**ခေါင်းစဉ် - ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားရဲ့ နှောင်ကြိုးငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခခံရပြန်သည် – အခန်း (၁၅)**
---
သူတို့သုံးယောက်သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာကြပြီး ဟွာတာ (Huada) တက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ရှူးချန် (Shu Chen) က အခြားနှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်– "ငါ့ကားက ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ်"
ကျီအန်းနင်း (Ji Anning) ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ငါ နင့်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"
ဝမ်ယွိ (Wen Yu) က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။
ကျီအန်းနင်း ဝမ်ယွိ ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်– "ငါ ရှူးချန်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦးမယ်၊ နင် အရင်ပြန်နှင့်"
ဝမ်ယွိ က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ ကျီအန်းနင်း သူ့ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြုံး၍ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ရှူးချန်ကို ပြောလိုက်သည်– "ဂရုစိုက်ပြန်ပါဦး"
ရှူးချန် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားစဉ် ထိုနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပိုလူကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် မွန်းကျပ်သွားခဲ့၏။
ကျီအန်းနင်းသည် ရှူးချန် နောက်သို့ ကားရှိရာဘက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်– "ဒီနေ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ငါ့ရဲ့ စီနီယာက အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် နောက်နေ့မှ ငါ နောက်တစ်နပ် ပြန်ကျွေးပါရစေ၊ ဒီနေ့ဟာကို ထည့်မတွက်ပါနဲ့တော့"
"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး ဟာဟား..." ရှူးချန် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အားနာစွာ ရယ်မောလိုက်သည် "နင့်ရဲ့ ကောင်လေးက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"
ကျီအန်းနင်း အခြားလူငယ်တစ်ယောက်နှင့် ထမင်းအတူစားနေသည်ကို သိသွားသောအခါ ဝမ်ယွိ သဝန်တိုပြီး ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါသလည်း ကြီးပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်စဉ်မှာပင် မိမိ၏ အမျိုးသားဟော်မုန်းကို ထုတ်ပြကာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ကြေညာခဲ့သေးသည်။
ရှူးချန်သည် ကောင်လေးရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မရှုပ်ချင်ပါ။
"မဟုတ္ပါဘူး၊ နင် ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ သူက..." ကျီအန်းနင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ဟာဟာဟာ၊ ငါ သိပါတယ်၊ ငါ သိပါတယ်၊ ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး" ရှူးချန် စိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ယခုအခါ ကျီအန်းနင်းကို စနောက်နိုင်သွားပြီဖြစ်၏။
သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်သည့် ပုံစံမှာ သိသိသာသာကို နီးကပ်လွန်းလှသည်။ ဒါဟာ လူငယ်အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို အချင်းချင်း သဘောကျနေကြပြီး ဖွင့်ပြောဖို့ စက္ကူပါးလေး ဖောက်လိုက်ဖို့ပဲ လိုတော့တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါလား?
ကျီအန်းနင်း အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေတွေ ဒီလိုဖြစ်သွားတာကြောင့် ရှူးချန်သည် ယခင်ဘဝတုန်းကလို သူမကို လိုက်တွဲတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွိ ကြောင့် စိတ်ကူးစောစော ငြိမ်းသွားခဲ့ခြင်းမှာ ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူမ ထပ်မံ မရှင်းပြတော့ဘဲ ရှူးချန်ကို ထိုအတိုင်းပင် ထင်မှတ်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။
ကျီအန်းနင်းသည် ရှူးချန် မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာရာ ဝမ်ယွိသည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်ကာ သူမကို ပြုံးပြရင်း မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအမူအရာက သူမကို တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။
သူမ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဝမ်ယွိ က ပြောလိုက်သည်– "သူ က မင်းကို လိုက်နေတာလား?"
ကျီအန်းနင်း သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားရင်း စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ကျီအန်းနင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ပြီး မျက်နှာသေနှင့် နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော စောင်းကြည့်မှုမှာ တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို ရုတ်တရက် တောက်ပသွားစေသည်၊ ဖုံးအုပ်ခံထားရသော ကျောက်သံပတ္တမြားတစ်ခုက ရုတ်တရက် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုက ယားယံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သူမနောက်သို့ အမီလိုက်သွားပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်– "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"
ကျီအန်းနင်း ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်၏။
"ဝမ်ယွိ" သူမ ပြောလိုက်သည် "ငါက 'သူငယ်ချင်း' ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို လေးလေးနက်နက် သဘောထားတာ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ဒါကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး သို့မဟုတ် စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ထင်ရင် ပေါင်းနေစရာ မလိုပါဘူး"
ကျီအန်းနင်း၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်ပြီး အေးစက်နေသဖြင့် ဝမ်ယွိ၏ ရွန်းစိစိ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
"မင်း က လေးလေးနက်နက် သဘောထားတာလား?" သူက သူ၏ ပုံသေ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
ဝမ်ယွိ က မေးစေ့ကို မြှောက်၊ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ရယ်သံကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း လှည့်ထွက်သွားတော့သည်!
