ဂျီအန်းနင်း အဘွားအတွက် ဆေးသွားယူသည့် ရပ်ကွက်ဆေးရုံသည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မိသားစုအဆောက်အအုံမှ ဘတ်စ်ကားနှစ်မှတ်တိုင်သာ ဝေးသည်။ သူမအနေဖြင့် ဘတ်စ်ကားစီးနိုင်သလို လမ်းလျှောက်သွား၍လည်း ရသည်။ သို့သော် ဘတ်စ်ကားစောင့်ရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် ရာသီဥတုဆိုးရွားလွန်းခြင်းမရှိပါက ဂျီအန်းနင်း သည် လမ်းလျှောက်သွားရန်သာ ပိုမိုနှစ်သက်သည်။
နွေဦးပွဲတော်အပြီးတွင် အပူချိန်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆေးဝါးများစုဆောင်းပြီး ရင်းနှီးသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် နှုတ်ဆက်ကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ရင်း လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုသွားလာသည့် ခရီးစဉ်အတွင်း သူမသည် ဝမ်ယွီ အကြောင်းကို တွေးမိနေမိသည်။
ဤဘဝတွင် သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို ထပ်မံလက်လွတ်မခံတော့ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ဘေးတွင် အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အခက်ခဲဆုံးအချိန်ကာလများကို အတူတူဖြတ်သန်းပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
ယန်ဘိုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဂျီအန်းနင်း သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။
အချိန်စက်ဝန်းအတွင်း သူမ ကြားသိမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သတင်းအချက်အလက်များအရ ယန်ဘိုနှင့် ဝမ်ယွီ ကြားရှိ မကျေနပ်ချက်များတွင် ကျောက် ချန်သာ မပါဝင်ခဲ့ပါက ဝမ်ယွီ သည် အစကတည်းက အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။
ဤဘဝတွင် ကျောက် ချန်၏ ကိစ္စရပ်မျိုး ထပ်မံဖြစ်ပွားတော့မည်မဟုတ်။ ဝမ်ယွီ သည် ယန်ဘို၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတော့မည်မဟုတ်သလို သူ၏ အရာအားလုံးကိုလည်း ဆုံးရှုံးရတော့မည်မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲခံသူမှာ သူသာဖြစ်လိမ့်မည်။
လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော လူနာတင်ယာဉ် သို့မဟုတ် မီးသတ်ကား၏ ဆiren အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးသတ်ကားတစ်စီးသည် သူမဘေးမှ လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီး ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ရှိရာ ဦးတည်ချက်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
မနေနိုင်သည့်အဆုံး ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏတာမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံများက ကာဆီးထားသဖြင့် မီးလောင်ရာနေရာအတိအကျကို မမြင်ရပေ။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်ပြီးနောက် သူမဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံမိသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း ဘက်မှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက ချဉ်းကပ်လာပြီး “ဟဲ့၊ ဘယ်နားမှာ မီးလောင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးက “ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ၊ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတယ်!” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစကားကြောင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ တွေဝေသွားပြီး ချဉ်းကပ်ကာ “အဒေါ်၊ ဘယ်နေရာအတိအကျလဲ။ အဒေါ် မြင်လိုက်ရလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ မြင်တယ်! မီးတောက်တွေကို ငါမြင်လိုက်တယ်!” ဟု သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ “KFC ရဲ့ နောက်ဘက်မှာလေ။”
KFC ရဲ့ နောက်ဘက်… အဲဒါ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မိသားစုအဆောက်အအုံပဲ!
ဂျီအန်းနင်း သည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တစ်ဦးက “ဒါက…” ဟု ဆိုသည်။
အခြားတစ်ဦးက “ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရတာလား” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အသည်းအသန် ပြေးနေသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားသည် ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလား ခံစားရပြီး ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူမကို ဖိစီးထားသည်။ မကောင်းသော အရိပ်လက္ခဏာတစ်ခုက သူမ၏ လည်ပင်းကို သံကြိုးကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲညှစ်ထားသဖြင့် အဆုတ်ထဲသို့ အောက်ဆီဂျင် မရောက်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူကြပ်လာရသည်။
အဒရီနယ်လင်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ ဒီလောက်မြန်မြန် မပြေးဖူးခဲ့ပေ။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
တတိယထပ်မှ မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အိမ်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရင်ထဲက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားကို အတင်းတိုးဝင်ကာ ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ကြည့်ရှုနေသူများက ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမအတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသော်လည်း သူမကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။
အနီးတွင် မီးသတ်သမားများနှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေပြီး ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကပင် ရှိနေသည်။ သူတို့က သူမကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရှေ့ဆက်မသွားစေရန် တားမြစ်သည်။
“ကျွန်မ အဘွား အထဲမှာရှိတယ်! ကျွန်မ အဘွား အထဲမှာရှိတယ်လို့!” မိန်းကလေး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံသည် နားစည်ကိုပင် ထွင်းဖောက်သွားသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပေးကြပါ! ကျွန်မ အဘွားကို ကယ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်!”
