**ခေါင်းစဉ် - ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားရဲ့ နှောင်ကြိုးငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံရပြန်သည် – အခန်း (၁)**
---
၂၀၁၄ ခုနှစ်...
မြို့ကြီးပြကြီး၏ ညဉ့်ယံသည် မှောင်မိုက်နေပြီး လူအများစုမှာ အိပ်မောကျကာ အိမ်မက်လှလှမက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အချို့သောသူများမှာမူ မိမိတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်အာသာများကို ဖြည့်ဆည်းရင်း မူလတဏှာဆန္ဒများကို လွှတ်တင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
ကျီအန်းနင်း (Ji Anning) သည် အောက်ထပ်သို့ အသက်လု၍ ပြေးဆင်းနေခဲ့သည်။
စင်္ကြံလမ်းရှိ ထူထဲသော ကော်ဇော၊ ဧည့်ခန်းမရှိ ခမ်းနားလှသော ဖန်ဆိန်းဆွဲမီးဆိုင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လှေကားထစ်များ၏ အပြင်အဆင်မှာ မီးလောင်မှသာ သုံးကြသည့်နေရာဖြစ်၍ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။ လှေကားထစ်ဆီမှ မီးရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး အတင်းအဓမ္မ ပြေးလွှားထားရသဖြင့် ကျီအန်းနင်း၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ နီရဲနေ၏။
သို့သော် ကျီအန်းနင်း ဓာတ်လှေကားကို စီး၍မရပါ။ ထိုလူက အောက်ထပ် ဓာတ်လှေကားဝတွင် စောင့်နေသောကြောင့် ဓာတ်လှေကားစီးပါက ထောင်ချောက်ထဲ သွားတိုးသည်နှင့် တူနေလိမ့်မည်။
မတော်သည့် ဒေါက်ဖိနပ်ကြောင့် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ် ရုတ်တရက် ခေါက်သွားခဲ့သည်။ ကျီအန်းနင်း အံကိုကြိတ်ကာ ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် အောက်သို့ ပြေးဆင်းခဲ့၏။ နောက်ထပ် နှစ်ထပ်မျှ ပြေးဆင်းအပြီးတွင်မူ အောက်ထပ်မှ လာသော ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ကျီအန်းနင်း စိတ္တဇဖြစ်သွားပြီး သဘာဝအတိုင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
"မြန်မြန်လုပ်၊ သူမ အထက်မှာ ရှိနေရမယ်! ထွက်ပေါက်တွေအကုန် ပိတ်ထားတယ်! သူမ ထွက်မပြေးနိုင်ပါဘူး!" အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံမှာ လှေကားထစ်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။
ကျီအန်းနင်း ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ကာ အထက်သို့ ပြန်ပြေးလေတော့သည်!
သူမ အသံမထွက်အောင် တိတ်တဆိတ် ပြေးခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏အသံမှာ မကြာမီ ပြန်ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "ဒါ သူမရဲ့ ဖိနပ်တွေပဲ! သူမ အထက်မှာ ရှိနေတယ်!"
