ပြန်အလာလမ်းတွင် ဂျီအန်းနင်း က “မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်တက်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က အလွန်ပင် အားပေးထောက်ခံလျက် “ကောင်းပြီလေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ပုံမှန်ဘဝတစ်ခုသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်နိုင်လေလေ ပိုကောင်းလေလေဟု သူ ယူဆထားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် “ကျောင်းမှာ အဆောင်လျှောက်နေချင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ချက်ချင်းပင် “မရဘူး” ဟု ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ရှိ အိမ်ရာမှာ ပြန်လည်မွမ်းမံခြင်း မပြုလုပ်ပါက နေထိုင်၍ မရတော့ပေ။ မူလက ထိုနေရာသည် မြေးမဖြစ်သူကို ကျောင်းလိုက်ပို့ပြီး သူမအနားမှ မခွာလိုသည့် အဘွားအိုအတွက် ကျောင်းမှ စီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဘွားဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျောင်းအနေဖြင့် သူမကို ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် နေစရာနေရာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အဆောင်လျှောက်နေရန် စဉ်းစားခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။ ယခု သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ နေရာတွင် နေထိုင်နေရပြီး ထိုနေရာတွင် ရေရှည်ဆက်နေပါက အတူတူနေထိုင်ခြင်း (cohabitation) နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ချစ်သူရည်းစားဘဝဖြင့် ရင်းနှီးမှုရှိထားသည့် စုံတွဲများအတွက်ပင် အတူတူနေထိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကြီးမားသည့် ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပို၍ရှုပ်ထွေးသည်မှာ ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့၏ ဆက်ဆံရေးပင် ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့သည် အိပ်ရာတစ်ခုတည်းတွင် အတူအိပ်ခဲ့ကြသော်လည်း အချင်းချင်း နမ်းရှုံ့ခြင်းမျိုးပင် မရှိခဲ့ပေ။
ကြီးမားသော ဘဝမုန်တိုင်းကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြရပြီး နာကျင်နေသည့် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးထံမှ နွေးထွေးမှုနှင့် အသက်ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်ကို ရှာဖွေကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအရူးအမူးဖြစ်ရပ်များ လွန်မြောက်သွားသည့်အခါ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြရသည်။
လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်နေထိုင်ရန်မှာ လူသားတို့၏ ကျင့်ဝတ်စံနှုန်းများကို လိုက်နာရန် လိုအပ်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကို ထားလိုက်ဦး၊ ဆန္ဒကိစ္စများတွင် အမြဲပွင့်လင်းလေ့ရှိသည့် ဝမ်ယွီ ပင်လျှင် ယခုအခါ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကြီးမားသည့် ခြေလှမ်းတစ်ခု လှမ်းရန် မသင့်တော်သေးဟု ခံစားနေရပြီး ထိုသို့တွေးခြင်းမှာလည်း အခြေအနေအရ သဘာဝကျလှသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ ၏ ငြင်းဆိုမှုမှာ လုံးဝအလျှော့ပေးမည့်ပုံ မရှိပေ။
“မရဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူသည် လက်ယာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ အနည်းငယ် ငုံ့ထားသည့် လည်ပင်းကို ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ရင်း “မင်း ငါ့ဆီမှာပဲ နေပါ။ Xiaogao က မင်းကို နေ့တိုင်း ကျောင်းကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်ကြိုလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
သူ့လက်ဖဝါးမှာ အားကောင်းပြီး အာဏာဆန်သည့် အလေ့အကျင့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကားသည် မီးပွိုင့်တွင် ရပ်တန့်သွားချိန်၌ ဝမ်ယွီ က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးမှ ဖိအားများ လျော့ကျသွားပြီး ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။
“အရမ်းတွေ မတွေးပါနဲ့။ တွေးလေ ပိုရှုပ်လေပဲ။ အခု မင်း ကျောင်းပြန်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်းနေရင် ငါ စိတ်ချနိုင်ပါ့မလား” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါတော့ စိတ်ချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာလည်း လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတော့ မင်းအတွက် စိုးရိမ်နေရရင် ငါပဲ ပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ ငါ့ဆီမှာပဲ နေပါ၊ နော်။”
ဂျီအန်းနင်း က ဤကိစ္စတွင် အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုပေ။ သူမက ဝမ်ယွီ နှင့် ဆွေးနွေးလို၍သာ ပြောကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က အတင်းတောင်းဆိုနေသဖြင့် သူမလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည် - “အခုတော့ ဒီမှာပဲ နေဦး။ နောက်မှ အချိန်အတော်ကြာလို့ မင်း ကျောင်းပြန်ပြောင်းချင်သေးတယ်ဆိုရင် မင်းဆန္ဒအတိုင်း ငါ လုပ်ပေးမယ်။”
သူ့အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးကို ချော့မော့နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ထိန်းသိမ်းပေးရန်အတွက် ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပတ်လည်ရိုက်ကာ ပေးကမ်းရန် နည်းလမ်းရှာလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူလုပ်သမျှအရာအားလုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။
ထိုဂရုစိုက်မှုမှာ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသည့် နည်းဗျူဟာသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သည့် ခံစားချက်မဟုတ်ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ သူမကို စိတ်ကြိုက်ဈေးဝယ်နိုင်စေရန် ဘဏ်ကတ်အမည်း (black card) ကို ပေးလိုက်ချင်နေသူဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ “မင်းဆန္ဒအတိုင်း ငါ လုပ်ပေးမယ်” ဟု သူပြောသည့်အခါ သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး စစ်မှန်နေသည်။ သူသည် သူမ၏ ဆန္ဒကို တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ အတင်းအကျပ် မဖိအားပေးဘဲ စစ်မှန်စွာ လေးစားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ယွီ က သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ “တံခါးဖွင့်လိုက်ဦး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို အာရုံခံပြားပေါ် တင်လိုက်ရာ လက်ဗွေစနစ်ဖြင့် တံခါးပွင့်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမပခုံးကို ကိုင်ထားရင်း အထဲသို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့ကာ “အိမ်ရောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
သူ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ဝမ်ယွီ ၏ ဤပုံစံမှာ ဂျီအန်းနင်း အတွက် အရင်ကနှင့်မတူဘဲ အလွန်စိမ်းသက်နေသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ ၏ ဤပုံစံကပင် သူတို့နှစ်ဦးကို ပို၍ နီးကပ်စေပြီး နှလုံးသားချင်း ပို၍ နားလည်စေသည်။
ညဘက် အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင်လည်း ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေးနေမိသည်။
သူသည် သူမကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် လက်ထောက်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့ရာ ဂျီအန်းနင်း က မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံခဲ့သည်ကို သူ အံ့အားသင့်ရသည်။ ထိုကြီးမားသော မီးလောင်ကျွမ်းမှုအတွင်း သူမ၏ ခေါင်းမာသည့် အတ္တများ၊ မာကျောသည့် ကျောရိုးများအားလုံး အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ယွီ က ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားကာ သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူမ အဘွားဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူမတွင် သူရှိနေသေးသည်။
အရင်ကဆိုလျှင် သူမသည် အဘွားကို စောင့်ရှောက်နိုင်ရန်အတွက် အားတင်းထားရသည်။ သူမ မာကျောနေရမည်။
ယခုမူ သူမ ထိုသို့ ဖြစ်ရန် မလိုတော့ဟု ဝမ်ယွီ တွေးလိုက်သည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေနိုင်သည်၊ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည်။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် မလိုတော့ပေ။
ယခုမှစ၍ သူမကို သူပဲ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတော့မည်။
ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျောင်းဖွင့်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အတန်းဖော်များမှာလည်း သူမအခြေအနေကို ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ အလွန်အကျွံ သနားဂရုဏာသက်ပြခြင်းမျိုး မရှိကြပေ။ လူအများစုမှာ သဘာဝကျကျ ဆက်ဆံကြပြီး သူမနှင့် ရင်းနှီးသူအချို့ကမူ “ဂရုစိုက်ပါ” သို့မဟုတ် “အကူအညီလိုရင် ပြောနော်” ဟုသာ ပြောကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ ပြန်မရောက်ခင်ကတည်းက Meng Xinyu က အတန်းဖော်များကို ကြိုတင်ပြောပြထားကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။
