ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ကော်အန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ဝမ်ကော်အန်းအပေါ် သံသယများကို ချေဖျက်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို အပြစ်ဖို့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကြိုတင်ကြံစည်ထားသည့် ထောင်ချောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် ချန်လျန်ကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် လိုအပ်နေသည်။
ချန်လျန်တစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုသည့်အချက်မှာမူ...
ဝမ်ယွီ သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။
ချန်လျန်သည် ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦး၏ အကျိုးစီးပွားကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးရုံသာမက ဝမ်ကော်အန်းကိုပါ အပြစ်ပုံချခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမသည် လင်မယားကြားရှိ သံယောဇဉ်ကိုသာမက မိခင်နှင့်သားကြားရှိ သံယောဇဉ်ကိုပါ လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် လောင်ရှင်းထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
လောင်ရှင်းသည် ဝမ်ယွီ ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်ယွီ က ဤကိစ္စကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှံလိုက်သည်။
အခြေအနေအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် လောင်ရှင်းက "သူမ အခုလုပ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးကတော့ ခွဲစိတ်ပြုပြင်ပြီး အထောက်အထားအသစ်တစ်ခုနဲ့ နေထိုင်ဖို့ပါပဲ။ သူမကို ရှာတွေ့ဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ က လောင်ရှင်းကို အရေးကြီးသည့် အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
သူက "သူမမှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဂျန်ယွမ်လို့ခေါ်တဲ့ ဂျန်ယွမ်ဂရုပ္ (Zhenyuan Group) ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ။ သူက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်။ အဲဒီလူကို စုံစမ်းပေးပါ" ဟု ပြောသည်။
ချန်လျန် ထွက်ပြေးသွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ ချစ်သူနှင့်အတူ ရှိနေရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။
သူက "မြေကြီးထဲ တူးရရင်တောင် ရှာပေးပါ၊ သူမကို ငါ့အတွက် ရှာပေးပါ!" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိမိခင်၏ ချစ်သူအကြောင်းကို မျက်နှာပျက်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း လောင်ရှင်းမှာမူ စိတ်ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာ မပြဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ဤအချိန်တွင် ဝမ်ယွီ သည် ချန်လျန်အပေါ် ရွံရှာမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားနေရသည်။
ငွေခိုးသွားသည်က တစ်ပိုင်း၊ ဝမ်ကော်အန်းကို အပြစ်ပုံချခြင်းမှာ သူမ လုံးဝ ကျော်လွန်မသွားသင့်သည့် စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူမက ရက်စက်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးကို ရက်စက်သည်ဟု အပြစ်မတင်ပါနှင့်တော့။
မုန်းတီးမှုနှင့် ