ခေါင်းစဉ်း- ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ ဒုတိယမျိုးဆက်သူဌေးတစ်ဦးနှင့် ထပ်မံပတ်သက်မိခြင်း – အခန်း ၇၇ | NovelPing
တရားဝင်လင့်ခ်- https://novelping.com/book/aries/chapter-77
Markdown ပါဝင်ချက်-
“ရှင့်အဖေက… ရှင့်အမေကို သတ်လိုက်တာလား” ဂျီအန်းနင်း သည် အံ့သြမှင်တက်လျက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
တွေဝေင်ငိုင်နေစဉ်အတွင်း သူမသည် ပြီးခဲ့သောဘဝက ဝမ်ယွီ၏ မိသားစုတွင် ထိုသို့သော ကြီးမားသည့် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူမထံသို့ သူ့၏နောက်ဆုံးအကြိမ် အလည်အပတ်လာရောက်မှုသည် ရင်ဖွင့်လို၍များ ဖြစ်ပါလေစ။ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းလော။
သို့သော် သူမကမူ ကင်းမြီးကောက်ကို ရှောင်ရှားသကဲ့သို့ လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက…
ဂျီအန်းနင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးရမလို သက်ပြင်းချရမလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ” သူမက နူးနူးညံ့ညံ့ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ရူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် “မသိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေ၏။
သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းမြည်လာသည်။
ဝမ်ယွီက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဖုန်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းက ဆက်လက်မြည်နေသဖြင့် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။
သူ့ခေါင်းကို မော့လာပြီး “ကိုယ် ဒီတိုင်း ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ နေချင်တယ်။ တစ်ခဏလောက်… တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုကို လိုချင်ရုံပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် လမ်းပျောက်နေသော သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်လေသည်။
“နားလည်ပါတယ်” ဂျီအန်းနင်းက သူ့ခေါင်းကို ရင်ခွင်ထဲသို့ သွတ်သွင်းကာ သူမ၏ မေးစေ့ဖြင့် သူ့ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း “ဒါဆို ရင် အခု ဒီမှာပဲ ကိုယ်နဲ့အတူ နေလိုက်ပါ။ သူတို့ ရှာမတွေ့နိုင်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
အစောင့်အခန်းထဲတွင် တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့် အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး “ကျုပ်တို့ သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး။ အတွင်းရေးမှူး စွန်ကလည်း သူ့နေရာကို သွားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကုအန်သည် မျက်စိမှိတ်အနားယူနေပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ “သူက… ငါ့ကို သူ့အမေ သတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ကုအန် သက်ပြင်းကြီးကြီး ချလိုက်သည်။
“ရှောင်ကျင့်၊ ဗျို့၊ ခင်ဗျားမှာ သားသမီးတွေ ရှိလား” ဟု ဝမ်ကုအန်က မေးသည်။
တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ လေးဆယ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ကုအန်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ “ရှောင်ကျင့်[၁]” ဟု ခေါ်လောက်အောင် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဤအကြောင်းအရာက အလွန်တရာ ဆွေးနွေးရန် မသင့်လျော်လှပေ။ သို့သော် ဝမ်ကုအန်က ဆွေးနွေးရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်နေသဖြင့် တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်မှာ “ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ကလေးက အခုမှ သုံးနှစ်ပြည့်တာပါ” ဟု မဖြေမနေသာ ပြန်ပြောခဲ့ရသည်။
“အို၊ ကလေးကို ဘယ်သူက ထိန်းတာလဲ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ (အိမ်အကူ) တစ်ယောက်ယောက်လား” ဟု ဝမ်ကုအန်က မေး၏။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဇနီးပါ။ သူက အပြင်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကလေးကို အချိန်ပြည့် စောင့်ရှောက်ပေးပါတယ်” ဟု တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်က ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကုအန်၏ မျက်နှာပေးတွင် လွမ်းဆွတ်တောင့်တနေသည့် အမူအရာပေါ်လာပြီး “ဒါဆိုရင် သူတို့သားအမိ နှစ်ယောက် တော်တော် ရင်းနှီးကြမှာပဲ နော်” ဟု ဆိုသည်။
လက်ရှိအခြေအနေအရ ဤအကြောင်းအရာက အမှန်တကယ်ပင် အခက်အခဲဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ဝမ်ကုအန်က ဤအကြောင်းကိုသာ ဆက်ပြောရန် တစိုက်မတ်မတ် ရှိနေသဖြင့် တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်မှာ “ဟုတ်ကဲ့၊ အရမ်းကို ရင်းနှီးကြပါတယ်” ဟု မပြောမနေသာ ပြန်ဖြေခဲ့ရသည်။
ဝမ်ကုအန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “မိခင်နဲ့ သားသမီး ဆက်ဆံရေးဆိုတာ ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာဖို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အပိုင်းကဏ္ဍတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပေါ့” ဟု ဆက်ပြောသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း ကိုယ်က အမြဲတမ်း ယုံကြည်နေခဲ့တာက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ကို မိခင်တစ်ဦး ပေးအပ်တာကို ဆိုလိုတာပဲ”
“အဲဒီမိခင်က လုံးလုံးလျားလျား အရည်အချင်းပြည့်မီချင်မှ ပြည့်မီလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိခင်မရှိတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်”
“ရှောင်ကျင့်၊ ကိုယ်ပြောတာ မှားနေလို့လား”
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤသို့သော အတွေးအခေါ်မျိုးသည် သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် မှန်ကန်ပေမည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင်မူ တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်အနေဖြင့် “ခင်ဗျားပြောတာ မမှားပါဘူး” ဟု အူလှိုက်သည်းလှိုက် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဝမ်ကုအန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ကုအန်သည် မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်မှိတ်ကာ အနားယူလိုက်ပြန်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကာ “ယန်ယွမ်က ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကုအန်သည် ဝမ်ယွီ ရှေ့တွင် ယန်ယွမ်အကြောင်းကို လုံးဝ မပြောခဲ့ပေ။ သူ သူ့အကြောင်းပြချက်နှင့်သူ ရှိနေသည်။
ဗိုလ်မှူးလုဆိုသည်မှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကိုင်တွယ်ရမည့် လူစားမျိုးဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါ အသိုင်းအဝိုင်းသုံး၍ ဖိနှိပ်ခြင်းက သူနှင့် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအမှုသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်၏ အဆင့်အထိ တက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူသည် ဦးလေးချီ၏ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဦးလေးချီသည် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခံနေရသဖြင့် သူ့လုပ်ရပ်များ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ရာမိမခံရအောင် သတိထားနေရပေသည်။ ဝမ်ကုအန်သည် လာမည့် ၂၄ နာရီအတွင်း တည်ငြိမ်စွာနေထိုင်ကာ ရိုးရိုးသားသားပင် နေရန် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသာ ပြန်လွတ်လာသည်နှင့် ကိစ္စရပ်များကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူ ထင်မှတ်မထားသည်က ချန်လျန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ တကယ်ပင် မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အမှုရင်ဆိုင်နေစဉ်အတွင်း အာမခံပေးရန် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း တိုက်ရိုက်ပင် ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။
တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်က “သူက မကြာသေးခင်ကမှ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးနဲ့ မလျော်ဩဇာ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာကို သူက ငြင်းဆိုနေပြီး၊ သူ့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်က ခင်ဗျားက သူ့ကို အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး သက်ရောက်နေပါတယ်။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အမှုအတွက် အလွန်တရာ ဆိုးရွားပါတယ်။ အခြေအနေ မဟန်ပါဘူး” ဟု ပြောပြသည်။
သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ “အရာရာတိုင်းက အရမ်းကို အဆင်ပြေချောမွေ့နေသလိုပါပဲ၊ ရုပ်အလောင်းကိုလည်း အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ကလည်း သတင်းကို အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် ရရှိသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့တာ ဗိုလ်မှူးလု လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိရတယ်” ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်။
ဝမ်ကုအန်၏ အမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောင်းလဲဘဲ “ဒါက ငါ့ကို အကွက်ဆင် စွပ်စွဲတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်က “ကျုပ်တို့ အခုပဲ လှုပ်ရှားသင့်ပြီလား…” ဟု မေးသည်။
“မလိုပါဘူး” ဝမ်ကုအန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရင်း “မလိုပါဘူး။ လောလောဆယ် သူ့ကို ဆက်စောင့်ကြည့်ထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်က ဝမ်ယွီအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်ရာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ငြိမ်ပြီး အကွက်ကျကျ စီစဉ်တတ်သော ဝမ်ကုအန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။
“သူ့ကို စိတ်တည်ငြိမ်သွားဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်၊ “သူက ထက်မြက်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ဘာသာသူ နားလည်လာလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်”
ယခုတလော နည်းဗျူဟာများ ထုတ်ကာ တွက်ချက်နေခဲ့သော ထိုလူကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ယခုမူ ဖခင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ဖခင်တစ်ဦးသာလျှင်တည်း[၂]
တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေ ကျင့်အနေဖြင့် ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရပေသည်။ ဤလူသား ဝမ်ကုအန်တွင် တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် ရှိသည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ဝမ်ယွီ ပင်တည်း။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း၏ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။
သူသည် ဤဆိုဖာအသစ်ကို ဝယ်ယူထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းဆိုဖာထက် အများကြီး ပိုမိုကျယ်ဝန်းပေသည်။ ဧည့်ခန်းကို အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားစေသော်လည်း ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်ဖြစ်စေ၊ လဲလျောင်းရသည်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ ပြာခွက်ထဲတွင် ဆေးလိပ်တိုများ များပြားစွာ စုပုံနေသည်။ ဝမ်ယွီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ဆေးလိပ်သောက်ကာ မိမိ၏ လက်ထဲမှ မီးခြစ်ကို သတိလွတ်လျက်နှင့် ကစားနေသည်။
ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်။ စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာ မလိုဘဲ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော စက်မှုဆန်ဆန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
သူ့အဘွား အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဆေးလိပ်ငွေ့များကို ရှူမိကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာသည်အထိပင်တည်း။
ဝမ်ယွီသည် အမြန်ထလာပြီး ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ကာ လေစစ်စက်ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့အဘွားလည်း နောက်ဆုံးတွင် ချောင်းဆိုးတာ ရပ်သွားကာ “ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ နင်နင်ကရော ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ကျောင်းကနေ ပြန်မလာသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို ထိုင်စေရန် ကူညီပေးရင်း “နင်နင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားဝယ်တာပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီသည် အိမ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မလုံလောက်တော့သောကြောင့် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်းက ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝမ်ယွီသည် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ သူမ၏အဘွား ပြောပြသည့် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို နားထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားဝိုင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြနေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေလေသည်။
အခန်းထဲက လေထုက မထင်မှတ်ဘဲ နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ဆေးလိပ်တိုများသာ မများနေပါက ပို၍ပင် ပြည့်စုံကောင်း ပြည့်စုံပေလိမ့်မည်။
ဂျီအန်းနင်း က ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ဆေးလိပ်တိုများကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
"ပြန်လာပြီလား" ဟု ဝမ်ယွီ က မေး၏။ "အပြင်မှာ အေးလား"
သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်ကနေ ဝင်လာခဲ့တာမို့ ထိုသို့မေးခြင်းက ထူးဆန်းနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း က "တော်တော်အေးတယ်။ ကျောင်းနားတစ်ဝိုက်မှာ ကျောင်းပြန်တက်ကြမယ့် လူတွေအများကြီး စတင်ရောက်ရှိလာတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က "အော်... အဲ့လောက်စောစောတောင်မှလား" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူတို့၏ စကားဝိုင်းက သာမန်ဆန်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ ဝမ်ယွီ ၏ မိသားစုရေးရာကိုမူ တစ်ယောက်ကမျှ ဟစိဟစိ မလုပ်ကြပေ။
ဝမ်ယွီ က ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
ဂျီအန်းနင်း က "ဖွားဖွားနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး စကားပြောနေလိုက်ပါဦး။ ငါ ညစာသွားပြင်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ က "အင်း" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်၏။
ဂျီအန်းနင်း က မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဝမ်ယွီ ကမူ ဆိုဖာကျောမှီကို မှီချကာ ခြေချိတ်ထိုင်လျက် ဆိုဖာပေါ်တွင် အသာအယာ နစ်ဝင်နေသည်။ ဖွားဖွားကမူ သူမ၏ ပုံပြင်များကို ဆက်လက်ပြောပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် မီးဖိုခန်းထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆေးကြောသည့် ရေပက်သံများနှင့် ဓားဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖွားဖွားက ဂျီအန်းနင်း ၏ ငယ်ဘဝအကြောင်းကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေပြီး သူမက မည်မျှဆိုးသွမ်းကာ ထူးဆန်း quirky ဖြစ်သည့် မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြနေလေသည်။
ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက် နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုအားထားရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားပဲကိုး။
