“နင်နင်၊ နင်နင်၊ အမြန်ထတော့။ နောက်ကျလို့ ဆရာမဆူတာကို ခံရလိမ့်မယ်” ဟု အဘွားက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။
အဘွား၏ ကိုင်လှုပ်နှိုးမှုကြောင့် ဂျီအန်နင်း နိုးလာခဲ့ရသည်။
မနက်ခင်းရောက်လျှင် သူမအနေဖြင့် နာရီလာမ် တပ်ဆင်စရာပင် မလိုပေ။ အဘွားက သူမ၏ နာရီလာမ်စက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ အဘွားမှာ ဦးနှောက်စွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းရောဂါ (Dementia) ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အချိန်ဇယားမှာမူ အလွန်ပင် တိကျလှသည်။ အချိန်ကို မကြည့်ဘဲ နံနက်တိုင်း ခြောက်နာရီတွင် အလိုလိုနိုးလာတတ်ပြီး အချိန်တန်လျှင် ဂျီအန်နင်းကို ထရန် အော်ခေါ်တတ်ကာ သူမ၏ ဦးနှောက်က အချိန်ကို အလိုအလျောက် သိရှိနေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။
သို့သော် ရောဂါကြောင့် မှတ်ဉာဏ်များ ချို့ယွင်းနေကာ ဂျီအန်နင်းကို အလယ်တန်းကျောင်းသူဘဝမှာသာ ရှိနေသေးသည်ဟု အမြဲထင်မှတ်နေပြီး ကျောင်းနောက်ကျသဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရမည်ဟု စိုးရိမ်နေတတ်သည်။
ဂျီအန်နင်းမှာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို အမြန်လဲလှယ်ပြီး မျက်နှာသစ်လေသည်။ မနက်စောစောစီးစီးပင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အဘွားအတွက် တစ်နေ့စာ အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ရသည်။ အဘွားတွင် ဆီ၊ အချိုနှင့် ဆားတို့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် ရောဂါများစွာ ရှိနေသဖြင့် အဘွား၏ အစားအစာများကို ဂျီအန်နင်းကိုယ်တိုင်သာ ချက်ပြုတ်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် အဘွားအတွက် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို အပူထိန်းဗူးနှစ်ဗူးထဲသို့ ထည့်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရေနွေးကြိုကာ ရေနွေးအိုးထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ထိုရေနွေးများကို အအေးခံထားလိုက်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ အဘွား၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရောထွေးနေသော်လည်း ကိုယ်တိုင် သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်ပြီး အိမ်သာတက်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်သေးခြင်းပင်တည်း။ မဟုတ်လျှင် ဂျီအန်နင်းမှာ ကျောင်းတောင် သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်နင်းသည် ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ကို အချဉ်စိမ်တို့စရာဖြင့် တို့စားကာ မနက်စာကို အမြန်စားသောက်လိုက်သည်။ ညနေပိုင်း ပြန်လာမှ ဆေးကြောရန် ပန်းကန်များကို ရေဆေးကန်ထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့လိုက်သည်။
မထွက်ခွာမီ သူမသည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို သေချာသော့ခတ်ခဲ့သည်။
အကယ်၍ သော့မခတ်ထားခဲ့လျှင် အဘွားက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာကာ မီးလောင်မှုမျိုး ဖြစ်ပွားစေနိုင်ချေ ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ယခင်ကလည်း ဖြစ်ဖူးခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဂျီအန်နင်း အိမ်တွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် မီးကို အချိန်မီ ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ကာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး မဖြစ်ပွားအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကောင်းစားနော်၊ ရေငတ်ရင် ရေသောက်ပါ၊ အိမ်သာတက်ပြီးရင် သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ မမေ့နဲ့၊ ရေဆွဲဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး” ဟု မှာကြားရင်း အဘွား၏ နဖူးလေးကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
ထွက်ခွာရန် အရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ ဂျီအန်နင်းသည် အပြေးကလေး ပြန်လာပြီး အဘွားကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ အဘွားက ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလေသည်။
ဂျီအန်နင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တကယ်တမ်းတော့ ဦးနှောက်စွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းရောဂါ ရှိနေခြင်းကပင် ပိုကောင်းပေမည်။ အဘွားအနေဖြင့် ယနေ့ခေတ်၏ အခက်အခဲဆင်းရဲမှုများကို မှတ်မိနေမည် မဟုတ်ဘဲ အတိတ်ကာလ၏ ကောင်းမွန်သော အချိန်လေးများကိုသာ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေနိုင်ဦးမည် ဖြစ်ရာ သတိကောင်းနေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပေလိမ့်မည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ နိုးလာသောအခါ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်စတင်ခွင့်ရရှိသည့် အခွင့်အရေးအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်စပြုခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ ပို၍ သတိထားကာ ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူမနေထိုင်ရာ နေရာမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းနှင့် လမ်းတစ်ဖက်သာ ခြားသည်။
