ဝမ်ယွီ ကို သူ့လက်မောင်းထဲ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ အတွေးအမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"မင်းအမေ အသက်အရွယ်ရလာပြီး ကလေးတစ်ယောက်လိုချင်တဲ့အခါ ငါ့အနေနဲ့ သူ့ကို အမှန်အတိုင်းဖွင့်ပြောပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးစားဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူက ကိုယ်ပိုင်သွေးသားကိုပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သင့်တော်တဲ့ သုက်ပိုးအလှူရှင်ကို ရှာပြီး မျိုးအောင်နည်း (artificial insemination) နဲ့ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ငါတွေးထားခဲ့တာ" ဟု ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ပြောသည်။ "သူမသိအောင် သူမကိုယ်တိုင်က အရာအားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါလုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"
"မင်းကို ငါ့လက်မောင်းထဲ ပွေ့ဖက်လိုက်တဲ့အခါ တခြားသူရဲ့ကလေးကို ဘာလို့ မွေးစားနေရမှာလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကံကြမ္မာက ငါ့ဆီကို ကလေးတစ်ယောက် ပို့ပေးပြီးသား မဟုတ်လား။"
"ပိုကောင်းတာက မင်းအမေ၊ မင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေအပါအဝင် လူတိုင်းက မင်းကို ငါ့သားလို့ ထင်နေကြတာပဲ။ မင်းက ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာရတာဟာ မွေးစားသားလို့ အသိအမှတ်ပြုခံရတာထက် ပိုကောင်းတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို တကယ့်ဖခင်တစ်ယောက်လို၊ မင်းကိုယ်မင်းလည်း ငါ့ရဲ့သားတစ်ယောက်လို စိတ်ရင်းနဲ့ သတ်မှတ်ထားမှာမို့လို့ပဲ။"
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီဂိုအန်းသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ဤကလေး၏ မွေးစားမိဘများ၏ ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရတော့ပေ။
သူ ငယ်စဉ်က မကြာခဏဆိုသလို စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရှာဖွေခဲ့သည်။ အသက်အရွယ် ရလာသည်နှင့်အမျှ အရာရာတိုင်းတွင် အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားရန် အရေးကြီးကြောင်း သူ နားလည်လာသည်။ ဤမရေရာသော လောကကြီးတွင် ဝမ်ယွီ က အမှန်တရားကို ဘယ်အချိန်မှာ သိသွားမလဲဆိုတာကို သူ အာမမခံနိုင်ပေ။
သူနှင့် ဝမ်ယွီ ကြားတွင် အဆင်မပြေမှုများ ရှိနေ၍ မဖြစ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ချန်လျန်နှင့် ယန်ယွမ်တို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ယင်းအစား သူသည် ဝမ်ယွီ ကို မိသားစုအပြည့်အစုံ ပေးအပ်ချင်ပြီး ချန်လျန်ကိုလည်း ဤမိသားစုနှင့် ဆက်လက်တွဲထားစေချင်သည်။
သူမသည် အကောင်းဆုံးမိခင်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်းပင်။
"ငါက သူမကို အိမ်မှာပဲနေပြီး မင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စေချင်ခဲ့တာ။ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နေသွားလို့ရတယ်" ဟု ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ဆိုသည်။ "သူမက မလုပ်ချင်ခဲ့ဘူး။ ငါက သူမကို အလုပ်အကိုင်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ။"
သို့သော် အမှန်တရားမှာ ချန်လျန်သည် ဝမ်ယွီ ကို ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ သားဟု ယုံကြည်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကလေးကို ချစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ကလေးအပေါ် အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ပြသမှုကြောင့် သူမ၏ ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆွပေးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ အပေါ် ပို၍ အေးစက်လာခဲ့ပြီး ကလေးရပြီးကတည်းက ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူမကို ဆက်ဆံပုံ မကောင်းတော့ဟုပင် အပြစ်တင်ခဲ့သေးသည်။
ဝမ်ယွီဂိုအန်းက "အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အစပိုင်းမှာတော့ အမြဲတမ်း လတ်ဆတ်ပြီး နွေးထွေးနေတတ်တာပဲ။ ကြာလာတဲ့အခါ အရသာမရှိတဲ့ ဟင်းခါးရိုးလိုမျိုး ဖြစ်လာပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းလာတာ မလွဲမသွေပဲ။ မင်းအသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ မင်းအမေက ဒီအိမ်ထောင်ရေးအပေါ် သည်းခံနိုင်တဲ့ အဆုံးစွန်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူမ ငါ့ဆီကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်ကို မှတ်မိသေးလား။"
ဝမ်ယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘယ်ဖြစ်ရပ်လဲ" ဟု မေးချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူ ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ ကိစ္စကို ပြောတာလား" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
"မင်း မှတ်မိသားပဲ" ဟု ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် အဲဒါက မင်းအမေက ယန်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့စီးပွားရေးအတွက် သုံးနေတဲ့ ယန်ဆိုတဲ့လူက ဘာမှ အောင်မြင်မှု မရခဲ့ဘူး။ ငါ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံရအောင် သူ ဒီအကြံကို ထုတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ မင်းအမေ ကိုယ်တိုင်က ဒီပြန်ပေးဆွဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ သူတို့က သူမကို ရွေးကြေးငွေ တောင်းခိုင်းတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း ပါသွားတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း ပြန်ရောက်လာတယ်လေ။"
ဝမ်ယွီ က "ဒါဆို သူမကရော ဘာလို့ မထွက်သွားတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ရယ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။
"သူမက မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသား မဟုတ်မှန်း သိသွားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
ကလေးဘဝ အမှတ်တရ အချို့သည် စီးမျောလာသည်။ သတိမထားမိဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အရာများသည် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
သူ ယန်ယွမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်ပင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။
သူ ယန်ယွမ်ကို ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက တွေ့ဖူးခဲ့တာပဲ!
