စနေနေ့မနက်ခင်းတွင် ဝမ်ယွီ သည် မိမိ၏နေအိမ်၌ ခေါင်းကိုက်လျက် စောစောစီးစီး နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် ညည်းတွားမိခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ နားထင်များကို အနည်းငယ်နှိပ်နယ်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
မနေ့ညက သူအရက်သောက်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူ၏အရက်သောက်နိုင်စွမ်းအရ အရက်နာကျပြီး ခေါင်းကိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူ၏ခေါင်းကိုက်ရခြင်းမှာ တစ်ညလုံး အိပ်မက်များမက်ကာ အိပ်ရေးမဝခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အိပ်မက်ထဲက အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် နိုးလာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့ကြောင်း ရေးတေးတေး မှတ်မိနေသည်။
“နောက်ဘဝဆိုတာသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်……” သူမသည် မျက်ရည်များစီးကျလျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမက ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းနေရတာလဲ။
ဝမ်ယွီ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ မှတ်မိသမျှ တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သော ဂျီအန်းနင်း ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများသာ ဖြစ်သည်။
ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
ဖုန်းမြည်လာသောအခါ ဝမ်ယွီ အနည်းငယ် မိန်းမူးသွားသည်။
“သတိမရသေးဘူးလား?” ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ရေရွတ်သံများနှင့် အကူအညီမဲ့နေပုံ ပေါ်သော အသံမှာ သူ၏ဖေဖေ ဝမ်ကုအန်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရယ်မောလိုက်ကာ ဖေဖေ့ရှေ့တွင် လူကြီးတစ်ဦးမှ ပျော်ပျော်နေတတ်သည့် ကောင်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျင်းရိကာ အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် “ထပြီ၊ ထပြီလေ! ခင်ဗျားတို့ရော ထွက်နှင့်ကြပြီလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကုအန်က “သေချာတာပေါ့၊ အချိန်တောင် နောက်ကျနေပြီ၊ အမြန်လုပ်စမ်းပါ” ဟု ပြောသည်။
ယနေ့တွင် သူသည် ဖေဖေနှင့် ဦးလေးအချို့နောက်သို့ လိုက်ကာ ဂေါက်ရိုက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က ပုဆိုးကို သေချာဝတ်ဆင်ရင်း ဖုန်းကို ပုခုံးနှင့်နားကြားတွင် ညှပ်ကာ “ကျွန်တော့်အမေရော?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကုအန်၏ အသံမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး “မသိဘူး၊ ပစ္စည်းဝယ်ထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မိဘများသည် စကားများရန်ဖြစ်ခြင်း မရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အချစ်ကြီးကြသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဝမ်ယွီ သည် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူသည် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ မိဘများကို မှီခိုနေရတော့သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကောလိပ်တက်ပြီးနောက် သူသည် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်နေခဲ့ကာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှသော မိဘများကြားမှ အေးစက်မှုကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။
မျက်နှာသစ်၍ အိမ်ပြင်ထွက်လိုက်သောအခါ ဆောင်းဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်သည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေပြီး ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်စိုင်တစ်စမျှ မရှိပေ။
ထိုမျက်ရည်ရွှဲနေသော မျက်ဝန်းများသည် အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ်ပင်။
ချွတ်၊ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်ပဲဟာ။ ဘာလို့များ အဲဒါကို စဉ်းစားနေရတာလဲ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တနင်္လာနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ဟေ့၊ ဒီနေ့ ကလပ်က အသစ်ဝင်မယ့်သူတွေကို စပြီး စုဆောင်းတော့မယ်လို့ ကြားတယ်?”
“မင်းတို့ ဘာတွေဝင်ချင်ကြလဲ?”
