ဝမ်ယွီ က ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို၏ လေးနက်ခန့်ညားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ဂူအန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏အိမ်တွင် တစ်ညတာကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူစိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ဝမ်ဂူအန်းက ချန်လျန်ကို သတ်ခဲ့သည်ဆိုသည့်အချက်ကို သူလုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။
ဝမ်ဂူအန်းက သူ့ကိုနားလည်သလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ဖခင်ကို နားလည်သည်။ လူသတ်မှုကဲ့သို့သော စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ရပ်မျိုးကို ဝမ်ဂူအန်း လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်။ သူ့ဖခင်သည် လောကဓံကို အကြိမ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းလာသူဖြစ်ရာ ထိုမျှအထိ မိုက်ရူးရဲဆန်စွာ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဇိမ်ခံကားတစ်စီးက သူ့ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ်မောင်းနှင်လာပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ကားပြတင်းပေါက် လျှောကျလာပြီး ယန်ယွမ်က အနည်းငယ်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
မနက်စောစောက အိုဟ်ရှင်းက ဖုန်းဆက်ပြီး ချန်လျန်သေဆုံးသွားကြောင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ယန်ယွမ်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းဦးမလားဟု မေးမြန်းခဲ့ရာ ဝမ်ယွီ က ဆက်လက်စုံစမ်းရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး ယခုတော့ သူသည် အဓိကသံသယရှိသူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။
“ရှောင်ယွီ၊ ကားပေါ်တက်ခဲ့။” ယန်ယွမ်က တည်ကြည်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ “စကားပြောရအောင်။”
ဝမ်ယွီ ၏အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားသည်။
ယာဉ်မောင်းက ကားတစ်ပတ်ပတ်လာပြီး သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ ဝမ်ယွီ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ကားပြတင်းပေါက်များ ပိတ်လိုက်သောအခါ အသံလုံသွားပြီး ကားနောက်ခန်းမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ယန်ယွမ်သည် ဝမ်ယွီ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေပြီး သူ့အပေါ် ပြင်းထန်သောရန်လိုမှုများ ရှိနေသည်ကို မြင်နေရသည်။
ယန်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “မင်းအမေဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ငါသိရပါပြီ။ တကယ်ပါပဲ… သူ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိဘူး…” ဟု ပြောသည်။
သူပြောနေစဉ်မှာပင် ဤအသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အမျိုးသားမှာ စကားသံများတိမ်ဝင်လာပြီး မျက်လုံးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေဟန် ပြသည်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းတွင် ချန်လျန်နှင့် မသင့်လျော်သောဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်နှင့် ကွာခြားလှသည်။
“ကျွန်တော့်အမေ သေသွားပြီ။” ဝမ်ယွီ က အမူအရာမရှိဘဲ ပြောသည်။ “ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
ချန်လျန် မရှိတော့သည့်အတွက် သူသည် ဟန်ဆောင်နေရန် သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးပြသနေရန် မလိုတော့ပေ။
“စကားအလှည့်အပတ် မလုပ်ကြတော့ပါစို့။” ယန်ယွမ်က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောသည်။ “မင်းအမေနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ မင်း အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းမိမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဝမ်ယွီ က ရွံရှာသောလေသံဖြင့် “ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အမှိုက်သရိုက်စကားတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး!” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ မပြောတော့ပါဘူး။” ယန်ယွမ်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြူနေသကဲ့သို့ ပြောသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် “ငါ မင်းကို မေးချင်တာက ဝမ်ဂူအန်းက မင်းအမေကို သတ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းက သူ့ကို ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုဦးမှာလား။”
“ဖာသီ!” ဝမ်ယွီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အဖေက လူသတ်တယ်လို့ ဘယ်ကောင်က ပြောတာလဲ! ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားရဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ!”
သို့သော် ယန်ယွမ်က “အခုထိ သက်သေမပြနိုင်သေးပေမဲ့ ငါသိတယ်၊ သူပဲ! သူက မင်းအမေကို သတ်ခဲ့တာ!” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ စကားမရှည်တော့ဘဲ ယန်ယွမ်ကို ထိုးလိုက်သည်။
သူသည် ရှေ့သို့တိုးဝင်ကာ ယန်ယွမ်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ သူ၏ ဒူးခေါင်းမှာ ယန်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့!” သူက လှောင်ပြောင်သည်။ “ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားရဲ့ အဖြစ်မရှိတဲ့ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ခင်ဗျား စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ!”
