ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က ဝမ်ကွီအန်းအား ချက်ချင်းပင် ဤသို့ဆိုလိုက်သည်။ “ရွေးချယ်စရာ ဘာကျန်သေးလို့လဲ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်ပဲလေ!”
“ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ တစ်ခါမှ အဖတ်မလုပ်ခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်က အခုမှ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ဖခင်လုပ်ချင်ရအောင် သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ သုက်ပိုးတစ်စက် ပေးလိုက်ရုံနဲ့ ဖခင်ဖြစ်သွားရောလား။”
“ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာက ခင်ဗျားကို ဖခင်မဟုတ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့သား မဟုတ်နေမိလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ။”
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်လန့်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ခင်ဗျားမသိပါဘူး… ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရတာ။ ခင်ဗျားဆီ လာဖို့တောင် ကြောက်နေခဲ့ရတာ။”
“ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျား တကယ်ပဲ သားတစ်ယောက်လို သဘောထားတယ်ဆိုတာသာ သိခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခတွေခံပြီး နေပါ့မလား။ ခင်ဗျားကိုရော ဒီမှာ ဘာလို့ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိပါလိမ့်။”
“ကျွန်တော်…” ဝမ်ယွီ က စိတ်နာကျည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် သူ့မျက်နှာကို သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူသည် ယန်ယွမ်၏ ဆိုးယုတ်သော အကြံအစည်များနှင့် ရက်စက်မှုကို စိတ်နာသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားနည်းပြီး ကြောက်ရွံ့နေမိသည့်အတွက်လည်း စိတ်နာမိသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အပြုအမူများကြောင့် ဝမ်ကွီအန်းမှာ ဤနေရာတွင် ထိန်းသိမ်းခံထားရသည်။ ဝမ်ကွီအန်း သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်နေရှာမလဲဆိုတာ သူတွေးပင်မတွေးရဲ။ ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည့် ဝမ်ကွီအန်းမှာ ဤသို့သော စိတ်ဒုက္ခမျိုးကို ခံစားနေရသည်ကို တွေးမိတိုင်း ဝမ်ယွီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။
သို့သော် ဝမ်ကွီအန်းက ရယ်မောလျက် “ဒီကောင် မိုက်လိုက်တာ!” ဟု ဆူလိုက်သည်။
သူက “မင်းရဲ့ ဇီဝဗေဒအရ ဖခင်က…” ဟု ပြောသည်။
“ရပ်လိုက်! ရပ်လိုက်ပါ!” ဝမ်ယွီ သည် ထိုစကားလုံးကို လုံးဝမကြားချင်ပေ။ “ဘာဇီဝဗေဒအရ ဖခင်၊ မဟုတ်တဲ့ဖခင်လဲ။ သူက သုက်ပိုးလှူတဲ့သူသက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ခဏတာ ပျော်ပါးမှုကနေ မတော်တဆ ဖြစ်လာတဲ့ ထွက်ကုန်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လိုချင်လို့ ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
“အရင်က သူ ကျွန်တော့်အကြောင်း မသိခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သိသွားတဲ့အခါမှာလည်း သူက လျှို့ဝှက်တဲ့ အကြံအစည်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ခင်ဗျားဘေးမှာပဲ ထားခဲ့တယ်။ သိုးကျောင်းခိုင်းနေတာလား။ ဟုတ်လား? အခုမှ သူက အမြတ်ထုတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလို့ ထင်နေတာလား။ သွားစမ်းပါစေတော့!”
“ကျွန်တော် သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုတာ သူ့အပြစ်ပဲ! ဒါက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကံတရားတွေ သူ့ဆီ ပြန်ရောက်လာတာ၊ ကျွန်တော့်အပြစ်မဟုတ်ဘူး!”