“ငါ့အမေက အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိလို့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂကို မဖြစ်မနေ ဝင်ခိုင်းတယ်”
“အဲဒီလို တွေးပုံမျိုးက ဘယ်လိုလဲကွ? ငါကတော့ ကို့စ်ပလေး (Cosplay) ကလပ်ကို ဝင်ချင်တာ”
အတန်းဖော်များသည် စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။
စာသင်နှစ်အစ စစ်ရေးပြလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျောင်းက ကျောင်းသားများအား ကျောင်းဝင်းအတွင်း အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးခဲ့သည်။ တရားဝင် ကလပ်ဝင်စုဆောင်းသည့်အပတ်မှာ စက်တင်ဘာလ၏ နောက်ဆုံးပတ်တွင် ဖြစ်သည်။
“ဟေ့၊ ဂျီအန်းနင်း၊ မင်းက ဘယ်ကလပ်ကို ဝင်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ?” ဂျီအန်းနင်း ၏ ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးသည် လှည့်လာကာ ထိုအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း မေးလိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ မုန့်ရှင်းယွီဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ အတန်းမှ အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းစရိတ်ထောက်ပံ့မှုများကို ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့ မလိုအအပ်သော်လည်း သူမ၏မိသားစုမှာလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကြီးမားဆဲဖြစ်ကာ စာကျက်မှတ်မှုတွင် အလွန်ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမသည် အခြားသူများ၏ အတင်းအဖျင်းများကို တစ်ခါမျှ မပြောဖူးသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမ (ဂျီအန်းနင်း) ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် သူမ၏နောက်ကွယ်မှ အတင်းအဖျင်းပြောသူများကိုပင် ဆူညံ့စွာ ဆဲရေးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အတန်းဖော်အများစုအပေါ် ခပ်စိမ်းစိမ်းပင် နေတတ်သော်လည်း မုန့်ရှင်းယွီကိုမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် “ငါတော့ မဝင်ဖြစ်လောက်ဘူး၊ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ ညဘက်ဆို အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရတယ်” ဟု ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။
မုန့်ရှင်းယွီသည် သနားကြင်နာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးစေရန် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်ရန် လိုအပ်သူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုန့်ရှင်းယွီ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမနှင့် မတူပေ။ ဂျီအန်းနင်း မှာ မိသားစုတစ်စုလုံး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တစ်ဦးတည်း ထမ်းပိုးနေရသူဖြစ်ရာ မုန့်ရှင်းယွီက သူမအပေါ် ပို၍ပင် သနားကြင်နာမိသည်။
“ဟေ့၊ မင်း ကျူရှင်ပြပေးရတာမျိုး လုပ်ဖူးလား? ငါ့မှာ ကျူရှင်အလုပ်ရှာလို့ရတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခု ရှိတယ်” မုန့်ရှင်းယွီသည် ထိုအချက်အလက်များကို သူမအား မျှဝေပေးကာ ဝက်ဘ်ဆိုက်အမည်ကိုပါ ပြောပြခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် “ငါ ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်ကို သုံးဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လာအပ်တဲ့သူတွေက အမျိုးမျိုးပဲ၊ ဝက်ဘ်ဆိုက်ဘက်ကလည်း ဘာမှ အာမခံချက်မပေးနိုင်ဘူး။ လုံခြုံရေးအတွက် ကလေးရဲ့ အမေနဲ့ အရင်ပြောထားပြီး မင်းသွားတဲ့အချိန်မှာ သူပါ အနားမှာ ရှိနေဖို့ သေချာလုပ်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်” ဟု သူမအား အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည်။
မုန့်ရှင်းယွီမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး “ဆိုးဆိုးရွားရွား တစ်ခုခု ဖြစ်တတ်လို့လား? ငါ အဲဒီကို နှစ်ခါပဲ သွားဖူးသေးတာ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မုန့်ရှင်းယွီ၏ အမူအရာတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး သူမသည် မည်သည့် ရွံစရာကောင်းသည့် အရာမျိုးနှင့်မှ မကြုံတွေ့ရသေးကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ သူမသည် ကံကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“သတိထားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုးသွမ်းတဲ့လူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲလေ။ ငါတို့လို အရွယ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတွေအတွက် ဘယ်တော့မှ အလွန်အကျွံ သတိထားတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့၊ မင်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်တဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့်မှုတ်ဆေးမျိုးတော့ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော ငရုတ်သီးမှုန့်မှုတ်ဆေးကို ထုတ်ပြကာ မုန့်ရှင်းယွီအား ပြသလိုက်သည်။ “ဒါ ငါ့ဘာသာ လုပ်ထားတာ။ ဆိုင်မှာ ပုလင်းကို နှစ်ယွမ်နဲ့ဝယ်ပြီး ငရုတ်သီးမှုတ်ဆေးကို ကိုယ်တိုင် ပြုတ်ထားတာလေ။”