သူမ၏ အတန်းဖော်များသည် Meng Xinyu ၏ မိခင် ကွယ်လွန်သွားသည်ကို မသိကြပေ။ Meng Xinyu သည် ထိုသို့သော အချိန်မျိုးတွင် အလွန်အကျွံ သနားဂရုဏာသက်ပြခြင်းမှာ ခံစားနေရသူအတွက် ပို၍ နာကျင်စေနိုင်ကြောင်း အခြားသူများထက် ပို၍ နားလည်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အတန်းဖော်များကို ကြိုတင်သတိပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် Bai Lu က သူမ၏ ဗန်းကို ကိုင်ထားရင်း ချန်ဟောင် ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ဂျီအန်းနင်း နှင့် Meng Xinyu ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ဖြင့် တွေဝေနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ချန်ဟောင် နှင့် အတူမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ Meng Xinyu က “မင်း ဟိုဘက်သွားလို့ရပါတယ်။ ငါ Anning နဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
မိန်းကလေးအုပ်စုတွင် အချင်းချင်း ဘယ်သူနှင့် ပိုရင်းနှီးသည်၊ ဘယ်သူနှင့် ပိုဝေးကွာသည်ကို အားလုံးက သိကြသည်။ Bai Lu ခေါင်းညိတ်ကာ ချန်ဟောင် ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
သူမသည် ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးထားသည့် အတန်းဖော်ကို နှစ်သိမ့်ရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မထမ်းနိုင်သလို Meng Xinyu ကိုသာ အပ်ထားခဲ့ရသည်ကို ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်မိသည်။
“ဒီနေ့ ဝမ်ယွီ ဘာလို့ မလာတာလဲ” ဟု Meng Xinyu က မေးသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း ဂျီအန်းနင်း သို့မဟုတ် ဝမ်ယွီ ကို မတွေ့ရသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ နှင့်အတူ ပြန်သွားသည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သာ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ကိုမူ မတွေ့ရပေ။
“သူ့မိသားစုကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ ခဏလောက် ကျောင်းမတက်နိုင်သေးဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။
Meng Xinyu က ရိုးရိုးလေး မေးလိုက်သည် - “ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဂျီအန်းနင်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “သူ့အမေ ဆုံးသွားလို့ပါ။”
Meng Xinyu ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ထမင်းလုပ်ကိုပင် မမြိုချနိုင်တော့ပေ။ သူမ တူကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ “ဒီနှစ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေရတာလဲ” ဟု ညည်းတွားသည်။
အလွန်ပင် ကံဆိုးသည့်နှစ်ပင်။
Meng Xinyu ၏ မိခင်မှာ နာမကျန်းဖြစ်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမနှင့် သမီးဖြစ်သူမှာ မိခင်ဆုံးပါးသွားမည့်အရေးကို စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုကိစ္စများမှာမူ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားသည် မဟုတ်ပါလော။ ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွား၊ ယခု ဝမ်ယွီ ၏ မိခင်ပါ ဆုံးသွားရပြီ။
Meng Xinyu မှာ ထမင်းစားချင်စိတ် လုံးဝပျောက်သွားသည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ မိခင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အသေးစိတ် မမေးတော့ပေ။ လူတစ်ယောက် ဆုံးသွားပြီဆိုမှတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားသည်ကို မေးနေ၍ ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။
Meng Xinyu ကမူ ဂျီအန်းနင်း ကို အသေးစိတ် မေးလိုက်သည် - “မင်း အခု ဘယ်မှာနေလဲ။ နောက်ကျရင် အဆောင်ပြောင်းနေမှာလား။”
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းခါရင်း “ငါ ဝမ်ယွီ ဆီမှာ နေနေတာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ပထမနှစ်မှာတင် အတူနေနေတာလား။ Meng Xinyu က အနည်းငယ် စောလွန်းသည်ဟု တွေးမိသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ၏ အခြေအနေမှာ ထူးခြားသဖြင့် ဝမ်ယွီ က သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းမှာ ပို၍ သင့်တော်သည့် စီစဉ်မှုဖြစ်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “စားရအောင်” ဟု ဆိုသည်။
Meng Xinyu တူကို ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။
