ချန်ဟောင် လှည့်လာတဲ့အခါ ဂျီအန်းနင်း က ဒီအကြီးတန်းကျောင်းသားကို တစ်စုံတစ်ရာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ခဏတာ အမှတ်မရနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမက “အကြီးတန်းကျောင်းသား၊ ကိုယ်ခံပညာကလပ်က ကျောင်းသူတွေကို လက်ခံလားဟင်” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
သာမန်ဆိုရင် ချန်ဟောင် က သူ့ဆန္ဒအတိုင်းသာဆိုရင် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး “လက်ခံတာပေါ့၊ တခြားသူတွေကို မလိုချင်ရင်တောင် မင်းကိုတော့ လိုချင်ပါတယ်ကွာ” လို့ ပြောလိုက်မှာ အသေအချာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူက ဒုဥက္ကဋ္ဌသာဖြစ်ပြီး ကလပ်မှာက ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးတည်းသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌက သူတို့ ပထမနှစ်တုန်းက ကလပ်စတင်တည်ထောင်ချိန်က ကျောင်းသူတွေကို လက်ခံခဲ့ဖူးပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီကျောင်းသူတွေအားလုံးက လေ့ကျင့်ခန်းရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို မခံနိုင်လို့ ငိုကြယိုကြနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ထုတ်ပယ်တာကို ခံခဲ့ကြရပါတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဥက္ကဋ္ဌက ကျောင်းသူတွေကို ထပ်မံလက်ခံဖို့ ခွင့်မပြုတော့ပါဘူး။
“အဟမ်း၊ ငါတို့ကလပ်ကလေ…” ချန်ဟောင် က နောင်တရနေတဲ့အမူအရာနဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကို ငြင်းတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာ သူ့အကြည့်တွေက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ကျောဘက် မလှမ်းမကမ်းမှာ ဝမ်ယွီ ပေးနေတဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်ဆီကို ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားပါတော့တယ်။
ချန်ဟောင် က စကားအလှည့်အပြောင်းလုပ်လိုက်ပြီး “လက်ခံတာပေါ့၊ ညီမလေးက စာရင်းသွင်းချင်လို့လား။ လာ၊ လာ၊ ကိုယ်ဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က လေ့ကျင့်မယ့် အချိန်ဇယားကို ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
“နေ့တိုင်း ဖွင့်ပါတယ်။ စည်းမျဉ်းအရတော့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တွေက တစ်ပတ်ကို သုံးကြိမ်ထက်မနည်း၊ သာမန်အဖွဲ့ဝင်တွေက တစ်ပတ်ကို နှစ်ကြိမ်ထက်မနည်း တက်ရောက်ရမယ်။ အဟမ်း…” ချန်ဟောင် က ဝမ်ယွီ ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း အတွက် အထူးစည်းကမ်းချက်တစ်ခုကို အမြန်ထည့်ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “သင်တန်းသားအဖွဲ့ဝင်တွေအတွက်တော့ အချိန်ညှိလို့ရပါတယ်” လို့ပါပဲ။
ဂျီအန်းနင်း က အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ပါတယ်။
သူမကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေတာကတော့ ချန်ဟောင် ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့ ခုနက အော်ပြောခဲ့တဲ့ “တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး” ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သံစူးစူးတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အုတ်ခဲတွေပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထဲရှိတာကို လက်နက်အဖြစ် ကောက်ကိုင်ပြီး တကယ့်တိုက်ခိုက်ရေးတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူပါ။ သူမအနေနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို အလွန်အကျွံ ထိခိုက်နာကျင်စေမိမလားဆိုတာကို စဉ်းစားချိန်တောင် မရှိခဲ့ဘဲ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ့်မှာ အင်အားမရှိ၊ အမြန်နှုန်းမပြည့်စုံခဲ့တာကိုသာ တသသနဲ့ စိတ်နာခဲ့မိတာပါ။
ဂျီအန်းနင်း က တကယ့်တိုက်ခိုက်ရေးဆိုတာ အားကစားနဲ့ မတူဘဲ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရတာ မလွဲမသွေဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက ဂျီအန်းနင်း ဟာ သူမကိုယ်သူမ သတိကြီးကြီးထားတယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့ပေမဲ့ သတိထားရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်ပါဘူး။ သူမက နည်းနည်း ပိုသန်မာလာချင်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိချင်ခဲ့ပါတယ်။