အသံတွေ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် ရှေ့မှယာဉ်မောင်းက အတွင်းပိုင်း ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “မစ္စတာယန်?” ဟု မေးသည်။
ယန်ယွမ်က ခလုတ်ကို အမြန်နှိပ်ပြီး “အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ယန်ယွမ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ယန်ယွမ်က သွေးထွက်နေသော သူ့နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်ပြီး သွေးတိတ်စေရန် တစ်ရှူးများဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “ကျွန်တော့်မိသားစုကိစ္စကို ဝင်မစွက်နဲ့! ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး!” ဟု ပြောသည်။
ချန်လျန်က ဝမ်မိသားစု၏ ငွေကြေးများကို ခိုးယူခဲ့ခြင်းမှာ ဤလူနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ သံသယရှိသော်လည်း လက်ရှိတွင် သက်သေမရှိသေးသဖြင့် မပြောဘဲ ထိန်းထားလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကားတံခါးဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ယွမ်က ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “မိုက်မဲမနေနဲ့! ငါပြောမယ်၊ မင်းအမေကို ဝမ်ဂူအန်းက သတ်သွားတာ!” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝမ်ယွီ က ယန်ယွမ်ကို နောက်တစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။
ယန်ယွမ်သည် တည်ငြိမ်သောလူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ နှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် နွေးထွေးပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိခင်ဆုံးပါးသွားခဲ့သည့် ဤလူငယ်မှာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဗုံးတစ်လုံးနှင့်တူနေပြီး သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။
ယန်ယွမ်သည် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ယွီ နောက်တစ်ချက် မထိုးမီ သူသည် စာအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး “ဝမ်ဂူအန်းက မင်း သူ့သားမဟုတ်မှန်း သိသွားလို့ မင်းအမေကို သတ်လိုက်တာ!” ဟု အော်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ခေါင်းမှာ ကားမျက်နှာကျက်ကို ဆောင့်မိသွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ထိုင်ခုံကို အားပြုကာ ကားအတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တောင့်ခဲသွားသည်။
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?” သူသည် သွားကြားထဲမှ စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
ယန်ယွမ်က “ငါပြောတာ မင်းက…” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ယွမ် စကားမဆုံးမီ ဝမ်ယွီ က ဒုတိယအချက်ကို ထိုးလိုက်ပြီး ယန်ယွမ်၏ ပါးကို ထိမှန်သွားသည်။ မနက်ဖြန်ပြီးနောက် သူ၏ ခန့်ညားသောဦးလေးပုံစံမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်မှာ သေချာသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ဒူးမှာ ယန်ယွမ်၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ဖိထားဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်များ တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်နေပြီး “မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ!” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ဒူးမှာ ယန်ယွမ်၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ဖိထားဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်များ တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်နေပြီး “မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ!” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ယွမ်မှာ အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ကြယ်များပင် မြင်ယောင်သွားပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ အားမရှိစွာဖြင့် “မင်း… မင်းကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်…” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က စာအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ့လက်ဆစ်များ ဖြူရော်သွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ့တွင် ဘာတွေပါဝင်နေမည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော လိမ်ညာမှုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ DNA စစ်ဆေးချက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။
လိမ်ညာမှု!
ဒါ လိမ်ညာမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်!
ဝမ်ယွီ သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။
သူ ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမှန်း သူကိုယ်တိုင် နားမလည်ပေ။
အကယ်၍ သူသာ ဝမ်ဂူအန်း၏သား မဟုတ်ပါက၊ သူက ဘယ်သူ့သား ဖြစ်နေမလဲ။
ဝမ်ယွီ ၏ဘဝတစ်ခုလုံး၊ သူ့၏ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းမြောက်မှု၊ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် အလိုလိုက်ခံရမှုအားလုံးမှာ ဝမ်ဂူအန်း၏သားဖြစ်ခြင်းဟူသော အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအုတ်မြစ်သာ ပြိုကျသွားပါက သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးလည်း ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီ ၏လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
သူသည် စာအိတ်ကို ဆွဲဖြဲချင်သော်လည်း မလုပ်ရဲပေ။
ယန်ယွမ်က သက်ပြင်းချရင်း ထိုင်ရန် ကြိုးစားပြီး “အလုံပိတ်မထားဘူး။” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏လက်ချောင်းများက စာအိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စာအိတ်ကိုဖွင့်ကာ ပါးလွှာသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ က ထိုစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယန်ယွမ်သည် စာရွက်မှာလည်း တုန်ရီနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် တစ်ရှူးအနည်းငယ် ထပ်ထုတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သုတ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချ၍ “မင်း မယုံရင် နောက်တစ်ခါ DNA စစ်ဆေးဖို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။” ဟု ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်နှစ်ခါပဲ စစ်စစ်၊ မင်းက ငါ့သားဆိုတဲ့အချက်က ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဝမ်ယွီ သည် ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့နံရိုးများ ကျိုးသွားပြီး နှလုံးသားမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားသလိုပင်။
သူသည် မျက်လုံးများကို မော့လိုက်ပြီး အထိုးခံထားရ၍ ဖူးရောင်နေသော ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် “ခင်ဗျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ” ဟု သွားကိုကြိတ်ပြီး ပြောချင်သော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပါးလွှာသည့်စာရွက်က ဤလူသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပြောနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေသည်။
ဒီမနက် စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက်၊ မဟုတ်သေး၊ တကယ်တော့ မနေ့ညက သူစိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ချိန်ကပင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုပြန်ရလာပြီး ချန်လျန်သေဆုံးမှုတွင် တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာရှိသည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ယုံကြည်ခဲ့သည်။
သူသည် ဝမ်ဂူအန်းကို ယုံကြည်သည်။ သူ့ဖခင်သည် အလွန်နက်နဲပြီး ခိုင်မာသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ချန်လျန် ငွေခိုးသည်ဖြစ်စေ၊ တခြားအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သူသည် သတိလွတ်သွားမည့်သူမျိုးမဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ ဝမ်ဂူအန်းက သူသည် သူ့သားအရင်းမဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိသွားခဲ့လျှင်ကော?