ဤအိမ်သည် တက္ကသိုလ်၏ သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားလှသော ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ ရပ်ကွက်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ကာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ကျောင်းဝင်းအတွင်းတွင် တည်ရှိခဲ့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှုနှင့် အပြောင်းအလဲများကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် လမ်းဖောက်လုပ်ခဲ့ကြရာ အလယ်မှ ဖြတ်သွားသဖြင့် ဆရာ/ဆရာမများ နေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံဧရိယာကို တက္ကသိုလ်၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာမှ ကွဲထွက်သွားစေပြီး ကျောင်းဝင်း၏ “အပြင်ဘက်” သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။
နောင်တွင် တက္ကသိုလ်က ဝန်ထမ်းအိမ်ရာအသစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ရာ ဆရာ၊ ဆရာမအများစုမှာ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေကြဆဲဖြစ်သူများမှာ တက္ကသိုလ်တွင် ရုန်းကန်နေရဆဲသူများ သို့မဟုတ် အသစ်ရောက်ရှိလာကြသည့် လူငယ်ဆရာ/ဆရာမများသာ ဖြစ်ကြတော့သည်။
မိသားစုအခြေအနေ ခက်ခဲသော အထူးစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်သည့် ကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တက္ကသိုလ်က ဂျီအန်နင်းအား အခန်းတစ်ခန်းပါသော တိုက်ခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ရာ ကျောင်းဘက်မှ ကြီးမားသော ကရုဏာတရားကို ပြသရာရောက်ပေသည်။
တိုက်ခန်းမှာ စတုရန်းမီတာ သုံးဆယ်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း မီးဖိုချောင်နှင့် အိမ်သာ ပါဝင်နေသဖြင့် အကျယ်အဝန်း ငယ်သော်လည်း အစုံအလင် ပါရှိပေသည်။ ဂျီအန်နင်းသည် ဤအချက်အတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိလှသဖြင့် ကျောင်းခေါင်းဆောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ဖူးသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် သူမ၏ တိုက်ခန်းပါသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဒေသတွင်း သတင်းစာတွင် ပါရှိလာခဲ့သည်။ ကျောင်းသူကျောင်းသားချင်းများက သူမကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကြည့်စမ်း၊ အဲဒါက အထူးစောင့်ရှောက်မှုလိုတဲ့ ကျောင်းသူလေ” ဟု ပြောဆိုကြလေ့ရှိသည်။ ဂျီအန်နင်းကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ စားစရာရှိခြင်းနှင့် နေစရာရှိခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးသော အရာ မရှိပေ။
ဂျီအန်နင်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့စဉ်က လူ့လောကထဲတွင် မည်မျှကြာအောင် လွင့်မျောခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျ မသိခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် လူများက သူမအကြောင်း ပြောဆိုကြသောအခါ သူမက အသိစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဝန်းကျင်တွင် လွင့်မျောရင်း နားထောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူများက သူမအကြောင်းကို ဆက်လက် မပြောဆိုကြတော့ဘဲ သူမလည်း တစ်ပိုင်းတစ်စ အသိစိတ်လွတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်မှသာ သူမတွင် အသိစိတ် ပိုမိုဝင်လာတတ်သည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ မခေါ်ခဲ့လျှင် သူမ၏ အသိစိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
ပြန်လည်ဝင်စားလာပြီးနောက် သူမသည် နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို အမြန်ပင် အသားကျသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းသားဘဝမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး နေ့စဉ် စာကျက်ခြင်း၊ စားသောက်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းဟူ၍ သုံးမျိုးသာ ရှိသည်။ သို့သော် ဂျီအန်နင်းတွင် အခြားကျောင်းသားများထက် ပိုသည့်အရာများ ရှိနေသေးသည်။ ငွေရှာရန်အတွက် အချိန်ပိုင်း အလုပ်များစွာ လုပ်ကိုင်ရခြင်းပင်တည်း။ ကျောင်းက ကျူရှင်ခကို ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်နှင့် အဘွား၏ ဆေးကုသစရိတ်များအတွက် ငွေကြေး လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တာ၏ နောက်ဆုံး အတန်း မပြီးသေးမီမှာပင် ဂျီအန်နင်းသည် နောက်တံခါးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။
“အဒေါ်ရေ၊ အမဲသားကြော်ထမင်း တစ်ပွဲ ပါဆယ်နော်!”
