---
ဂျီအန်နင်းအား ဝမ်ယုက အိမ်သို့ ပွေ့ချီခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဤအိမ်မှာ ဝမ်ကွာအန်နှင့် ချန်လီတို့ နေထိုင်သည့် စံအိမ်ကြီး မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယု၏ ကိုယ်ပိုင် နေအိမ်ဖြစ်သည်။
မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားသော သူဌေးရပ်ကွက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ အဝင်ဝသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသည့် သီးသန့်ဓာတ်လှေကား၊ လက်ဖဝါးရာ အာရုံခံစနစ်နှင့် အသံဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် မီးဆိုင်းများ တပ်ဆင်ထားသည်။ ဝမ်ယုက “မီးဖွင့်” ဟု အော်လိုက်သည်နှင့် သူ လျှောက်လှမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ မီးရောင်များက မျက်စိမကျိန်းစေရန် မှိန်နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လင်းထိန်လာခဲ့သည်။
အခန်းအကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဝမ်ယုက တစ်ခါက ဂျီအန်နင်း၏ တစ်အိမ်လုံးအကျယ်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းစာမျှပင် မရှိကြောင်း ပြောဖူးခဲ့သည်။
သူမအား အိမ်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် သူ အကြိမ်ကြိမ် ဖြွန်းယောင်းခဲ့ဖူးသည်။ ဂျီအန်နင်းက သူ မည်သည်ကို စိတ်ကူးနေမှန်း ကောင်းစွာ သိရှိသဖြင့် ထိုခြင်္သေ့တွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ယခုမှာမူ သူမအနေဖြင့် ဝမ်ယု၏ အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုက သူမအား ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းမကြီးမှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးနေပြီး ဂျီအန်နင်းကမူ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ယုက သူ၏ ညဝတ်အကျီ တစ်စုံကို သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အဝတ်အစား လဲလိုက်ပြီး ခဏလောက် လှဲနေလိုက်”
ဂျီအန်နင်းက အဝတ်အစားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ချွတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လှုပ်ရှားရခက်ခဲသည့် အဘိုးအဘွားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နှေးကွေးလေးလံနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက သူမအား မလောဆော်ခဲ့ပေ။
မနေ့ကနှင့် ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေမှုကို သူ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရေစက်ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူရော သူမပါ ချစ်ခင်ရသူများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် အပြောင်းအလဲကြီးများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရပြီးဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ သူမ၏ ခံစားချက်ကို သူထက် ပိုမိုနားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကမ္ဘာကြီးမှာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ နှုတ်ယူခြင်းခံလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အားအင်ဟူ၍ ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။
ဝမ်ယုက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ အကျီလက်များကို ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အသားအရေမှာ လေထုနှင့် ထိတွေ့သွားသဖြင့် အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး ဂျီအန်နင်းမှာ သန္ဓေသားလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားကာ သူမ၏ လက်မောင်းများဖြင့် ခြေထောက်များကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်များ မှောင်မိုက်သွားပြီး ဝမ်ယုက ညဝတ်အကျီကို ခါထုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ ဂျီအန်နင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အကျီလက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယု၏ ညဝတ်အကျီမှာ သူမနှင့် မဆန့်အောင် ကြီးမားနေပြီး အကျီလက်နှင့် အောက်နားစတို့မှာ ရှည်လျားနေခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ ဘောင်းဘီကို ကုတင်ခြေရင်းရှိ ခုံတန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ဂျီအန်နင်းအား ခေါင်းအုံးကို မှီထားစေခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို စောင်ပါးလေးတစ်ထည်ဖြင့် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး “တစ်ခုခု စားချင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်သံက စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက “စကားပြောလို့ ရရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းမှာ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူမ စကားမပြောနိုင်တော့သလို၊ စကားလည်း မပြောချင်တော့ပေ။
ဝမ်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ခဏလောက် လှဲနေလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယု မီးဖိုခန်းသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းမချက်တတ်သော်လည်း စားစရာအချို့တော့ ရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် သစ်သီးအရသာ ပါဝင်သော စီရီယယ်လ် ဇလုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အေးသွားအောင် ထားလိုက်ကာ ဂျီအန်နင်းဆီသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ခွံ့ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ အကြည့်တို့မှာ လွင့်ပျံနေပြီး မသိမသာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟကာ စားသုံးလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စားပြီးနောက်တွင်မူ ဇလုံတစ်ဝက်ပင် မကုန်သေးဘဲ ပါးစပ်ကို ထပ်မံ မဟတော့ပေ။