မုန့်ရှင်းယွီသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ သတိကြီးမားမှုနှင့် သူမ၏ ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာများအပေါ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျူရှင်လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ခဏမျှ စကားပြောဆိုခဲ့ကြပြီး အတန်းမစတင်မီတွင် မုန့်ရှင်းယွီက “မင်း နောက်မှ အတူတူ နေ့လယ်စာ သွားစားမလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ရတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမသည် ရှေ့နားရှိ ဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးလိုက်ကာ “ငါ နေ့လယ်စာအတွက် စောစောထွက်ရမယ်။ ညနေစာအတွက် အစားအသောက် ပို့ပေးရမယ့် အလုပ်လည်း ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောသည်။
နေ့လယ်စာအတွက် မှာယူမှုများ မများပြားဘဲ အလုပ်မရှုပ်လှပါက သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းတွင် မစားဘဲ အိမ်သို့ အပြေးပြန်ကာ အဘွားဖြစ်သူနှင့်အတူ အတူတူစားပြီး စားပြီးပါက နေလှုံရန် ခေါ်ထုတ်သွားတတ်သည်။
အကယ်၍ အဘွားဖြစ်သူက စောစောနိုးထကာ ဗိုက်ဆာတတ်ပြီး ကျောင်းဆင်းသည်အထိ မစောင့်နိုင်ဘဲ မရှိခဲ့ပါက၊ သူမသည် အိမ်သို့ အပြေးပြန်ကာ အဘွားအတွက် နေ့လယ်စာကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးချင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြန်နွှေးထားသော အစားအစာများအစား အမှန်တကယ် ပူပူနွေးနွေးနှင့် လတ်ဆတ်သော အစားအစာများကို ကျွေးချင်ခဲ့ပေမည်။
နေ့လယ်စာ ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်သောအခါ မုန့်ရှင်းယွီသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် စောစောထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကျောပိုးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီး အတန်းဖော်များနှင့်အတူ အစားစားရန် သွားသည့်အခါ အခန်းဖော်များနှင့် ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲမနေနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူမ၏ အခန်းဖော်က “သူ့ကိုများ ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ? သူမက အထူးသဖြင့် မာနကြီးတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား?” ဟု ဆိုသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး?” မုန့်ရှင်းယွီက “ငါ့အမြင်တော့ သူမက အင်မတန် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မာနကြီးတယ်လို့လည်း လုံးဝ မခံစားရပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
သူမ၏ အခန်းဖော်က နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်သွားပြီး “ဒါပေမဲ့ သူမက ငါတို့နဲ့တောင် စကားမပြောဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူမက အများကြီးလည်း လှတယ်။”
“သူမမှာ အချိန်မရှိလို့ပါ” မုန့်ရှင်းယွီက ဂျီအန်းနင်း အတွက် ဝင်ရောက်ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။ “သူမက ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်ရှိတော့ အရမ်းအလုပ်များတယ်။ အတန်းနားချိန်တွေမှာတောင် စာကျက်နေရတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူများနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ အချိန်ရှိမလဲ? ပြီးတော့ သူမက ငါတို့လို ကျောင်းဆောင်မှာ မနေတော့ ငါတို့နဲ့လည်း အဲဒီလောက် မရင်းနှီးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူမကို တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူလို့ ခံစားရတယ်”
