ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဝမ်ယွီ၊ ရှင်ကတော့ တကယ့် လူဆိုးပဲ!" သူမက ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဂျီအန်းနင်းက စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီး သူ အခုနက ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို သိနေလို့လား။
သူမကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် သံသယအငွေ့အသက်မှ မပါရှိဘဲ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ရိုးရိုးသားသားပင် မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပုံသာ ရနေသည်။
သူ့မှာ အနည်းငယ် တွေဝေမိသွားမြဲ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက လေးလံနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားပြီး အလွန်ပင် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာနှင့် စိုပြေဝင်းပနေသော အမူအရာတို့ဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်– "ရှင်တို့ကို ကျုပ်ထပ်ပြောဦးမယ်၊ ကျုပ်က ရှင့်နဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ။ ဘာမှ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ မေ့လိုက်တော့ပေါ့။"
ဝမ်ယွီက "ချက်" ဟူသော အသံဖြင့် လျှာကို သပ်လိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂျီအန်းနင်း၏ နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဂျီအန်းနင်းကို လှမ်းခေါ်နေသူမှာ သူတို့၏ အတန်းခေါင်းဆောင် မင်းရှင်ယု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမနှင့် အခြားအတန်းဖော် ကျောင်းသူအချို့ ကျောင်းပြင်ဘက်မှ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီအား "ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်တွေ ကျွန်မကို ခေါ်နေပြီ" ဟု ပြောပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် မင်းရှင်ယုထံသို့ လျှောက်သွားကာ "ဈေးဝယ်ထွက်မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က လက်ထဲတွင် စက္ကူအိတ်ငယ်လေးများကို ကိုင်ထားကြပြီး ကျောင်းပြင်ဘက်ရှိ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်လေးသို့ သွားခဲ့ကြပုံရသည်။
မင်းရှင်ယုက "ဆံပင်စည်းကြိုး ဝယ်ဖို့ သူတို့နဲ့ အတူတူ ထွက်ခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုအုပ်စုထဲမှ အခြားမိန်းကလေးများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိဘဲ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုနိုင်သည့် မင်းရှင်ယုကိုသာ သိသည်။ ယခုနက ဂျီအန်းနင်းကို လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်မှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ ဆွန်ယာရှန်း ဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝက ကျောင်း၏ အလှမယ်ဘွဲ့ကို အမြဲတမ်း ရယူလိုနေခဲ့ကာ ဂျီအန်းနင်းအကြောင်း ကောလာဟလများနှင့် အတင်းအဖျင်းများကို အဓိက ဖန်တီးဖြန့်ဝေသူပင်တည်း။
ဆွန်ယာရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ဝင်ရောက်မေးမြန်းလာသည်– "မင်း ခုနက ပြောနေတဲ့လူက တတိယနှစ် စီနီယာ ဝမ်ယွီ မဟုတ်လား။" သူမသည် သူ ဤဘက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို အစောပိုင်းကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပြီး အနီးကပ် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါမှ သူ့ကို စကားပြောနေသူမှာ သူတို့အတန်းထဲမှ အေးစက်စက်နှင့် တည်ကြည်နေတတ်သော ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသော်လည်း ဂျီအန်းနင်းနှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှလောက် မကောင်းပေ။ သူမက မင်းရှင်ယုကို လက်တို့ကာ ဂျီအန်းနင်းကို လှမ်းခေါ်ရန် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။
မင်းရှင်ယုလည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလည်း သေချာ မစဉ်းစားမိဘဲ အတန်းဖော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်မိသည်။ ခေါ်ပြီးမှသာ ဂျီအန်းနင်းသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်အခါက… သူမကို လှမ်းခေါ်ရန် အသင့်တော်ဆုံး အချိန်မဟုတ်ပေ။
မင်းရှင်ယုက စဉ်းစားဉာဏ် ရှိသူဖြစ်ရာ ဤခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဆွန်ယာရှန်း၏ ကိုယ်စား ဂျီအန်းနင်းကို လှမ်းခေါ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ အသုံးချခံ (သေနတ်ကိုင်) ဖြစ်သွားခဲ့ရကြောင်း မှေးမှိန်စွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တကျီကျီ ပြောဆိုကြသည်– "အဲဒါ ဝမ်ယွီ လား။ အရမ်း ခန့်ညားတာပဲ!"