"သူက ဝမ်ယွီဂိုအန်းရဲ့ သား တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား။ သေချာရဲ့လား။"
"စိတ်အေးအေးထား! သူက ငါတို့ရဲ့ ကလေးဆိုရင် မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး!"
"စဉ်းစားကြည့်၊ ငါတို့ရဲ့ ကလေး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းရဲ့ ကလေး၊ သူက အနာဂတ်မှာ ဘာတွေကို အမွေဆက်ခံမလဲ။"
ထိုအချိန်တွင် သူသည် မူးဝေနေသည့်ကြားမှ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ထိုလူကြီး ငြင်းခုံနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ထလိုက်ပြီး "မေမေ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ငြင်းခုံသံတို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အမေက သူ့ကို "ဆိုဒါ" ပုလင်းတစ်လုံး တိုက်လိုက်ပြီး သူ ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူ ပြန်နိုးလာသည့်အခါ အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်နေပြီ။ သူ့ဖခင်က သူ ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး ရွေးကြေးပေး၍ ပြန်ရွေးလာရကြောင်း ပြောပြကာ သူကိုယ်ခံပညာ သင်ယူနိုင်ရန် နည်းပြတစ်ဦးကို ငှားပေးခဲ့သည်။
ရုပ်ရည်ချောမောသူတစ်ဦးကို မေ့ပစ်ဖို့ မလွယ်ကူကြောင်း ဂျီအန်းနင်း ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။
ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် တကယ်ပင် ချောမောပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ ပြန်တွေ့သည့်အခါ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရပြီး ဒေဂျာဗူး (déjà vu) ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
၎င်းသည် ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော အပြုအမူတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ရဲများအနေဖြင့် မည်သည့်အရိပ်အမြွက်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယွီဂိုအန်းကမူ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့ ချန်လျန်က ဝမ်ယွီ ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ၎င်းကို အရောင်းအဝယ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ နုပျိုမှုနှင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပေးခဲ့ပြီး၊ ယင်းအတွက် သူသုံးခဲ့ရသည့် ပိုက်ဆံများကို အခကြေးငွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချန်လျန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝမ်ယွီ အပေါ် သူမ၏ သဘောထားသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ သားအပေါ် မည်မျှချစ်ကြောင်း သိသွားသည့်အလား ပြောင်းလဲသွားသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချစ်သူနှင့်ရသော ကလေးသည် ချမ်းသာသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ရသော ကလေးနှင့် မတူပေ။ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချစ်ခင်မှု ပါဝင်နေသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ မှာ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ချန်လျန်၏ အတိတ်က အေးစက်မှုများကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ချန်လျန်သည် ဝမ်ယွီ သူမနှင့် မရင်းနှီးကြောင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်တန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "မင်းက... သူမကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တာလား။"
ချန်လျန်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း အထိုက်အလျောက် ရှိသော်လည်း ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ ပံ့ပိုးမှုမပါဘဲ သူမသည် ဂရု (Group) ၏ CFO ရာထူးသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင် ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူမကို ထိုရာထူးပေးရန် သဘောတူခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ချန်လျန်သည် ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ ပိုက်ဆံများကို အလွဲသုံးစားလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူမကို အာဏာများစွာ အပ်နှင်းထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ အခြေအနေကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် တွေးတောနိုင်ခဲ့သည်။