“တကယ်လား?” သူမ၏ အခန်းဖော်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရပြီး “ငါ သူမကို လွဲမှားနားလည်မိတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဟေ့၊ ငါလည်း သူမနဲ့ သေချာစကားမပြောဖူးပါဘူး။ အခြားသူတွေဆီကနေ သူမက အရမ်းမာနကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးရုံပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ဘယ်သူ့ဆီက ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာကိုတော့ သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။
ကောလာဟလဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး၊ မူလရင်းမြစ်ပင် မရှိဘဲ လေပြင်းတစ်ိုက်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ လူတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာတတ်သည်။
ကောလာဟလကို စတင်ဖြန့်ဝေခဲ့သူ ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုစကားကို ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ “ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် တစ်ဆင့်စကားဖြင့် ပျံ့နှံ့ခြင်း” ၏ စွမ်းအားမှာ “လူအုပ်ကြီး” နှင့် “စုပုံလာမှု” တို့တွင် တည်ရှိနေပေသည်။
မုန့်ရှင်းယွီ သူမအတွက် ဝင်ပြောပေးနေသည်ကို ဂျီအန်းနင်း လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ရာသီဥတု အနည်းငယ် ပိုအေးလာခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကန်တင်းသို့ လက်ရှည်အကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်လာခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့ အပြေးအလွှား သွားလာရသဖြင့် အနည်းငယ် ပူလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစားအစာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း အခွင့်အရေးယူကာ အပြင်ထည်ကို ချွတ်ပြီး ခါးတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်တိုအင်္ကျီပါးလေးသည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အပ်စပ်နေကာ သွယ်လျသောခါးနှင့် လှပသော ရင်ခေါင်းကို ပေါ်လွင်စေပြီး ကျောင်းသားယောကျားလေးများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် မရှိရှိ ကြည့်ရှုမှုများကို ဆွဲဆောင်လျက် ရှိသည်။
“ဟိုတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ?” ဇောက်ချန်းသည် မျက်စိကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ “ငါ သူမကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ ကျောင်းသားသစ်လား?”
သူ့ဘေးနားရှိ လူများအားလုံးသည် သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်ကြသည်။ အချို့က တီသံပေးကြပြီး အချို့က ခဏမျှ ကြည့်ပြီးမှ “အော်၊ ဟိုမိန်းကလေးကို ပြောတာကိုး!” ဟု သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဇောက်ချန်းသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ သူမကို သိလား?”
“ကျောင်းရဲ့ အွန်လိုင်းဖိုရမ်မှာ သူမရဲ့ ပုံတွေ တင်ထားတယ်လေ” ဟု သူ၏ အဖော်က ပြောသည်။ “နောက်ဆုံးထွက်ထားတဲ့ နာမည်ကြီး ပို့စ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ မင်းတို့ မမြင်လိုက်ဘူးလား? ‘ဆင်းရဲပေမဲ့ လှပသူများ’ တဲ့။”
“ဘာကြီးလဲ အဲဒါ?”
“သူမက ကျောင်းစတင်းစက အဘွားကို ကျောင်းခေါ်လာလို့ သတင်းထွက်ခဲ့တဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူလေ။ သူမကို ကြည့်စမ်း၊ အစားအစာတန်းစီနေတာ မဟုတ်လား? ကြည့်ပါဦး၊ သူမ ဝယ်တာတွေက တော်တော်များတာပဲ။ ငါ ပို့စ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်၊ သူမက မိန်းကလေး ကျောင်းဆောင်တွေဆီ ထမင်းချိုင့်လိုက်ပို့တဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာတဲ့”
ကျောင်းသားယောကျားလေးများ အားလုံး ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် အစားအစာများ အပြည့်ပါသော အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် အခြားပြတင်းပေါက်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်။ ကန်တင်းသည် လူစည်ကားနေပြီး သူမသည် ဟိုဒီပြေးလွှားနေရကာ နှာခေါင်းဖျားတွင် ချွေးစို့နေပြီး ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းစပြုနေသော အရှက်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဇောက်ချန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဂျီအန်းနင်း ထံတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ချိတ်ဆွဲသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ……” သူက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို အလှလေးက ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်နေတာလား?”