"အရမ်း အရပ်ရှည်တာပဲ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ရှည်လဲဟင်။"
သူတို့သည် ဆွန်ယာရှန်း ဝမ်ယွီအကြောင်းနှင့် သူ့နာမည်ကျော်ကြားပုံကို ပြောပြနေသည်ကို ကြားဖူးကြသဖြင့် ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် နာမည်နှင့် လူနှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ အရပ်အမောင်း မြင့်မားတောင့်တင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူက ရင့်ကျက်ပုံ ပေါက်နေပြီး စီနီယာတစ်ယောက်ပီပီ လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။ သူ့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့အတန်းထဲက ယောကျ်ားလေးများမှာ ပို၍ပင် ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးသလို ဖြစ်နေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ပြောသည်။
သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "အနည်းဆုံးတော့ ၁.၈ မီတာ လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"အဲဒီထက်တောင် ပိုဦးမယ်" မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်– "ငါတို့က အရပ်ချင်း တူလောက်နီးပါးပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းက သူ့ထက် နည်းနည်း ပုတယ်လေ၊ အဲတော့ သူက ၁.၈ မီတာထက် ပိုရှည်မှာ သေချာတယ်။"
ဆွန်ယာရှန်းက မေးလိုက်သည်– "မင်း သူ့ကို သိတယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတာ ငါကြားဖူးတယ်။ ဝမ်ယွီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။ မင်းက မြို့တော်က မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"
ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်– "ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ ဆုံဖူးတာပါ။"
မိန်းကလေးများ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။
"ဝိုး၊ သူကပဲ အရင် လာစတာလား" ဟု မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မေးသည်။
"သူက မင်းကို ပိုးပန်းနေတာလား။"
"အိုဘုရားသခင်၊ ဒါက တကယ့်ကို ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ တက္ကသိုလ်ဘဝမျိုးပဲ!"
ဂျီအန်းနင်းက ထိုမေးခွန်းကိုပင် စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ရိုးအလွန်းသူ သို့မဟုတ် စကားပြောမတတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခင်ဘဝက ကောလာဟလများက ပျံ့နှံ့ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီကလည်း သူမကို အပူတပြင်း လိုက်လံပိုးပန်းနေခဲ့သည်။ သူမတွင် ပါးစပ် ဆယ်ခု ရှိနေပါစေဦးတော့၊ ရှင်းပြ၍ အဆုံးမရှိနိုင်တော့ပေ။
ထို့အပြင် သူမသည် လူနှစ်ဦးစာကို လုပ်ကျွေးရမည့် ဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးထားရသူ ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေရသဖြင့် သူမတွင် ငွေကြေးနောက်လိုက်စားသူ တစ်ယောက်အဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသော အတန်းဖော်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် စွမ်းအင် အလုံအလောက် မရှိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် လေးနှစ်တာမျှသာ အတူရှိရမည့် အတန်းဖော်များ မဟုတ်လော။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် မည်သူကများ အခြားသူကို မှတ်မိနေကြတော့မည်နည်း။
သို့သော် ဘွဲ့ရပြီးနောက် လမ်းခွဲရမည့်နေ့အထိ စောင့်ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဤဘဝတွင် အစကနေ ပြန်စရန် အခွင့်အရေး ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်း ရှောင်ရှားနိုင်မည့် ချောက်ကမ်းပါးများ ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
"သူ့မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်တော့ ရှိပါတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပိုးပန်းလိုခြင်းမှာ ရှက်စရာကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ မပြောဝံ့စရာ ဘာမှလည်း မရှိပေ။
မင်းရှင်ယုတို့ အုပ်စုမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး မေးခွန်းများဖြင့် ဆက်တိုက် မေးမြန်းကြတော့သည်– "ပြီးတော့ရော။ ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။"
ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း သူတို့၏ ပန်းရောင်အိပ်မက် ပူဖောင်းများကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်– "ငါတို့ စကားပြောကြည့်ကြပြီး မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ။"
"ဟင်?" မိန်းကလေးများမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရွံမနေကြဘဲ ယောကျ်ားလေးက အရပ်ရှည်ရှည်၊ ချောမောခန့်ညားကာ ဝန်ခံလာမည်ဆိုလျှင် လက်ခံသင့်ပေသည်။ ချက်ချင်း ရင်ခုန်သွားခြင်း မရှိလျှင်တောင် သာမန်သူငယ်ချင်းအဖြစ် စတင်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နိုင်သေးသည် မဟုတ်လော။
"အဓိကကတော့ စီးပွားရေး အနေအထား အလွန်အမင်း ကွာခြားနေလို့ပါပဲ" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။ "သူ့မိသားစုက ချမ်းသာပြီး စားသုံးမှုစရိတ်တွေလည်း အတော်လေး ကြီးမားတယ်။ မင်းတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်း၊ ငါ့ရဲ့ အနေအထားက ဒါမျိုးနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း ငါ့မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေတော့ အချစ်ရေးအတွက် အချိန် పెద్ద ကြီး မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ သူ့ကို အဲဒါတွေ အကုန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးသားပါ။"