“ကြက်သားตุ๋န်၊ ပဲသီးခြောက်ကြော်နဲ့ ထမင်းတစ်ပွဲ ပါဆယ်!”
“ဆန်ပြားကြော် ပါဆယ်!”
“ငရုတ်သီးစိမ်းနဲ့ ဝက်သားမျှစ်ခြစ်ကြော် ပါဆယ်!”
သူမက အစောကြီး ရောက်နှင့်နေခဲ့ရာ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက် တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ အပြေးအလွှား သွားလာရင်း သူမ၏ “ဖောက်သည်များ” အတွက် အစားအစာများကို ဝယ်ယူကာ ပါဆယ်ထုပ်ပေးခဲ့သည်။ ကျောင်းသားအုပ်ကြီး ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ မြို့ကို ဝင်တိုက်မည့် ဖုတ်ကောင်များပမာ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာကြချိန်တွင် သူမ မှာယူထားသော ဟင်းလျာများမှာ အားလုံးနီးပါး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ရာတွင် ဈေးသည်အဒေါ်ကြီးများ သုံးလေ့ရှိသော အဝတ်အိတ်စိမ်း နှစ်လုံးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး စားသောက်ဘူးများကို တစ်ခုချင်းစီ ထည့်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်စီတွင် အိတ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆွဲကာ လူအုပ်ကို ဆန့်ကျင်လျက် အဆောင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးဝန်ဆောင်မှုများ ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုထားသဖြင့် အစားအသောက် မှာယူသူများအနေဖြင့် ကျောင်းဂိတ်ဝအထိ လာရောက်ယူဆောင်ရပေသည်။ ဂျီအန်နင်း ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က မိန်းကလေးဆောင်အတွက် အစားအစာများကို ဝယ်ယူပေးမည့်အကြောင်း၊ အမှာတစ်စောင်လျှင် ယွမ်အနည်းငယ်သာ ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းဖိုရမ်တွင် ကြော်ငြာတင်ထားခဲ့သည်။ ကျောင်းသူအချို့မှာ စားသောက်ဆိုင်တွင် လူစည်ကားလှသည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အဆောင်များတွင် သက်တောင့်သက်သာ စားသုံးနိုင်ရန်အတွက် ဤအချက်ကို သဘောကျခဲ့ကြသည်။
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ငွေပေးချေရန် အသင့်ရှိနေသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ ဂျီအန်နင်းသည် ဤအလုပ်ကို သူမ သေဆုံးသည့်အချိန်အထိ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ရေရှည်ဖောက်သည် အချို့ကိုလည်း ရရှိထားခဲ့သည်။
လက်မောင်းပါးပါး ခြေထောက်ပါးပါးဖြင့် သူမသည် “ပါဆယ်ထုပ်” အကြီးစား နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆွဲရင်း အထပ်ချင်းဆီသို့ လှေကားများကို တက်ကာ ဖောက်သည်များ၏ ကုတင်စပ်အထိ သွားရောက် ပို့ဆောင်ပေးရသည်။ ချွေးတပြားပြား ကျခဲ့ရသော်လည်း ဤအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် သူမနှင့် အဘွား၏ နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးအတွက် ဖူလုံအောင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။
စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လူအထွတ်အထိပ် ရောက်သည့် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးလည်း ကွဲထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွေ့သွားပြီဖြစ်ကာ လူအများစုမှာ ထိုင်စကားပြောနေကြ သို့မဟုတ် အစားစားပြီးနောက် ရေစိမ့်သောက်နေကြသည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဆီသို့ သွားကာ “ဟင်းနုနွယ်နဲ့ ကြက်ဥ ဟင်းတစ်ပွဲပေးပါ အဒေါ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးက သွားကြားထိုးတံကို ကိုက်ရင်း “ဘာလိုသေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မလိုတော့ပါဘူး၊ ဒါပဲလိုပါတယ်” ဟု ဂျီအန်နင်းက ပြန်ဖြေသည်။
အဒေါ်ကြီးက သွားကြားထိုးတံကို ကိုက်ထားရင်း သူမကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး မေးရိုးချွန်ကာ မျက်တွင်းများ ချိုင့်ဝင်နေသဖြင့် သရဲအရိုးစုလေးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ထိုထွက်နေသော ကလာပ်ရိုးများကိုသာ ကြည့်စမ်းဟု တွေးမိသည်။
အဒေါ်ကြီးက ဟင်းထည့်ပေးရင်း တတွတ်တွတ်ဖြင့် “နင်တို့လို မိန်းကလေးတွေက ဘာမှလည်း မသိကြဘူး၊ အမြဲတမ်း အစားလျှော့နေကြတာပဲ။ အဲဒီလို အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေတာနဲ့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ။ ငါ့ကိုပြောရရင်တော့ အသားပြည့်ပြည့်နဲ့ မိန်းကလေးတွေကမှ ကံကောင်းတာ” ဟု ပြောလေသည်။