အနီးနားရှိ ကြည့်ရှုသူများမှာ အလိုအလျောက် နားကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်အကြောင်းကို အခြားသူများအား ပြန်ပြောပြသည့်အခါ ထိုမိန်းကလေးအကြောင်း ပြောမိတိုင်း သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီး “ရင်နာစရာကောင်းလိုက်တာ” ဆိုသည့် စကားလုံးမှလွဲပြီး အခြားမည်သည့် စကားလုံးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ” ဟု ပြောရင်း သူတို့သည် မသိစိတ်ကပင် တုန်ရီနေကြသည်။
အဟောင်းအဆောက်အအုံများ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ အမြင့် မမြင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ မီးသတ်လှေကားထောင်ကာ ရေပိုက်များဖြင့် ဖြန်းပက်လိုက်ရာ မီးကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သည်။
မီးသတ်သမားများက အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဘွား၏ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ထုတ်လာသည်။
ရုပ်အလောင်းကို အနက်ရောင် အလောင်းထည့်အိတ်ဖြင့် ထည့်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။
အစပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူတို့သယ်လာသည့် အနက်ရောင်အိတ်သည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကိုပင် မသိလိုက်ပေ။
ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ ဒါရိုက်တာ ရှူးသည် ကျောင်းတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သတင်းကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းရောက်လာကာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။ သူသည် မီးသတ်သမားများနှင့် အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မီးသတ်သမားများ ဒါရိုက်တာ ရှူးနှင့် တိုးတိုးတိုင်ပင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားမီးသတ်သမားတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ “ကျွန်မ အဘွားကို မြင်လိုက်လား။ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို မြင်မိလား။ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာ ရှူး စကားပြောပြီးသွားသောအခါ ဂျီအန်းနင်း ကို ရှုပ်ထွေးပြီး တွေဝေနေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဂျီ၊ ရှောင်ဂျီ၊ ခဏလေး ဒီကိုလာပါဦး။ ဆရာ ပြောတာ နားထောင်လိုက်ပါဦး…” ဒါရိုက်တာ ရှူးသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြေးလာပြီး “ဒါရိုက်တာ ရှူး! ဒါရိုက်တာ ရှူး! အဘွားကို တွေ့လိုက်ကြလား။ အဘွား အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ဒါရိုက်တာ ရှူး၏ လက်မောင်းကို နာကျင်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဒါရိုက်တာ ရှူးသည် လောကဓံကို နားလည်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သနားကြင်နာမှုကို လွယ်လွယ်နှင့် ပြသသူမဟုတ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မခံမရပ်နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူသည် သတ္တိမွေးကာ “ရှောင်ဂျီ၊ ဆရာ့စကား နားထောင်ပါ။ ဘဝဆိုတာ အတက်အကျတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ…” ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဦးနှောက်သည် ဗလာဖြစ်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က အဖြစ်အပျက်အတိုင်းပဲ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေရမယ်၊ လိုက်လျောညီထွေ နေရမယ်…” ဒါရိုက်တာ ရှူးက သူမကို ဆက်လက် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
မီးသတ်သမားများမှာမူ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပိုမိုတည်ငြိမ်ကြပြီး ဒါရိုက်တာ ရှူး စကားကို လှည့်ပတ်ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဦးက တိုက်ရိုက်ပင် “မမ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကွယ်လွန်သူကို လာရောက် မှတ်ပုံတင်ပေးနိုင်မလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင် အလောင်းထည့်အိတ် ရှိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အေးခဲသွားသည်။
သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ ယိုင်လဲမလို ဖြစ်သွားသည်။ ဒါရိုက်တာ ရှူးက ချက်ချင်းပင် သူမကို ထိန်းလိုက်ပြီး လက်မောင်းကို တွဲကာ အတူတူ လျှောက်သွားသည်။
ထိုခြေလှမ်းအနည်းငယ်သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခွန်အားအလုံးစုံကို စုပ်ယူသွားသလိုပင်။ သူမသည် အလောင်းထည့်အိတ်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် မရဲဝံ့ပေ။
သူမ၏ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေပြီး သွားများပင် တုန်ခါနေသည်။
မီးသတ်သမားက သက်ပြင်းချကာ အလောင်းထည့်အိတ်၏ အစွန်းတစ်ဖက်ကို လှန်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် မှောင်ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အိပ်မက်တစ်ခု မက်သည်။
သူမသည် ကြီးမားလှသော ချိန်ခွင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဘာမှမရှိသည့် အမှောင်ထုထဲမှ ဧရာမ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကို ချိန်ခွင်၏ တစ်ဖက်တွင် အသာအယာ တင်ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ နစ်ဝင်သွားသည်။
ဧရာမ လက်ကြီးသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး စဉ်းစားနေပုံရကာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်…