ဝမ်ယွီ ၏ယုံကြည်ချက်မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပြိုလဲသွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ။” ဝမ်ယွီ က တုန်ရီသောလေသံဖြင့် မေးသည်။
“အရမ်းကြာပြီ။” ယန်ယွမ်က “ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းရဲ့ဘဝကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ခဲ့ဘူး။ မင်း ဝမ်မိသားစုမှာ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နေရပြီး အဲဒီတုန်းက မင်းကို အဲဒီလိုမျိုးဘဝမျိုးပေးဖို့ ငါ့မှာ အရင်းအနှီးမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါပဲ သည်းခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ မင်း ကောင်းကောင်းနေနိုင်သရွေ့ ငါ ဝေးဝေးကနေ ကြည့်နေရုံနဲ့ ကျေနပ်ပါတယ်။” ဟု ပြောသည်။
ဤစကားများသည် ဝမ်ယွီ အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်စကားများသာဖြစ်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ဘာမျှမဝင်လာပေ။ သို့သော် ယန်ယွမ်က ဆက်လက်၍ “ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက မင်းကို ဒီလိုပဲ ဆက်နေစေဖို့ သဘောတူထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ၊ အထူးသဖြင့် မနှစ်က၊ သူက သွေးဆုံးချိန်ရောက်ပြီး ပိုပြီး မတည်ငြိမ်တော့ဘူး။ သူ ဝမ်ဂူအန်းဆီက ထွက်သွားမယ်လို့ အတင်းပြောနေတာ၊ သူ မခံနိုင်တော့ဘူးတဲ့။ ငါ အကြိမ်ကြိမ် တားခဲ့ပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး။ စိတ်တိုလာတဲ့အခါ သူက ဝမ်ဂူအန်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်…” ဟု ပြောသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား!” ဝမ်ယွီ သည် လက်ထဲရှိ စာရွက်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ချေမွလိုက်ပြီး သွားကိုကြိတ်ကာ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့!” ဟု အော်သည်။
ယန်ယွမ်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး “အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိဆိုတာ မင်းရင်ထဲမှာ မင်းသိပါတယ်။” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ပါးရိုးများပင် ပုံပျက်သွားသည်အထိ သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ “တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင် ခင်ဗျား ရဲစခန်းသွားပြောပါလား!” ဟု ဆိုသည်။
“ငါ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။” ယန်ယွမ်က သက်ပြင်းချသည်။ “ငါသာ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် မင်း အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”
ကားပါကင်စောင့်သူက သူ့ရေနွေးအိုးကို လှည့်ဖွင့်ပြီး ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟမ်မာကားကို မောင်းလာသော လူငယ်မှာ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကားပါကင်စောင့်သူက ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်အပြီးတွင် ထိုလူငယ်က ကားတံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ အို၊ သူ ထွက်သွားတော့မလို့လား။
ကားပါကင်စောင့်သူက ခွက်ကိုချလိုက်ပြီး အိတ်ကို ပခုံးပေါ်လွယ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ဟမ်မာကားဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။ ဟမ်မာကားမှာ စက်နှိုးပြီးသားဖြစ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များထအောင် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။
“ဟေ့! ဟေ့! ညီလေး! ကားပါကင်ခ ပေးဦးလေ!”
ကားပါကင်စောင့်သူက ကားပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်မှ လိုက်အော်သည်။ “ချမ်းသာလေ ကပ်စေးနည်းလေပဲ!”
သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှည်ကြီးဖြစ်သော ဇိမ်ခံကားမှာ ရပ်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ကားဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ခရီးသည်ထိုင်ခုံပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။ “ဟေ့၊ အားလုံးက တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်လား? သူ့အတွက် ကားပါကင်ခ ပေးပေးပါဦး!”
