ဝမ်ယွီက “ကျွန်တော် ကျောင်းကို ခဏခွင့်ယူလိုက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီသည် မိသားစုကိစ္စများကြောင့် ကျောင်းမှ ခွင့်ယူလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ အမှုက ဘယ်တော့မှ ပြီးပြတ်မယ်မှန်း မသိရသေးဘူး၊ ကုမ္ပဏီမှာလည်း လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ…” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်” ဂျီအန်းနင်းက သူ့လက်ကို တင်းတင်းလေးဆုပ်ကိုင်ကာ “ရှင် ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ဝမ်ယွီက “နောက်ထပ် နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အဘွားကို မီးသင်္ဂြိုဟ်မည့်ရက်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သား လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် အဖြစ်အပျက်များမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိကြသည်။
အဘွား ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ။
ဝမ်ယွီသည် ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုတစ်မျိုးကို ခံစားနေရသည်။ အဘွားဆုံးပါးသွားရခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိသူမှာ သူဖြစ်နေပြီး သူ၏ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်မိလိုက်သည့်အရာများကြောင့် ဂျီအန်းနင်းကို နာကျင်စေခဲ့ရသည်။
သူ ဘာပြောရမလဲ။ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ်” ဟူသည့်စကားကို သူ ပြောပြီးခဲ့ပြီ။ ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်လည်း မရှိတော့သလို ဂျီအန်းနင်း၏ ဝေဒနာကိုလည်း သက်သာစေမည် မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော်…” သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် ခါးသက်သက် ခံစားနေရသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ လက်က ရုတ်တရက် တင်းလာပြီး သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းသည်။
ဝမ်ယွီ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ နဖူးချင်းထိကပ်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမက “ဝမ်ယွီ၊ ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေကြမှာလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့မေးခွန်းထုတ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
အတိတ်ကဆိုလျှင် ဝမ်ယွီနှင့်အတူ ရေရှည်တည်တံ့မည့် အနာဂတ်တစ်ခုကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ မျှော်လင့်ရဲခဲ့သူ မဟုတ်ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲကြရလိမ့်မည်ဟုပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အလားတူပင်၊ အတိတ်ကဆိုလျှင် ဝမ်ယွီသည် ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရလျှင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး “သေချာပေါက်ပေါ့!” ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကတိပေးခဲ့လိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဘဝ၏ အတက်အကျနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းတို့၏ ခွဲခွာမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် ဝမ်ယွီက ရိုးသားစွာပင် “ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု ဖြေသည်။
“အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းလဲသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေကြမလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်၊ ဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ပဲ အတူတူ ရှိနေချင်တယ်”
ထာဝရကတိစကားများ မပေးခဲ့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းအတွက်မူ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောပြချင်သဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဟိုကားရှည်ကြီးထဲက လူလေ၊ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို သတိထားသင့်တယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက နားမလည်သည့်အကြည့်ဖြင့် “ဘာလို့လဲ။ ခင်ဗျား သူ့ကို သိလို့လား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို မသိပါဘူး” ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းခါသည်။ “ကျွန်မ… ကျွန်မ သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ရင်တွေ အရမ်းတုန်သွားလို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံက အထူးသဖြင့် ထက်မြက်ပါတယ်။ ကျောက်ချန်ကို မြင်တုန်းကရော၊ ယန်ဘိုကို မြင်တုန်းကရော အဲဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာ”
ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းဆိုသည်မှာ ယုံကြည်ရခက်ပြီး ရှင်းပြရခက်သည့်အရာဖြစ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ ခံစားချက်များကို “ဆဋ္ဌမအာရုံ” ဟုသာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
ကျောက်ချန်ကိစ္စက တစ်မျိုး၊ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ယန်ဘိုကိုပါ ထည့်ပြောလာသည့်အတွက်…
ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး “အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းခါသည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သည့် အမျိုးသားမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အမြဲတမ်း သိချင်ခဲ့သော်လည်း ဘာသဲလွန်စမျှ မရခဲ့ပေ။ ထိုသူကို ဒီနေ့ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးမှ ဂျီအန်းနင်းကို “သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်းအချာ အဖေပါ” ဟု ပြောပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူ့အခြေအနေအကြောင်းကို ဂျီအန်းနင်းအား အစအဆုံး ပြောပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ယန်ယွမ်၏ “ဒီဘဝမှာ ငါတို့ကြား ဘာကံမှ မရှိရစေနဲ့” ဟူသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။
သူမက “သေချာရဲ့လား။ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ရှင့်ရဲ့ အရင်းအချာ အဖေ ဟုတ်ရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
အကယ်၍ သူသာ ဝမ်ယွီ၏ အရင်းအချာ အဖေဖြစ်ပါက၊ အတိတ်ဘဝတွင် ဝမ်ယွီက ဖန်သားပြင်အပြင်ဘက်မှ သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ရွံရှာသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့ရသနည်း။
ဝမ်ယွီသည် ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “ကျွန်တော် သေချာပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူ့အသွင်အပြင်မှာ ဝမ်ကော်အန်းနှင့် မတူဘဲ ချန်လျန်နှင့်သာ တူနေကြောင်း အမြဲတမ်း သိရှိထားသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယန်ယွမ်မှာ သူ၏ အရင်းအချာ အဖေဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်တွင် ယန်ယွမ်နှင့် ဆင်တူသည့် အချက်အချို့ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ အလုံးစုံအသွင်အပြင်မှာ ချန်လျန်နှင့် ပိုတူသော်လည်းပင်။
မျိုးရိုးဗီဇနှင့် DNA တို့မှာ ခိုင်မာသည့် သက်သေများဖြစ်သဖြင့် ဖခင်ရင်း ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်းမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမတွင် အချက်အလက် အပိုင်းအစများသာ ရှိပြီး တစ်ခုလုံးကို ပုံဖော်၍ မရသေးပေ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ” သူမ ခဏတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ “သူက ရှင့်ရဲ့ အရင်းအချာ အဖေဖြစ်နေရင်တောင် သူက ရှင့်ကို မမွေးခဲ့ဘူးလေ။ ရှင့်အနေနဲ့ သတိထားသင့်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သူမစကားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် “တကယ်ပါ၊ ကျွန်မ သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ယန်ဘိုကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းကလိုပဲ ရင်ထဲမှာ တင်းကြပ်သွားတယ်” ဟု သူမ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ ဘာမှားပြောလိုက်မိမှန်း မသိသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ “ယန်ဘိုက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းခါသည်။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချကာ “ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်းအချာ အဖေက ယန်ယွမ်၊ ပြီးတော့ ယန်ဘိုက သူ့သားပဲ” ဟု ပြောသည်။
ဒါဆိုလျှင် ယန်ဘိုသည် ဝမ်ယွီ၏ ဖခင်တစ်ယောက်တည်း၊ မိခင်ကွဲ မောင်နှမ ဖြစ်နေသည်ပေါ့!
ဂျီအန်းနင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။
ဤအချက်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း၏ အရှုပ်ထွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယန်ယွမ်မှာ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ ယခု သေချာပေါက် သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “အရင်းအချာ အဖေဖြစ်တိုင်း ယုံကြည်လို့ မရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဖေဆိုတာ အရင်းအချာ အဖေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သွေးသားဆိုတာလည်း သိပ်မယုံကြည်ရဘူး” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်သည်။
“ဝမ်ယွီ၊ ကျွန်မ ပြောပြမယ်! သွေးသားနဲ့ စိတ်ခံစားမှုဆိုတာ လုံးဝ မတူတဲ့အရာတွေ!”