“ကျွန်မက တစ်ပတ်ကို တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ လေ့ကျင့်နိုင်မယ် ထင်တယ်” လို့ သူမက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။” ချန်ဟောင် က ဝမ်ယွီ ရဲ့ အရိပ်အမြွက်ပြမှုကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူဆိုလိုချင်တာကို နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ဒီကောင်မလေးကို ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ပတ်ကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခု သူမက သူ့အလိုလို ရောက်လာတာဆိုတော့ လက်ခံထားကိုရမှာပါ။
ထိုစဉ် ဂျီအန်းနင်း က စာရင်းသွင်းပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
“ဒီည လာဦးမှာလား” ချန်ဟောင် က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
“လာနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တနင်္လာနေ့တွေမှာပဲ လေ့ကျင့်ရေးကို ပါဝင်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေလားဟင်” လို့ ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေတာပေါ့” ချန်ဟောင် က ဝမ်ယွီ ရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဟောင် က ပြုံးစိစိနဲ့ လျှောက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ထံမှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားချင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ စာရင်းသွင်းပုံစံကို ထောင်ပြလိုက်ကာ “ဘယ်လိုလဲ အစ်ကိုဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဆုကြေးငွေ ပေးသင့်ပြီမလား” ဟု ပြောပါတော့သည်။
ဝမ်ယွီ က ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ကိုယ်ခံပညာကလပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ပါတယ်။ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က ဝမ်ယွီ ကျောင်းဝင်လာပြီး ကလပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ချိန်အထိ ကိုယ်ခံပညာကလပ် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကလပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ငွေကြေးစိုက်ထုတ် တည်ထောင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ချန်ဟောင် က ဒုဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး ကျောင်းမှာ ဝမ်ယွီ နဲ့ အမြဲတမ်း အတူတွဲသွားတွဲလာ လုပ်နေတတ်သူပါ။ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးသော်လည်း ဝမ်ယွီ ကို ရှောင်ရှားတတ်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ဂရုမစိုက်တတ်တာကြောင့် ချန်ဟောင် ကို ပထမတော့ မမှတ်မိခဲ့ပါဘူး။
ဝမ်ယွီ က စာရင်းသွင်းပုံစံကို ယူပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် “ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနှစ်အတွက် ပရိုတင်းမှုန့်တွေတော့ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ချန်ဟောင် က အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်ယွီ က မော့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဂျီအန်းနင်း က စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကို မသွားဘဲ ကျောင်းပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ နေ့လယ်စာ မစားဘဲ ရှောင်နေတာလားလို့ တွေးမိသွားပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “အင်း၊ ငါတို့ကျောင်းပေါက်ဝမှာလေ။ ရောက်ပြီလား၊ ဘယ်နားမှာလဲ… အော်၊ ကိုယ့်ကို မြင်ပြီ!” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်နေရာရာကို လက်ပြတာကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် သူမဆီကို ပြေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“…ဒီမှာလေ။” ဝမ်ယွီ က စာရင်းသွင်းပုံစံကို ချန်ဟောင် လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ရှုချန်နဲ့ နေ့လယ်စာ အတူစားဖို့ ချိန်းဆိုထားခဲ့တာပါ။
သူမက အလုပ်တွေနဲ့ အမြဲရှုပ်နေတာကြောင့် ရှုချန်ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ကတော့ လုပ်ငန်းခွင် အားလပ်ချိန်တွေမှာပါပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကဖေးဆိုင်က ဟွာဒါတက္ကသိုလ် တက္ကသိုလ်နဲ့ မဝေးလှတာကြောင့် ရှုချန် ကားနဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း မောင်းလာနိုင်ပါတယ်။