ကျီအန်းနင်း မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားခဲ့သည်။ အထက်သို့ ပြေးခြင်းသည် လမ်းဆုံးဖြစ်မှန်း သူမသိသော်လည်း ထွက်ပေါက်မရှိသဖြင့် ဒီတစ်နည်းတည်းသာ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အထက်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်—သူမ မိုးမျှော်တိုက်၏ စခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မီးရောင်စုံထွန်းထားသည့် မြို့ပြအလှက မှောင်မိုက်နေသော စခေါင်မိုးပေါ်သို့ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပေးစွမ်းနေသည်။ စခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဓာတ်လှေကားခန်း သို့မဟုတ် အအေးပေးစက်အိုးများနှင့် တူသော စတုရန်းပုံ အဖုအထွက်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ တင်းတိမ်ကင်းမဲ့ပြီး ရှုပ်ပွနေကာ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ကျီအန်းနင်း စခေါင်မိုးပေါ် ပြေးတက်လာသည်နှင့် ခြေထောက်တွင် တစ်ခုခု ရှမိသွားသော်လည်း အာရုံမစိုက်နိုင်ပါ။ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးပြီး စတုရန်းပုံ အဆောက်အအုံ အရိပ်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။
ဘုရားသခင်က သူမကို ကူညီပြီး ထိုလူတွေ ရှာမတွေ့ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။
သို့သော် ဘုရားသခင်က သူမ၏ ဆုတောင်းကို မကြားခဲ့ပါ။ ထိုလူများသည် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူမ ဒီမှာရှိမှန်း သိသော်လည်း ချက်ချင်း စတင်မရှာကြသေးပေ။
သူတို့သည် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ပစ်မှတ်အစစ်အမှန် ရောက်လာသည်အထိ စောင့်နေကြသည်။
မကြာမီ ပစ်မှတ်ရောက်လာခဲ့သည်—ထိုလူကတော့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အထက်ဆုံးထပ်သို့ တက်လာပြီးမှ စခေါင်မိုးပေါ် တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျီအန်းနင်း၊ ပုန်းမနေပါနဲ့နော်။ ထွက်လာခဲ့ပါ! ငါ မင်းကို မြင်တယ်" ဟု ထိုလူက ရယ်မောရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူ လှည့်စားနေမှန်း ကျီအန်းနင်း သိသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ သူမကို မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။ သူမ အသက်ကို ရှူရုံမျှသာ ရှူပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို ကွေးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ ခြေထောက်က အေးစက်စက် အရာတစ်ခုနှင့် ထိမိသွား၏။
ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လက်မောင်းတစ်ဆန့်စာခန့်ရှိသော သံချောင်းတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျီအန်းနင်း သံချောင်းကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
သူမ ဘက်မှ အရိပ်အယောင်မျှ မပြသဖြင့် ထိုရင်းနှီးနေသော အသံပိုင်ရှင်က သူ၏ လူများကို ခွဲပြီး ရှာခိုင်းလိုက်သည်။ ပုန်းစရာနေရာ မရှိသဖြင့် ၁၀ မိနစ်အတွင်း သူမကို ရှာတွေ့သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
ထိုအတောအတွင်း ထိုလူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်ပြောနေသည်– "စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး၊ မင်းက ဘယ်သူ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နေတာလဲ? ဝမ်ယွိ (Wen Yu) အတွက်လား? ဟက်... မင်းကို ဘယ်သူမှ ထိလို့မရဘူးလို့ သူ မပြောခဲ့ဘူးလား? ခုရော သူ ဘယ်ရောက်နေလဲ?"
ဝမ်ယွိ... နောက်ထပ် ဝမ်ယွိ ဆိုတဲ့နာမည်ပါလား!
လပေါင်းများစွာ သူမ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သော ဝမ်ယွိသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျီအန်းနင်းကတော့ ဒါဟာ သူမနှင့် မဆိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သတင်းလွှင့်နေကြသလို သူမနှင့် ဝမ်ယွိအကြား မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ပါ။
သို့သော် အခုမှ သူမ အလွန် ရိုးအအင်းကို သိလိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွိ ပျောက်သွားသည်နှင့် အချို့လူများသည် သူမကို ပစ်မှတ်ထားရန် မစောင့်နိုင်ဖြစ်လာကြတော့သည်။
"ငါ ပြောပြမယ်၊ မင်းနဲ့ ဝမ်ယွိ အကြောင်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ လိမ္မာပါ၊ မင်းကို ငါ့ချစ်သူ လုပ်ခွင့်ပေးမယ်။ အခု ထွက်လာခဲ့စမ်းပါ၊ ခေါင်းမမာပါနဲ့" ဟု ထိုလူက ဆိုသည် "မင်း ဝမ်ယွိနဲ့ အိပ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါနဲ့ကျတော့ ဘာလို့ မအိပ်နိုင်ရမှာလဲ?"