လက်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်သည် သူမ၏ “အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု” ကို ယူဆောင်သွားသဖြင့် သူမကို ပိုပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရစေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် ဤ “အစိတ်အပိုင်း” သည် သူမအတွက် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း အတွင်းစိတ်က သိနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အပိုင်းပိုင်းကွဲနေသော သူမသည် စူးရှပြတ်သားသော “မဟုတ်ဘူး!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုလက်သည် ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ဘာမှမရှိသည့် အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ချိန်ခွင်သည် ပြန်လည် ညီမျှသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ဆေးရုံတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ အဖြူရောင် အရာများသာ မြင်နေရသည်။
သူမ၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူတစ်ယောက်က ကုတင်ဘေးတွင် မှီအိပ်နေသည်။ သူမ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုသူသည် ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး “နိုးလာပြီလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဝမ်ယွီ ဖြစ်နေသည်။
သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ မနေ့ကထက်ပင် ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။
ဒါက သူမ ရရှိခဲ့သည့် အရာပင်။
ကံကြမ္မာက သူမကို အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မပေးသည့်အတွက် သူမ၏ အဘွားကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမ စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း “အာ… အာ…” ဟူသော အသံသာ ထွက်လာပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
“ဘာပြောတာလဲ။ ဘာလိုချင်တာလဲ” ဝမ်ယွီ သည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် သူမအနားသို့ ပိုမိုကပ်လာပြီး ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် “အာ… အာ…” ဟူသော အသံသာ ထွက်နိုင်ပြီး အသံမှာ အက်ကွဲနေကာ နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်။
စကားမပြောနိုင်သည့်အဆုံး သူမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးနေတော့သည်။
“စကားပြောနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးခြင်း (Aphasia) ဖြစ်တာပါ” ဆရာဝန်က သူမကို လာရောက်ကြည့်ရှုပြီး ဝမ်ယွီ ကို ပြောပြသည်။ “ပြင်းထန်တဲ့ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူမရဲ့ စကားပြောနိုင်စွမ်းကို ယာယီ ဆုံးရှုံးသွားတာပါ။”
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသံအက်ကွဲစွာဖြင့် “ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူမ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလား” ဟု မေးသည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အများစုက ပြန်ကောင်းလာတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ အမြဲတမ်း စကားမပြောနိုင်တော့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ရှိပါတယ်” ဟု ဆရာဝန်က ပြန်ဖြေသည်။ “အခြားနည်းလမ်း မရှိပါဘူး။ သူမ ထိခိုက်သွားတာဖြစ်လို့ အနားယူဖို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့သည် ဆေးရုံခန်းပြင်ပတွင် ဂျီအန်းနင်း မကြားနိုင်အောင် ရှောင်ပြီး ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာဝန် ထွက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး နှစ်ချက်လောက် ဖွာလိုက်သည်။ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ပြေးလာသော သူနာပြုတစ်ဦးက “ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဲဒါကို ငြှိမ်းလိုက်! ဒီနေရာမှာ ဆေးလိပ်သောက်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းလိုက်ရာ ဖုန်းမြည်လာသည်။
“ဝမ်ယွီ၊ ငါပါ၊ ဒါရိုက်တာ ရှူးပါ” ဟု တစ်ဖက်မှ အသံက ဆိုသည်။ “ရှောင်ဂျီ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“သူ နိုးလာပါပြီ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။
ဒါရိုက်တာ ရှူးက “ကောင်းပါပြီ။ သူ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတော့ ငါ တကယ်ကို လန့်သွားတာ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုအချိန်တွင် မရှိခဲ့သော်လည်း ဒါရိုက်တာ ရှူး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။
ဒါရိုက်တာ ရှူးသည် ဂျီအန်းနင်း အကြောင်း မေးမြန်းရန်သာမက သတင်းအသစ်တစ်ခုကို ပြောပြရန်အတွက်လည်း ဖုန်းဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“မီးသတ်ဌာနက နေရာကို စစ်ဆေးပြီး မီးလောင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့ပြီ။ မီးက ဧည့်ခန်းကနေ စတင်လောင်ကျွမ်းတာဖြစ်ပြီး မီးစတင်ရာနေရာမှာ မီးခြစ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဘွားက မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေတဲ့အတွက် ဆိုဖာကို မတော်တဆ မီးရှို့မိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးခဲသွားပြီး စက္ကန့်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။
