ဂျီအန်းနင်းက “မလိုပါဘူး၊ လေးဘတ်စကားမှတ်တိုင်ပဲ ဝေးတာပါ။ ဘတ်စကားပဲ စီးသွားလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ဝမ်ယွီသာ ထိုမျှလွယ်လွယ်ဖြင့် လက်လွှတ်တတ်သူ ဖြစ်ပါက သူသည် ဝမ်ယွီ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ “ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးပါမယ်၊ ဘတ်စကားစောင့်ရရင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်နာရီရဲ့ တစ်ဝက်လောက် စောင့်ရဦးမှာ” ဟု သူက တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ငါ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အဘွားအတွက် ထမင်းသွားနွေးပေးရဦးမယ်။ အရမ်းလည်း အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာ သွားနှင့်ပါ၊ ငါ့ကို စိတ်မပူနဲ့” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက လမ်းတစ်ဖက်သို့ မေးထိုးပြရင်း “အဲဒီ တိုက်ခန်းတွဲကြီးပဲ မဟုတ်လား။ ရပါတယ်၊ ကိုယ် စောင့်နေပါ့မယ်” ဟု ဆို၏။
ဝမ်ယွီ တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်လိုပါက သူမ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဂျီအန်းနင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း စောင့်ချင် စောင့်နေလိုက်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီ၏ ကားနောက်ဘက်မှနေ၍ လူကူးမျဉ်းကျားအတိုင်း လမ်းကို ဖြတ်ကူးသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက ပြုံးလိုက်ရင်း ဆေးလိပ်ကို ဖျက်ချလိုက်သည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မိန်းမများသည် ဇွဲကောင်းသော အမျိုးသားများကို ကြောက်ရတတ်ကြသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းမာပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာအချို့ ရှိပုံရသော်လည်း သူမအသက်အရွယ်မျှသာရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်မျှအထိ ခိုင်မာနိုင်မည်နည်း။ အဝတ်အထည်များ၊ အလှကုန်ပစ္စည်းများ၊ လက်ဆွဲအိတ်များ၊ ဇိမ်ခံကားများနှင့် ဖျော်ဖြေရေးနေရာများက သူမတို့အား လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပျက်စီးသွားစေနိုင်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မည်မျှကြာကြာ ဆက်ခံနိုင်မည်ကို သူကြည့်ချင်လှသည်။
သူ့မျက်လုံးများကို ပေကပ်ကပ်လေးစင်းရင်း ဂျီအန်းနင်း လမ်းဖြတ်ကူးနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ကိုယ်ကျပ်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အကွေးအကောက်များမှာ ကာတွန်းစာအုပ်ထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ လက်ဝါးပေါ်တင်ကာ ကခုန်စေနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သွယ်ဖျားသော ခါးလေးတစ်ဖက် ရှိသည်။
သူ့လက်ဝါးပေါ်တွင် ကခုန်မည့် ထိုနေ့ရက်အတွက် သူမ၏ အမူအရာလုပ်ကြံမှုများ၊ မသိချင်ယောင်ဆောင်မှုများနှင့် အတုအယောင်ဟန်ဆောင်မှုများကို ဝမ်ယွီ သည်းခံနိုင်ပေသည်။
မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်များက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး မြင့်မြတ်နေရမည်နည်း။ အမျိုးသားများ မိန်းကလေးများကို လိုက်လံပျူငှာကြိုးစားကြခြင်း၏ အဓိက မောင်းနှင်အားမှာ ဟိုမုန်းဓာတ်များ ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်ခံရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ နေအိမ်ကို မှတ်မိသွားခဲ့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းက သူ့အား အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်တက်ခွင့် မပေးပေ။
“အိမ်က ရှုပ်ပွနေပြီး အဆင်မပြေဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “မင်းသွားနှင့်လေ၊ ကိုယ် အောက်မှာပဲ စောင့်နေမယ်” ဟု ပြောရင်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထပ်မံဖွာရှိုက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သော့ကိုထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ အဘွားဖြစ်သူက အိမ်သာရေကို ထပ်ပြီး ဆွဲမချခဲ့ပြန်မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။
“အဘွား၊ သမီး ပြန်လာပြီ” ဟု ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေသော အဘွားဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အိမ်သာရေ ဆွဲချရန်အတွက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။