စကားပြောနေရင်း သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
နေရောင်ခြည်ကြောင့် သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအိမ်လေးများမှာ အညိုဖျော့ရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေပေါ်တွင် နူးညံ့တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မင်းရှင်ယုတို့ အုပ်စုလိုက်ကြီး အံ့သြငေးသွားကြပြီး ထိုခဏချင်းမှာပင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း ပေါ်လာကြသည်— ဂျီအန်းနင်းက… တကယ် လှတာပဲ။
သူတို့က အရွယ်တူများ ဖြစ်ကြပြီး အထက်တန်းကျောင်းမှ တက္ကသိုလ်သို့ အသစ်ပြောင်းလာကြသူများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းက သူတို့ထက် အဆင့်ပေါင်းများစွာ ပို၍ ရင့်ကျက်နေပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အလှတရားမှာ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မျက်ခုံးစပ်ကြားတွင် ကိန်းအောင်းနေကာ ကြည်လင်စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီလို အရပ်ရှည်ရှည် ချောမောခန့်ညားတဲ့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်က စားသောက်ဆိုင်မှာ သူမကို စကားစဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပေ။
မိန်းကလေးများမှာ မနာလိုဖြစ်မိမသွားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
သို့သော် ဆွန်ယာရှန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်– "မင်းကလည်း အရမ်းနောက်တာပဲ။ ဝမ်ယွီတို့ မိသားစုက ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာလဲ မင်း သိရဲ့လား။ မင်းသာ သူ့ရဲ့ காதலီ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်နေစရာ လိုသေးလဲ။ မင်း တစ်လချင်းစီ ရှာနေရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူ့ရဲ့ ကားဆီဖိုးတောင် မလောက်ဘူး။"
သူမ၏ အပြုံးက သူမမျက်ဝန်းထဲက မနာလိုဝန်တိုမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။
ယခင်ဘဝက ဆွန်ယာရှန်းသည် ဝမ်ယွီကို မပိုးပန်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤမနာလိုစိတ်ကြောင့်ပင် ဂျီအန်းနင်းအကြောင်း ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေကာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းရှင်ယုတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရိုးစင်းမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဆွန်ယာရှန်း၏ လှပသော မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော ရုပ်ဆိုးမှုကို ဂျီအန်းနင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။
သူမ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်– "မင်းက အချစ်ကို ရှာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို ရှာနေတာလား။"
ဆွန်ယာရှန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲသွင်းနေတာလဲ။ ငါက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ပြောနေတာလေ။"
ဂျီအန်းနင်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ဘက်ကတော့ ခုနက တင် ပြောပြီးသားပါ။ ဝမ်ယွီရဲ့ မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတယ်။ ငါ့ရဲ့ ငွေကြေးတတ်နိုင်မှုက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိတာမို့လို့ သူ့နဲ့သာ အချစ်ရေး ဆက်ဆံမှု ရှိလာမယ်ဆိုရင် အဲဒီအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ငါ မတတ်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို ငြင်းပယ်ပြီးသားပါ။"
ဆွန်ယာရှန်းက ငြင်းခုံသည်– "ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ချစ်ကြိုက်ကြတဲ့အခါ ယောကျ်ားလေးဘက်က စီးပွားရေး အခြေအနေ ပိုကောင်းပြီး အချစ်ရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို တာဝန်ယူပေးတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက အဓိက ကျတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို သူ့ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းပြီး အသေးအမွှားလေးတွေကို မင်း တာဝန်ယူလို့ရတာပဲလေ။"
"အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ယောကျ်ားလေးတွေက ဆက်ဆံရေးအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေကို တာဝန်ယူပေးတာက လက်ခံနိုင်စရာ ပုံစံတစ်မျိုးပဲ။ နှစ်ဘက်စလုံးက သဘောတူကြသမျှ ကာလပတ်လုံးပေါ့" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားကို လှည့်လိုက်ကာ ပြောသည်– "ဒါပေမဲ့ ငါ ခုနက ပြောခဲ့တာက အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ရတာကြောင့် အချစ်ရေးအတွက် အချိန် အများကြီး မပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကိုပါ။ မင်းကတော့ ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ ယောကျ်ားလေးနဲ့ တွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ အကြံပေးခဲ့တယ်။"