သွေးသားအရင်းအနှီးဖြင့် ချိတ်ဆက်နေကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးကြပြီး ခွဲမရနိုင်ကြပေ။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို အတွင်းကျကျ မနှစ်မြို့ခဲ့ဘဲ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကပင် သူမကို ရွံရှာမိသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကို မည်မျှပင် မုန်းတီးနေပါစေ သူမသည် သူ့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သူပင်တည်း။
ယခုအခါ သူမ မရှိတော့သည့်အခါကျမှ ဝမ်ယွီ မှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး ရင်ထဲတွင် နာကျင်ကြေကွဲနေရသည်။
ဂျီအန်းနင်း နဲ့ ဖွားဖွားတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်သာ ရှိကြတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချိန်က သူ ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လာတော့သည်။
မိသားစုဆိုသည်မှာ ပိုကောင်းသည်၊ ပိုဆိုးသည်ဟူ၍ ရိုးရှင်းစွာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။
သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မျက်နှာကို ဆိုဖာကျောမှီပေါ်တွင် အပ်နှံထားလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုစွတ်မှုများကို သုတ်ဖယ်လိုက်၏။
ဂျီအန်းနင်း ပန်းကန်များ ယူဆောင်လာစဉ် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ နီရဲရောင်ရမ်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထမင်းဟင်း တည်ခင်းကျွေးမွေးခဲ့သည်။
ထိုညတွင် ဝမ်ယွီ က ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း က စောင်ပါးနှစ်ထပ်ကို ထပ်ကာ သူ့ကို ခြုံပေးခဲ့သည်။ သူ အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေနွေးအိတ် လိုချင်သလားဟုပင် မေးမြန်းခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က စမ်းကြည့်ပြီးနောက် စောင်တစ်ထပ်တည်းဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူ အိပ်မပျော်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အိမ်သာရေဆွဲသံကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထังကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အမှောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေ၏။
ထိုသူသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းပြန်မသွားဘဲ ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်လာကာ သူ၏ခေါင်းကို လာရောက်တို့ထိလေသည်။
အဲ့ဒါ ဂျီအန်းနင်း ပင်တည်း။
သူမ၏လက်ကို ဆေးကြောပြီးစဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲပင်။
ဝမ်ယွီ က သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ နမ်းလိုက်သည်။
"ငါ့ကြောင့် နိုးသွားတာလား" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ကိုင်းညွတ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေး၏။
သူမ၏ ရနံ့က နွေးထွေးပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ လွှမ်းခြုံလာသည်။
ဝမ်ယွီ က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း က သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။
"ဒါဆို... မင်း အဖေနဲ့ မတွေ့ရသေးဘူးပေါ့" ဟု ဂျီအန်းနင်း က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ယွီ က "အင်း" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ချိန်လျန်၏ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်ယိုင်နဲ့သွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ချင်တော့သလို၊ ဘာကိုမျှလည်း မပြောချင်တော့ဘဲ ဂျီအန်းနင်း ထံသို့သာ အသိစိတ်လွတ်စွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါကတော့ မင်းအဖေနဲ့ တစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြော၏။ "ဒါပေမဲ့ သူက အလွန်တရာ ဖော်ရွေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံတွေက အရမ်းကွာခြားတော့ မင်းတို့မိသားစုက ငါ့ကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့အပေါ် ထူးထူးခြားခြား ကြင်နာပြခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့မှာ သူ့အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားတဲ့ စိတ်ရှိပါတယ်"
အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် သူက နောက်ဆုံးတွင် "ငါကြိုက်တာကို သူ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလာသည်။
"သူ မင်းကို အရမ်းဂရုစိုက်ပါတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဆိုသည်။
စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က နှာသံသဲ့သဲ့ဖြင့် "အင်း" ဟု ထပ်ဖြေပြန်ကာ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေဆဲပင်။
"ငါ့အဖေကို သတိရမိတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြော၏။ "သူက အရင်တုန်းက တော်တော်ကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်"
"ငါ သူ့ကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပြန်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မေးမယ်လို့ အမြဲတွေးမိနေတယ်"
"ရှင် ဘာလို့ ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။ ဖွားဖွားရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘာလို့ လှည့်စားယူသွားခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုရှင်သန်ရပ်တည်ကြရမလဲဆိုတာကို ရော တစ်ခါလောက်වත් တွေးဖူးရဲ့လား"
"ငါ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သေချာပေါက် မေးရမယ်လို့ ထင်တယ်"
အခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ဝမ်ယွီ၊ မင်းအဖေနဲ့ သွားတွေ့ပြီး စကားပြောလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ထပ်မံ၍ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြန်သည်။
အမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ယွီ က "အင်းပါ" ဟု သဘောတူလိုက်၏။
သူက "ငါ မနက်ဖြန် သွားမယ်" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ က အပြင်ဘက်တွင်ရှိပြီး ဂျီအန်းနင်း က အတွင်းဘက်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူတကွ လဲလျောင်းနေကြလေသည်။
ကြာရှည်စိုစွတ်သော အနမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်ထားရင်း "အိပ်ရအောင်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် သူတို့သည် ဖွားဖွား၏ အသံကြောင့် နိုးလာခဲ့ကြရသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့အိမ်ထဲ ဝင်လာတာလဲ" ဖွားဖွားက အဝတ်ချိတ်ဆွဲသည့် ပုဆိန်ကိုင်ကာ ဝမ်ယွီ ကို ရိုက်နှက်ရင်း "နင်းနင်းနဲ့ မရှုပ်နဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား!" ဟု ဆို၏။
ဖွားဖွား၏ ခြေထောက်နှင့် အဆစ်အမြစ်များက မကောင်းလှပေ။ ဝမ်ယွီ က သွက်လက်မြန်ဆန်သော်လည်း ဖွားဖွား လဲကျသွားကာ ထိခိုက်နစ်နာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် မဝံ့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် အတိုက်အခိုက်များကို သည်းခံရန်သာ ရှိတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ဖွားဖွားကို တားဆီးရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ဖွားဖွား၊ ပန်းတွေ ရေလောင်းရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းသွားရာ ဖွားဖွားလည်း နိုးလာစဥ်က ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်အိပ်နေသော စောက်ကောင်စုတ်တစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်ကို လုံးဝမေ့သွားတော့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဧည့်သည်ရောက်နေတာလား။ နင်းနင်းရေ၊ ဧည့်သည်ကို ရေတစ်ခွက် သွားခပ်ပေးလိုက်ဦး" ဟု ပြောလေသည်။
ဝမ်ယွီ က သွားများကို ကြိတ်ကာ အစောပိုင်းက သူ ခံခဲ့ရသော ရိုက်ချက်များအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားရသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်တော့သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ငါ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆို၏။
ဝမ်ယွီ က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ရဲစခန်းလိုနေရာမျိုးက လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတတ်သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ထိုအတွေ့အကြုံမျိုး မကြုံစေချင်သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း သွားရန်သာ ပိုလိုလားနေသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ ဖွားဖွားအတွက် ဆေးသွားယူလိုက်မယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောလေတော့သည်။
လမ်းဆုံတွင် ဦးတည်ရာချင်း မတူကြသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ယွီ က ရဲစခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကတော့ ရပ်ကွက်ဆေးရုံဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖွားဖွားသည် ရုပ်မြင်သံကြားကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် အိမ်သာသွားရန် လိုအပ်နေသည်ကို သတိရသွားသည်။
ဆိုဖာအသစ်က အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းပြီး ဖွားဖွားက ကျောအောက်ပိုင်း နာကျင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထရပ်သည့်အခါ လက်ဖြင့် အားပြုထောက်ရန် လိုအပ်၏။ သူမ လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်စဉ် လက်ချောင်းများက ဆိုဖာခေါင်းအုံးကြားထဲသို့ ဝင်သွားကာ မာကျောပြီး အေးစက်စက် အရာတစ်ခုနှင့် ထိမိသွားလေသည်။
(ဆန်းဆူကီနီ - ဝမ်းနည်းစရာ အခန်းအနည်းငယ်ကို ခေတ္တမျှ သည်းခံပေးကြပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါတယ်။ ဖွားဖွားအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းက မြေးတွေကို သادတတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အဘွားတစ်ယောက်ကို သတိရမိစေပါတယ်။ သူမက အရမ်းအသက်ကြီးပြီဖြစ်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း ချို့ယွင်းနေပါပြီ။ ကျွန်မကို မြင်တိုင်း “ရောက်လာပြီလား။ မင်းအဖေ ဘယ်မှာလဲ” လို့ အမြဲမေးတတ်ပါတယ်။ ပြီးရင် သူမက ခေါင်းကို တစ်ဘက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး စကားစပ်က “ရောက်လာပြီလား။ မင်းအဖေ ဘယ်မှာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ပဲ အစကနေ ပြန်စတော့တာပါပဲ။ အဲ့ဒါက ဝမ်းနည်းစရာ အဖြစ်မှန်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်တွေးမိတိုင်း တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။)
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကိုသွားပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက် ပေးကြဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
[၁] လစ်တယ်ကျန်း (Little Zheng) [၂] အလွန်ကောင်းသော ဖေဖေတစ်ဦး