သွေးသားအရဆိုလျှင် ဖခင်သည် အဘွားထက် ပိုနီးစပ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမအဖေက သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး အဘွားက သူမကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်ပစ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူတူနေထိုင်ခဲ့ကြသည့် စိတ်ခံစားမှု ဆက်သွယ်ချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သွေးသား ပိုနီးစပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဝေးသည်ဖြစ်စေ အဓိကမဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူ သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်ပြီး သူမစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီ ပြုံးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့” သူ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သိပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်းတို့သည် အိပ်မက်ဆန်ဆန် ခွဲခွာမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ရင်း ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ယွီ စောစောထွက်သွားပြီး ဂါအိုဆိုသည့် လူငယ်လက်ထောက်တစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
“ဆရာလေးဝမ်က ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်တော့်ကို အနားမှာ ထားထားပေးတာပါ။ လိုအပ်တာရှိရင် မရှက်ပါနဲ့၊ ပြောလိုက်ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် အလွန် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိသည့်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။
လက်ထောက်ဂါအိုသည် ဂျီအန်းနင်းကို ဟွာဒါတက္ကသိုလ်ဆေးရုံသို့ ပြန်ပို့ပေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ တိုက်ခန်းတံခါးမှာ မီးသတ်သမားများကြောင့် ပျက်စီးနေပြီး အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ပြာမှုန်များနှင့် ပျက်စီးနေသည်။ နံရံများမှာ မီးလောင်ထားပြီး ဧည့်ခန်းရှိ ပရိဘောဂနှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများအားလုံး ပျက်စီးကုန်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်ကို အတင်းထိန်းရင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မီးမှာ ဧည့်ခန်းမှ အိပ်ခန်းသို့ ကူးစက်သွားပြီး အပူချိန်မြင့်မားမှုကြောင့် ပြတင်းပေါက်မှန်များ ကွဲအက်ကုန်သည်။ ထူထဲသော မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များကို အပြင်ဘက်မှ လူများက သတိပြုမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အိပ်ခန်းရှိ ကုတင်မှာလည်း မီးလောင်ထားသည်။ ဗီရိုတံခါးတစ်ချပ်မှာ ပြုတ်ကျနေပြီး ကျန်တစ်ချပ်မှာ မီးလောင်ထားသည်။ အတွင်းတွင် ချိတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း အောက်တွင် ထည့်ထားသည့် ထူထဲသော စောင်များမှာမူ အနည်းငယ်သာ ပျက်စီးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကိုင်းညွှတ်ပြီး စောင်အောက်သို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်း ပေးထားသည့် လက်ကောက်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသဖြင့် ဗီရိုအောက်ခြေ အစွန်ဆုံးထောင့်တွင် သူမ သိမ်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သေတ္တာမှာ မပျက်စီးဘဲ ရှိနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ကောက်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေသေးသည်။ သူမ ၎င်းကို အိတ်ထဲထည့်ကာ အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင် ယူစရာ ဘာမှမကျန်တော့မှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
သူမနှင့် အဘွားတို့ ယုရှူးမှ ပြောင်းလာတုန်းက အဝတ်အစားအနည်းငယ်နှင့် အခြေခံ အိမ်သုံးပစ္စည်းများသာ ပါလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူနေခဲ့သည့်ဘဝတွင် အမှတ်တရအဖြစ် ကျန်ရစ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
ကံကြမ္မာက အဘွား၏ တည်ရှိမှု အရိပ်အယောင်များကို သူမဘဝမှ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ပစ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဂျီအန်းနင်းသည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် အပျက်အစီးများကြားတွင် ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေမိသည်။
လက်ထောက်ဂါအိုက တံခါးဝမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နောက်ခံအလင်းရောင်ကြားမှ ကောင်မလေး၏ ပုံရိပ်မှာ အားနည်းပြီး အထီးကျန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လျော်ကြေးကိစ္စအတွက် ဒါရိုက်တာရှူးနှင့် ဆွေးနွေးရန် တက္ကသိုလ်သို့ သွားသည်။
ဒါရိုက်တာရှူးက သူမကို မြင်လျှင် သက်ပြင်းချသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများမှာ အသက်အရွယ်၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို လူငယ်များထက် ပို၍ နားလည်တတ်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြပြီးနောက် သူက လက်ခါပြကာ “ကျောင်းအုပ်ချုပ်မှုပိုင်းက ခင်ဗျားကို လျော်ကြေးပေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ညွှန်ကြားထားပြီးသားပါ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဒါရိုက်တာရှူးကို ဦးညွှတ်ကာ “ရှင်တို့နဲ့ ကျောင်းအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ထိုအချိန်က သူမ သတိလစ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီမှာလည်း စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူတစ်ယောက်တည်း သူမကို ပြုစုပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာပင် မသေးငယ်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဒါရိုက်တာရှူးက အဘွားကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး အသုဘအိမ်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လှသည်။
