**ခေါင်းစဉ် - ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားရဲ့ နှောင်ကြိုးငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံရပြန်သည် – အခန်း (၁၁)**
---
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ယွိ (Wen Yu) သည် ကလပ်အသင်း၏ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် သောက်စားနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မီးရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ဖော်ချွတ်ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် မိန်းကလေးများသည် အမျိုးသားများကြားတွင် သွားလာလှုပ်ရှားရင်း ပလူးပလဲ လုပ်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။
"ရှောင်ယွိက အခု ဒုတိယနှစ် ရောက်ပြီလား?" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။
"တတိယနှစ် ရောက်နေပြီ" ဟု ဝမ်ယွိ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျောင်းပြင်ပရှိ ဝမ်ယွိ၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများ အစုအဝေး ဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စုထဲတွင် ဝမ်ယွိသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်သည်။ အသက်အကြီးဆုံးသူများမှာ ၂၆ နှစ်၊ ၂၇ နှစ်ခန့် ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ယွိက သူတို့ထက် အနည်းငယ် ပိုငယ်သည်။
ဝမ်ယွိသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတည်းက နွေရာသီနှင့် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏီ၌ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း လျှို့ဝှက်ကာ ဌာနအသီးသီးတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူသည် တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တွင် ကုမ္ပဏီ၌ တရားဝင် စတင်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ယခု တက္ကသိုလ် တတိယနှစ်၌ပင် အလတ်စား စီမံကိန်းနှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် သီးခြားစီမံ ဆောင်ရွက်ပြီးစီးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် သူသည် အခြားသူများအားကျရသည့် "သူများအိမ်က သားလိမ္မာ" ဖြစ်နေပြီး အဖေဖြစ်သူများကို အားကျရင်း မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ်ယွိသည် သူနှင့်ရွယ်တူများထက် ပိုမိုရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသက်ကြီးသူများကလည်း သူ့ကို ရွယ်တူချင်းကဲ့သို့ သဘောထားကာ ပေါင်းသင်းလေ့ရှိကြသည်။
"စက်တင်ဘာလ ရောက်ပြီဆိုတော့ သစ်လွင်တန်း ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေ ကျောင်းစတက်တော့မယ် မဟုတ်လား?" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည် "ဘယ်လိုလဲ? မင်းတို့ကျောင်းက ဒီနှစ် ပထမနှစ်ကျောင်းသူတွေထဲမှာ ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိတဲ့မိန်းကလေးတွေ ပါရဲ့လား?"
ဝမ်ယွိ၏ ခေါင်းထဲသို့ ထိုညနေက ကားပေါ်တွင် သူ့ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြသွားသည့် ကျီအန်းနင်း (Ji Anning) ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း တန့်သွားခဲ့၏။
ကျက်စားရာ ငှက်ချင်းတူလျှင် အုပ်စုဖွဲ့လေ့ရှိကြသဖြင့် ပေါင်းသင်းသူများမှာ စိတ်ဓာတ်ချင်း ဆင်တူကြသည်။ ဝမ်ယွိ၏ ထူးဆန်းသွားမှုကို အခြားသူများက ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။
"ဩော... ဒါဆို တကယ်ပဲ ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေ ပါလာတာပေါ့?" ဟု အခြားတစ်ယောက်က ဆိုသည် "ငါတို့ကို ဘယ်တော့ ခေါ်ပြမှာလဲ?"
"ထားလိုက်ပါကွာ" ဟု အခြားတစ်ယောက်က စကားဖြတ်လိုက်သည် "တက္ကသိုလ် စတက်ခါစ ပထမနှစ် မိန်းကလေးတွေက မြို့ငယ်လေးတွေက လာကြတာ။ ဒုတိယနှစ် ဒါမှမဟုတ် တတိယနှစ်ရောက်မှ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နဲ့ ကြည့်လို့ကောင်းတာ။ မနှစ်က ယင်းယင်း ပုံစံကို မင်းတို့ မှတ်မိကြသေးလား?"
ယင်းယင်းဆိုသည်မှာ ထိုသူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးညွတ်နေသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည် "ဟေ့! ရှင်ကမှ ရုပ်ဆိုးတာ!"
ထိုသူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် "မျက်နှာလေး လှနေရင် ရပြီ၊ ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်အောင် ငါတို့ ပိုက်ဆံထုတ်ပေးလို့ ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကို တက်နိုင်တဲ့သူတွေကတော့ ဉာဏ်ကောင်းကြမှာပဲ။ ဟေ့ ရှောင်ယွိ၊ မင်းကျောင်းက မိန်းကလေးအချို့ကို ရှာပြီး ငါတို့နဲ့ လာလည်ခိုင်းစမ်းပါ"
"မရပါဘူး" ဝမ်ယွိ က သူ၏ သောက်စရာကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ရွန်းစိစိ ရယ်မောလိုက်သည် "ငါ အရင်ကတည်းက ပြောထားပြီးသားပဲ၊ ဟွာတာ (တက္ကသိုလ်) မှာ ငါ့နယ်မြေ ငါ သတ်မှတ်ထားပြီးသား"
"ငရဲသွားလိုက်၊ မင်းက သေးပေါက်ပြီး နယ်မြေမှတ်တဲ့ ခွေးမို့လို့လား?" ထိုသူက ရယ်မောဆဲဆိုရင်း လက်ကိုမြှောက်ကာ ဝမ်ယွိ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်ရန် လုပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွိ က ရယ်မောရင်း ရှောင်လိုက်ပြီး ဘေးမှ မိန်းကလေးကို အခြားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည် "ရော့၊ ရော့၊ မင်းရှေ့မှာတင် အလှလေး ရှိနေတာကို မမြင်ဘူးလား?"
အပြန်အလှန် ကျီစယ်ပြီးနောက် အယ်လ်ကိုဟော၏ အရှိန်ကြောင့် ဝမ်ယွိ သန့်စင်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သီးသန့်ခန်းထဲရှိ အမျိုးသား အမျိုးသမီးများသည် မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်နှင့် ဝိုင်နီများကြားတွင် သောင်းကျန်းပျော်ပါးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် ကျီအန်းနင်း ယခုအချိန်တွင် ဘာလုပ်နေမလဲဟု သူ စဉ်းစားမိသွားသည်။
သူမ ဘီယာရောင်းသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ စားပွဲများကြား သွားလာရင်း သောက်စရာများ ရောင်းရအောင် ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံရှာနေမလား?
"ဟိုမှာ ဘာစိုက်ကြည့်နေတာလဲ?" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွိ ပြန်လာကာ သူတို့ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးကပ်လာသော မိန်းကလေးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကျီအန်းနင်းထံ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်– "တောင်တံတားလမ်းပေါ်က ဘာဆိုင်လဲ?"
ခဏအကြာတွင် ပြန်စာ ရောက်လာခဲ့သည်– "NL"
NL ဆိုသည်မှာ လုံခြုံရေး တင်းကြပ်သော ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သာမန်လူများသည် ထိုနေရာတွင် ပြဿနာရှာဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အင်း... ကောင်းပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ နေရာကောင်းကို ရွေးချယ်တတ်သားပဲ။
ဘေးမှ လူများက သူ့ကို လှမ်းခေါ်သဖြင့် ဝမ်ယွိ ဖုန်းကို ခဏချထားလိုက်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ ရောနှောလိုက်တော့သည်။
သူသည် လက်ကြော (မထောက်နှင့် လက်ညှိုးကြား) ပေါ်တွင် အနည်းငယ်သော ဆားကို ဖြန်းလိုက်ပြီး လျှာဖျားဖြင့် လျက်လိုက်ကာ တီကီလာ (Tequila) အရက်ကို တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်သည်။ ဘေးမှ မိန်းကလေးက သံပုရာသီးတစ်ချပ်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန် ထည့်ပေးလိုက်၏။ ဆား၏ သန့်ရှင်းသော အငန်ဓာတ်၊ သံပုရာသီး၏ အချဉ်ဓာတ်နှင့် အရက်၏ အပူဓာတ်တို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ ဖော်ပြမပြနိုင်သော အရသာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အရက် ပိုမိုသောက်သုံးမိလာသည်နှင့်အမျှ ခေါင်းထဲသို့ အရက်ရှိန် တက်လာပြီး စကားများ ပိုပြောလာကြသည်။
"မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ပထမနှစ်က" ဟု သူက ဆေးလိပ်ကို တစ်ငုံရှူရင်း ပြောလိုက်သည် "ငါ သူမကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားတာ"
"မင်းရဲ့ အကြိုက်စံနှုန်းနဲ့ဆိုရင် သူမက နတ်သမီးလေး ဖြစ်ရမယ်နော်?"
ဝမ်ယွိ က အနည်းငယ် မူးယစ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို တောက်ပနေခဲ့သည် "သူမက အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်"
"တကယ်လား?" သူ၏ သူငယ်ချင်းက ပိုမို စိတ်ဝင်စားသွားကာ မေးလိုက်သည် "ဘယ်လိုလဲ? မင်း စလိုက်ပြီလား?"