*လီးပဲ! မင်းပဲ သွားအိပ်လိုက်ပါလား!*
ကျီအန်းနင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။
ကျောင်းတွင် သူမ လမ်းလျှောက်သွားသည့်အခါ မိန်းကလေးများက တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
ယောကျ်ားလေးများ၏ အကြည့်များကလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ရင်သား၊ ခါးနှင့် တင်ပါးများပေါ်သို့ တမင်တကာ သို့မဟုတ် မတော်တဆ စကြည့်ကြပြီး အချင်းချင်း တိုးတိုးပြောကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးကြသည်။
ကိုယ်တွေ့ မကြုံဖူးပါက သတင်းလွှာများ၊ အတင်းအဖျင်းများ မည်မျှ နာကျင်စေကြောင်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းနေဖက် အတန်းဖော်များသည် ယင်းကို အပျော်သဘော အတင်းအဖျင်းအဖြစ် သဘောထားကြပြီး ထိခိုက်ရသူအတွက် မည်မျှ နာကျင်ရကြောင်း မသိကြပေ။
ဒါ့အပြင် အချို့လူများသည် ထိုသတင်းများကို အတည်ယူကာ ခုနက ရောက်လာသည့် လူကဲ့သို့ သူမကို မထေမဲ့မြင် ပြုမူရန် ဆင်ခြေအဖြစ် သုံးကြသည်။
ထိုလူ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျီအန်းနင်း သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည် "မင်း မလွန်ဆန်နိုင်မှန်း ငါသိပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကို လိမ်ချင်တာလဲ? မင်းက တစ်ညကို ယွမ် ၃,၀၀၀ ရတဲ့ အလှပဂေး ဆင်းရဲမလေးဆိုတာ အားလုံးသိကြတာပဲ။ ယွမ် ၆,၀၀၀ ပေးရင်ရော? သို့မဟုတ် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ဆိုရင်ရော? ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ"
အသံမှာ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ကျီအန်းနင်း အသက်ပင် မရှူဝံ့ဘဲ သံချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျီအန်းနင်း ထိုလူ၏ ဖိနပ်ထိပ်နှင့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူမရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကျီအန်းနင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း တွေ့သွားခဲ့၏။
"ဒီမှာ..." သူက လူခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် "မင်းကို ယွမ် သန်း ၁,၀၀၀ ပေးမယ်!" ဟု ဘလိုင်းကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်းဆီမှာ ယွမ်သန်း ၁,၀၀၀ မရှိသည်မှာ သေချာပါသည်။ သူမဆီမှာ ရှိသည်မှာ သံချောင်းတစ်ချောင်းသာ ရှိပြီး ယင်းကို ရှိသမျှ အားကုန်သုံး၍ လှှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။
ထိုလူငယ် "ဒီမှာ" ဟုပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်လိုက်ဘဲ နှာခေါင်းရိုးကို သံချောင်းဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သွေးများ စွင့်ထွက်သွားပြီး ကျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ပင် စင်သွားခဲ့၏!