ဝမ်ယုက ဇလုံကို ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တစ်ရှူးဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ လက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အကြာကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် အချို့သော ကိစ္စများကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ ဂျီအန်နင်းအနေဖြင့် အစောနှင့် အနောက် သိရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ယု ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။
“အန်နင်း၊ မင်းကို ကိုယ် ပြောရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်” သူက ဂျီအန်နင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။
“မီးလောင်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ” ဝမ်ယုက အံကြိတ်လိုက်ပြီး “ငါ…… ငါ့ရဲ့ မီးခြစ်က မင်းတို့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာ……”
ဂျီအန်နင်းအနေဖြင့် သူ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ခဲ့သည်။
သူမ၏ လက်များ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး သူမ၏ လက်သည်းများက ဝမ်ယု၏ အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယုကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက သူမ၏ အကြည့်များကို ရင်မဆိုင်ရဲခဲ့ပေ။
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး “အန်နင်း၊ မင်း ငါ့ကို ရိုက်ချင်ရိုက်ပါ၊ ဆဲချင်ဆဲပါ၊ မင်း ကြိုက်တာ လုပ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မင်း……” သူက သတ္တိမွေး၍ အကြည့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမအား အသနားခံလိုက်သည်၊ “တစ်ခုခု စကားပြောပါဦး”
သို့သော် ဂျီအန်နင်းက သူ့အား ရိုက်လည်း မရိုက်၊ ဆဲလည်း မဆဲခဲ့ပေ။ သူမ၏ လက်မှ အားအင်များ လျော့ပါးသွားပြီး သူ့ကို လွှတ်လိုက်တော့သည်။
သူမသည် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန္ဓေသားလေးကဲ့သို့ ကွေးလိုက်ကာ မျက်နှာကို အုပ်၍ ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သေခါနီး သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယု၏ ရင်ထဲတွင် စူးစူးဝါးဝါး နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။ သူက ဂျီအန်နင်းအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး “အန်နင်း၊ အန်နင်း၊ တစ်ခုခု စကားပြောပါဦး၊ တောင်းပန်ပါတယ် တစ်ခုခု စကားပြောပါဦး” ဟု အသနားခံလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက အက်ရှသော “အာ အာ” အသံများဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီလျက် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
---
ဂျီအန်နင်းသည် ဂယောင်ချောက်ချားဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် နိုးလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယု၏ လက်မောင်းက သူမအား သိုင်းဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျောဘက်မှ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်ပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့နေ့ရက်မှာ သူ၏အတွက်လည်း ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်းက အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားပြီး မျက်ခုံးများ ကြုတ်နေကာ ပုံမှန်ရှိတတ်သည့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို မအပြစ်တင်ကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။
ဒါက ဒီလိုဖြစ်ဖို့ ကံပါလာခဲ့တာပါ။ သူ ကျောက်ချခဲ့တဲ့ မီးခြစ် ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ မီးအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို ထားခဲ့မိလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါတွေအားလုံးက ကံကြမ္မာရဲ့ မသိမသာ ပြောင်းလဲမှုတွေကြောင့်ပါပဲ။
အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူမသာ သူပြောသလို နားထောင်ပြီး အဘွားကို အထူးပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာကို ပို့ပေးခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုး ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီလိုဖြစ်သွားခဲ့ရတာ ဝမ်ယုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမကြောင့်ပါ။
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာရတာလဲ။
ယခင်ဘဝတုန်းက သူမ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ သေဆုံးခဲ့ရလို့နဲ့ သူမရဲ့ တွယ်တာမှုက အရမ်းကြီးမားခဲ့လို့ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာခွင့်ရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
“ကောင်းကင်ဘုံတရားက သူဖျက်ဆီးခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြင်ပေးတယ်” သူမရဲ့ လောဘကြောင့် မတည်ရှိသင့်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ အဘွားရဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို လုယူပြီး ဒီကမ္ဘာမှာ ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ အစားထိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါတွေအားလုံးက…… သူမကြောင့်ပါ!