ဝမ်ကွီအန်းက “မင်းအမေ သေဆုံးမှုက သူနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက မေးချင်နေတာ၊ အဲဒီဓားက ဘာကိစ္စလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဗွေရာတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီဓားမှာ ပါနေရတာလဲ” ဟု သူ စုံစမ်းလိုက်သည်။
“မင်းအမေက ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလေ” ဝမ်ကွီအန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်။ “အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ နောက်ဆုံးနေ့တုန်းက သူမ ကျွန်တော့်ကို တမင်သက်သက် ရန်ရှာပြီး အိမ်မှာရှိတဲ့သူတိုင်း ကြားအောင် အော်ဟစ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီဓားက… ပြန်တွေးကြည့်ရင် သူမ အဲဒီမတိုင်ခင် ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ ဖြစ်ရမယ်။”
ဝမ်ကွီအန်းသည် တစ်နေ့က အောက်ထပ်ဆင်းသွားစဉ် ချန်လျန်က သူ့ကို တားပြီး ဖရဲသီးလှီးချင်ကြောင်း၊ အခွံက မာလွန်း၍ သူ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် အလုပ်မဆင်းခင် စားဖိုမှူးက ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် သစ်သီးပန်းကန် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမက အဆင်သင့်ရှိနေသည့် သစ်သီးကို မစားဘဲ ဖရဲသီးကို ကိုယ်တိုင်လှီးမည်ဟု အတင်းလုပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က ဝမ်ကွီအန်းသည် သူမ သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေမှန်း လုံးဝမသိခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးကြား အသက်အရွယ် ကွာဟချက်ကြီးမားပြီး သူ သူမကို စတင်ပိုးပန်းစဉ်ကတည်းက အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ ကြာလာသောအခါ ချန်လျန်သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ကျင့်သားရသွားပြီး ပိုးပန်းစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ နုနယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဖရဲသီးကိုတောင် ကိုယ်တိုင်မလှီးချင်သည်ကို ဝမ်ကွီအန်းက ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမနှင့် ထိုသို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စများအတွက် အငြင်းပွားမနေလိုသဖြင့် ဓားကိုယူကာ ကူလှီးပေးခဲ့သည်။
ထိုဓားပေါ်တွင် သူ့လက်ဗွေရာများ ပါသွားခဲ့ခြင်းမှာ ထိုအချိန်က ဖြစ်လိမ့်မည်။
ချန်လျန်၏ နှလုံးသားမှာ အမှောင်ဖုံးနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ယွီ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
ယန်ယွမ်အပေါ် သူ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသော်လည်း ချန်လျန်က ယန်ယွမ်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်တူနိုင်ပါ့မလဲ။ ချန်လျန်မှာ သူ့အမေဖြစ်ပြီး ဝမ်ကွီအန်းလောက် ရင်းနှီးမှုမရှိလျှင်ပင် သွေးသားအရ ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသေးသည်။
ဤအခြေအနေတွင် ဤဆက်နွှယ်မှုမှာ ပို၍ပင် စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းလှသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် သူ၏လက်သီးများ တင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွီအန်း နားလည်သွားပြီး သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေရန် သူ့လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ!” ဝမ်ယွီ သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြောသည်။ “သူ တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်နေတာလဲ။”
ဝမ်ကွီအန်း သက်ပြင်းချကာ “လူဆိုတာ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဝက်ဝံခြေထောက် (ရှားပါးအစားအစာ) ရှိရင် ငါးကို လိုချင်တယ်၊ ငါးရှိရင်လည်း ဝက်ဝံခြေထောက်ကို လိုချင်ပြန်ရော။ ငါးကို ကြာကြာစားပြီးရင် ဝက်ဝံခြေထောက်မပြောနဲ့၊ သာမန်ပေါင်မုန့်တစ်စစတောင် ရှေ့က ငါးထက် ပိုအရသာရှိတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတာပဲ။”
ချန်လျန်သည် ငယ်စဉ်က အချစ်ရှိခဲ့သော်လည်း ငွေ၏သွေးဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ အချစ်ကို စွန့်ပယ်ကာ ပေါင်မုန့် (ငွေ) ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ဇိမ်ခံဘဝဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သော အရာများသည် သာမန်ဖြစ်လာပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့သည်။
သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အချစ်မှာ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကိုးရာဖြစ်သည့် ‘လမင်းကြီး’ (White Moonlight) အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ တန်ဖိုးရှိလာခဲ့သည်။