ရေစည်ပေါ်ရှိ နံရံတွင်ပင် “အိမ်သာရေ ဆွဲချပါ” ဟု ရေးထားသည့် စက္ကူဖြူတစ်ရွက်ကို ကပ်ထားခဲ့သော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမ အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်ကမူ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဘွား၏ ဦးနှောက် မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဘွားအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် ထမင်းစားနိုင်သေးခြင်းနှင့် ရေချိုးခန်းသို့ ကိုယ်တိုင် သွားနိုင်သေးခြင်းအတွက်ပင် ဂျီအန်းနင်း ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လက်ကို အမြန်ဆေးကြောကာ မီးဖိုခန်း၏ သော့ခလောက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နေ့လယ်စာဘူးထဲမှ ညစာကို အဘွားအတွက် ပြန်နွှေးပေးကာ “ဆာရင် စားလိုက်နော်” ဟု မှာကြားခဲ့သည်။
အဘွားက ပြုံးလျက် “နောက်မှ အဘွား မင်းအတွက် ထမင်းချက်ပေးမယ်။ ယနေ့တော့ ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ် လုပ်ကြမယ်လေ” ဟု ပြောသည်။
အတိတ်တုန်းက ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ်များကို မည်သို့ချက်ပြုတ်ခဲ့ကြသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ ဤကဲ့သို့ စားသုံးခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။ ဂျီအန်းနင်း၏ နှာခေါင်းထိပ်မှာ စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်လာရသည်။
“အင်းပါ၊ နောက်မှ သမီး ဝက်ရိုး ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်နော်” ဟု ဆိုကာ အဘွား၏ နဖူးပြင်ကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်ပေးပြီး မီးဖိုခန်းကို ပြန်လည်သော့ခတ်လိုက်ကာ အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ခဲထားရင်း ဖုန်းဖြင့် ဂိမ်းဆော့နေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ “ဝိုး၊ မြန်လိုက်တာ။ ထမင်းချက်တာ အဲဒီလောက် မြန်လို့ရလား” ဟု မေး၏။
“မနက်ခင်းကတည်းက ချက်ထားတာတွေကို ပြန်နွှေးလိုက်ရုံပါပဲ။ အဘွားက အစာအိမ်နဲ့ မကိုက်တာမို့ အေးစက်နေတဲ့ အစားအစာတွေကို မစားဘဲ ပူပူနွေးနွေး စားရတာကို ပိုကြိုက်တယ်” ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
“ဘယ်လိုကြောင့် ကျောင်းစားရုံကနေ အစားအစာ သွားမယူတာလဲ” ဟု လမ်းလျှောက်ရင်း ဝမ်ယွီက မေးမြန်းသည်။
ကျောင်းစားရုံမှ ထောက်ပံ့ကြေးပေးထားပြီး အစားအစာဈေးနှုန်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ချိုသာလှသည်။ ဂျီအန်းနင်းသာ ကျောင်းစားရုံမှ အစားအစာများကို တိုက်ရိုက်ယူလာပြီး အိမ်ပြန်ယူလာပါက အဘွားဖြစ်သူအတွက် ပူပူနွေးနွေး စားသုံးစရာများကို ရရှိစေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ မနက်ခင်းစောစောက သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်ထက် ပို၍ လတ်ဆတ်နေမည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
“အဘွားမှာ ရောဂါအချို့ ရှိနေပါတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။ “သူ့ရဲ့ အစားအသောက်ပုံစံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ စားရုံက အစားအစာတွေက သူ့အတွက် အဆီနဲ့ အငန် ပိုများနေလို့ပါ”
“မင်းက နှေးကွေးနေတာပဲ” ဟု ဝမ်ယွီက လေသံပြောင်းလဲကာ ပြောသည်။ “မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ထဲမှာ နှစ်မိနစ်လောက် ထည့်နွှေးလိုက်တာနဲ့ ပြီးသွားမှာပဲဟာကို”
ညနေခင်း နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်တရာ တောက်ပနေသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းမှာ သူမ၏ လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်ထားရသည်။ “ကျွန်မတို့မှာ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် မရှိပါဘူး” ဟု သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုသည်။
“ဟင်”
“ကျွန်မတို့အိမ်မှာ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် မရှိပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ထပ်လောင်းပြောသည်။