ဂျီအန်နင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လျားလိုက်ပြီး ဝမ်ယု၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ဒီအိမ်က အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်၊ အိပ်ခန်းတွေတင် မကဘဲ အခန်းတွဲတစ်ခုတောင် ပါသေးတယ်။ သူမက တံခါးမှားတွန်းမိပြီး စာကြည့်ခန်းငယ်လေးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကာ၊ ဒုတိယတံခါးကို ပွင့်လိုက်တော့မှ အပြင်ဘက်စိ လျှောက်လမ်းဆီ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်းက ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ ရှိသော ဖန်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက်သော လေထုက သူမအား ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ နွေးထွေးသော ကြမ်းပြင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဝရံတာ၏ ကြမ်းပြင်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်း၏ ခြေချောင်းများ ထိတွေ့သွားသောအခါ သူမ တုန်ရီသွားခဲ့ပြီးနောက် အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်။
ဆောင်းနှောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုက ဂျီအန်နင်း၏ ဗလာကျင်းနေသော ခြေထောက်များကို တွယ်ကပ်နေစဉ် သူမ တုန်ရီနေခဲ့ပြီး လက်ရန်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယုက အထပ်မြင့်တွင် နေထိုင်သော်လည်း မည်မျှမြင့်သည်ကို သူမ မသိပေ။
ခုန်ချလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။
အဘွားလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သူမလည်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။ သူမရဲ့ တည်ရှိမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။
ဝမ်ယုလည်း သူမကို မလိုတော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ယခင်ဘဝတုန်းက သူမသာ မရှိခဲ့ရင် သူလည်း ဘာပြဿနာမှ ကြုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။
ယခင်ဘဝတုန်းက သူမက ဝမ်ယုရဲ့ ဘဝကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့တယ်၊ ဒီဘဝမှာတော့ အဘွားရဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို လုယူခဲ့တယ်။
ဂျီအန်နင်း၏ ခြေလက်များ အားယုတ်လျော့နေပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ချရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ထွန်းတင်လိုက်သည်။
သူမ၏ အသားအရေက အေးစက်သော ကျောက်တုံးနှင့် ထိတွေ့သွားသဖြင့် နာကျင်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်းက ပြုတ်ကျသွားသည့် ခံစားချက် မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သိရှိထားသည်။ သူမ ယခင်ဘဝက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
“အဘွား၊ သမီးကို စောင့်နေနော်”
ဂျီအန်နင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် သန်မာပြီး အားကောင်းသော လက်မောင်းကြီးများက သူမအား သိုင်းဖက်လိုက်သည်! မယုံနိုင်စရာ အားအင်ဖြင့် သူမအား ကျောက်လက်ရန်းပေါ်မှ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်တော့သည်!
“ဂျီအန်နင်း!” ဝမ်ယု၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေခဲ့သည်။ “မင်း ရူးနေတာလား”
ဝမ်ယုက ဂျီအန်နင်းအား နွေးထွေးသော ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ အေးစက်မှုကို ပိတ်ပင်လိုက်ကာ ဖန်တံခါးကို စောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဂျီအန်နင်းအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖက်တွယ်မှုထဲတွင် သူမသည် သက်မဲ့ရုပ်ကဲ့သို့ မှီတွယ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုမှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်နင်းက သူ့အား ရိုက်ရိုက်၊ ဆဲဆဲ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့!
သူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို ထိတွေ့လိုက်ရာ ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပါးလွှာသော ညဝတ်အကျီလေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်လှသော ဝရံတာတွင် ရပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါက ဖေဖော်ဝါရီလပဲ ရှိသေးတာလေ!
သူမ၏ ခြေထောက်များနှင့် လက်မောင်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်အေးနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက အားစိုက်၍ သူမအား မြှောက်ချီလိုက်ကာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
သူက ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထက်မှ အပူရေများ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်းက အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့ဘဲ၊ အော်ဟစ်ခြင်းပင် မပြုခဲ့ပေ။ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းကို အုပ်ထားပြီး ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျီနှင့် ဘောင်းဘီများကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူက ဂျီအန်နင်းအား နွေးထွေးသော ရေထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ညဝတ်အကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖက်ထားပြီး ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ကွေးနေခဲ့ကာ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စမျှင်စမျှင် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ အကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နေရသော သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ မှိန်ဖျော့ပြီး သက်မဲ့ဖြစ်နေကာ ပြင်ပကမ္ဘာကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက လက်ကိုင် ရေပန်းခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထောင့်စွန်းမှ သူမအား ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ အံကြိတ်ထားသည့် ကြားမှ သူက “မင်း စုန့်က ဘာလုပ်မလို့လဲ? မင်း ရူးနေတာလား၊ ဂျီအန်နင်း? စကားပြောစမ်းပါ!” ဟု အော်လိုက်သည်။
သူက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် နွေးထွေးလာသည်အထိ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ရေပူများကို လောင်းချပေးခဲ့သော်လည်း သူမကမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။
ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေငွေ့များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
သူက ရေပန်းကို ပြန်လည်ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဂျီအန်နင်းအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“ဂျီအန်နင်း၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ စကားတစ်ခွန်းလောက် ဖြစ်ဖြစ် ပြောပါဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ” ဝမ်ယုက ငိုကြွေးလိုက်သည်၊ “ဂျီအန်နင်း၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်……”
ဂျီအန်နင်း၏ မျက်တက်များ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့ပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း အက်ရှပြီး နားမလည်နိုင်သော “အာ” အသံသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ? မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ” ဝမ်ယုက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ရိုက်ပါ! ကိုက်ချင်ရင်လည်း ကိုက်ပါ” သူက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုက်နှက်ရင်း ငိုကြွေးလိုက်သည်၊ “ဒီလိုမျိုး မနေပါနဲ့။ အဘွား မရှိတော့ပေမဲ့ မင်းမှာ ငါ ရှိသေးတယ်လေ!”