သူ့ကားကို ဟွာတက္ကသိုလ် ရဲ့ ကျောင်းပြင်ဘက် လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။ မော့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဂျီအန်းနင်း သူ့ဆီကို ပြေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က နေ့လယ်စာ ပို့ပေးတာတွေ လုပ်ပြီးစဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုက ပူပြင်းတာကြောင့် သူမရဲ့ လက်ရှည်ဂျာကင်ကို ခါးမှာစည်းထားကာ ကြပ်ပ်ရပ်ရပ် လက်တိုအင်္ကျီတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေတဲ့ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ လက်မောင်းတွေက ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို တောက်ပလွန်းနေပြီး အပြုံးကလည်း လှပဝေဆာနေပါတယ်။
အိုတာကု (anime ဝါသနာရှင်) တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှုချန်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ရုတ်တရက် တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ ကတော့ ကြောင်အသွားခဲ့ပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရတဲ့အချိန်ကစပြီး ယခုအချိန်အထိ ဂျီအန်းနင်း တစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး လှလှပပ ပြုံးပြခဲ့ဖူးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာကို သူ ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက အေးစက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမက ဒီလိုမျိုးတောင် ပြုံးတတ်သေးတာကိုး။
“ဒီမှာ ဟူနန်ဟင်းလျာတွေ၊ စီချွမ်းဟင်းလျာတွေနဲ့ တရုတ်ပြည်မြောက်ပိုင်း ဟင်းလျာတွေ ရှိတယ်” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ရှုချန်ကို အပြုံးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဘာစားချင်လဲဟင်”
ဒီနေ့တော့ ဂျီအန်းနင်း က ကျွေးမွေးမယ်လို့ သဘောတူထားကြတာဖြစ်ပြီး ရှုချန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် “မြောက်ပိုင်းဟင်းလျာတွေပေါ့” လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းဟင်းလျာတွေက ဈေးနှုန်းသက်သာပြီး ပမာဏလည်း များပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မိသားစု အခြေအနေ အတိအကျကို သူ ကောင်းကောင်းမသိပေမဲ့ သူမ အလုပ်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ကိုင်နေရတာကို မြင်တွေ့ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေက အတော်လေး ကျပ်တည်းနေမယ်ဆိုတာကို ရှုချန် သိရှိနားလည်ထားပါတယ်။ တကယ်တော့ သူက ဂျီအန်းနင်း ကို ထမင်းမဖိတ်ကျွေးသင့်ပေမဲ့ သူမက သူဖိတ်ကျွေးသမျှ အကြိမ်တိုင်းကို ငြင်းဆန်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျူရှင်အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့လို့သာ မဟုတ်ရင် ဂျီအန်းနင်း မှာ သူ့နဲ့အတူ ထမင်းစားရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရှုချန်က ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်ခဲ့ပေမဲ့ အေးအေးလူလူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ အလိုလိုရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ရှုချန်နဲ့ ဂျီအန်းနင်း တို့ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ဝမ်ယွီ က သူတို့စားပွဲဆီကို လက်ကို အိတ်ထဲထည့်လျက်၊ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရောက်လာပြီး “အော်၊ ခင်ဗျားတို့လည်း ရောက်နေကြတာပဲလား” လို့ ပြောလာပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း: “…”
ရှုချန်: “…”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးခင်မှာပဲ အဲဒီ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်က နှုတ်ခမ်းတစ်ချက်တွန့်ကာ အခမ်းအနားမရှိဘဲ “ကောင်းတာပေါ့၊ အတူတူစားကြတာပေါ့။ ဟိုကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောပြနေရတာနဲ့ နောက်ကျသွားလို့ ကျွန်တော်တောင် မစားရသေးဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ တောင်းမနေဘဲ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဘေးက ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ပါပြီ။