ဂျီအန်းနင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်– "ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်ပေးပါ၊ ငါ့ရဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကနေ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါ့အဘွားရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေက အချစ်ရေး သုံးစရိတ်အတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေပြီဆိုရင် ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ် ပိုက်ဆံရှာစရာ မလိုတော့ဘဲ မိသားစုကိုပါ ယောကျ်ားလေးက ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းက မျှော်လင့်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ငွေကြေးအပေါ် မှီခိုအားထားနေတာနဲ့ ဘာကွာသွားလို့လဲ။ ငါ့အမြင်အရတော့ မင်း လိုချင်နေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားတာနဲ့ သွားတူနေတယ်၊ အဲဒါက ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"
ယခင်ဘဝက ဆွန်ယာရှန်း သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့ဖူးသော မသန့်စင်သည့် အမှိုက်ပုံကြီးကို ဂျီအန်းနင်းက ယခုဘဝတွင် ဆွန်ယာရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကြိုတင်၍ တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်တည်း။
"မင်း…!" ဆွန်ယာရှန်း ဒေါသထွက်လာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း၏ ယုတ္တိဗေဒကို ပြန်လည်ချေပနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ သူမကိုယ်တိုင် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားပြီး အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ကွဲပြားအောင် ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဆွန်ယာရှန်း ထိုစကားများကို ပြောစဉ်က ဝမ်ယွီတွင် ပိုက်ဆံရှိသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် သူ့အပေါ် မှီခိုအားထားနိုင်သည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြီး နှိမ်ချပြောဆိုနေခြင်းပင်တည်း။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ယခုအခါ သူမ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို ခွာချပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းရှင်ယုနှင့် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက် အချင်းချင်း တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အတန်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မင်းရှင်ယုက ဂျီအန်းနင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ "handsome guys တွေအကြောင်းပဲ ဆက်ပြောကြရအောင်လေ။ ဘာလို့ နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုန်နေကြတာလဲ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဆွန်ယာရှန်းက ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ စကားကို လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး "အင်းလေ၊ အဲဒါက နောက်ပြောင်လိုက်တာပါပဲ။ ဘာလို့ တကယ်ကြီး အတည်ယူနေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
"နောက်တာပါပဲ။ ငါတို့အားလုံးက ဟွာတက္ကသိုလ်ကို တက်နိုင်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေချည်းပါပဲ။ ကျေနပ်ဖို့ ချမ်းသာတဲ့ ယောကျ်ားလေးကို ရှာပြီး မှီခိုဖို့ချည်းပဲ အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းလည်း နောက်နေတာပဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။"
သကြားဘိုးအေကို မှီခိုခြင်းနှင့် သူမကို ထောက်ပံ့ပေးမည့် ချမ်းသာသော ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းမှာ ယခင်က ဆွန်ယာရှန်းက ဂျီအန်းနင်းကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုခဲ့သော ဝေါဟာရများပင် ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းက ထိုစကားများကို ယနေ့တွင် သူမထံသို့ ပြန်လည် ပစ်သွင်းပေးလိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် စုပုံနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး လွတ်မြောက်သွားသလို ပေါ့ပါးသွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆွန်ယာရှန်း၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလာသည်။ သူမသည် အတင်း အပြုံးလုပ်ကာ "ငါ 便利店 (convenience store) သွားပြီး တစ်ခုခု ဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ အတန်းထဲ အရင်သွားနှင့်ကြတော့" ဟု ပြောကာ အမြန်ပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။
"မင်းရဲ့ လျှာနဲ့ပြောတဲ့ အသွားအလာက တော်တော် ထက်မြက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု မင်းရှင်ယုက တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း ပြောသည်။