ထိုလူငယ်သည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
ကျီအန်းနင်း ထိုလူပေါ်မှ ခုန်ကျော်ကာ လှေကားဘက်သို့ ပြေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ နောက်လိုက်များက အသံကြားပြီး တက်လာကြပြီဖြစ်သည်။
ကျီအန်းနင်း သံချောင်းဖြင့် ထပ်မံ ရိုက်လွှဲလိုက်သော်လည်း သက်တော်စောင့်က လက်မောင်းဖြင့် ကာလိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သံချောင်းကို လုယူသွားခဲ့သည်။ အခြားတစ်ယောက်က သူမကို ဖိသိပ်ချုပ်ထားလိုက်သည်။
ရုန်းကန်နေစဉ် ကျီအန်းနင်း သံချောင်းတိုတစ်ခုကို ထိမိသွားပြီး လှည့်၍ သူမကို ချုပ်ထားသော သက်တော်စောင့်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုလူ ညည်းတွားရင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း အခွင့်အရေးကို ယူ၍ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကျီအန်းနင်း သွားစရာ နေရာမရှိတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အဆောက်အအုံ၏ အစွန်းဘက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
"မလာနဲ့! ရှေ့မလာနဲ့!" သူမ အသံဩစွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
တွင်းထဲမှ ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏ ပုံစံမှာ ခက်ထန်နေသည်။ လက်ထဲတွင် သံချောင်းတိုတစ်ချောင်းသာ ရှိပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေ ၃၀ မြင့်သော အထပ်ပေါင်း ၃၀ မှ ပြုတ်ကျနိုင်သည့် အနက်ရောင် ဟောင်းလောင်းပြင်ကြီးသာ ရှိသည်။ သွားစရာလမ်း မရှိတော့သဖြင့် တစ်ဖက်လူ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူမကို သက်ညှာပေးပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
ဒါဟာ သဘာဝအတိုင်း မဖြစ်နိုင်သော အရာပါ။
ထိုလူငယ်ကို လူတစ်ယောက်က တွေးကူထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပေကျံနေကာ မျက်လုံးများတွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ၏ နှာခေါင်းမှ အပြင်းအထန် နာကျင်နေပြီး နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားပြီဟု သံသယဝင်နေသည်။ သွားနှစ်ချောင်းလည်း ကျိုးသွားခဲ့၏။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ သူ့ဆီက ကိုယ်ချင်းစာတရား မျှော်လင့်နေခြင်းမှာ တုံးအသော အိမ်မက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
"ငြိမ်ငြိမ်ရပ်စမ်း၊ စာဖောက်တဲ့စုတ်စုတ်မ!" သူက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး မိန့်မှာလိုက်သည် "သူမကို အောက်ဆွဲချလိုက်ကြစမ်း!"
ထိုလူများ တိုးကပ်လာသဖြင့် ကျီအန်းနင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တော့သည်။
လူအများက အထက်မှ ပြုတ်ကျသေဆုံးခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံး သေဆုံးခြင်းဟု ပြောကြသည်။ ပြုတ်ကျနေသည့်အချိန်သည် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပြီး ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အခြားသူများ မည်သို့ခံစားရသည်ကို ကျီအန်းနင်း မသိသော်လည်း ထိုရှည်လျားသော အချိန်ကို သူမ တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ လုံးဝ မသေချင်ပါ။ ဘဝက အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှပြီး အသက်ရှင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ။ သူမ ဘာလို့ သေချင်ရမှာလဲ?
သူမ သေသွားရင် ဘွားဘွား ဘာဖြစ်ကျန်ခဲ့မလဲ?
လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာနိုင်ရတာလဲဆိုတာ ကျီအန်းနင်း နားမလည်နိုင်ပါ။ ဝမ်ယွိ က ဆိုးလှပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူများက ပို၍ပင် ဆိုးနေကြသေးသည်။
ကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ အတန်းဖော်တစ်ယောက် အဆင့်မှာတင် ရှိသေးတဲ့လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာသွားရတာလဲ?
ကြောက်ရွံ့မှု၊ မကျေနပ်မှု၊ ဒေါသတို့ဖြင့် ကျီအန်းနင်း ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့ရသည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူမကို သတ်ခဲ့သည့် လူများ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းကာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမကို သတ်ခဲ့သည့်လူများ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဘယ်ကမှန်းမသိသော "သက်သေများ" ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုညက သူမသည် အလုပ်အပ်သူနှင့် ပိုက်ဆံကိစ္စ စကားများကာ အဝိဖေဒခံခဲ့ရသည်ဟု ထွက်ဆိုကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက ပုံဖော်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယင်းကို သေကြောင်းကြံစည်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြ၏။
ဒီသတင်း ကျောင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ သတင်းဆိုးအသစ်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"တကယ် ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ အဲဒီလို ဖျော်ဖြေရေးနဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပတ်သက်တဲ့ နေရာမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ မိန်းကလေးတဲ့!"