အကြောင်းအရာမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး “ငါ မရှိတဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းမှာ ဘာထူးခြားတာတွေ ရှိသေးလဲ” ဟု မေးသည်။
“ကျောင်းမှာ ဘာထူးခြားစရာ ရှိမှာလဲ။ အရင်အတိုင်းပဲ အေးဆေးပါပဲ” ဟု Meng Xinyu က ပြောသည်။ “ပြီးတော့ Bai Lu ဖုန်းအသစ် ဝယ်လိုက်တယ်လေ။”
“သူ တကယ်ပဲ ဝယ်လိုက်တာလား” ဟု ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
“သူက နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ငွေ ရထားတာလေ။ ဒါနဲ့ပဲ ဖုန်းအသစ် ဝယ်လိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့” Meng Xinyu က ဆက်ပြောသည် - “ကျောင်းဖွင့်ခါစက ချန်ဟောင် က ဖုန်းဝယ်ဖို့ဆိုပြီး သူ့ကို ငွေနှစ်ထောင် ပေးလိုက်သေးတယ်။”
ဂျီအန်းနင်း ထိုငွေအကြောင်း သိသည်။ ချန်ဟောင် သည် ၁၂ လပိုင်း ၂၈ ရက်နေ့အထိ ကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ရလာသည့် ချွေးနည်းစာများဖြစ်သည်။
“သူ အလုပ်နှစ်ခု လုပ်နေတာလား။ Bai Lu ကတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။ သူက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပိုက်ဆံကို ယူပြီး အဆောင်ဖော်တွေကို ထမင်းကျွေးလိုက်တယ်” Meng Xinyu ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည် - “မအံ့သြပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ နေ့လယ်စာ စားတုန်းက ချန်ဟောင် မျက်နှာက မကောင်းဘူးလေ။”
မည်သူ့အတွက်မဆို ချွေးနည်းစာများကို အလဟဿ သုံးဖြုန်းလိုက်ခြင်းက စိတ်မကောင်းစရာပင် ဖြစ်သည်။
“စားပြီးတဲ့အခါ Bai Lu က နည်းနည်း နောင်တရသွားပုံပဲ။ သူ အဲဒီလို မသုံးသင့်ဘူး၊ သူက Note စာအုပ်အသစ် ဝယ်ချင်သေးတာကို ဆိုပြီး ပြောနေတယ်” Meng Xinyu သက်ပြင်းချသည်။
သုံးစွဲသည့် အလေ့အထ မတူညီခြင်းက သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဆက်ဆံရေးကို တင်းမာစေနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် အဆောင်ဖော်တွေ ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်က ၂၄ နာရီလုံး အတူတူနေချင်နေသည့်အခါမျိုးတွင် ပိုဆိုးသည်။
“အော်၊ နောက်ပြီး ကောလဟာလ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်” Meng Xinyu သတိရသွားပြီး “Sun Yaxian က ကျောင်းစဖွင့်ကတည်းက အဆောင်မှာ မနေတော့ဘူး။ သူ အပြင်ပြောင်းသွားတာ။”
ဤအရာမှာ ယခင်ဘဝက မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာလို့ သူ အပြင်ပြောင်းသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“Sun Yaxian က ရည်းစားထားနေတာ ဖြစ်မယ်လို့ ပြောကြတယ်… အင်း” Meng Xinyu လက်ကာပြလိုက်သည် - “ကောလဟာလတွေပေါ့။ တကယ် ဟုတ်မဟုတ်လည်း မသိရတော့ ဝါဒဖြန့်သလို မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
Meng Xinyu သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝကလည်း ကောလဟာလများကို ဘယ်သောအခါမျှ ဖြန့်ဝေလေ့မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေကို အတော်လေး ရိပ်မိနေသည်။
Sun Yaxian သည် Qian Haoran နှင့် တကယ်ပင် ဒီလောက်ထိ ရောက်သွားပြီလား။
Qian Haoran မှာ သူမထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး သူ “အချစ်” အကြောင်း ပြောသည့်အခါ ကျောင်းသားစုံတွဲများကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်သည်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ တကယ်တော့ ကျောင်းဝင်းအတွင်းမှာပင် စုံတွဲများ အတူတူနေထိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ Qian Haoran ကဲ့သို့ ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက်မူ ဤသို့ဖြစ်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျသည့် ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ သူ့အကြောင်း မပြောတော့ပါဘူး” ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ “မင်းဆီမှာ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက မှတ်စုတွေ ချထားတာ ရှိလား။ ငါ ငှားကြည့်လို့ ရမလား။”
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် Bai Lu က လာရောက်မေးမြန်းသည် - “ဝမ်ယွီ ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ ပြန်မလာတာလဲ။ သူ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေလို့ ဒီရက်ပိုင်း မတွေ့ရတာလို့ အားလုံးက ထင်နေကြတာ။ ချန်ဟောင် ကတော့ သူ ခွင့်ယူထားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။”