"မစရသေးဘူး... သူမက ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူလေး၊ အလွန် ခေါင်းမာတယ်၊ ငါနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေရမှာ ကြောက်နေတယ်"
"ဟွန်း" သူ၏ သူငယ်ချင်းက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည် "သူမက မြင့်မြတ်သလို ပုံဖမ်းနေတာများလား?"
*ငါ့မှာ အများကြီး မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်တာကတော့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာတစ်ခုပါပဲ။*
ကျီအန်းနင်း ထိုစကားကို ပြောစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ခါးသီးမှုကို ဝမ်ယွိ မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး အရွယ်ရောက်ခါစ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကလေးဆန်မှု မရှိဘဲ ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များကြောင့် ပွတ်တိုက်ခံထားရသည့် ငြိမ်သက်ပြီး ရင့်ကျက်သော အသွင်အပြင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
ဒီတော့ "ပုံဖမ်းတာ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဖြုတ်ပစ်ရမည်ထင်သည်။
"ဘယ်သူသိမှာလဲ?" ဟု သူက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည် "ငါ သူမကို လစ်လျူရှုထားဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်"
---
ကျီအန်းနင်းသည် NL ၏ အဝတ်လဲခန်းထဲတွင် အဝတ်အစား လဲလှယ်နေစဉ် စာတစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှ မပြောလျှင်ပင် ဝမ်ယွိ စုံစမ်းသိရှိနိုင်မည်ကို သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ပြန်စာ ပို့လိုက်သည်– "NL"
ဝမ်ယွိသည် NL နှင့် မစိမ်းပါ။ သူမသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် ဤနေရာ၌ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ကာ သောက်စရာများ ရောင်းချခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ဤနေရာသို့ မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်လာလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ပိုင်ရှင်နှင့်လည်း ရင်းနှီးသဖြင့် သူ ရောက်လာသည့်အခါ မန်နေဂျာက အမြဲတမ်း လာရောက် နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည်။
ကျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွိ၏ ဇွဲထက်သန်မှုအရ ဒီည သူမကို လာကြည့်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် စားပွဲများကြား ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဘေးမှ ပွင့်လင်းသော ခုံတန်းများကို မြန်မြန် ကြည့်ရှုရင်း သူ့ကို မသိမသာ ရှာဖွေနေမိသည်။
သို့သော် သူမ အလုပ်ပြီးသည်အထိ ဝမ်ယွိ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ကျီအန်းနင်းသည် ဒီနေ့ ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အလုပ်လုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကြီးကြပ်သူက ဒီလှပသော ကျောင်းသူအသစ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး ဖြစ်သဖြင့် အလွန် မလှပါက အလုပ်ခန့်မည် မဟုတ်ပေ။
အရက်ရောင်းသည့် အလုပ်သည် လူများ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ကြီးကြပ်သူက သူမ မလုပ်နိုင်မည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူမကို နှောင့်ယှက်နိုင်သည့် အမျိုးသားဖောက်သည်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အတွေ့အကြုံ မရှိမည်ကိုလည်းကောင်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကျီအန်းနင်းသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။ သူမသည် မည်သို့ရောင်းရမည်ကို သိသလို၊ လှပသော မိန်းကလေးများကို မြင်၍ တဏှာထနေသော အမျိုးသားဖောက်သည်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုလည်း သိသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ဖောက်သည်များကို မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကိုပင် သိနေခဲ့သည်။
ကြီးကြပ်သူများသည် မည်သည့် အမျိုးသားဖောက်သည်များက ဒုက္ခပေးတတ်ပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ ကျီအန်းနင်းသည် ထိုသူများ ပိုက်ဆံရှိပုံရလျှင်ပင် သူတို့အနီးသို့ မသွားဘဲ အခြားမိန်းကလေးများကိုသာ အလုပ်ပေးလိုက်လေ့ရှိသည်။
ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကြီးကြပ်သူမှာ စိတ်အေးသွားခဲ့၏။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ညဆိုင်းများသည် နံနက် ၄ နာရီ သို့မဟုတ် ၅ နာရီမှ ပြီးဆုံးသော်လည်း နောက်ဆုံး ဘတ်စ်ကားမှာ ည ၁၁:၀၅ နာရီတွင် ထွက်ခွာသည်။