သာမန်လူဆိုလျှင် ဒီလောက်ထိ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ကံဆိုးစွာပင် သူမ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာက ချစ်သူမှာ အမျိုးသမီးများကို ကိုင်တွယ်တတ်သည့် ရုပ်ချောသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာလည်း တိုးလာပြီး လက်ရှိ ချန်လျန်ကိုပင် သွေးဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါပဲ။
“ကျွန်တော်တို့ အဲဒီတုန်းက အစီအစဉ်တွေ အကြီးကြီးဆွဲထားတာလေ၊ သူလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင့်ခံခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လက်လျှော့လိုက်တာလဲ” ဝမ်ယွီ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ “ငွေအတွက်ဆိုရင်ရော ခင်ဗျားက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို အလိုလိုက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူမက ဝမ်ကွီအန်းထက် အသက်အများကြီး ငယ်သေးသည်၊ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်သေးသည်။
ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဝမ်ကွီအန်း၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားသည်။
“ဓမ္မတာရပ်စဲတဲ့အရွယ် (Menopause) ပေါ့” သူ သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓမ္မတာရပ်စဲတဲ့အရွယ်က ဘယ်လောက်ထိ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လဲဆိုတာ မင်း စိတ်ကူးတောင် ယဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး…”
ဝမ်ကွီအန်းသည် ချန်လျန်ကို အမြဲတမ်း သူ့လက်ဖဝါးထဲက မငြိမ်သက်သော လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို သဘောထားခဲ့ပြီး သူ့လက်ထဲက ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဓမ္မတာရပ်စဲချိန်သည် သူ့ကို ဤမျှအထိ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ခဲ့မိပေ။
ချန်လျန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သတိရှိရှိ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအရွယ်ရောက်သောအခါ ရူးသွပ်သွားခဲ့သည်။
သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းသိမ်းထားပါစေ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ကြောင်းလေးများ ပေါ်လာမြဲဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဓမ္မတာရပ်စဲချိန်၏ ဟော်မုန်းအပြောင်းအလဲများကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ကွီအန်း၏ အာဏာကို သိမ်းပိုက်ရန် “ရည်မှန်းချက်” ကြီးကြီးဖြင့် သူမ ဆွဲထားခဲ့သော အစီအစဉ်များမှာ ကြာလွန်းလှသဖြင့် သူမအတွက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဝမ်ကွီအန်းထံမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာပြီး “လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော” ဘဝကို နေထိုင်ချင်နေသည်။
ဝမ်ကွီအန်းနှင့် ယန်ယွမ်နှစ်ဦးစလုံးသည် ချန်လျန်၏ ဓမ္မတာရပ်စဲခြင်းကို တွက်ချက်မှု မှားယွင်းခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကွီအန်းသည် မျက်မှောင်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းအမေကို မသတ်ခဲ့ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကွီအန်းမဟုတ်လျှင် ချန်လျန်ကို သတ်ဖြတ်သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ဆိုသည်မှာ ရှင်းနေပါသည်။
“အခု သူတို့က ငါ့ကို အာမခံနဲ့ ပြန်မလွှတ်ပေးဘူး” ဝမ်ကွီအန်းက ပြောသည်။ “ဒါ နောက်ကွယ်က သူ့လက်ချက်ပဲ။”
ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် ပူပင်နေသော အကြောင်းအရာများ ပြေလျော့သွားသော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ဒေါသများ ပြန်လည် ထကြွလာသည်။
ဝမ်ကွီအန်းသည် သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိနိုင်သည်။
သူက မနှစ်မြို့သည့်လေသံဖြင့် “အဆင်ခြင်မဲ့စွာ မလုပ်နဲ့။ ဒါ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ပဲ။ ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဟူတေ့တိုက မင်းကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေမှာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာထဲ မဆွဲထည့်နဲ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“မင်း သွားပြီး ရှောင်ဆွန်းနဲ့ ရှောင်ကျန်းကို ရှာလိုက်” ဝမ်ကွီအန်းက ညွှန်ကြားသည်။ “သူတို့မှာ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အကုန်ရှိတယ်။ မင်းကို စောင့်နေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ။”