ရှုချန်မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ “အန်းနင်း၊ ဒီလူက…” လို့ မေးလိုက်ရပါတော့တယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမရဲ့ရင်ထဲကနေ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။ ဝမ်ယွီ ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ သူက မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်ပြီး အမြဲတမ်း စိတ်ဆန္ဒရှိသလို လုပ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက လူတွေရဲ့ ဝေဖန်ပြောဆိုမှုတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်ချင်သလို လုပ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အပြုအမူတွေသာ မရှိခဲ့ပါက သူမအနေနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ လက်ညှိုးထိုးတာနဲ့ ငွေနောက်လိုက်လို့ အသရေဖျက်ခံရတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဒီဗျာက ကျောင်းက အကြီးတန်းကျောင်းသား ဝမ်ယွီ ပါ” လို့ သူမအနေနဲ့ နှစ်ဦးသားကို အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရပါတော့တယ်၊ “ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့ ကဖေးဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာ ရှုချန်ပါ။”
အဟမ်း၊ သူက သူမ အလုပ်လုပ်တဲ့ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုး။ ဝမ်ယွီ က သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တဲ့ အမူအရာက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ရပ်တန့်သွားစေမတတ် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ဝမ်ယွီ က ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်သူဖြစ်ပြီး အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမအပေါ် သူ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို လူအများရှေ့မှာ ထုတ်ဖော်ကြေညာခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူမကို လိုက်ပျိုဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် သူမနဲ့ အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးတဲ့အပြုအမူတွေ ပြုမူတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရှုချန်ဆိုရင်လည်း အတိတ်ဘဝတုန်းက သူ့ရဲ့လက်ချက်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသူပါ။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီ က သူမကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ကဖေးဆိုင်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူမရဲ့နောက်ကွယ်မှာ မကောင်းတဲ့ကြံစည်မှုတွေ လုပ်နေတဲ့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလူနှစ်ယောက် မျက်နှာတွေ ဖူးယောင်သွားအောင် အရိုက်ခံရတဲ့အချိန်မှာ ရှုချန်ရဲ့ဆိုင်ပါ ထိခိုက်ပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်။ ဆိုင်ထဲက သေသေချာချာ တန်ဖိုးထားပြင်ဆင်ထားတဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ချစ်လှစွာသော ရုပ်တုတွေအားလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
မှန်ပါတယ်၊ ဝမ်ယွီ က ရှုချန်ရဲ့ စီးပွားရေးဆုံးရှုံးမှုအတွက် လုံလောက်တဲ့ လျော်ကြေးငွေကို ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရှုချန်က ဝမ်ယွီ ကို အမြဲတမ်း သတိထားရှောင်ရှားခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သူ ဆိုင်ကို တမင်သက်သက် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ အမြဲတမ်း တွေးထင်ခဲ့ပေမဲ့ သက်သေပြစရာ လမ်းစ မရှိခဲ့ပါဘူး။
အခုတော့ ဝမ်ယွီ က သူ့ရဲ့မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်တာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်း ခုန်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမ အမှတ်တမဲ့နဲ့ပဲ သူ့ကို ရှင်းပြမိသွားပါတယ်၊ “ရှုချန်က ကျွန်မအတွက် ကျူရှင်အလုပ် ရှာပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒါက သူအတွက် အတော်လေး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့လို့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်လို့ပါ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ပြောပုံဆိုပုံက ဝမ်ယွီ နဲ့ သူမကိုယ်သူမက တစ်ဖက်တည်း၊ ရှုချန်ကတော့ တခြားတစ်ဖက်မှာ ရှိနေသလို ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို သူမ မသိလိုက်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ရော ရှုချန်ပါ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားပြီး ရှုချန်ဘက်ကို လက်ဆွဲဖို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လေသံအတိုင်း သူမရဲ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပါတယ်။