"ကြားတာတော့ အမျိုးသားဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုက်ဆံကိစ္စ ပြဿနာဖြစ်တာတဲ့ မဟုတ်ဘူးလား?"
"ဘာလဲ? မင်း အတွင်းရေးတွေ သိလို့လား?"
"ငါကြားတာတော့... ပြည့်တန်ဆာ လုပ်တာတဲ့။"
"မင်း မသိဘူးလား? တစ်ညကို ယွမ် သုံးထောင်တဲ့၊ အဲဒီဈေးက ဝမ်ယွိ နားက စတာ..."
ပြောသူက ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုနေပြီး နားထောင်သူများကလည်း တုန်လှုပ်ရင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်မေးရင်း သူမပေါ်သို့ ပုပ်စပ်သော ပွက်လောက်များ လောင်းချနေကြသည်။
စကားလုံးများတွင် အားရှိပြီး သူမ၏ နာမည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျီအန်းနင်း၏ ဝိညာဉ်သည် ထိုနေရာသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံရသည်။ သေဆုံးပြီးခါစအချိန်များတွင် ကျောင်းတစ်ခုလုံး၌ သူမအကြောင်း စကားများနေကြသဖြင့် ဟိုဒီဆွဲခေါ်ခံရရင်း အလွန်ပင် ခံစားခဲ့ရသည်။
သူမ၏ ဘွားဘွားကလည်း သူမကို တမ်းတနေခဲ့သည်။ "နင်းနင်း... နင်းနင်း၊ သမီး ဘာလို့ အိမ်မပြန်သေးတာလဲ?"
ဘွားဘွားသည် အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး အိမ်ထဲရှိ အစားအစာများကို ကုန်အောင်စားကာ ဆာလောင်လွန်း၍ တံခါးကို ထုရိုက်နေခဲ့သည်– "နင်းနင်း၊ ဘွားဘွား ဆာနေပြီ..."
ကျီအန်းနင်းမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်က ဘွားဘွား၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားပြီး ရဲစခန်းသို့ တိုင်ကြားခဲ့သဖြင့် တံခါးကို ရိုက်ဖျက်ကာ ဘွားဘွားကို အိမ်ထဲတွင် ငတ်သေမည့်အန္တရာယ်မှ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့က ဘွားဘွားသည် အသက်ကြီးပြီး သူငယ်ပြန်ရောဂါ ရောက်နေသူဖြစ်၍ ထိန်းသိမ်းရခက်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပြီး ဘွားဘွားကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။
ထိုသူမှာ ကျီအန်းနင်းနှင့် အတူအိပ်ခဲ့သည်ဟု သတင်းထွက်ခဲ့သော သူဌေးသားလေး ဝမ်ယွိ ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိသည် ဘွားဘွားကို သူငယ်ပြန်ရောဂါသည်များအတွက် သီးသန့်ဖွင့်ထားသော စောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာတွင် ထားရှိပေးခဲ့ပြီး ကျီအန်းနင်း၏ အကြည့်အောက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဘွားဘွားသည် သူမ၏ နာမည်ကို မကြာခဏ ခေါ်လေ့ရှိသဖြင့် သူမသည် ဘွားဘွား၏ ဘေးတွင် မကြာခဏ တဝဲလည်လည် လုပ်ရင်း အနီးမှာ ရှိနေနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်မသိ၊ တစ်နေ့တွင် သူမသည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် နောက်ဘဝအထိ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်သော နေရာ—သူမ သေဆုံးခဲ့သည့် နေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
မည်းမှောင်နေသော ညဉ့်ယံတွင် သူမကို သတ်ခဲ့သည့်လူမှာ လက်မောင်းများ ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိသိပ်ခံထားရသည်။ ဝမ်ယွိ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး လက်ထဲတွင် သံချောင်းတစ်ချောင်း—ယခင် သံချောင်းအတိုင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိရ—ကို ကိုင်ထားကာ ထိုလူကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။
ကျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွိနှင့် ထိုလူအကြား မည်သည့် ရန်ငြိုးရှိသည်ကို မသိသော်လည်း ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသလို အော်ဟစ်နေသည့် ထိုလူ၏ အသံကို ကြားရသဖြင့် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွိသည် ထိုလူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်ခဲ့ပြီး နံရိုးများကိုလည်း ချိုးပစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သံချောင်းပင် ကွေးသွားခဲ့သည်။