ဂျီအန်နင်းတွင် သူ့အား ပြောပြချင်သည့် ကိစ္စပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း စကားလုံးများကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲခါနီး ဖြစ်နေသော ထိုလူအား ခြေဖျားထောက်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယုသည်လည်း မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ဂျီအန်နင်းအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။
ဤတိုတောင်းသော နှစ်ရက်တာကာလအတွင်း ကံကြမ္မာက ဤလူငယ်နှစ်ဦးအား အကြိမ်ကြိမ် စနောက်ကျီစယ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို မောပန်းနွမ်းနယ်စေကာ နာကျင်စေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ဖက်တွယ်ထားကြပုံမှာ ဘဝနှစ်ခု အချင်းချင်း နွေးထွေးမှုပေးနေကြသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းကောင်နှစ်ကောင် အချင်းချင်း အသားများကို ကိုက်ဝါးနေကြသည့် ပုံစံနှင့် ပိုမိုတူညီနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သော်လည်း အလွန်တရာ ကြီးမားသော ကုတင်တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။
နာကျင်ရသော ခိုနားမှုများတွင် ဂျီအန်နင်းက တိုတောင်းသော “အာ” အသံတစ်ချက်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယုသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နာကျင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြံ့ကြံ့ခံကာ တွယ်ကပ်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယု၏ ဖုန်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် မြည်ဟီးနေခဲ့သော်လည်း သူ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
ဂျီအန်နင်း၏ ဖုန်းမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံ မြည်ဟီးနေခဲ့ပြီး သူမလည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ဥပေက္ခာပြုထားကြပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သီးခြားခွဲထုတ်ကာ မှောင်မဲနေသော အခန်းထဲတွင် နေ့ရောညပါ ချစ်တင်းနှီးနှောနေခဲ့ကြသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သုံးပြီးသား ကွန်ဒုံးများ ပြန့်ကျဲနေခဲ့ပြီး အခန်းထဲတွင် အိမ်၏ လေဝင်လေထွက်စနစ်ကပင် မဖယ်ရှားနိုင်သော စူးရှသည့် အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
---
ဂျီအန်နင်းသည် ရေငတ်သဖြင့် နိုးလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်ယု၏ ဖက်တွယ်မှုထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေကြပြီး မူလအခြေအနေအတိုင်း ဖက်တွယ်ထားကြသည်။
ဂျီအန်နင်းက ထချင်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ယု၏ လက်မောင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမအား ဖက်တွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အားအင်မရှိဘဲ နွဲ့ခွေနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းတင်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ ဂျီအန်နင်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သူ၏ အကျီတစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူက မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်နင်းက သောက်ရန် ရေအချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖုန်းမြည်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက သွားရောက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူတို့ စားသုံးခဲ့သော အပြင်မှ မှာယူထားသည့် အစားအစာ ဘူးများ စုံပုံနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ဖုန်းနှင့် ဝမ်ယု၏ ဖုန်းတို့မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။ ဝမ်ယု၏ ဖုန်းတွင် မကိုင်ဖြစ်ခဲ့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဘက်ထရီကုန်သွားသဖြင့် ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်း၏ ဖုန်းတွင်မူ ဘက်ထရီ အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဝင်လာသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြသချက်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်၊ ၎င်းမှာ မမင်းရှင်ယု ဖြစ်သည်။ သူမ လှောက်သွားစဉ်မှာပင် မြည်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပျက်တောက်သွားခဲ့သည်။
မမင်းရှင်ယုက လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်နင်းက သူမ၏ အကြည့်များကို နိမ့်ချလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူမ၏ ဖုန်းမှ အကြောင်းကြားစာ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မမင်းရှင်ယုက သူမထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်နင်းက ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခိုနားကာ မျက်နှာပြင်ကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။
【အန်နင်း၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ】
【မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား】
【ငါ ကျောင်းကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ကြားလိုက်ရတယ်၊ ငါ မယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေရတယ်】
【မင်း ဝမ်ယုနဲ့အတူ ရှိနေတာလား】
【လူတိုင်းက မင်းအတွက် စိုးရိမ်နေကြတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖုန်းပြန်ဆက်ပေးလို့ ရမလား】
…
---