ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို လျစ်လျူရှုကာ သူမကို မျက်နှာလွှဲထားရန် အစက ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်းပင် မစဉ်းစားလိုက်ရဘဲ သူက ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးအချို့ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးသွားကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ သွယ်လျသောလက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။
သူ့လက်က ညှပ်ကဲ့သို့ ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ တည်ငြိမ်သွားစေရန် အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမလက်ထဲမှ အိတ်ကို ယူလိုက်ရင်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ ဖြူရော်နေကာ နဖူးပြင်တွင် ချွေးသီးလေးများ စို့နေလေသည်။ အပူဒဏ်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်စက်ချွေးများ ဖြစ်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်မောင်းပေါ်ရှိ သူ့အားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သော ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုမှာ နေရောင်အောက်ရှိ မိုးမှောင်မည်းကြီးများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရာ မျက်နှာတွင် သွေးအရောင်ပြန်ဝင်လာသည်။ “ရှင်၊ ကျမ အဆင်ပြေပါတယ်၊ လန့်သွားရုံပါပဲ။”
လန့်သွားရုံပဲလား။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး ကျောက်ကျောက် ကို ကြည့်လိုက်ကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဝမ်ယွီ လား” ကျောက်ကျောက် က “ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က သိကြတာလား” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး “ပြီးတော့ ခင်ဗျားက…” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ကျောက် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနေရခက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက အမြန်ပင် မျက်နှာပေးကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အဆင်မပြေသည့် ပြုံးစစဖြင့် “ကျွန်တော်က ကျောက်ကျောက် ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည် - “အော်၊ ရှန့်တုန်းဆေးဝါးကုမ္ပဏီလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်အိမ်က ကုမ္ပဏီပါ” ဟု ကျောက်ကျောက် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဝမ်ယွီ က ကျောက်ကျောက် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က သိကြတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အသက်ရှူသံမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အေးစက်စက်ဖြင့် “မသိပါဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားသည်။
ကျောက်ကျောက် က ပြုံးရင်း တောင်းပန်စကားကို ထပ်ကာထပ်ကာ ဆိုသည် - “တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ထိခိုက်သွားသေးလား။ ဆေးရုံလိုက်ခဲ့ရမလား။”
ဂျီအန်းနင်း က “မလိုပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျောက်ကျောက် က ဆက်ပြောသည် - “ရပါတယ်။ လိုအပ်ရင် အကူအညီတောင်းလို့ရအောင် ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးခဲ့လေ။”
ဂျီအန်းနင်း က ဆက်လက် ငြင်းဆန်လိုက်သည် - “မလိုပါဘူး။”
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း ကျောက်ကျောက် အပေါ် သူမ၏ သဘောထားမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုမှာ လုံးဝအပြည့်အဝပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မူလက သူ့ ဝမ်ယွီ ၏ ငြင်းဆန်မှုကို သူမ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ပို၍ပင် နူးညံ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ဝမ်ယွီ က အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်ကျေနပ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျီအန်းနင်း ကို “ခဏတာ လျစ်လျူရှုထားမည်” ဟူသော ဆန္ဒမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျောက်ကျောက် က ဆက်ပြောရန် ကြံစည်နေသည်ကို မြင်တော့ ဝမ်ယွီ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် - “သူ့မှာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား စိုးရိမ်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ သွားပြီး စားစရာရှိတာ သွားစားတော့။”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူက ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောဘက်သို့ လက်တင်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ ဖက်ထားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ထင်ရှားသော အကာအကွယ်ပေးသည့် အနေအထားကို ပြသနေပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ အေးစက်၍ ဝေးကွာသော သဘောထားက ဝမ်ယွီ ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အခြားမည်သူမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ နေရာမရှိတော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျောက်ကျောက် မှာ ပျင်းရိသွားကာ အနေရခက်စွာဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို ငုံ့ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည် - “ခင်ဗျားက ဒီလောက် ရဲတင်းမှုနည်းမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ တိုက်မိရုံလေးပဲဟာကို၊ ဘာလို့ မျက်နှာတွေ ဒီလောက်ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်း က အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝက ကျောက်ကျောက် သူမကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ တွန်းပို့ခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူမ အဆောက်အဦပေါ်မှ ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးပြီး ထိုကြောက်ရွံ့မှုမှာလည်း အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို ဦးစွာတွေ့ဆုံခဲ့ရပြီးနောက် ကျောက်ကျောက် နှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ဆုံဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ ကျောင်းက အတော်အတန် ကြီးမားသော်လည်း ဤမျှလောက်သာ ကျယ်ဝန်းပေသည်။ ကျောက်ကျောက် အတင့်ပျက်လေ့ရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ သူနှင့် ဆုံတွေ့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ကျောက်ကျောက် နှင့် ဆုံတွေ့ရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏက သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရမှသာ ထိုကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အားလုံးမှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး လွင့်စင်သွားခြင်း မရှိသေးကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ကျောက် မှာ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ခဏတာအတွင်းနှင့်တော့ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးသော သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ “ငါ့ကိုပေး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က အစားအစာပါသည့်အိတ်ကို ကိုင်ထားသောလက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ ကျောကို ထောက်ပံ့ထားသောလက်ဖြင့် အနည်းငယ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ သွားပြောရအောင်၊ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ဦး၊ မျက်နှာတွေ အရမ်းဖြူနေပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမလက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသော သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ပခုံးများမှာ တင်းမာနေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပိုတိုးကာ လျှောက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ ကျောပြင်မှာ ဝမ်ယွီ ၏ လက်ဝါးပြင်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဆောင်းဦးရာသီ နေ့လယ်ခင်းနေရောင်ခြည်မှာ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကို စိတ်အေးချမ်းမှု ဖြစ်စေသည်။ အပြာရောင်ကောင်းကင်နှင့် ဖြူစင်သော နေရောင်ခြည်၊ ကျယ်ပြောတောက်ပသော ကမ္ဘာကြီးတို့က အနီရောင်မီးများနှင့် အရက်သေစာတို့ ကိန်းအောင်းနေသော ညဉ့်နက်ပိုင်း၏ မှိုင်းညို့ညို့မြင်ကွင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လူတို့ကို အမြဲတမ်း ပိုမို လုံခြုံစိတ်ချရမှု ခံစားရစေသည်။
“အဲ့ဒီလူကို သိလို့လား” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်သည်။
“သိတယ်လို့တော့ ပြောလို့ရမယ်ထင်တယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲ့လောက်တော့ ရင်းနှီးတာမဟုတ်ဘူး။”
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ထပ်မံဆန့်ထုတ်ကာ “ငါ့ကိုပေးတော့၊ မြန်မြန်သွားပို့ရဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က အိတ်ကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဆိုသည်။ “ရှင်လည်း သွားစားတော့။”
စားသောက်ဆိုင်မှ မိန်းကလေးဆောင်အထိ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်၌ အမျိုးမျိုးသော အသင်းအဖွဲ့များက ပြခန်းစင်များ ထောင်ထားကြသည်။ အသင်းခေါင်းဆောင်များက အော်ဟစ်စည်းရုံးနေကြပြီး လက်ကမ်းစာစောင်များ ဖြန့်ဝေကာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသရင်း အသစ်ဝင်ရောက်မည့်သူများကို စုဆောင်းနေကြသည်။ ကျောင်းစတက်လာကြသည့် ပထမနှစ်ကျောင်းသားကျောင်းသူများမှာ စကားတွေပြောဆိုကာ သိလိုစိတ်နှင့် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေကြပြီး ဤပြခန်းတစ်ခန်းကို ဝင်ကြည့်လိုက်၊ ဟိုပြခန်းတစ်ခန်းကို သွားကြည့်လိုက်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်အရိပ်အယောင် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက ကျောက်ကျောက် ကို မသိပါဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယွီ က လုံးဝမယုံကြည်ပေ။ သေးငယ်သော တိုက်မိမှုလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရှိရတာလဲ။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာမှာ ထိုခဏ၌ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်မိလို့မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ကျောက် ၏ မျက်နှာကို အထင်းသား မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က အကျင့်ပါနေကျအတိုင်း စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စုပ်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ယောက်ယောက်က လျှောက်လာပြီး “ဒီမှာ ဆေးလိပ်သောက်လို့မရဘူး၊ ကျောင်းသား” ဟု ပြောလာသည်။
ဝမ်ယွီ က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စီးကရက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
သူက ဂျီအန်းနင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသည်။ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည့် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ခဏမျှ နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လှည့်ထွက်လာကာ မိန်းကလေးဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ မှာယူထားသည်များကို သွားပို့ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် မိန်းကလေးဆောင်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ ချက်ချင်းမသွားဘဲ အောက်ထပ်ရှိ ကျောက် ခုံတန်းလေးတစ်ခုတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပေါင်ပေါ်တင်ရင်း မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များမှာ ယခုတိုင် တုန်ရီနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျောက်ကျောက် ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က သူမ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြေလျော့သွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာကာ လူသတ်ချင်သည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သာ၍သာ ကျောက်ကျောက် ကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ။