ယွီရှန်းမြို့တွင် ရှိစဉ်တုန်းက သူမတို့တွင် အိမ်နီးနားချင်း ပေးခဲ့သော မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် အဟောင်းတစ်လုံး အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောင်တွင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပညာသင်ယူရန် လာရောက်ခဲ့ရစဉ်က မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ကို ယူဆောင်လာရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် မဝယ်ခဲ့သနည်းဟူမူ၊ ဝမ်ယွီမှာ ငွေကြေးတန်ဖိုးကို နားမလည်သူ တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်းမှာ ငွေကြေးသုံးစွဲရန် နှမြောတွန့်တိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းဝန်းကျင်မှ ထွက်လာကြပြီး ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က ဂျီအန်းနင်း၏ သွယ်ဖျားသော လည်တိုင်လေးပေါ်သို့ ပန်းရောင်သမ်းလျက် ထွန်းလင်းနေသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခံစားချက်အမျိုးမျိုးတို့ လှိုက်တက်လာကြသည်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ဆင်းရဲနေကြရတာပါလိမ့်။
ကျောင်းမှ ကွမ်းမင်းလမ်း (Guangming Road) သို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကားဖြင့် ခဏတာမျှသာ ဝေးကွာသည်။
“ဟောဒီမှာပါ။ အဲဒီ ကော်ဖီဆိုင်ပါပဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်းက လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဒီမှာ ကားရပ်လို့ရပါတယ်။ တံခါးဝနားမှာတော့ ဘာဓာတ်ပုံမှ မရိုက်နဲ့နော်” ဟု ဆိုသည်။
ဟမ်မာ (Hummer) ကားကြီးသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်းက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကာ “မင်း အိမ်ကို စောစောပြန်လိုက်ပါ။ နောက်ကျရင် လမ်းတွေ ပိတ်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “ညစာ စားပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်မရဲ့ မန်နေဂျာက ကျွန်မအတွက် ညစာ စီစဉ်ပေးပါတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ သူမ၏လက်ကို ရုန်းထွက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ “ဝမ်ယွီ၊ နောင်ကို ဘာကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့မှုမှ မရှိဘဲနဲ့ပဲ စကားပြောကြရအောင်” ဟု တင်းတင်းမာမာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သာယာပြုံးပြုံးဖြင့် “ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တောင် မထိရတော့ဘူးပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဂျီအန်းနင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် “သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလို ရင်းရင်းနှီးနှီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက အပြုံးမျက်နှာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့အား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သို့သော် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ယောက် ကိုယ်မထိကြရန် သဘောတူပြီးခါစတွင်ပင် ဝမ်ယွီက သူမကို တစ်ဖက် ထပ်မံဆွဲကိုင်လိုက်ပြန်သည်။
သူမက သူ့အား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး “ဘယ်အချိန် အလုပ်ဆင်းမှာလဲ။ ကိုယ် လာကြိုမယ်” ဟု မေး၏။
ဂျီအန်းနင်းက “မလိုပါဘူး” ဟု ပြောသော်လည်း ဝမ်ယွီက “ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ။ အဲဒီလောက် ယဉ်ကျေးပြနေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သည်းခံလိုက်ကာ “ညကျရင် ကျွန်မမှာ အခြား အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ယနေ့က သောကြာနေ့ ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရယ်စရာလုပ်နေသော ပုံစံကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်လျက် “ဘာလို့ အလုပ်တွေ ပိုများနေရတာလဲ။ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းလာသည်။
“တောင်တံတားလမ်း (South Bridge Road) က ဘားလမ်းမှာပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြေကြားသည်။ “ကျောင်းကို တိုက်ရိုက်ပြန်တဲ့ ဘတ်စကားလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး”
သို့သော် ပြဿနာမှာ သွားလာရေးကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “မင်း ဘာသွားလုပ်မလဲ” ဟု မေးသည်။
“အရက်ရောင်းမှာပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ယွီ၏ အကြည့်များမှာ ဂျီအန်းနင်းကို ကြည့်လိုက်စဉ် သိသိသာသာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“အရက်ရောင်းတယ်ဆိုတာလည်း အရက်ရောင်းတာပါပဲ၊ အဲဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ မရှိပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ အတွေးများကို နားလည်သလို လူအများစု၏ အတွေးအခေါ်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။