အတွင်းရေးမှူး ရှောင်ဆွန်းနှင့် ရှေ့နေ ရှောင်ကျန်းတို့မှာ ဝမ်ကွီအန်း၏ ယုံကြည်အားထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
တကယ်တော့ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ဆွန်းနှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် ဝမ်ယွီ ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ယွီ မှာ စိတ်မပါ့တပါဖြစ်နေပြီး ဖုန်းများကို လုံးဝမကိုင်ခဲ့ပေ။
ပြန်တွေးကြည့်တော့ သူ အလွန်ရှက်မိသည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ အနားယူဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့” ဝမ်ကွီအန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “အပြင်က ကိစ္စတွေကို မင်းလက်ထဲ အပ်ခဲ့မယ်။”
သူ အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ ဆွန်းနှင့် ကျန်းတို့လက်ထဲတွင် အလွန်အားကောင်းသည့် အချက်အလက်များ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝမ်ယွီ လည်း သူ့ဖခင်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြားသူများရှေ့တွင် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဝမ်ကွီအန်း သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေခဲ့၍ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖခင်၏ ဆံပင်ဖြူများကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်လှုပ်ရှားကာ “ခင်ဗျား အနားယူပါ၊ ကျန်တာ အကုန် ကျွန်တော့်လက်ထဲ အပ်ထားလိုက်!” ဟု ပြောသည်။
သို့သော် သူ ထွက်ခွာတော့မည်အပြုတွင် ဝမ်ကွီအန်းက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
“စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့” သူက ပြောသည်။ “သူသာ ငါတို့မိသားစုကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်သေးရင် အစွန်းရောက်ဖို့ မလိုဘူး။”
ဝမ်ယွီ နားလည်လိုက်သည်။
ဝမ်ကွီအန်းသည် ထောင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ထိုမတိုင်ခင်ကပင် ချန်လျန်သည် ကုမ္ပဏီ၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာကွင်းဆက်ကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် ဖျက်ဆီးထားခဲ့သည်။
ယန်ယွမ်သည် ဤအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်မှာ သေချာသည်။
ယန်ယွမ်သာ ဤရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ဝမ်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မထိခိုက်စေလျှင်၊ သူသည် ဝမ်ကွီအန်း၏ လုပ်ရပ်များကို သဘောတူကြောင်းနှင့် ဝမ်ယွီ ကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ပြသရာရောက်သည်။
သူသာ ဤစည်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်လျှင် ဝမ်ကွီအန်းသည် ဝမ်ယွီ ကို သူ့အတွက် လမ်းတစ်ခု ချန်ထားပေးစေချင်သည်။
ဒါက ဝမ်ကွီအန်း အသက်ကြီးပြီး သဘောကောင်းလာလို့ မဟုတ်ပါ၊ မိသားစု သွေးသားရင်းနှီးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ချစ်သားကို လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် မညီသော အလုပ်မျိုး လုပ်စေချင်ခြင်း မရှိပေ။
ယန်ယွမ်သာ ဤအချိန်အတွင်း ဝမ်မိသားစုကို တိုက်ခိုက်လာလျှင်တော့၊ သူသည် ဝမ်ယွီ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို လုယူလိုသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤရက်များစွာ ဒုက္ခဆင်းရဲကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီးနောက် ဝမ်ယွီ ၏ ရန်လိုမှုမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဘာလို့များ သူက လုပ်နိုင်ရမှာလဲ!” သူသည် မျက်ခုံးပင့်လျက် အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း ငယ်စဉ်က ဝမ်ကွီအန်းနှင့် အလွန်တူနေသည်။
သေချာစွာ ပြုစုပျိုးထောင် ပေးခဲ့သည့် ရလဒ်မှာ ရိုးရှင်းသော မျိုးရိုးလိုက်ခြင်းထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အတွင်းရေးမှူး ဆွန်းနှင့် ရှေ့နေ ကျန်းတို့နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ်ကွီအန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယန်ယွမ်ကို စုံစမ်းရာတွင် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ အလွန်ပင် တိမ်လွန်းနေသေးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကွီအန်းသည် ယန်ယွမ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နီးကပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အခုဆိုလျှင် ဤအချက်အလက်များကို ရဲတပ်ဖွဲ့ထံ တင်ပြခြင်းဖြင့် ယန်ယွမ်၏ လိမ်ညာမှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်ကွီအန်းသည် ဤအချက်အလက်များကို သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေစေချင်၍ ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့ကို စိန်ခေါ်ပြီး စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ လည်း ပြဿနာဖြေရှင်းရေးအတွက် ရဲတပ်ဖွဲ့ကိုသာ အားကိုးမနေချင်ပေ။ သူ ရဲတပ်ဖွဲ့ကို မယုံကြည်ပါ။ ယန်ယွမ်မှာ နည်းလမ်းရှိနေလျှင် သူနှင့် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ယန်ယွမ်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ယွီ သည် ချန်လျန်က ကုမ္ပဏီ၏ အတွင်းပိုင်းရန်ပုံငွေများကို တစ်ရက်တည်းနှင့် အကုန်ထုတ်ယူသွားခဲ့သော်လည်း ကုမ္ပဏီမှာ ဘာကြောင့် ပုံမှန်လည်ပတ်နေနိုင်သေးသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားသည်။
ဝမ်ကွီအန်း၏ စီးပွားရေးအင်ပါယာမှာ ချန်လျန် ထိန်းချုပ်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
CFO အနေဖြင့် ချန်လျန်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုသာ တာဝန်ယူရသည်။ ထိုအပြင်ဘက်တွင် ဝမ်ကွီအန်းသည် အခြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို အခြားသူများနာမည်ဖြင့် ဝှက်ထားခဲ့ရာ ရေခဲတောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေအောက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသည်။
ထို့ကြောင့် ချန်လျန်က ရန်ပုံငွေများကို ထုတ်ယူသွားသော်လည်း ဝမ်မိသားစု၏ ငွေကြေးကွင်းဆက်မှာ ချက်ချင်း ပြိုလဲမသွားခဲ့ပေ။
အခုတော့ ဝမ်ကွီအန်းသည် ချန်လျန်ကို ဝှက်ထားခဲ့သည့် ဤလျှို့ဝှက်ကတ်များကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ထံ အပ်နှင်းလိုက်သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ်ယွီ မှာ ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မေးမြန်းသော်လည်း သူက ဤရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကို သူမကို မပြောပြခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော မှောင်မိုက်ပြီး ဆိုးရွားသည့် အရာများကို သူမနှင့် ဝေးဝေးထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
သူသည် သူ့ရွေးချယ်မှုကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။
သူ့ရွေးချယ်မှုကို သိလိုက်ရသောအခါ ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။
သူမသည် ယခင်ဘဝကလည်း သူ ဤရွေးချယ်မှုကိုပင် လုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မိပြီး သူ အနိုင်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ သူ့ကို မတားဆီးတော့ဘဲ သူ အသေအချာကို အနိုင်ရလိမ့်မည်။
နောက်တစ်နေ့မှာ မတ်လ (၃) ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း နှင့်အတူ အဘွားဖြစ်သူ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် သုသာန်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အဘွားအတွက် သင်္ချိုင်းကွက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို နေရာကို ပြောပြကာ “ဒီနေရာက အဆင်ပြေလား။ အဆင်မပြေရင် တခြားတစ်နေရာ ရှာပေးလို့ရတယ်” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒီနေရာက အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
သူတို့သည် ထိုနေ့တွင် အရိုးပြာများကို သိမ်းဆည်းပြီး သင်္ချိုင်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ယွီ က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်ကာ ဂူဗိမာန်မှာလည်း အမည်စာတန်းများ ထွင်းထုပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
ဤနှစ်ရက်တိုလေးအတွင်း သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ကူးတွေ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်များခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
သို့သော် သူသည် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ကျကျ စီစဉ်ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝါဂွမ်းမြေကြီးများ ပိတ်ဖုံးသွားပြီး ဂူဗိမာန်ကို စိုက်ထူလိုက်သည်ကို ကြည့်နေရင်း ဂျီအန်းနင်း သည် ဤအချိန်မှစ၍ သူမတွင် နီးစပ်သည့် ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အလုပ်သမားများ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။
နေဝင်ချိန် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် သူသည် သူမ၏ နဖူးကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး “ကိုယ့်ဆီမှာ မင်းရှိနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။