သူက ဂျီအန်းနင်း အတွက် အလွန်အရေးပါတဲ့သူ တစ်ယောက်လိုမျိုး လုပ်ပြနေခဲ့တာပါ။
ရှုချန်က အိုတာကုတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နည်းနည်း ထိုင်းမှိုင်းတယ်ဆိုရင်တောင်မှ သူကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း ထက်မြက်အကဲခတ်တတ်ပါတယ်။ ဝမ်ယွီ က တစ်မီတာရှစ်ဆယ်ကျော်တဲ့ အရပ်အမောင်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ သဘာဝအတိုင်း လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဂျီအန်းနင်း အပေါ်မှာလည်း အင်မတန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး အာဏာဆန်ဆန် အမူအရာမျိုးကို ပြသခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဂျီအန်းနင်း ကလည်း ဒီလိုအမူအရာမျိုးကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံပေးထားခဲ့ပါတယ်။
ရှုချန်မှာ အပယ်ခံဖြစ်နေရတဲ့ ခံစားချက်ကို သည်းခံရင်း ဝမ်ယွီ နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရုံမှလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဂျီအန်းနင်း က ရှုချန်နဲ့ ဝမ်ယွီ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေတာကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာတွေ နီရဲလာကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရ ခက်ခဲနေသလို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဂျီအန်းနင်း က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ဝမ်ယွီ ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုပ်လိုက်ကာ “ဟေ့လူ၊ ဟင်းတွေ မှာကြစို့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှုချန်ရဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ အတုအယောင် ယဉ်ကျေးပြုံးနဲ့ “ဧည့်သည်တော်ကိုပဲ ဟင်းမှာခွင့်ပြုပါ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှုချန်က သူကြိုက်တဲ့မိန်းကလေးရှေ့မှာ အရှက်မကွဲချင်တာကြောင့် သူ့လက်မှာ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း “ကျွန်တော်က ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်၊ အန်းနင်းပဲ မှာလိုက်ပါ” လို့ သာမန်အတိုင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း စာရင်းစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဝမ်ယွီ က သူမဆီကနေ ယူလိုက်ပြီး “ကိုယ်ပဲ မှာလိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ကျောင်းကန်တင်းမှာ စားတဲ့အခါမျိုးမှာတောင်မှ ဈေးပေါတဲ့ သတ်သတ်လွတ်ဟင်းတွေကိုပဲ မှာပြီး အလကားပေးတဲ့ အမဲရည်ကိုသာ သောက်တတ်သူပါ။ ဟင်းပွဲတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကြောင့် စိတ်မပူချင်လို့ပါပဲ။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ တာဝန်ကို ဝင်ယူပြီး ဟင်းပွဲအချို့ကို မှာလိုက်ပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ မှာလိုက်တဲ့ဟင်းပွဲတွေကို နားထောင်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ ဘတ်ဂျက်ကို အများကြီး ကျော်လွန်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ဝမ်ယွီ က ဘဝနှစ်ဘဝလုံးအတွက် သူမရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့ ကြယ်တာရာကြီး ဖြစ်နေပုံပါပဲ။
ဒီစားပွဲကိုတော့ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ လုံးဝ ပြောလို့မရပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ယွီ က စကားစမြည်ပြောဆိုရာမှာ အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထားနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ဗဟုသုတနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ရွယ်တူချင်းတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ ရှုချန်ကတော့ ပိုပြီး ရိုးအပိတ်ဆန်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးသူဖြစ်တာကြောင့် စကားပြောတိုင်းမှာ ဝမ်ယွီ ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကိုပဲ လိုက်နေရရှာပါတယ်။ ဒီစားပွဲအပြီးမှာတော့ ဝမ်ယွီ က ရှုချန်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး ဂရုစိုက်စရာတောင် မလိုဘူးလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူက ရှုချန်နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တောင် လဲလှယ်ခဲ့ပါသေးတယ်။