သို့သော် ဝမ်ယွိ က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
ကျီအန်းနင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ သေးသွယ်ပြီး ဝမ်ယွိ၏ လက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။ ရှူးချန် နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်စဉ်ကလောက် အားမသုံးထားသော်လည်း ကျီအန်းနင်းအတွက်မူ ရုန်းထွက်၍ မရသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ က ငြိမ်ရပ်နေသဖြင့် ကျီအန်းနင်း ထွက်သွား၍ မရခဲ့ပေ။
"လွှတ်" ကျီအန်းနင်း ဒီလူကို ဒေါသထွက်ဖို့ပင် အားအင်မရှိတော့ပါ။
ဝမ်ယွိ ကမူ မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်– "ကျီအန်းနင်း၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်စမ်းပါ၊ ဘယ်သူကများ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း လုပ်ချင်မှာလဲ?"
ကျီအန်းနင်း သူ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
"ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမကြားမှာ ဘာသူငယ်ချင်း ပေါင်းတာရှိလို့လဲ? မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့ ယောကျ်ားမှန်သမျှက အခုချိန်မှာ မင်းကို မရသေးလို့ အချိန်စောင့်နေကြတာ။ ပါးစပ်က သူငယ်ချင်းလုပ်ချင်ပါတယ်လို့ ပြောတဲ့လူတိုင်းဟာ ဟန်ဆောင်ယောကျ်ားကောင်းတွေပဲ" ဟု ဝမ်ယွိ က မထေမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အကြောင်းပြောရရင်တော့ မင်းကို ရှင်းရှင်းပဲ ပြောမယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ကောင်လေး ဖြစ်ချင်တာ" ဝမ်ယွိ ပြောပြီးသည်နှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သည် "ပြီးတော့ ငါ မင်းနဲ့ ချစ်သူတွေလုပ်တဲ့ အလုပ်တွေကိုပဲ လုပ်ချင်တာ"
ဝမ်ယွိ ဆီတွင် ရိုင်းစိုင်းသော စကားများ အများကြီး ရှိသည်။ ယခင်ဘဝတုန်းကဆိုလျှင် ယခုထက်ပင် ပိုမို ပွင့်လင်းရိုင်းစိုင်းခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူတို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူ အကုန်ထုတ်မပြရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဒီလိုလူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိပြီး မည်သူ့အတွက်မှ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဖူးပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဟန်ဆောင်ယောကျ်ားကောင်းများထဲမှ တစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်ပါ။ ပွင့်လင်းသော ကစားသမားစစ်စစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျီအန်းနင်းကို အမှန်အတိုင်း သိရှိစေရန် သူ မကြောက်ပါ။
ဝမ်ယွိသည် ဒီလိုစကားမျိုးဖြင့် ကျီအန်းနင်းကို တမင်တကာ စဆော့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားသည့် အမူအရာကို တမင်တကာ မြင်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် စိတ်ဝင်စားစရာ အလွန်ကောင်းလှသည်။
လူမိုက်ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ မင်း ပိုရှက်လေ၊ သူတို့ ပိုပျော်လေပါပဲ။
သို့သော် ကျီအန်းနင်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဝမ်ယွိ ထင်မှတ်မထားသော အရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ငေးမောနေပြီး အကြည့်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါရှိနေကာ အပြုံးမှာ မသမာသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့် မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့သော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ ဇာတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျီအန်းနင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အကြည့်မှာ သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ သူ့အပေါ် အနူးညံ့ဆုံး အကြည့်ဖြစ်နေခဲ့၏။
ဝမ်ယွိ သဘာဝအတိုင်း ကျီအန်းနင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပိုမို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မဖြင့် သူမ၏ သေးသွယ်ချောမွတ်သော အရေပြားကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
မူကြိုကျောင်းမှသည် တက္ကသိုလ်အထိ ဝမ်ယွိသည် မိန်းကလေးအများအပြား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျီအန်းနင်းကဲ့သို့ သေးသွယ်ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နူးညံ့သူ မည်သူမျှ မရှိခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မသိမသာ သနားဂရုဏာ သက်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူမသည် အဆောင်သို့ အစားအစာများ ပို့ဆောင်ကာ လေးလံသော အိတ်နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ကျောင်းဝင်းအတွင်း ပြေးလွှားနေခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဒီလို သေးသွယ်နူးညံ့သော လက်ကောက်ဝတ်များကို အသုံးပြု၍ ဒီလို ကြမ်းတမ်းပြီး နိမ့်ကျသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်မျှသာ ရှာဖွေနေရတာလား?