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး “ငါ သူမနဲ့ သွားပြီး အိတ်ထဲကလူချင်း မိတ်ဆက်ရမယ်” ဟု ဆိုကာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ကန်တင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာစဉ် သူ၏အကြည့်တို့က အလိုအလျောက်ပင် တစ်ခန်းလုံးကို စကင်ဖတ်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ ကန်တင်းထဲတွင် လူတွေ များပြားလှသဖြင့် ကြည့်ရုံနှင့် ရူးချင်စရာကောင်းသော်လည်း ဝမ်ယွီ သည် လူအုပ်ကြားမှ ဂျီအန်းနင်း ကို တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် အလွန်ပါးလျပြီး လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ကာ လူအုပ်ကြားတွင် ပြေးလွှားနေသော်လည်း စိန်ပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသဖြင့် သူမကို မမြင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ သူမသည် အားနည်းပျော့ညံ့ပုံ ပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယောကျားလေး အများစုထက် ပို၍ပင် ဒဏ်ခံနိုင်ရည် ရှိပေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခြေလှမ်းကို နှေးကွေးလိုက်သည်။
သူက အဝင်ဝနားတွင် ရှိနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ကမူ… သူမ အိတ်နှစ်လုံးကို အပြည့်ဖြည့်ပြီးနေပြီဖြစ်ရာ ဤဘက်သို့ လာနေပုံရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သူ့ကိုမြင်လျှင် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိမ့်မည်၊ သို့သော် သူမသာ မမြင်ခဲ့လျှင်မူ… ကိစ္စမရှိပါ။
ဝမ်ယွီ က ဦးဆောင်ပြီး အစပြုရန် မရည်ရွယ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း ၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် ခေါမာမှုတို့က သူမကို ခဏတာ လျစ်လျူရှုထားသင့်သည်ဟု သူ့ကို ခံစားရစေသည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ သည် ကောင်လေးတစ်ဦး ထရပ်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လူအုပ်ကြားတွင် အလွန်ထင်ရှားနေပြီး သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အိတ်များကို စီစစ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။
ဝမ်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အိတ်နှစ်လုံးကို စီစဉ်ပြီးစီးသွားကာ တစ်ဖက်စီတွင် တစ်လုံးစီ ကိုင်ယူပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာကာ အထွက်ဝဘက်သို့ လျှောက်သွားစပြုသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး သူမ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ပိုမြန်လာသည်။
ထိုကောင်လေးကတော့… ဝမ်ယွီ က သူမ၏ မြင်ကွင်းကွယ်ရာဘက်မှနေ၍ သူမဆီသို့ ထောင့်ဖြတ်သွားနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
သူမကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။
ဒီလို တုံးအတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို အေးစက်စက်ဆက်ဆံပြီး နူးညံ့တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ခဏလောက် လိုက်ဖမ်းသင့်တယ်။ ငွေကြေးရဲ့ စွမ်းအားကို ပြပြီးနောက်မှာတောင် သူမက အရှုံးမပေးသေးရင် သူမကို အချိန်အနည်းငယ် အေးစက်ခါနီးအထိ ပစ်ထားသင့်တယ်။ အပူနဲ့ အအေး အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ပေးခြင်းအားဖြင့် သူမကို ယဉ်ပါးသွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်။
ယခုအချိန်တွင်မူ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။
ဤကဲ့သို့ တွေးတောနေစဉ် ဝမ်ယွီ သည် ဇောက်ချန်းက ဂျီအန်းနင်း ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝင်တိုက်ကာ သူမကို ဆွဲဖမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်ကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အထွက်ဝဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ယွီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မူလက သူ့ကို အမည်တပ်ကာ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစိမ်းဆန်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမကို မြင်မမြင် မသေချာတော့သဖြင့် ဟာနေသော ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးကာ အမြန်ဖြတ်ကျော်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထမင်းသွားပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဘေးဘက်မှ လူတစ်ဦး သူမထံသို့ ပြေးဝင်လာသဖြင့် သူမ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည့်အရာမှာ လက်ထဲမှ အစားအစာများပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအိတ်နှစ်လုံးသာ ဖိတ်စင်သွားပါက သူမသည် နေ့လယ်စာ တစ်နပ်စာလုံးအတွက် အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မည်! သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ တစ်စက္ကန့်မျှ ဖြူစင်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲရှိ အလေးချိန်ကို ထိန်းညှိရန် အမြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမကို ဝင်တိုက်မိသူမှာ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူမကို ထောက်ပံ့ရန် လက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း မလဲကျသွားခဲ့ဘဲ အစားအစာများလည်း ဖိတ်စင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို ကူညီပေးသူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ သူမ၏ ကျောဘက်တွင် ရှိနေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်မှာမူ ရှေ့ဘက်မှနေ၍ သူမ၏ ခါးကို ဝိုက်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
အသံမှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရင်းနှီးနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော ဇောက်ချန်း၏ မျက်နှာသည် ရယ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါတွေအားလုံးက ဇောက်ချန်း တမင်တကာ ဖန်တီးထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။
သူမသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ အဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအတွက် အချိန်ပိုင်းအလုပ်သမားအဖြစ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ်တမ်းတွင် တရားဝင်ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ တရားဝင် အဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်သော်လည်း ကုမ္ပဏီကမူ ကျောက် ကျောက် ၏ မိသားစုပိုင် ဖြစ်နေပေသည်။
သူမကို လှည့်ဖြားခဲ့သော မိန်းကလေးက သူမကို အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ သွေးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဆေးခပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း မှာ ငါးမျိုးစုံ ဒရာဂုံမျိုးစုံရှိရာ NL တွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အစ်မကြီးများ၊ ကြင်နာတတ်သော ကြီးကြပ်ရေးမှူးများနှင့် ကြည့်ရုံနှင့် ကြမ်းတမ်းပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် မိသားစုကို အလွန်ချစ်ပြီး ဇနီးသည်ကို အလေးထားတတ်သော လုံခြုံရေးအစောင့်အရှောက်တို့က… သူမအား အရာများစွာကို သင်ကြားပေးခဲ့ကြပြီး သူမ၏ ပြင်းထန်သော သတိဝီရိယရှိမှုက တစ်ဖက်လူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံအပေါ် သံသယဝင်စေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် သေခြင်းတရားကို ငြိမ်ခံစောင့်နေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် လစ်ဟာချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးက ကျောက် ကျောက် ကို အကြောင်းကြားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ကျောက် ကျောက် သည် သူ၏မိသားစုမှ ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ ဓာတ်လှေကားနှင့် လှေကားထစ်များကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ရာ သူမကို အိမ်ခေါင်မိုးဆီသို့ တက်သွားရန် တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ချော်လဲကာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဝမ်ယွီ သူမအတွက် လက်စားချေပေးသည်အထိ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ…
ဝမ်ယွီ!
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း က ကျောက် ကျောက် ကို ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးဆင်းများ တစ်ရှိန်ထိုး ခန်းခြောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေပြီး ကျောက် ကျောက် ၏ ဝိုးတဝါး ပွေ့ဖက်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ နှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်နဲ့နဲ့ နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။
သူမ၏ အမူအရာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မြစ်ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော လူအုပ်ကြားမှတဆင့် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
အကူအညီတောင်းခံသံ။
အသည်းအသန် အကူအညီတောင်းခံသံ!
ဝမ်ယွီ ၏ နားထဲတွင် ဆူညံနေသော ကန်တင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာနှင့် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူက သူမ အကူအညီတောင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူမကို ဝါးမြိုပစ်ရန် ချောင်းမြောင်းနေသော ကြီးမားသည့် အမှောင်ထုကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အကျပ်ရိုက်မှုကိုပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ!
ကျွန်မကို ကယ်ပါ!
ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားကာ အပ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။