ဝမ်ယွီ သည် ယခုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးပြီး သူ၏ နှစ်ဆယ်တစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ပင် မရောက်သေးပေ။ သူ၏ အတန်းဖော်များထဲတွင် သူသည် အလွန်ရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ၏ဘဝတွင် မုန်တိုင်းထန်သော အဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ၏ယုံကြည်ချက်များမှာ ပြိုကွဲသွားလိုက်၊ ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်၊ ထို့နောက် ထပ်မံပြိုကွဲသွားလိုက်ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ ပြန်တည်ဆောက်စရာ အုတ်မြစ်တစ်ခုမျှ ကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကိုပင် ရှာမသွားတော့ပေ။
အချိန်အတော်ကြာ သူသည် သူမကို လိုက်ပျိုးခဲ့သည်၊ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်၊ လျှို့ဝှက်စွာ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်၊ ဒါတွေအားလုံးသည် ဘာအပေါ် အခြေခံထားတာလဲ? ဝမ်မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူဆိုသည့် သူ၏ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် သူ၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများပေါ်တွင်သာ ဖြစ်သည်!
ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူဂုဏ်ပုဒ်မရှိတော့ပါက သူသည် ဘာမှမဟုတ်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ချန်ဟောင် နှင့် ဆွန်ခိုင် တို့နှင့် ဘာမျှမထူးတော့ပေ။ သူသည် သူ့ရည်းစားအတွက် ဖုန်းအသစ်ဝယ်ပေးဖို့ ပူပန်နေရမည့်သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီ ၏ဦးနှောက်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူသာ ဝမ်ဂူအန်း၏သား မဟုတ်ပါက သူသည် အခြားချမ်းသာသောသူ ယန်ယွမ်၏သားဖြစ်နေသေးသည်ဟူသော အချက်ကိုပင် သူ မတွေးမိတော့ပေ။
သူ၏ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ကူးထဲတွင် ဤလူ၊ ယန်ယွမ်မှာ ထည့်တွက်စရာပင် မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝမ်ဂူအန်းအပေါ် မှီခိုပြီး ရှင်သန်ခဲ့ရကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကျန်းအန်းလမ်းရှိ တံတားမြောက်ဘက်သို့ ကားမောင်းသွားသည်။ သူသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် ရပ်ကာ စီးဆင်းနေသောမြစ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အေးစက်သောလေများ တိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း တဝီဝီမြည်နေသည်။
သူ အေးစက်သော လေပြေထဲတွင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရပ်နေမိမှန်း သူ မသိလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဝမ်ယွီ မလှုပ်ရှားပေ။
ဖုန်းမှာ အတော်ကြာအောင် မြည်ပြီးနောက် ပြတ်သွားသည်။ သို့သော် ထပ်မြည်လာပြန်သည်။
ဖုန်းဆက်သူမှာ အတော်ပင် ဇွဲရှိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ ၏စိတ်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုများထဲမှ ရုန်းထွက်လာသည်။ သူ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှ ဒါရိုက်တာရှူးဟု ပေါ်နေသည်။
ဘဝ၏ ဤမျှရှုပ်ထွေးနေသောအချိန်မျိုးတွင် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးပင်လျှင် ဝမ်ယွီ အတွက် မသက်ဆိုင်သော သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို ချပစ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ယွီ သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး “လက်ခံ” ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ဝမ်ယွီ! ဝမ်ယွီ! မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?” ဒါရိုက်တာရှူး၏အသံမှာ စိုးရိမ်နေဟန်ရှိသည်။ “မင်း အခုချက်ချင်း လာခဲ့ရမယ်။ ဂျီအန်းနင်း…”
ဝမ်ယွီ ၏စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ မုန်တိုင်းထန်မှုများနှင့် ခါးသီးမှုများကြားတွင် ဒါရိုက်တာရှူး ပြောပြတော့မည့် သတင်းစကားကြောင့် အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
ဝမ်ယွီ ၏စိတ်ထဲတွင် ဂျီအန်းနင်း သာ ရှိတော့သည်။
ဝမ်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ မုန်တိုင်းထန်မှုများနှင့် ခါးသီးမှုများကြားတွင် ဒါရိုက်တာရှူး ပြောပြတော့မည့် သတင်းစကားကြောင့် အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
ဝမ်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂျီအန်းနင်းသာ ရှိတော့သည်။
ဆန်းဆူကီနီ - ဝမ်ယွီ ဟာ အခုထိ အသက်အရမ်းငယ်သေးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း အခုမှပဲ သဘောပေါက်မိတော့တယ်။ ယန်ယွမ်ကတော့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူပါ၊ ခင်ဗျားတို့ အဲဒါကို မသိသေးဘူးဆိုရင်ပေါ့။
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ သွားရောက်ပြီး ကြယ် ၅ ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)