ဘားတစ်ခုတွင် အရက်ရောင်းချခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့အားလုံးက ခံစားကြသည်။ စူပါမားကတ်များတွင် ပစ္စည်း promotion လုပ်ပေးခြင်းနှင့် လမ်းပေါ်တွင် လက်ကမ်းစာစောင်များ ဖြန့်ဝေခြင်းတို့က အရက်ရောင်းချခြင်းထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ပြီး စင်ကြယ်သည်ဟု ၎င်းတို့က ထင်မြင်ယူဆကြသည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းကလေးက အရက်ရောင်းချကာ ငွေရှာရန်အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်လိုမည်နည်း။ တစ်ညလုံး ဖိနပ်မြင့်ကြီးများဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေရကာ မျက်နှာကြော တင်းသွားသည်အထိ ပြုံးပြနေရပြီး မသန့်ရှင်းသော လက်များ လာထိပါးမည့်အရေးကို အမြဲတမ်း သတိဝီရိယဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရကာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်ပေ။
ဝမ်ယွီသည် လေကာမှန်အပြင်ဘက် ဝေးလံသော ရှုခင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာကာ “ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် နောက်ပြောင်မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ လေးနက်သော အဆိုပြုချက်ကို ထပ်မံပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ဆက်လက်၍ “အချိန်ယူပြီး သေချာစဉ်းစားပါ။ ပြီးတော့မှ ငါ့ကို အကြောင်းပြန်ပေးပါ” ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် ထပ်မံစဉ်းစားနေစရာ မလိုခဲ့ပေ။ သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အဖြစ် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းကဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသည်များကို ဝမ်ယွီအား လုံးဝ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုဘဝတွင်မူ အရာရာတိုင်းက ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီနှင့် တည်ငြိမ်ယုတ္တိရှိစွာဖြင့် ဆက်ဆံပြောဆိုသင့်သည်ဟု ခံယူထားသည်။
“ဝမ်ယွီ၊ ကျွန်မက ဆင်းရဲပါတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခါးသီးမှုကို ခံစားရလျက် နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ဘာမှ သိပ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကို ကိုးစားတာက ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာပါပဲ”
သူမ အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေစဉ်တုန်းက သူမ၏ ဖခင်ရင်းဖြစ်သူက မိသားစု၏ အိမ်နှင့် စုဆောင်းငွေများကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘဝမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဘွားဖြစ်သူက သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး ကျွေးမွေးပြုစုကာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
နောင်တွင် အဘွား၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများ ချို့ယွင်းလာသောအခါတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင် ရပ်တည်လာခဲ့ပြီး အဘွားကို စောင့်ရှောက်ကျွေးမွေးကာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ဘဝ၏ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးသည် လူတစ်ဦး၏ ကျောရိုးကို ကွေးညွတ်သွားစေနိုင်ပြီး ကျိုးပတ်သွားစေနိုင်သည်။ အားနွဲ့ပြီး နုနယ်သော သူမအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော် သူမသည် ယနေ့တိုင်အောင် ထိုဖိအားများအောက်တွင် ကျောကုန်းမကွေးသွားခဲ့ဘဲ “ကိုယ့်အားကိုယ်ကို ကိုးစားခြင်း” ဟူသော စကားလုံးလေးလုံးကိုသာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာအဖြစ်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ထောက်ပံ့သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေါ်လာသောင်းချီ၍လည်း ဤအရာကို အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။ ဤအရာမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်သော အရာပင်တည်း။