ကျီအန်းနင်း အလုပ်လျှောက်စဉ်က အလုပ်ချိန်အတွက် ညှိနှိုင်းခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ည ၁၀:၄၀ နာရီတွင် အလုပ်ပြီးခဲ့ပြီး တောက်ပသော အနီနှင့် အဖြူရောင် စကတ်တိုနှင့် ဘုဖိနပ်တို့ကို အမြန်လဲလှယ်ကာ မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်၍ တောင်တံတားလမ်းဆုံရှိ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ပြေးသွားခဲ့ကာ အိမ်ပြန်မည့် နောက်ဆုံးဘတ်စ်ကားကို မှီအောင် စီးခဲ့သည်။
မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို လက်သီးဖြင့် ခပ်သာသာ ထုရိုက်နေခဲ့သည်။
အေးစက်သော ညလေပြည်သည် လေလုံအောင် ပိတ်မထားသော ပြတင်းပေါက် အက်ကြောင်းမှ တိုးဝင်လာပြီး ကျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာကို ပွတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လာခဲ့၏။
ဝမ်ယွိသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူမနောက်သို့ မဆုတ်တမ်း လိုက်ခဲ့သော်လည်း အစပိုင်းတွင် သူမ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ပထမဆုံး ခံရစဉ်က ပန်းများနှင့် လက်ဆောင်များ ပို့ပေးကာ အပြင်းအထန် လိုက်ခဲ့ကြောင်း သူမ မှတ်မိသွားသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူသည် သူမကို ခဏမျှ လစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
အေးစက်သွားပြီးနောက် သူသည် တစ်ဖန် အဖျားတက်လာခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် အစတည်းက သူသည် ကျီအန်းနင်း၏ စည်းကို ကျော်လွန်ခဲ့သည်။ ကျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ခုခံခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မူလအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ပိုက်ဆံများ ကြောင့် မျက်စိမလည်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်က ကျီအန်းနင်းသည် မိမိ၏ သဘာဝစိတ်အတိုင်း သာမန်အတိုင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဝမ်ယွိ သုံးစွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သော "ယဉ်ပါးအောင် သင်တန်းပေးသည့်" နည်းဗျူဟာများကို ကျီအန်းနင်း ရုပ်လုံးပေါ်အောင် မြင်လိုက်ရသည်။
ကျီအန်းနင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနည်းဗျူဟာများ သူမပေါ်တွင် မအောင်မြင်သည်ကို ဝမ်ယွိ မြင်သောအခါ သူသည် ဇွဲထက်သန်စွာဖြင့် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျီအန်းနင်း ထိုအချိန်က သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မိသားစုတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု သတင်းအချို့ ကြားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူမသည် သူ ထွက်သွားသည်ကိုသာ ဝမ်းသာနေခဲ့ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို စုံစမ်းရန် မတွေးတောခဲ့ပေ။
သူမ မကြာမီ သေဆုံးခဲ့ရသည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပါးနပ်ပြီး ခေါင်းကြည်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းကျမှ ပါးနပ်ပြီး ခေါင်းကြည်ရုံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မိစ္ဆာက သူမထံသို့ လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်လာခဲ့တော့သည်။
---
စနေနေ့တွင် ကျီအန်းနင်း ရှူးချန် (Shu Chen) ထံမှ ဖုန်းဆက်သွယ်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။
သူသည် တက်ကြွနေပြီး အကောင်းပြောချင်နေပုံရသည်– "ငါ့အမေက လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးမှာ သင်္ချာ၊ အထူးသဖြင့် ဂျီဩမေတြီ ညံ့တဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းသူ သမီးလေး ရှိတယ်။ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အားရင် အရင်သွားတွေ့လို့ ရတယ်"
ကျီအန်းနင်း မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကလေးမလေးကို အစမ်းသင်ကြားပေးခဲ့ရာ မိခင်ဖြစ်သူက ဘေးမှ နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူမ ပြန်ခါနီးတွင် မိခင်ဖြစ်သူထံ နောက်မှ အကြောင်းပြန်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ညနေပိုင်းတွင် ကျီအန်းနင်း မပြန်ရသေးမီ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဆက်သွယ်မှု ရရှိခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက် သင်ကြားမည့် အချိန်များကိုပင် အတည်ပြုပြီးဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကော်ဖီဆိုင်တွင် သူမ ရှူးချန်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ရှူးချန် က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်– "ရပါတယ်။ ငါ့အမေက ဖုန်းဆက်ပြီး နင် သင်တာ ကောင်းတယ်လို့ ချီးမွမ်းနေတယ်။ အဲဒီအိမ်က ကလေးမလေးက နင် ပြောတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိပြီး နားလည်လွယ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ နောက်ပြီးတော့..."