"ဂျောက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သံချောင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်သည်။ လက်ပေါ်သို့ စင်သွားသော သွေးများက သူ၏ မျက်နှာတွင် ပေကျံသွားခဲ့၏။
အမှောင်ထုထဲတွင် နီယွန်မီးရောင်များ၏ အလင်းကြောင့် သူ့ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။
သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နောက်လိုက်များက ထိုလူကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ခါးကို ကိုင်းကာ ထိုလူ၏ ကော်လာကို နောက်ကျောဘက်မှ ကိုင်ဆွဲပြီး အဆောက်အအုံ အစွန်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူ ရွေးချယ်လိုက်သော နေရာမှာ ကျီအန်းနင်း ပြုတ်ကျခဲ့သည့် နေရာအတိုင်း ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။
ထိုလူကို အထက်သို့ ဆွဲမြှောက်လိုက်ရာ ထိုလူက အသံဩစွဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည် "ဝမ်ယွိ! ငါ့ကို လွှတ်ပါ! ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ! တောင်းပန်ပါတယ်!"
"သူမလည်း မင်းကို တောင်းပန်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား?" ဝမ်ယွိ က ဆိုသည် "မင်းရော သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့လို့လား?"
ထိုလူ၏ အသံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည် "ဒါ လူသတ်မှုပဲ! ဒါ လူသတ်မှု!"
ဝမ်ယွိ က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည် "သွေးကြွေးကို သွေးနဲ့ ဆပ်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား? ဒါ သဘာဝအတိုင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"
"မင်း ကြောက်နေတာလား? သူမကို ဒီနေရာအထိ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်လာတုန်းက သူမ မည်မျှ ကြောက်နေမလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးရဲ့လား?" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း အသံမှာ ရေခဲဓားသွားကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။
"ငါ မဟုတ်ပါဘူး! သူမ ဘာ symbolName မရှိဘဲ သူ့ဘာသာ ပြုတ်ကျသွားတာပါ!" ထိုလူက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အသက်လု ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ တဏှာဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက သူမနဲ့ ကွက်တိပဲ" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ လက်မောင်း ကြွက်သားများ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး အားစိုက်လိုက်ကာ ထိုလူကို မမြှောက်၍ အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်...
ကျီအန်းနင်း မျက်လုံးများကို ကာထားလိုက်ပြီး မကြည့်ဝံ့ခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် အောက်ထပ်မှ အသံနက်ကြီးတစ်ချက်နှင့်အတူ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုလူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ညဉ့်ယံထဲတွင် ဝမ်ယွိ တစ်ယောက်တည်းသာ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။
သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရပ်နေပြီး ညလေပြည်ကြောင့် နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်များ လွင့်ပါးနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်နေပြီး နက်မှောင်သော တွင်းနက်ကြီးများ ရှိနေသည့်အတိုင်းပင်။
ကျီအန်းနင်း ထို နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အကြည့် မလွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ ဘာလို့ ဒါကို လုပ်တာလဲ?
သူ ဘယ်သူ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့တာလဲ?