ဂျီအန်းနင်း နှင့် Meng Xinyu တို့သည် ဝမ်ယွီ လည်း Meng Xinyu ကဲ့သို့ပင် ချစ်ရသူ ဆုံးပါးသွားသည့်အကြောင်းကို အတန်းဖော်များကို မပြောပြထားမှန်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက Sun Yaxian သည် ဝမ်ယွီ ဘာကြောင့် ခွင့်ယူရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို ဘာကြောင့် ရှာမတွေ့ခဲ့ရသလဲဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က “သူ့အိမ်မှာ မိသားစုကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ” ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြေလိုက်သည်။
Bai Lu က ထပ်မေးရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း Meng Xinyu က “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စပ်စုနေတာလဲ။ သူတို့အိမ်မှာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ပါ” ဟု တားလိုက်သည်။
Bai Lu လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က Ma Ge ထံ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း အလုပ်မဆင်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် တောင်းပန်လိုက်သည်။
Ma Ge က သူမ၏ တောင်းပန်မှုကို လက်မခံရဲဘဲ အဆင်ပြေကြောင်းသာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောသည်။ လိုအပ်ပါက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်ခွင့်ယူနိုင်ကြောင်း ပြောပြီး ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း သူမ အကြားရဆုံး စကားမှာ “ဂရုစိုက်ပါ” ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်သည်။
သူမ ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် အလုပ်သို့ ပြန်သွားချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ က သူမကို နေစရာပေးထားသော်လည်း အရာအားလုံးကို သူ့အပေါ်တွင်ပဲ မှီခိုနေရန် သူမ မရည်ရွယ်ပေ။
သူမ၏ အဘွား ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘဝသည် ဆက်လက်ရှင်သန်နေရဦးမည်။ သူမ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
Ma Ge က ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ နောက်မှ ပြန်ပြောမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝမ်ယွီ ထံ ဖုန်းဆက်ကာ အခြေအနေကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ သူ အလုပ်ပြန်လုပ်ပါစေ။ လုပ်စရာအလုပ်တစ်ခုခု ရှိနေတာက သူ့ကို မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာစေမှာပါ” ဟု ဝမ်ယွီ က သဘောတူလိုက်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် ဝမ်ယွီ ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသူက “သူက မင်းရည်းစားလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သည့် ထိုလူမှာ ပြန်လည်သက်သာနေပြီဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီက သူ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသည့် အရိပ်အယောင်များကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ယွီ ၏ ဇီဝဗေဒအရ ဖခင်ဖြစ်သူ Yang Yuan ပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းလည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ‘အဖေ’ လို့ ရုတ်တရက် ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ပါဘူး” ဟု Yang Yuan က ပြောသည်။ “ငါ့ဆန္ဒကတော့ ဖခင်နဲ့သား အနေနဲ့ စိမ်းကားသွားဖို့ မဖြစ်စေချင်တာပါပဲ။ အရင်တုန်းကဆို မင်းဘဝကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာ စိုးရိမ်လို့ မင်းကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ တကယ်ပဲ နောင်တရမိတယ်၊ တကယ်ကို နောင်တရတာပါ။”
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာလည်း စိတ်ရင်းအမှန်အတိုင်းပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဤလူ အမျိုးသမီးများကို မည်ကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်လေ့ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ Yang Yuan သည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ မည်သည့်ဇာတ်ရုပ်ကိုမဆို အလွန်ပင် သဘာဝကျကျ သရုပ်ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အမျိုးသမီးများမှာ သူ့ထောင်ချောက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ကျရောက်တတ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီ အနေဖြင့် Cheng Lian သည် သူ့နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သူ့လက်ချက်ဖြင့်ပင် သေဆုံးသွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ အမြတ်ဝေစု ခွဲဝေမှုကြောင့် ဖြစ်သော အငြင်းပွားမှုများကြောင့်များ ဖြစ်လေမလား။