ဝမ်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။
ဝမ်ယွိ၏ လက်မက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျီအန်းနင်း သူ့ကို စကားမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူမိုက်ကတော့ အခွင့်အရေးရရင် ရသလို အမြတ်ထုတ်ဖို့ လက်လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"လွှတ်" ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စကားများမှာ နူးညံ့ပြီး အားနည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်—သူမ အခု သူ့အပေါ် မာမာထန်ထန် မဆက်ဆံနိုင်တော့ပါ။ ယခုအချိန်တွင် သူ ဒီလောက် တက်ကြွနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အရာတစ်ခု ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။
သူ့မှာ အမှားတွေနဲ့ အပြစ်အနာအဆာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျည်ဆံက သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ခဲ့စဉ်တည်းက သူမ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
"နင် အရင်လွှတ်ပါ" ကျီအန်းနင်း မျက်လုံးများကို စိုက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ညင်သာနေခဲ့သည် "ကျောင်းတံခါးဝမှာ ပြဿနာ မရှာပါနဲ့..."
ဝမ်ယွိ မသိစိတ်မှပင် သူမ၏ စကားကို နားထောင်ကာ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ နောင်တရသွားခဲ့သည်—သူက အခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူမကို နည်းနည်းထပ်ပြီး စနောက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ စကားနားထောင်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်ရတာလဲ?
ကျီအန်းနင်း၏ နူးညံ့သော အသံမှာ ဆဲဆိုခြင်းလည်း မဟုတ်၊ တောင်းပန်ခြင်းလည်း မဟုတ်သော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သူ့ကို မသိမသာ စကားနားထောင်စေခဲ့သည်။
"ဒါဆို မင်းကရော?" ဝမ်ယွိ က ရန်လိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို မော့ကာ မေးလိုက်သည်– "ငါ သိချင်တာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ နင် ငါ့ရဲ့ ဘာကို သဘောကျတာလဲ?"
ဒီမေးခွန်းက ကျီအန်းနင်းကို ဘဝနှစ်ခုစာလုံး ဇာတ်ရှုပ်စေခဲ့သော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ အဖြေကို တကယ်ပင် သိချင်နေမိသည်။
ဝမ်ယွိ က ဒါဟာ အလွန်တုံးအသော မေးခွန်းတစ်ခုဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
"ဒါကတော့..." သူက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကျီအန်းနင်းက ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးလိမ့်မည်ဟုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် "မင်း လှလို့ သဘောကျတာ"
ပြောရင်းဖြင့် သူသည် သူ၏ လက်ညှိုးကို မကင်းဘဲ ကျီအန်းနင်း၏ မေးစေ့ကို စနောက်လိုက်သည်။
ကျီအန်းနင်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသော ထိုလက်ညှိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်အောင် မေးလိုက်သည်– "ဒါပဲလား?"
ဝမ်ယွိ က ပြန်ဖြေသည်– "အေး၊ ဒါပဲ"
ကျီအန်းနင်း က မေးသည်– "အခြား အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလား?"
ဝမ်ယွိ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်– "ရှိသေးတယ်"
ကျီအန်းနင်း က မေးသည်– "ဘာလဲ?"
ဝမ်ယွိ မဖြေဘဲ သူ၏ အကြည့်များမှာ အောက်သို့ စိုက်ကျသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ ကျီအန်းနင်းကို သိကျွမ်းခဲ့သော ရက်များအတွင်း သူမသည် ဒီလို ကျပ်ထုပ်နေသော လက်တို တီရှပ်အင်္ကျီအသေးလေးများကို ဝတ်ဆင်ရတာ ကြိုက်ပုံရသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သေးသွယ်သော ပခုံးများ၊ သေးသွယ်သော ခါးနှင့် ကောက်ကြောင်းများကို အသေးစိတ် ရုပ်လုံးပေါ်စေသည်။ ဒီလောက် ပိန်လှပါသည်ဆိုမှ သူမ၏ ညှပ်ရိုးများ ထိန်းထွက်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသားအဆီ အားလုံးမှာမူ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ မို့မို့မို့မို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ပိန်ပါးမှုနှင့် ပြည့်ဖြိုးမှုအကြား ပေါ်လွင်နေသော ကွာခြားချက်ကြီးက ဝမ်ယွိကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစီးဆင်းမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။
သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများက ကျီအန်းနင်း၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သေးငယ်နူးညံ့ပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးမှာ သူ၏ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ ယင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို တင်စားနေသကဲ့သို့ပင်။
လူမိုက် ဝမ်ယွိသည် ကျီအန်းနင်း၏ နူးညံ့သောအိပ်မက်ကဲ့သို့ လက်ကလေးကို ကိုင်ထားရုံမျှဖြင့် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းသော ရာဂစိတ်ကူးများကို စတင်ပုံဖော်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျီအန်းနင်းကတော့ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် မည်သည့် ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများ ဝင်ရောက်နေသည်ကို လုံးဝ မသိခဲ့ပါ။
ဝမ်ယွိ၏ အကြည့်များ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ "ရှိသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်မှာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာအပြင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"ဒါပဲလား?" သူမ မေးလိုက်သည် "ဒီလောက်ပဲလား?"