ဝမ်ယွီ၏ အကြည့်တို့သည် ကားမှန်ကိုဖြတ်ကျော်ကာ ဂျီအန်းနင်း ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် အကြည့်ကို ပြန်လုက်သိမ်းလိုက်ကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းမဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ဖုန်း မြည်လာပြီး သူငယ်ချင်းအချို့က “ဘယ်မှာလဲ။ ရက်သတ္တပတ်ကုန်ပြီလေ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ရွှေ့ကြရအောင်” ဟု ဖုန်းဆက်လာကြသည်။
ဝမ်ယွီက မည်သည့်နေရာတွင် စားသောက်မည်ကို မေးမြန်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းသွားမည်ဟု သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းချပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မည်သည့်နေရာမှ မရွေ့လျားဘဲ ကားပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေခဲ့သည်။ ဆေးလိပ်သောက်ပြီးဆုံးမှသာလျှင် ကော်ဖီဆိုင်ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “မိုက်မဲလိုက်တာ” ဟု မထီမဲ့မြင် ပြုံးစပြုလိုက်သည်။
သူသည် ရှေ့မီးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ ဂီယာပြောင်းပြီး ကားကို စတင်မောင်းနှင်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရက်သတ္တပတ်ကုန်ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်ထက် လူပိုများနေသည်။ ရှုချန် (Shu Chen) အလုပ်လုပ်သော ကော်ဖီဆိုင်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသားဖောက်သည် ပိုများတတ်ပြီး ယနေ့ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးသည်။
သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းဆိုသူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦး ရှိပြီး ဖုန်းနံပါတ် ချန်ထားခဲ့သူ သုံးလေးဦး ရှိကာ၊ ဂျီအန်းနင်းအတွက် လက်ဆောင်ငယ်များ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပြေးသွားကြသူ နှစ်ဦးအထိ ရှိသေးသည် – အိုတာကူ (Otaku) များပင်တည်း။
“ဟားဟားဟား” ဟု ရှက်တတ်မွှေတတ်သော ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောရင်း “ငါ သူတို့ကို နားလည်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဒုတိယ ဖန်တီးချက်လောက (2D) အရာများကို စွဲလမ်းနေကြသော သူတို့ကဲ့သို့ လူများအတွက်၊ 2D မိန်းကလေးတစ်ဦး တတိယ ဖန်တီးချက်လောက (3D) ထဲသို့ အသက်ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက မျက်လုံးကို လှည့်ကွက်ထုတ်လိုက်ကာ လက်ဆောင်အားလုံးကို ရှုချန်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ရင်း “ဟောဒီမှာ၊ ဒါတွေအားလုံး မင်းကို ပေးမယ်။ ငါ လက်မခံဘူး။ နောက်တစ်ခါ သူတို့ကို တွေ့ရင် လက်ဆောင်တွေကို သူတို့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်တော့။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါတော့ အလုပ်ဆင်းတော့မယ်” ဟု ပြောသည်။
“အန်းနင်း–” ဟု ရှုချန်က သူမအား လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်လျက် “ညဉ့်နက်စာ သွားစားကြမလား” ဟု မေးမြန်းလာသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မီးဖိုခန်းကို ညဉ့်နက်စာ ပြင်ဆင်ခိုင်းနေသည်ဟု သူမ ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် “အဟမ်း၊ ကိုယ်ပြောချင်တာက… အပြင်ထွက်ပြီး စားကြရအောင်ပါ” ဟု အမြန်ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
သူ တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်နှာပင် နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျီအန်းနင်းမှာ နှုတ်ခမ်းကို စုကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မိမိလုပ်ရပ်ကို ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုတတ်သော ဝမ်ယွီနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရှုချန်မှာ တတိယ ဖန်တီးချက်လောကမှ ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကာတွန်းအရုပ်လေးတစ်ရုပ်နှင့် အလွန်တူလှသည်။
“မလိုပါဘူး၊ သမီး တောင်တံတားလမ်းကို သွားရဦးမယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက တင်းတင်းမာမာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ရှုချန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် “သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်မလို့လား” ဟု မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟိုဘက်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခု ရှိလို့ပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ရှင်းပြသည်။
ရှုချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘားလမ်းဘက်ကိုလား” ဟု မေးသည်။ တောင်တံတားလမ်းပေါ်တွင် အနာထင်ရှားဆုံးနေရာမှာ ဘားလမ်းဖြစ်ပြီး အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အချစ်ဟိုတယ်များစွာလည်း ရှိပေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ အတည်ပြုရင်း “ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီမှာ အရက်သွားရောင်းမလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။
ရှုချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နှောင့်နှေးနေပြီး ဘာမှ မပြောဖြစ်ပေ။ သူ စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြောချင်လျှင်ပင် လူတိုင်းက ဝမ်ယွီကဲ့သို့ အာဏာဆန်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကာ သူတစ်ပါး၏ ကိစ္စများထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုသူများ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေမည်။
အချက်တစ်ရပ်အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိမှသာလျှင် ထိုသို့ ပြောဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရှုချန်၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဂျီအန်းနင်းမှာ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူမနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာစေရန် ဆန္ဒရှိလျှင်တောင်မှ အချိန်က လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းကမူ သူ့ကို ရင်းနှီးပြီးဖြစ်ကာ သူ မည်သည့်အရာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို သိရှိနေသည်။ သူမက ပြုံးပြရင်း “NL လို့ခေါ်တဲ့ အရမ်းကြီးမားတဲ့ ဘားတစ်ခုပါ။ စီမံခန့်ခွဲမှုကလည်း အရမ်းတင်းကျပ်တော့ အလွန်ဘေးကင်းပါတယ်” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။
ရှုချန်က NL သို့ ရောက်ဖူးပြီး ဆိုင်က အလွန်ကြီးမားကာ လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် သူ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူက “ကိုယ်က ကျူရှင်သင်တဲ့အလုပ်အကြောင်းကို အမေ့ကို ပြောပြပြီးပြီ၊ အမေကလည်း စုံစမ်းပေးနေတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော သဘောထားကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော်လည်း သူက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးလိုက်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မန်နေဂျာ။ မန်နေဂျာက အကောင်းဆုံးပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ထွက်သွားစဥ် တံခါးလေး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားချိန်တွင် “လူကောင်းကတ်” ရရှိခဲ့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မန်နေဂျာမှာ သူမ၏ အပြုံးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင်……
“အရမ်း ကာဝိုင် (Kawaii) လိုက်တာ……” ဟု ဒုတိယဖန်တီးချက်လောကသား လူငယ်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။
ဆန်းစူကီနီ (Sansukini): အားးး…… ရှုချန်ကို တကယ်သဘောကျတယ်။ အန်းနင်းနဲ့ သူနဲ့ကို လိုက်ဖက်စေချင်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အန်းနင်းရဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး “မီးခိုးမထွက်ဘဲ မီးမလောင်ပါဘူး” တဲ့။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်က အဘွားကို ထောက်ပံ့ဖို့ လိုအပ်လို့ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာဖို့ပါပဲ၊ ဒါကြောင့်ပဲ လုပ်ခလစာ အလွန်ကောင်းတဲ့ ဒီလို သံသယဖြစ်ဖွယ် အလုပ်တွေကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမဟာ သူတို့စွပ်စွဲသလိုမျိုး တကယ်မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် သူမနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြန့်နှံ့နေတဲ့ ကောလာဟလတွေအတွက်တော့ သူမမှာလည်း တာဝန်အချို့ ရှိနေပါတယ်။ သူမ ဒီအလုပ်တွေကို ရပ်တန့်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကို ရှာဖွေသွားမှာပါ။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကိုသွားပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက် ပေးကြဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪တနက်ချိုဝ်♪(❛ᴗ❛*人)