ရှူးချန်၏ မိခင် က ပြောခဲ့သည်– "နင် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ကလေးမလေးက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ သူမ သင်တန်းတက်တဲ့အခါ အဒေါ်ဖန် (Aunt Fang) လည်း ဘေးမှာ ရှိနေပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်"
ရှူးချန် က နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်– "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"
ရှူးချန်၏ မိခင်မှာ ခဏမျှ စကားမထွက်နိုင် ဖြစ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်– "ဖခင်ဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိရင် နှောင့်ယှက်မှုတွေ ရှိမှာ စိုးလို့၊ ဒါမှမဟုတ် မိခင်ဖြစ်သူက ထရောင်မှာ စိုးလို့ပါ"
"ရှောင်ယွန်း က ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား?" အတုံးအခဲ လူငယ်လေးက မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ယွန်း က ငယ်သေးတာ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ စိတ်ပုပ်ရှိရင် ကလေးရဲ့ အာရုံကို အမြဲတမ်း လွှဲပြောင်းနိုင်တာပဲ။ နင်ကျတော့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ထက်ပင် အတွေ့အကြုံ နည်းနေသေးတယ်။ နင် အချိန်တွေ အများကြီး ဖြုန်းတီးခဲ့တာပဲ" ရှူးချန်၏ မိခင်မှာ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားသည် အွန်လိုင်း ကမ္ဘာထဲတွင်သာ ဆော့ကစားတတ်ပြီး ဘယ်တော့မှ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ နေထိုင်တော့မှာလဲ?
ရှူးချန် ဖုန်းချလိုက်သော်လည်း ဒီအကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သာမန် ကလေးမလေးတွေမှာ ဒီလို သတိဝိရိယ ရှိကြလို့လား? မရှိပါဘူး မဟုတ်လား? သူက အနည်းငယ် တုံးအသော်လည်း ကျီအန်းနင်း အရွယ် ကလေးမလေးသည် သူ့ထက်ပင် ပိုမို တုံးအပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းသင့်သည် မဟုတ်ပါလား?
သူမ တစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပညာ ရရှိခဲ့လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။
"ဒါ့အပြင်" ရှူးချန် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည် "ငါ့အမေက နင့်အတွက် တခြားမိသားစုတွေကို ရှာပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမမှာ ကလေးရှိတဲ့ မိသားစုတွေ အများကြီး သိတယ်"
ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရှူးချန်၏ မိခင် က ပြောခဲ့သည်– "ငါ သူမနဲ့ မတွေ့ဖူးသေးပေမဲ့ နင့်အဒေါ်က သူမကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းနေတာ၊ သူမမှာ အရည်အချင်းရော စရိုက်ရော ကောင်းပါတယ်လို့ ပြောနေတာ။ ဒါကြောင့် ငါ စိတ်အေးရပါတယ်။ ငါ သူမကို တခြားမိသားစုတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီး နောက်ထပ် ရှိသေးလား ကြည့်ပေးမယ်"
သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျီအန်းနင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူတစ်ယောက်၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ထိုအလုပ်မှ နှုတ်ထွက်ခဲ့ပြီးနောက် ဆိုင်တွင် အတူတူ အလုပ်လုပ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ရှူးချန် ကြားသိရသောအခါ သူမကို ကူညီရန် ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး စိတ်ချရသော အိမ်သင်ဆရာမ အလုပ်အချို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျီအန်းနင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သော မိသားစုအတော်များများမှာ ရှူးချန်၏ မိခင်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အလွန် သဘောကောင်းကြသည်။
ဒါကို ကြားသောအခါ ကျီအန်းနင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ကျေးဇူးပါပဲ။ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ နင့်ကို ထမင်းကျွေးပါရစေ" သူမနှင့် ရှူးချန်သည် ယခင်ဘဝတုန်းကလို မရင်းနှီးကြသေးဘေိး၊ သူမ ဘက်မှ အကူအညီ တောင်းခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသင့်ပေသည်။
ရှူးချန်သည် မူလက "မလိုပါဘူး" ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားများ ထွက်ခါနီးတွင် ကျီအန်းနင်း၏ လှပပြီး တောက်ပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည် "ရတာပေါ့၊ ငါ စောင့်နေမယ်"