကြောင်း စတင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သူမ ယာဂုသွားခပ်တဲ့အခါ ဝမ်ယွီ က သူ့ဘေးကလူကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး “ယာဂုအိုးထဲကို အခုချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်တော့!” ဟု ပြောခဲ့သည်။
အဲဒီလူက ယာဂုအိုးဘေးက မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့လက်ထဲက ခြေမွထားတဲ့ တစ်ရှူးစကို ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက ပြုံးလျက် ဝမ်ယွီ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က ထို့နောက် စကားစမြည်ပြောဖို့ အနားကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။
အရာရာ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်မလေးက ပုံစံခွက်အတိုင်း လိုက်မလုပ်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူမက ဘယ်သူဆိုတာ သိသွားတာနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ဝမ်ယွီ နေ့လယ်ဘက်ကျရင် ဒါရိုက်တာမာကို သွားမေးကြည့်မယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်လေးအချို့က ချန်ဟောက်ရဲ့ ဖုန်းကို ဝိုင်းကြည့်နေကြရင်း “သူ့ခါးက အရမ်းသေးတာပဲ” ဟု အံ့သြချီးကျူးကြသည်။
ဝမ်ယွီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ရှေ့တည့်တည့်က ချန်ဟောက်ရဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ဆောင်းပါးရဲ့ အောက်ခြေမှာ ဓာတ်ပုံ အများအပြား ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အဲဒီထဲက တစ်ပုံမှာ ဂျီအန်းနင်း က ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေကို ဦးညွှတ်နေရင်း သူမရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းလေး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါ်နေတာကို ပြသနေသည်။
နေ့လယ်ခင်း နေရောင်က အလွန်တရာ တောက်ပနေပြီး ဝမ်ယွီ လည်း အတန်းဆင်းခေါင်းလောင်း တီးဖို့ကို မျှော်လင့်ရင်း အိပ်ငိုက်နေခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဒီခါးသေးသေးလေးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အဲဒီ အလှလေးက သူ့နှလုံးသားထဲအထိ လှပ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ယားယံသွားစေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်နှာစာမျက်နှာကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ချန်ဟောက်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ကာ အုပ်စုကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။
အုပ်စုလည်း ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။ ရှောင်နင်း လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီကောင်မလေးအကြောင်းကို နောက်ထပ် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မှတ်ချက်မပေးရဲတော့ဘူးဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ တစ်ယောက်တော့ တကယ်ကို ကြွေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို ရှောင်တိမ်းရင်း ကန်တင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမကို သူ လိုက်လာသည်ကို သူမ မမြင်ခဲ့ရဘဲ နှစ်ရက်တိုင်တိုင်လည်း အခြားအခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် မကြုံခဲ့ရပေ။ ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မိန်းကလေးဆောင်သို့ အစားအသောက် ပို့ပေးပြီးနောက် သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းကာ ကျောင်းမှထွက်ခွာလာပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းတံခါးဝမှ ထွက်လာစဉ် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် အမည်းရောင် ဟัมမာ (Hummer) ကားတစ်စီးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂျီအန်းနင်း က မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းလှည့်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏နောက်မှ ကားဟွန်းသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ သူမ၏ခြေလှမ်းများကို အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူ၏ ဟัมမာကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း “…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကျောင်းတွင် သူရင်းနှီးသည့် ဒါရိုက်တာမာကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ကျောင်းသားကတ်ပြားမှစ၍ အတန်းချိန်ဇယားနှင့် မိသားစုအခြေအနေအထိ ဂျီအန်းနင်း နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက် အားလုံးကို ရယူခဲ့သည်။
သူမကို ကျောင်းတံခါးဝတွင် စောင့်ရန် သူ ယနေ့ အချိန်ကိုက်ထားခဲ့ပြီး သူမ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကားဟွန်းတီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကတော့… သူ့ကို မကြားလိုက်ရသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။