ဝမ်ယွီ က အတိတ်ဘဝတုန်းက သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြခဲ့ပြီးသားဖြစ်ကာ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ သူသာဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သည့်ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူမရှေ့တွင် ဖိနပ်တစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည်။
မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ က သူ့လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်လျက် သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤထောင့်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဝမ်ယွီ မှာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရှေ့က ဧရာမလူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု သူက မေးရင်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ကျောင်းဆောင်ဘက်မှ လမ်းဖြတ်ကူးလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူမ ကျောက် ခုံပေါ်တွင် ကြောင်အန်းအန်း ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် စကားစမြည်မပြောမီ သူက သူမကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်း ဘာလို့ မစားရသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာတော့ သူ အစားစားပြီးကာစနဲ့ လျှောက်လာနိုင်စရာ မရှိပေ။
ဂျီအန်းနင်း က ထိုလူငယ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း သူမအတွက် သေဒဏ်ပေးခံခဲ့ရပုံများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ သူ့ဘဝက တိုတောင်းလှပြီး သူမ၏ ရင်လည်း ပျော့ပြောင်းသွားရကာ အသံဇာတ်မှာ သဘာဝအလျောက် နူးညံ့သွားတော့သည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး ယနေ့ ဂျီအန်းနင်း ၏ အသံနေအသံထားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမကို “ခင်ဗျား ကျောက်ကျောက် နဲ့ အရင်တုန်းက ဘာပတ်သက်မှုမှ ရှိခဲ့ဖူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တုန်ရီသွားကာ “မရှိပါဘူး” ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ မျက်နှာပေးကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ “ငါ တစ်ခုခု သတိရသွားလို့၊ သူ့နဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ လာပြောတာ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ဆက်ပြောသည် - “ငါ သူ့ကို သေချာတော့ မသိပါဘူး၊ ဒါက ကြားဖြတ်သတင်းပေါ့။ သူက ငါ့လိုပဲ တတိယနှစ်ရောက်ရမယ့်လူလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယနှစ်တုန်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အဓမ္မပြုကျင့်ဖို့ ကြိုးစားမှုနဲ့ ပြဿနာတက်ဖူးလို့ တစ်နှစ်နားလိုက်ရတာ၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်လည်း ဒုတိယနှစ်မှာပဲ ရှိသေးတာ။”
ဒါက တကယ်ကိုပဲ… ကျောက်ကျောက် လုပ်တတ်မယ့် အလုပ်မျိုးပါပဲ။
“နားလည်ပါပြီ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဆိုသည် - “သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
သူမက ဆက်ပြောသည် - “ကျမက အချိန်ပိုင်းအလုပ်နဲ့ အလုပ်များနေတာ၊ သူ့အတွက် အချိန်မပေးနိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျမမှာ ဒါလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင့်အနေနဲ့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”
သူမက သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဖြန်းဆေးပုလင်းငယ်လေး တစ်ဘူးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ” ဝမ်ယွီ က သူမလက်ထဲမှ ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငရုတ်သီးအရည်လေ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးရင်း “ကျမဘာသာ လုပ်ထားတာ” ဟု ဆိုသည်။
“ဟက်” ဟု ဝမ်ယွီ လည်း ရယ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ချောမောကြောင်း အမြဲတမ်း သိထားခဲ့သည်။ သို့သော် အတိတ်ဘဝတုန်းက သူက သူမကို ပြဿနာများစွာ ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့ကို တွေးမိတိုင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်ရကာ သူ့မျက်နှာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိရာ သူ၏ နှာတံမှာ မြင့်မား၍ ဖြောင့်စင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းပါးတို့နှင့်အတူ ချောမောခန့်ညားကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အထူးသဖြင့် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော သူ့မျက်ဝန်းအစုံမှာ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပြောင်နေကာ လူကို ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ခုခု ရှင်းပြလိုသည့်ဟန်ဖြင့် “ကျမက တခြားသူတွေကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ NL မှာ အချိန်ပိုင်းလုပ်တယ်၊ ကိုယ့်ရေဗူးနဲ့ကိုပဲ သောက်တယ်။ ကျမရဲ့ ရေဗူးမှာ အမှတ်အသားတွေ ရှိတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က လာကိုင်ရင်တောင် ကျမ သိနိုင်တယ်…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒါကြောင့် ကျမအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်၊ တစ်သက်လုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေထိုင်ပါ။
သူမဟာ ဘယ်လိုအရာမျိုးတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ဒီလောက်တောင် သတိကြီးနေရတာပါလိမ့်။
ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေကို မပြောနဲ့ဦး၊ တတိယနှစ်နဲ့ စတုတ္ထနှစ်က မိန်းကလေးအများစုတောင်မှ ဒီလောက်အထိ အထင်မကြီးဘဲ ရိုးအလွယ်တကူ ရှိနေကြတုန်းပင်။ သူတို့မှာ တခြားသူတွေအပေါ် ကာကွယ်ခုခံစိတ် မရှိကြပေ။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စွဲမြဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ခဏကြာတော့ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - “ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျားက တော်သားပဲ။”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူက ထိုဖြန်းဆေးပုလင်းငယ်လေးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးနေပြီး သူ့လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို အပြည့်အဝ သုံးစက္ကန့်တိုင်တိုင် ထိတွေ့နေခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ဘက်ကို သူမ တွေးမိနေချိန်မှာပင် သူ့ရဲ့ လူဆိုးဆန်တဲ့ဘက်က ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ချက်ချင်းပင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဒီလောက်ထူထဲတဲ့ မျက်နှာပိုင်ရှင်ကတော့ သဘာဝအလျောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ငြိမ်နေပေလိမ့်မည်။
ဂျီအန်းနင်း က ငရုတ်သီးဖြန်းဆေးပုလင်းကို အိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ လျှောက်ထွက်သွားတော့သည်။
“နေ့လယ်စာ အတူတူစားကြရအောင်” ဟု ဝမ်ယွီ က အနောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ဘာသာ စားလိုက်တော့” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုရင်း ခြေလှမ်းများကို အမြန်တင်ကာ သူ့ကို နောက်တွင်ထားခဲ့လိုက်သည်။
အသင်းကော်မတီဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ရသည်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းလှပေသည်။ အခြားသူများ နေ့လယ်စာ စားနေကြချိန်တွင် သူတို့က သက်ဆိုင်ရာပြခန်းများရှေ့တွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို အားကြိုးမာန်တက် ရောင်းချနေကြရသည်။ [၁]
“ကျောင်းသား၊ တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းကို လာကြည့်ပါဦး၊ ကျနော်တို့မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ၊ နည်းပြတွေနဲ့ အမျိုးမျိုးသော အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရှိပါတယ်” ဟု ချန်ဟောင် က ပထမနှစ်ကျောင်းသားကောင်လေး အချို့အား လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည် - “ခင်ဗျားတို့ တကယ်ယောကျာ်းပီသတယ်ဆိုရင် လက်သီးပညာ လာသင်ကြပါ! တိုက်ကွန်ဒိုလို ပြသမှုတွေ၊ ရိုးရာသိုင်းကွက်တွေ မရှိပါဘူး၊ လက်သီးပညာ စစ်စစ်နဲ့ တကယ့်တိုက်ခိုက်မှုတွေပဲ ရှိပါတယ်!”
သူတို့ဘေးနားရှိ တိုက်ကွန်ဒိုအသင်းက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးက မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ကြသည် - “ကြော်ငြာချင်ရင် ကြော်ငြာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ကိုတော့ မထိခိုက်စေနဲ့ပေါ့!”
“ပါးစပ်ချော်သွားလို့ပါ၊ ပါးစပ်ချော်သွားလို့ပါ။ မဒမ်လှလှလေးတွေ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ” ဟု ချန်ဟောင် က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကျောင်းသားကောင်လေးများဘက်သို့ လှည့်ကာ “ခင်ဗျားတို့သာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အစစ်အမှန် ခံစားချင်တယ်ဆိုရင် လက်သီးပညာကမှ တကယ်ဖြစ်မှာ၊ တခြားဟာတွေက မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းတွင် သန်မာသည့် ယောကျာ်းလေးအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး တိုက်ကွန်ဒိုအသင်းတွင်မူ အမျိုးသမီး ကော်မတီဝင် အများအပြား ရှိနေသည်။ လူငယ်ပထမနှစ်ကျောင်းသားအချို့မှာ ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် မရှိကြဘဲ သိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ယောကျာ်းလေးတွေက တကယ်ချောတာပဲ ဟူသော အကြီးမလေးများ၏ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောဆိုမှုများနှင့် ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကိုပင် မသိတော့ဘဲ သွားချင်ရာသွားကြတော့သည်။
“တောက်” ဟု ချန်ဟောင် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူက ဂရုမစိုက်သော်လည်း အသင်းဥက္ကဋ္ဌကိုယ်တိုင်က အသင်းအတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မူလက တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးကို စစ်မှန်စွာ စိတ်ဝင်စားပြီး ရေရှည်လေ့ကျင့်ရန် ခိုင်မာသောဇွဲလုံ့လ ရှိသူများကိုသာ ဝင်ခွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် အလွယ်တကူ လှည့်ဖြားခံရကာ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကိုပင် မသိကြသူများမှာမူ လိုရာဆီသို့ သွားနိုင်ကြပေသည်။
သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် မိန်းကလေးတစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းပြခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ကြော်ငြာလက်ကမ်းစာစောင်ကို အာရုံစိုက်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချန်ဟောင် က သူမကို မှတ်မိသွားသည်။ ဒါ ဟိုတစ်ခါ အဘွားဖြစ်သူကို ကျောင်းအထိ ကျောပိုးပြီး ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အလှလေး မဟုတ်လား။