ဝမ်ယွိ နှုတ်ခမ်းကို လျှက်လိုက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ရုန်းထွက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ဒါမဟုတ်ရင် ဘာရှိရဦးမှာလဲ?"
သူ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်– "ငါက မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချစ်မိသွားတာလို့ ထင်နေတာလား? ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပိုမို သိရှိနိုင်ဖို့ ငါ့ကို အချိန်နဲ့ အခွင့်အရေး ပေးရမှာပေါ့။ ငါတို့ သိကျွမ်းတာ မည်မျှကြာသေးလို့လဲ? မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အကုန်မြင်နိုင်လို့လား? ငါ မင်းရဲ့ ဘာကို သဘောကျနိုင်မှာလဲ? ဒါကတော့ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်လှပမှုပဲပေါ့"
ဝမ်ယွိ၏ စကားများမှာ နားထောင်လို့ သိပ်မကောင်းသော်လည်း ငြင်းပယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သော စကားများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ငါ သဘောပေါက်ပြီ" ကျီအန်းနင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် "ဒါဆို ဒီလိုမျိုးပေါ့? ဒီလောက်... ရိုးရှင်းတာလား?"
"ပြီးတော့ အပေါ်ယံ ဆန်တာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား?" ဝမ်ယွိ က မဲ့ပြုံး ပြုံးကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည် "ဒါမဟုတ်ရင် မင်းက ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ?"
မိန်းကလေး အများအပြား ဝမ်ယွိ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ အမုန်းဆုံးမှာ အချစ်ကို ချစ်မိသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသော ထိုမိန်းကလေးများ၏ စိတ္တဇဆန်သော မျက်နှာများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ခွာချလိုက်ပါက သူတို့ သူ့ကို ချစ်ကြသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာ၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပိုက်ဆံများကြောင့်မှတစ်ပါး အခြားမရှိသည်ကို တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။
ဒီသုံးခုထဲက တစ်ခုမျှ မရှိပါက သူတို့ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ချစ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွိ က ဒါကို ကြာပြီဖြစ်၍ သဘောပေါက်ထားပြီးသားပါ။
ကျီအန်းနင်း ရင်ထဲတွင် ဘာကြောင့် စိတ်ပျက်မိသွားသည်ကို မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ဒီစိတ်ပျက်မှုမှာ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ စိတ်အေးသွားကာ လေးလံသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ပစ်ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။
သူမ ဝမ်ယွိ၏ လက်ချောင်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်– "ဒါဆိုရင်တော့ အလွန်ကောင်းတာပေါ့"
သူမ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်ဝန်းများကြားတွင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်များပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ က ဒါဟာ နေရောင်ခြည်က ဆန်းကြယ်သော ထောင့်တစ်ခုမှ ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတာဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွိ မသိသည်မှာ ကျီအန်းနင်းသည် တကယ်ပင် စိတ်အေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူမသည် မိမိ၏ ပခုံးများ ပိုမို လေးလံလွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝမ်ယွိကို စတင်တွေ့ဆုံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ ရက်အတော်ကြာ တွေဝေနေခဲ့သည်။ ဒီဘဝတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ရာ သူမသည် ယခင်ဘဝမှ အကြွေးများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ရပြီး ယင်းက သူမ၏ ယခုဘဝမှ အပြစ်မဲ့သော အသက်ရှင်နေထိုင်မှုထက်ပင် ပိုမို လေးလံနေခဲ့သည်။
ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆပ်ရ အခက်ဆုံး အကြွေးမှာ အချစ်အကြွေးပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိသည် ယခင်ဘဝတုန်းက သူမအတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့ပြီး သေဆုံးခဲ့ရရာ ကျီအန်းနင်းသည် ထိုအရာအတွက် သူ့ကို မည်သို့ ပြန်လည်ဆပ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။
သူ ရုတ်တရက် သူမကို သဘောကျနေသည်ဟု သိလိုက်ရပြီး ယင်းက သူမ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသောအခါ ကျီအန်းနင်းသည် တိုးပွားနေသော အတိုးနှုန်းများဖြင့် ကြီးမားလှသော အကြွေးကြီးကို သယ်ဆောင်ထားရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အတိုးများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရင်းကိုသာ ပြန်ဆပ်ရန် လိုအပ်တော့သည်ဟု ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယင်းက တကယ်ပင် ပိုမို လွယ်ကူသွားခဲ့၏။