အဖြေတစ်ခုမှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး နှုတ်မှ ထွက်ခါနီးဖြစ်နေခဲ့သည်။
"မြန်မြန် ဒီနေရာက ထွက်သွားရအောင်" ဟု သူ၏ နောက်လိုက်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ အောက်ထပ်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိ ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် လှည့်၍ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် လှေကားထစ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားကြပြီး ဝမ်ယွိ က အနောက်ဆုံးမှ လိုက်သွားသည်။
လှေကားထစ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်စဉ် သူက ရုတ်တရက် အနောက်သို့ လက်လှမ်းကာ တံခါးကို ဆွဲထိန်းလိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်းသည် သူ၏ အနောက်တွင် လွင့်မျောနေခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တန့်သွားခဲ့၏။
ဝမ်ယွိ၏ အကြည့်သည် တင်းတိမ်ကင်းမဲ့ပြီး ရှုပ်ပွနေသော စခေါင်မိုးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဒီအချိန်၌ သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံစည်းသွားကြသည်။
သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည့်အတိုင်းပင်။
ဤ ရုပ်ချောသော လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းပါးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး အသံမှာ တိုးလွန်းလှသဖြင့် ကြားရုံမျှသာ ရှိသည်။ သို့သော် ယင်းက ကျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားစေခဲ့သည်။
"ငါ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့ပြီ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "အန်းနင်း..."
သူ၏ အသံမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းလှသည်။
သူ လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ လှေကားထစ်ထဲ ဝင်သွားပြီး တံခါးမှာ "ဂျိမ်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပိတ်သွားခဲ့တော့သည်။
ကျီအန်းနင်းသည် ထိုအသံကြောင့် နားအင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကြီးမားသော အားတစ်ခုက သူမကို မမြင်နိုင်သော အချိန်ဝဲဩဇာထဲသို့ စုတ်ယူသွားခဲ့သည်။
အချိန်များသည် ဝဲဩဇာထဲတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပုံရိပ်များသည် အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။
သူ ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
လူငယ်တစ်ယောက်က ထောင်ထဲတွင် သူ့ထံ လာရောက်ကြည့်ရှုပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်– "ဇောက်ထိုးဖြစ်အောင် မင်း ဇောက်ထိုးလုပ်လိုက်တဲ့ ဇောက်ထိုး ဇောက်ထိုးက ဘာရန်ငြိုးရှိလို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရတာလဲ? ကံကောင်းလို့ မင်း ရူးသွားပြီး ငါတို့အတွက် သဲလွန်စ ပေးလိုက်လို့ ပုလ္လင်မှောက်သွားတာ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒါတွေက တန်လို့လား?"
သူက ထိုလူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
"ခါးသီးပါတယ်၊ ငါတို့ ဒီဘဝမှာ ရေစက်မပါခဲ့ဘူးထင်တယ်" ဟု အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မထေမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ ထောင်၏ မာကျောသော အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် အိမ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်– "အန်းနင်း... အန်းနင်း..."
ကျီအန်းနင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်လှမ်းကာ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကွပ်မျက်မည့်နေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် တောက်ပ၍ ပြာလွင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ တိုတောင်းလှသော ဘဝမှာ ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။
ကျီအန်းနင်း သူ့ကို "ဖက်တွယ်" ထားလိုက်သည်။
"နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်..." မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်နှာပေါ် စီးကျလာခဲ့သည် "နင်နဲ့ငါ..."
ငါတို့ ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုးကို ရှောင်လွှဲလို့ ရနိုင်မလား?
ကျည်ဆံတစ်တောင့်က လေကို တိုးထွက်လာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ချေဖျက်သွားခဲ့သည်။
အချိန်ဝဲဩဇာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဆူနာမီကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ပုံရိပ်အားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကာ သူမကိုလည်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဘာမှ မစတင်ရသေးပါ။
---