ချန်လျန်သည် ဂရု (Group) ၏ အတွင်းပိုင်း ရန်ပုံငွေများကို အကုန်ထုတ်ယူသွားခဲ့ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ငွေကြေးလည်ပတ်မှုက ဘာကြောင့် မပြိုလဲသွားရတာလဲ။ ကုမ္ပဏီအားလုံးက ဘာကြောင့် အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေသေးတာလဲ။
ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ဒါကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲခဲ့တာလဲ။
ဝမ်ယွီ ၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်း... ရှောင်ယွီ" ဝမ်ယွီဂိုအန်းက ပြောသည်။ "မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ငါ့အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ပိုက်ဆံဆိုတာ ဂဏန်းတွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်။ မင်း သေသွားရင်လည်း ယူသွားလို့ မရဘူး။"
"မင်းအမေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါတယ်။ သူမက ငါ့ထက် အသက်ပိုရှည်အောင်နေပြီး ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို မင်းအမွေဆက်ခံစေချင်တာပဲ။ မင်းပိုင်တာတွေက သူမပိုင်တာပဲလို့ သူမက ယုံကြည်ထားတာ။"
"ပိုက်ဆံဆိုတာ ဒီလောကထဲကို ယူလာလို့မရသလို သေသွားရင်လည်း ယူသွားလို့မရတဲ့အရာမျိုးပဲ။ ငါ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ သူက သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်သေးလဲ။ မင်းအမေက ဒီအတွက်နဲ့ပဲ အိမ်မှာနေဖို့ ဝန်မလေးဘူး၊ မင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံဖို့ ဝန်မလေးဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းကို မိသားစုအပြည့်အစုံ ပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ ဒီအတွက် သုံးရတဲ့ ပိုက်ဆံက တန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။"
ဒါဆို ဝမ်ယွီဂိုအန်း၏ ချန်လျန်အပေါ် သည်းခံမှုနှင့် အလိုလိုက်မှုအားလုံးက သူ့ကြောင့်ပေါ့။
ဝမ်ယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချကာ "မင်းက ငါ့သား မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "ဒီအရူးကောင်!" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
ဤနိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှုတွင် သွေးသားရင်းကို အလွန်အမင်း အလေးပေးတတ်သည်။ ဝမ်ယွီဂိုအန်းသည် ဤတန်ဖိုးကို ဝမ်ယွီ ထံသို့ ဘယ်သောအခါမျှ မသွတ်သွင်းပေးခဲ့သော်လည်း ဤယဉ်ကျေးမှုအတွင်း ကြီးပြင်းလာရခြင်းက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်းကို မွေးကတည်းက ငါ့လက်မောင်းထဲမှာ ပွေ့ဖက်ထားခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အနှီးတွေကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် လဲပေးခဲ့တာ။ မူကြိုကျောင်းတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ကျောင်းဆင်းချိန်မတိုင်ခင်မှာ မင်းကို စောင့်မျှော်ဖို့ တံခါးဝမှာ ငါ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။"
"မင်းကို စက်ဘီးစီးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဘောလုံးကန်တတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရေကူးတတ်အောင်လည်း သင်ပေးခဲ့တယ်၊ မင်း စန္ဒရားတီးတဲ့အခါ နတ်ဘုရားတွေတောင် မျက်ရည်ကျလောက်အောင် ကောင်းလွန်းလို့ ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဂုဏ်ပြုလက်ခုပ်တီးပေးခဲ့တာ။"
"မင်းကို တရုတ်တံတိုင်းတက်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့တယ်၊ လွတ်လပ်ရေးရုပ်တုကို ပြခဲ့တယ်၊ အာဖရိက ဆာဗားနားမြက်ခင်းပြင်တွေကို ပြခဲ့တယ်၊ အာတိတ်မှာ မြောက်အရပ်ရောင်ခြည် (Northern Lights) ကို မင်းနဲ့အတူ ကြည့်ခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့အတူ NBA ပွဲတွေကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်၊ ကမ္ဘာ့ဖလား ဗိုလ်လုပွဲတွေကိုလည်း အတူတူ ကြည့်ခဲ့ကြတယ်။"
"ဘယ်မိဘဆရာအစည်းအဝေးကို ငါ လွဲခဲ့ဖူးလဲ။ မင်းရဲ့ ဘယ်ပွဲကို ငါ မလာဘဲ နေခဲ့ဖူးလဲ။ မင်းရခဲ့တဲ့ လက်မှတ်တိုင်း၊ ဆုတံဆိပ်တိုင်းကို အမှတ်တရအနေနဲ့ ငါ ကိုယ်တိုင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး သိမ်းထားခဲ့တာ!"
"ဝမ်ယွီ!" ဝမ်ယွီဂိုအန်းက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အသံနက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ဆီက မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ရင်တောင် ငါ့လက်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတာပဲ! ငါ သင်ပေးခဲ့တာပဲ! မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့သား မဟုတ်ရမှာလဲ!!"