ဂျီအန်နင်းမှာ အစားလျှော့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငွေစုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
စက်တင်ဘာလ အလယ်ပိုင်းသာ ရှိသေးသဖြင့် ဤအဒေါ်ကြီးမှာ သူမနှင့် သေချာ မရင်းနှီးသေးပေ။ သို့သော် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဤအဒေါ်ကြီးကို ကောင်းကောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်လီ” ဟု သူမက ချိုသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး “ကြက်ဥလေး နည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်ပေးလို့ ရမလားရှင်” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ကျောင်းသားအများစုမှာ စားသောက်ပြီးကြပြီဖြစ်ရာ လူလည်း မကျန်တော့ပေ။
အဒေါ်ကြီးလီမှာ ဤမည်သူမှန်းမသိသော ကောင်မလေးက သူမ၏ မိသားစုနာမည်ကို သိနေသည်ကို အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် ရင်ဘတ်တွင် နာမည်ကတ်ပြား တပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ထူးဆန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဂျီအန်နင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ဂျီအန်နင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်ဥများကို ပို၍ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဤပြတင်းပေါက်မှ အစားအစာများမှာ ဈေးပိုသက်သာပြီး ယခင်ဘဝက ဂျီအန်နင်းသည် သူမ၏ အစားအစာများကို ဝယ်ယူရန် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် အဒေါ်ကြီးလီက သူမအား အာဟာရထက် အသွင်အပြင်ကို ပိုအလေးထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဂျီအန်နင်းမှာ ငွေကြေးအခက်အခဲရှိသော ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဈေးပေါသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ ဝယ်ယူစားသုံးကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဆက်သလိုက်တိုင်း အဒေါ်ကြီးလီက ပန်းကန်ထဲသို့ ထမင်း/ဟင်း တစ်ဝက်စာ ပိုထည့်ပေးတတ်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ဝိညာဉ် လွင့်မျောနေစဉ်က အဒေါ်ကြီးလီက သူမ၏အကြောင်းကို တစ်ခါ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖူးသည်။ စားသောက်ဆိုင် မီးဖိုချောင်တွင် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်နေကြသည့် လူအုပ်စုက ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့ရသော မိန်းကလေး၏ အချစ်ရေး ကောလာဟလများကို တီးတိုး ပြောဆိုနေကြစဉ် ဖြစ်သည်။
လေထဲတွင် လွင့်မျောနေစဉ် သူမသည် အဒေါ်ကြီးလီက မီးဖိုချောင် အကူကို “ငါ မယုံဘူး! ကျောက်ကျီက အဲဒီလို ကလေးမျိုး မဟုတ်ဘူး! အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတာ ရပ်လိုက်စမ်း!” ဟု အော်ငေါက်နေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်နင်းသည် သူမ၏ ဗန်းပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်နှင့် အဝါရောင် အစားအစာများကို ငေးကြည့်ရင်း အဒေါ်ကြီးလီကို ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကာ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကို ရှာရန် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
အဒေါ်ကြီးလီက ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း သွားကြားထိုးမြဲ ဆက်ထိုးနေသည်။
လူငယ် အကူကောင်လေးက အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး “သူက ဒီနှစ်မှ တက်လာတဲ့ ပထမနှစ် ကျောင်းသူသစ်လား။ တကယ့်ကို လှတာပဲ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးလီက သွားကြားထိုးတံကို ကိုင်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “သူက သရဲလိုကို ပါးလွှာနေတာ! မိန်းကလေးဆိုတာ အရိုးပေါ်မှာ အသားအနည်းငယ်တော့ ရှိသင့်တယ်” ဟု ပြောသည်။