ဒါရိုက်တာရှူးက သက်ပြင်းထပ်ချကာ သူမကို “နောင်မှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် ကျောင်းကို အကူအညီ လာတောင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းခါကာ “မလိုပါဘူး၊ ဒီနှစ်အတွက် ပညာသင်ဆု လျှောက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
အမှန်တကယ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ဂျီအန်းနင်းနှင့် အဘွားတို့မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခွဲမရခဲ့ကြသော်လည်း အဘွားမရှိတော့သည့်နောက်တွင် သူမမှာ ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ပေ။ သူမ အလုပ်လုပ်၍ ရသည့်ငွေဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်မှာ ကျောင်းဆင်းချိန် မဟုတ်သေးသဖြင့် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ကျောင်းသားအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အများစုမှာ စာသင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အားကစားကွင်းကို ဖြတ်သွားရင်း အားကစားသင်ခန်းစာ တက်နေသည့် ကျောင်းသားများကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ တက်ကြွနေကြပြီး တောက်ပသည့် နေရောင်ခြည်ကို ခံယူနေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုရွှင်လန်းနေသည့် ကျောင်းသားများကို ကြာမြင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
ပြန်လမ်းတွင် လက်ထောက်ဂါအို ဖုန်းဝင်လာပြီး ဝမ်ယွီ၏ နေအိမ်လိပ်စာကို ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးလက်ထောက်တစ်ယောက်က လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး အဝတ်အစားများစွာနှင့် ဖိနပ်အစုံလိုက်ကို လာပို့ပေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းအတွက်မူ သူမ ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားနှင့် အိတ်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မနေ့က သူတို့ထွက်လာတုန်းက သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ အဝတ်များကို ဝတ်ထားခဲ့ပြီး ခါးပတ်ပတ်ကာ လက်အိတ်များကို ခေါက်ထားခဲ့သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပေနေသဖြင့် ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ မနေ့ကမှ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သူက လျှော်ပေးခဲ့သဖြင့် ဒီနေ့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်ကို ပြန်ဝတ်နိုင်သော်လည်း သူမတွင် တစ်စုံသာ ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ အလုပ်များနေပါလျက်နှင့် ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သည့် အရာများကိုပါ ဂရုစိုက်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီပြန်လာသည်အထိ စောင့်နေမိသည်။
သူမ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားပြီး သူက သူမကို ပွေ့ချီလိုက်မှ နိုးလာသည်။
“ပြန်ရောက်ပြီလား” သူမ မျက်စိကို ပွတ်လိုက်ကာ “အရမ်းနောက်ကျနေပြီနော်” ဟု ပြောသည်။
“ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာတော့ ကျွန်တော် ဒီလောက်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်မှာပဲ” ဝမ်ယွီက “ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ပါနဲ့။ အိပ်လိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
သူ ရေချိုးလိုက်ပြီး အိပ်ရာသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကိုယ်ပေါ်တွင် စိုစွတ်မှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း ဂျီအန်းနင်းကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားသည်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အိပ်ပျော်လိုက်၊ နိုးလိုက် ဖြစ်နေပြီး သူမ အိပ်ပျော်သည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိပေ။ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး ဝမ်ယွီက မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အိပ်မပျော်ဘူးလား” သူမ ထိုင်လိုက်ရင်း မေးသည်။
“အင်း” ဝမ်ယွီက “ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ ဘာကို စဉ်းစားနေလဲဟု မမေးတော့ပေ။ သူမ သူ့ပခုံးပေါ်တွင် မှီလိုက်ကာ နဖူးကို သူ့ပါးတွင် ထိကပ်ထားပြီး သူ့ကို လက်နှင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဝမ်ယွီက “အန်းနင်း…” ဟု ဖြည်းညင်းစွာ ခေါ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ရှင်” ဟု ပြန်ထူးသည်။
ဝမ်ယွီက “မနေ့က ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်စရာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။
“ဘာလဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်းက မေးသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို ရွေးခိုင်းတာ၊ ဘယ်သူ့ကို ဖခင်အဖြစ် သတ်မှတ်မလဲဆိုတာကို ရွေးခိုင်းတာပါ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာပြီး “ရှင် ရွေးချယ်ပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ရွေးချယ်ပြီးတာပေါ့” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ “တကယ်တော့ ရွေးချယ်စရာကို မရှိတာပါ”
“ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဖခင်ဆိုတာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်”