သူ ပြန်ပြောသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အသံ တုန်ရီနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မီး… မီးခြစ်လား။ ဘယ်လို… ဘယ်လို မီးခြစ်မျိုးလဲ” သူသည် မရှင်းပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ရင်ထဲတွင် တက်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ၎င်းကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် “အဲဒါ… တစ်ခါသုံး မီးခြစ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ဒါရိုက်တာ ရှူးက ပြန်ဖြေသည်။ “သတ္တုနဲ့လုပ်ထားတာ၊ မီးကြောင့် အမည်းစက်တွေ ပေနေပေမဲ့ ငွေရောင်နဲ့ ပုံစံဖော်ထားတဲ့ မီးခြစ်လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်။”
ဝမ်ယွီ သည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ နှလုံးသားကို ရက်စက်စွာ ဆုပ်ညှစ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ခေါင်းသည် မူးဝေလာပြီး သတိလစ်သွားတော့မည့်အလား။
သူသည် အလိုအလျောက်ပင် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါသုံး မီးခြစ်တစ်လုံးကိုသာ တွေ့ရသည်။ တစ်နာရီအကြာက ဂျီအန်းနင်း သတိမေ့နေစဉ် သူသည် ဆေးလိပ်သွားဝယ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ငွေရောင်ပုံစံဖော် Dupont မီးခြစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် တစ်ဒေါ်လာပေး၍ တစ်ခါသုံး မီးခြစ်တစ်လုံးကို ဝယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဖုန်းပြောဆိုမှု ဘယ်လိုပြီးဆုံးသွားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
သူ ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ထပ်ဝင်လာသောအခါ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ခဲကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်နှာကျက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကာ အသက်ဝင်မှုမရှိပေ။ သူမသည် သူနှင့် အလွန်ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူမ၏ မီးဖိုချောင်တံခါးတွင် သံကြိုးခတ်ထားသည်ကို သူ မြင်ခဲ့ဖူးသည်။
သူမကို သူ မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။
သူမသည် သူမ၏ အဘွား မီးဖိုချောင်ကို မီးရှို့ခဲ့ဖူးကြောင်း အရင်က ပြောပြခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် သတိထားသင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် ထိုသို့သော အတွေးမျိုး မတွေးခဲ့မိပေ။ သူသည် သူမ၏ အဘွားနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူမနေခဲ့ဖူးသလို သူမလက်လှမ်းမီနိုင်သည့် နေရာများမှ မီးစတင်နိုင်သည့် အရာအားလုံးကိုလည်း သေချာစွာ ဖယ်ရှားမပေးခဲ့မိပေ။
သူ၏ မီးခြစ်သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးခဲ့မိပေ။
မနေ့က ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ ဘဝတွင် အခက်ခဲဆုံးအချိန်ကို ကြုံတွေ့နေရပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။
ဒီနေ့တွင်မူ အခက်ခဲဆုံးအချိန်များအပြီးတွင် ပိုမိုခက်ခဲသည့် အခြေအနေများ ရှိနိုင်သေးကြောင်းနှင့် အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေတွင်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် အနိမ့်ဆုံးအချက်များ ရှိနိုင်သေးကြောင်း သူ နားလည်လိုက်ရသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရန်ပင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အကုန်ထုတ်ခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မျက်လုံးများ လွတ်လပ်စွာဖြင့် မျက်နှာကျက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် တစ်ချိန်က ဘဝ၏ အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရင်း တက်ကြွမှု၊ ခွန်အားနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ထိုတက်ကြွမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ အဘွားက သူမ၏ အသက်ရှင်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ယူဆောင်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ယွီ သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်ချင်လောက်အောင်၊ အော်ဟစ်ချင်လောက်အောင် နာကျင်နေရသည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ဤအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မလုပ်နိုင်မှန်း သိလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဂျီအန်းနင်း လဲကျသွားပါက သူလည်း လဲကျသွား၍ မဖြစ်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အနည်းဆုံး တစ်ဦးက ရပ်တည်နေရမည်။ နှစ်ယောက်လုံး လဲကျသွား၍ မဖြစ်ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ နဖူးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ကာ “ဆရာဝန်ကတော့ ဘာမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ထနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ခဏလောက် ထပ်လှဲနေဦးမလား” ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို အသက်မဲ့သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူမတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး ဖိနပ်စီးပေးကာ ခြေချနိုင်အောင် ပံ့ပိုးပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ခြေထောက်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိမိသည်နှင့် ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမကို ဖက်တွယ်ထိန်းထားလိုက်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ပွေ့ချီကာ ပုခုံးပေါ်တင် သို့မဟုတ် ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည့်ပုံစံဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်!”