လူငယ်လေးက အဒေါ်ကြီးလီ၏ တုတ်ခိုင်သော ခါးကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ရွံရှာဖွေစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်စိစင်ကြယ်သွားစေရန် ယခင်က လှပသော မိန်းကလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ငေးကြည့်နိုင်ရန် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟင်?” ဟု သူက အံ့သြတကြီး အသံထွက်လာပြီး “သူက… ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူလေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးလီလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပါးလွှာဖြူဖတ်နေသော မိန်းကလေးက သူမ၏ ဗန်းကို ချကာ ပန်းကန်တစ်လုံးယူ၍ အခမဲ့ ဆန်ပြားပြုတ် တည်ခင်းရာ နေရာသို့ သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ အခမဲ့ဆန်ပြားပြုတ်မှာ ကျောင်းသားအားလုံးအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများကို ကူညီရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ့အဝတ်အစားတွေက ခေတ်မှီဟောင်းနွမ်းနေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းတော့…” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးက ဟင်းနုနွယ်နှင့် ကြက်ဥ ဟင်းတစ်ပွဲကိုသာ အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ကျောင်းခေါင်းဆောင်များကို လေးစားမှု အထူးရှိလှသည်။
သေချာသည်မှာ အလွန်ဆင်းရဲသော ကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် အခမဲ့ ဆန်ပြားပြုတ်နှင့် အထူးဆက်ဆံမှုများကို ကျောင်း၏ ဂုဏ်သတင်း မြင့်မားလာစေရန် သတင်းစာများတွင် ဖော်ပြကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဟန်ပြသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ခေါင်းဆောင်များ၏ သီလတရားမှာ အခမဲ့ဆန်ပြားပြုတ်၏ ပျစ်နှစ်မှုတွင် ထင်ဟပ်နေပေသည်။
သူတို့ကျောင်းမှ ဆန်ပြားပြုတ်မှာ အထူးသဖြင့် ပျစ်နှစ်လှပြီး ထမင်းတစ်နပ်စာ အဖြစ် စားသုံးနိုင်ကာ ဗိုက်ပြည့်စေနိုင်သည်။
ထိုသို့သော အရာကိုသာ စာရိတ္တကောင်းမွန်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ဇွန်းတစ်လက်ကို ကောက်ယူရန် ကိုင်းလိုက်ကာ ဆန်ပြားပြုတ် ထည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် အသုံးပြုပြီးသား တစ်ရှူးစတစ်ခု လွင့်ပျံလာပြီး ဆန်ပြားပြုတ်ပုံးထဲသို့ ဘုတ်ခနဲ ကျရောက်သွားသည်။ ဆန်ပြားပြုတ်မှာ အလွန် ပျစ်နှစ်နေသဖြင့် တစ်ရှူးစမှာ ချက်ချင်း မစိုသွားဘဲ ဆန်ပြားပြုတ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တင်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သူ လာနေပြီ!
လူ့ဦးနှောက်မှာ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနှင့် မတူပေ။ ဖိုင်များကို ဖိုဒါအလိုက် သေသေချာချာ စာရင်းလုပ်ထားပြီး ရှာဖွေနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ မှတ်ဉာဏ်များကို ဦးနှောက်ထဲတွင် သိုလှောင်ထားကြပြီး အထူးတလည် စဉ်းစားတွေးတောခြင်း မရှိလျှင် များသောအားဖြင့် သတိရလာလေ့ မရှိပေ။ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားမှ၊ ထိုလူကို မြင်တွေ့ရမှ သို့မဟုတ် ထိုအချက်အလက်ကို ရရှိမှသာ ဆက်စပ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာတတ်သည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ်ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။
သူမအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူမ ဂရုစိုက်ရမည့်သူ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ တစ်ဦးမှာ အဘွားဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ…
သူမသည် ထိုလူကို သွားတွေ့ရမည့်အကြောင်း သို့မဟုတ် သူ့ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။
ကျောင်းက ကြီးမားလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ကျောင်းအတွင်းတွင် သူ့ကို ဆုံတွေ့နိုင်ချေ မရှိလှပေ။ သူမ၏ မူလ အကြံအစည်မှာ အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းရန်၊ သေချာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးမှ သူ့ကို သွားတွေ့ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဆန်ပြားပြုတ်ပုံးထဲသို့ ကျလာသော ဤတစ်ရှူးစက ဝင်ယု၏ သူမအပေါ် နှောင့်ယှက်မှုနှင့် ရစ်ပတ်မှုတို့မှာ ဤဆန်ပြားပြုတ်ပုံး၏ အစွန်းတွင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူမအား ပြန်လည် သတိပေးလိုက်လေပြီ!
သေချာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ရယ်မောသံများနှင့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် — “ဪ၊ ငါ ဆန်ပြားပြုတ်ထဲ ပစ်ချမိသွားပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်”
ဂျီအန်နင်း လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ဝင်ယုတွင် ကျောင်း၌ အမြဲတမ်း လူအုပ်စုတစ်ခု ပါရှိနေတတ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသည်။
သူ သွားလေရာရာ၌ လူများက ဝန်းရံထားကြသည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ထိုတစ်ရှူးစကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ဆန်ပြားပြုတ်ထဲမှ တစ်ရှူးစကို လိမ်ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အနီးနားရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆန်ပြားပြုတ်ဇွန်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ဝိုက်ခပ်ကာ ညစ်ညမ်းသွားသော ဆန်ပြားပြုတ် အစိတ်အပိုင်းကို ခပ်ထုတ်၍ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းလောက်မည့် နေရာဘက်မှ ဆန်ပြားပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူကာ သူမ၏စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။
ရယ်မောစနောက်နေကြသည့် ယောကျ်ားလေးအုပ်စုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြကြောင်း ဂျီအန်နင်း သိသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုဆန်ပြားပြုတ်မှာ “အလဟဿဖြစ်သွားပြီ” ဖြစ်ပြီး ထပ်မံစားသုံး၍ မရတော့ပေ။ သူမ၏ လုပ်ရပ်က သူတို့အတွက် အယုံအကြည် မရှိစရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ဗိုက်ဆာနေခြင်း သို့မဟုတ် အစားအစာအတွက် ငွေပိုသုံးရခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။
ထို့ပြင် သူမ၏ ယခင်ဘဝကဆိုလျှင် ဂျီအန်နင်းမှာ ဆန်ပြားပြုတ်ပုံးထဲပါ လွင့်စင်ကျလာသော တစ်ရှူးစကို ရောင်ရမ်းငေးမောကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ဝင်ယုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမအား စကားပြောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုဘဝတွင်မူ ဂျီအန်နင်း၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ လုံးဝ ကွဲပြားနေသော်လည်း ထိုဆန်ပြားပြုတ်ပန်းကန်မှာ စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ လက်တစ်ဖက်က စောင်းငဲ့ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျောင်းသူလေး၊ ဒီဆန်ပြားပြုတ်ကတော့ ဆက်စားလို့ မရတော့ဘူးနော်” ဟု နက်ရှိုင်းသော အမျိုးသား အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂျီအန်နင်းသည် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရာ နက်မှောင်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထိုမျက်ဝန်းတို့က လူသတ်နေချိန်မျိုးတွင် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်ကာ လူတို့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်နင်း၏ ယခင် မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင်မူ ထိုမျက်ဝန်းတို့သည် သူမနောက်သို့ မရပ်မနား လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေသည့် အခါတိုင်း စူးရှ၍ ရိုင်းစိုင်းသော အကြည့်များဖြင့်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ဂျီအန်နင်းသည် ဝင်ယု၏ ရစ်ပတ်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရပြီး သူ့ကို စိတ်ကုန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ့အတွက် ဖန်တီးထားခဲ့သည့် ပုံရိပ်စစ်စစ်မှာလည်း မည်သို့မျှ အကောင်းဘက်တွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဂျီအန်နင်းသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ဝင်ယု၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ထဲတွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များနှင့် လောင်မြိုက်နေသော မီးတောက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထင်ရှားသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော တပ်မက်လိုချင်မှုတို့ အထင်အရှား ကိန်းအောင်းနေပေသည်။
ဂျီအန်နင်းမှာ ကြောင်အသွားသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် ဤအချိန်၌ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သူ့၏အကြည့်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်လောင်မြိုက်နေခဲ့ပါသလော။