အမှန်တရားကတော့ ဒါဟာ ပျော်စရာလည်း မကောင်းပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှုချန်အတွက်တော့ ပိုလို့တောင် ဆိုးပါတယ်။ သူက တစ်စားပွဲလုံး ဝမ်ယွီ ဆီကနေ ဖိအားတွေကို ခံစားနေခဲ့ရပါတယ်။ ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှုချန်က ဂျီအန်းနင်း ကို ဆက်လက်ပျိုးထောင်ဖို့ အတိတ်ဘဝကထက်ကို ပိုပြီး စောစောစီးစီးနဲ့ လက်လျှော့သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
လူတိုင်း စားသောက်ပြီးသွားကြတာကို မြင်တော့ ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းဖို့ ဝိတ်တာကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲက ပလပ်စတစ် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ဖို့ လက်ထည့်လိုက်ပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ရဲ့ လက်က သူမကို တားဆီးလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ က ဝိတ်တာကို သူ့ရဲ့ကတ်ပြားကို အမြန်ပေးလိုက်ပြီး “ငါ ရှင်းလိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါပြီ။
ဂျီအန်းနင်း က နည်းနည်း ရုန်းကန်ကြည့်သေးပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ရဲ့ လက်က ညှပ်ခีတ္တရာလို ခိုင်မာနေတာကြောင့် သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ရှုချန်က ခုနက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ချိန်တုန်းက ဘာကြောင့် သွားကြိတ်ပြီး နာကျင်လို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ရလဲဆိုတာကို အခုမှပဲ နားလည်နိုင်တော့ပါတယ်။
“ကျွန်မ ဖိတ်ကျွေးတာပါ” လို့ ဂျီအန်းနင်း က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကိုယ်သိပါတယ်” ဝမ်ယွီ က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ “ဘာလို့ ကိုယ်နဲ့ လုနေတာလဲကွာ၊ ကြည့်ရတာ သိပ်မလှဘူးနော်။”
သူ့ရဲ့ပြောပုံက သူနဲ့ ဂျီအန်းနင်း တို့ဟာ အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတွေလို ဖြစ်နေပြီး အနည်းဆုံးတော့ ရှုချန်ကို အဲဒီလို မှားယွင်းတဲ့ အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေကို ကြည့်ရင်း ရှုချန်က စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး သူ အလွန်အကျွံ တွေးတောမိနေခဲ့ပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ရဲ့ကူညီမှုကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ကျေးဇူးတင်တာဖြစ်ပြီး သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးဖို့ မည်သည့်အခါမျှ စဉ်းစားထားခြင်း မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ သူမနဲ့ ဝမ်ယွီ ကြားက ရင်းနှီးမှုအဆင့်အတန်းကလည်း တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ လုံးဝ ကွာခြားနေပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ဒီလိုလုပ်တာ တမင်သက်သက် လုပ်နေတာဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိနေပါတယ်။
ဒါက သူမ သိကျွမ်းရင်းနှီးတဲ့ ဝမ်ယွီ ပါပဲ၊ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သလို အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့သူပေါ့။
ထောင်ထဲမှာ ရှိစဉ်ကလို နေ့ရက်တွေတိုင်း အမှောင်ကျနေတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ စကားမပြောဘဲ ခွေခွေလေး ထိုင်နေတတ်ပြီး သေဒါန်းကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတာနဲ့အမျှ သေခြင်းတရားတွေ ပိုပိုပြီး စုပုံလာကာ မှုန်မှိုင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှိနေခဲ့တာမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။
လုံးဝကို အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပါတော့တယ်။
ဒီဘဝမှာ ဒီလိုမျိုး ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့ပြီး ဇွတ်အတင်းလုပ်တတ်တဲ့ ဝမ်ယွီ ကို ပြန်မြင်တွေ့ခွင့်ရလိုက်တာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ရုတ်တရက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။