သူမ၏ လက်မောင်းက ဂျီအန်းနင်း၏ လက်မောင်းနှင့် တွဲလျက်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပဋိပက္ခများကို ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးလေ့ရှိသော မိန်းကလေးများအဖို့ ရန်ဖြစ်နေကြသူများထဲမှ တစ်ဦးဦးကို လှမ်းကိုင်ဆွဲထားလိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်ပင်တည်း။ သို့သော် သူမ လက်လှမ်းလိုက်စဉ်က မသိစိတ်က ရွေးချယ်ခဲ့သူမှာ ဂျီအန်းနင်းပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ဆွန်ယာရှန်း ပြောခဲ့သော စကားများ၏… နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ဂျီအန်းနင်း ဖွင့်ချပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မင်းရှင်ယုသည် ဆင်းရဲသော ကျောင်းသူတစ်ဦးဟု မဆိုသာသော်လည်း သူမ၏ မိသားစုမှာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဖိအားကြီးမားစွာ ရင်ဆိုင်နေရသူဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်း၏ အခြေအနေကို အလွန်တရာ နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။ ဆွန်ယာရှန်း၏ ထူးဆန်းပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သော လေသံကို သူမလည်း မနှစ်မြို့လှပေ။
ဂျီအန်းနင်း၏ ပြုံးရွှင်ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သော စကားများကြောင့် ဆွန်ယာရှန်း စကားရပ်သွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ မင်းရှင်ယုအတွက်လည်း အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။
သူမသာမက အခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း "နောက်တာတောင် အတိုင်းအတာ ရှိရမှာပေါ့။ အဲဒီလို ချဉ်စပ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတော့ လူတွေကို မသက်မသာ ဖြစ်စေတာပေါ့" ဟု ဝိုင်းပြောကြသည်။
သူတို့ ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ဆွန်ယာရှန်းကိုပင် ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ လူမိုက် မဟုတ်ကြပေ။ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမအား ချောမောချမ်းသာသော ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးက လိုက်လံပိုးပန်းနေကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ချိန်တွင် အခြားလူတစ်ဦးက ပြောင်လှောင်သည့် စကားများ ပြောဆိုကာ သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် မရှိရှိ နှိမ်ချနေမည်ဆိုလျှင် ထိုလေထုထဲက ချဉ်စပ်စပ် အနံ့ဆိုးကို မည်သူကများ မခံစားရဘဲ နေကြမည်နည်း။
"အင်းလေ၊ ငါတို့က သူမကို အရမ်းလှပြီး ယုံကြည်မှုရှိတယ်၊ စိတ်ထားလည်း ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု အခြားမိန်းကလေးကလည်း ဝင်ပြောသည်။
ပထမနှစ် ကျောင်းသားသစ်များဖြစ်ကြသည့် အားလျော်စွာ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် စိတ်တူကိုယ်တူ အဖော်များကို ရှာဖွေနေသည့် အချိန်ကာလတွင် ရှိနေကြသည်။
စစ်ရေးပြ လေ့ကျင့်ချိန်အတွင်း အတူတကွ တွေးတော၊ လှိမ့်တိုက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြစဉ်က ဖြစ်ပေါ်လာသော ရဲဘော်ရဲဘက် စိတ်ဓာတ်က သူတို့အချင်းချင်း အကြား ဆက်သွယ်မှုကို လျင်မြန်စွာ အားပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကွာခြားချက်များကိုမူ ခဏတာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါတွင်မူ ဤကာလသည် ထိုကွာခြားချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရသည့် အချိန်ကာလ ဖြစ်လာပြီး အုပ်စုငယ်လေးများ အမြဲတမ်း ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ ကွဲထွက်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်စုဖွဲ့ခြင်းတို့ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်းက စစ်ရေးပြ လေ့ကျင့်မှုတွင် မပါဝင်ခဲ့သလို အဆောင်တွင်လည်း မနေခဲ့ပေ။ ယင်းမှာ သူမ၏ အတန်းဖော်များနှင့် ရင်းနှီးလာစေရန်အတွက် အရေးပါသော အားသာချက် အခြေအနေ နှစ်ခုကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးစေခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
ယခင်ဘဝက သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ခုခံချေပခြင်းမပြုတော့ဘဲ အတန်းဖော်များနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ အပြောအဆို ရပ်တန့်ခဲ့သဖြင့် အုပ်စုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။
ယခုဘဝတွင်မူ အငွိုးအဖွဲ့များ လွှမ်းခြုံနေသဖြင့် အတန်းဖော်များနှင့် အတူတကွ ရင်းနှီးရန် မည်သည့်အခါကမျှ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဆွန်ယာရှန်းကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ချေပလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ မင်းရှင်ယုနှင့် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ခံယုံကြည်မှုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိသွားခဲ့သည်။
ကံကြမ္မာသည် မထင်မှတ်ဘဲ အရေးမပါလှသော လွှမ်းမိုးမှုအသေးစားလေးများကြောင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားတတ်စမြဲ ဖြစ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် ကိုယ်ခံပညာ အားကစားကလပ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိခြင်းက ဝမ်ယွီ၏ နယ်မြေထဲသို့ သူမ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်သွားစေကာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တိုးဝင်မိသလို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
(သန်းဆုခိနီ - ယခင်ဘဝနဲ့ လက်ရှိဘဝရဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ သူမမှာ အခုဆိုရင် သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေပါပြီ။)
ဖတ်ရှုအားပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဤဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ သုံးသပ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)