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဤနေရာတွင် အနည်းငယ် ထူးခြားနေပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရဲအရာရှိများပင် သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးက သူမကို ရေတစ်ခွက်တောင် လောင်းပေးလိုက်သေးသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ယွီ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ပို၍ တောက်ပနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ဝန်းရံနေခဲ့သော အထီးကျန်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သူမသည် သူ့ထံသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး "အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်" ဟု ပြောသည်။
သို့သော် သူတို့ တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကားတစ်စီးက သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ကားမှန်ကို ချလိုက်သည့်အခါ ယန်ယွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကို အားပြင်းစွာဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
ယန်ယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရှိနေသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို မှတ်မိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို မသိသော်လည်း သူမကို "မင်း ကားဆီ အရင်ပြန်သွားပြီး ခဏလောက် စောင့်နေပေး" ဟု ပြောကာ ကားသော့ကို ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယန်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သိသာထင်ရှားသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မပြဝံ့ဘဲ "အင်း" ဟုသာ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ ကားဆီပြန်သွားပြီး ခရီးသည်တင် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ကားထဲ မဝင်သေးဘဲ ကားထဲမှ လူနှင့် စကားပြောရန် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ ကားတံခါးပွင့်လာပြီး ထိုလူ ကားထဲမှ ထွက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုလူ၏ ကားထဲ လိုက်သွားရန် ဆန္ဒမရှိသည့်ပုံပင်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့် မိဘများနှင့် စကားများနေသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ရပ်နေသည်။ သို့သော် အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးက အလွန်စိတ်ရှည်စွာဖြင့် သူ့ကို ဆက်လက်စည်းရုံးနေပုံရသည်။
ခဏအကြာတွင် ကား ထွက်ခွာသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ထိုနေရာတွင် အတွေးလွန်နေဟန်ဖြင့် ကားအရိပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သူ့ကားဆီ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများတွင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။
"ဘယ်သူလဲ" ဟု သူမ မေးမြန်းမိသည်။
"အရေးမပါတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ" ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်။ သူ၏ စကားလုံးရွေးချယ်မှုမှာ ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုလိုသည့် သဘောသက်ရောက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
လမ်းဆုံမီးပွိုင့်တစ်ခုတွင် ဝမ်ယွီ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် "ဒါဆို... မင်းရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေကရော..." ဟု စုံစမ်းသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "အိမ်ပြန်ရောက်မှ ပြောကြရအောင်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် "ကျွန်တော့်မေမေက ကျွန်တော့်ဖေဖေ လက်ချက်နဲ့ သေတာမဟုတ်ဘူး" ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချကာ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ လက်ကို ညာလက်ဖြင့် အားပေးသည့်အနေဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ကားကို သေချာမောင်းပါ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ နေရာမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
တကယ်တော့ ရက်အနည်းငယ်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်သူ ရောက်လာခဲ့ပေမယ့် ဝမ်ယွီ က သူမကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို ကြောက်လန့်သွားပုံရပြီး ရက်အတော်ကြာ မလာရဲတော့ပေ။
သို့သော် ဒီနေ့ သူတို့ မထွက်ခွာခင် ဝမ်ယွီ သည် သူမကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံပိုပေးကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် အိမ်မှာ သန့်ရှင်းပြီး လင်းလက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဝမ်ယွီ ဖုန်းဆက်နေသည်ကို နားထောင်နေသည်။
သူ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုနေသည်။
အတွင်းရေးမှူးများ၊ လက်ထောက်များ၊ ရှေ့နေများ၊ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် လောင်ရှင်းဆိုသူကိုပင် ဖုန်းဆက်သည်။ ကျောင်းကိုလည်း ဖုန်းဆက်ခဲ့သေးသည်။
ဤကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်နေရင်း သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး အာဏာရှိသော ဝမ်ယွီ အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် သူမထံ လျှောက်လာကာ သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်တော် အလုပ်အရမ်းများလိမ့်မယ်။ မင်းကျောင်းပြန်တက်ဖို့နဲ့ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ မင်းဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေပေးဖို့ လက်ထောက်တစ်ယောက်လည်း ချထားပေးမယ်။ ဘာကိစ္စရှိရှိ သူ့ကိုပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်၊ သူ အကုန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။ အိမ်ရဲ့ လုံခြုံရေးစနစ်မှာလည်း မင်းလက်ဗွေကို ထည့်ပေးထားမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဖြစ်နိုင်ရင် မင်း ကျောင်းပြန်တက်ပြီး ပုံမှန်ဘဝအတိုင်း ပြန်နေစေချင်တယ်" ဟု ဆိုရင်း သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်စများကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ "ရှေ့ဆက်ရမယ့်နေ့ရက်တွေက အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။"
"မင်းကော..." ဂျီအန်းနင်းက မေးလိုက်သည်။ "မင်း ကျောင်းပြန်မတက်တော့ဘူးလား။"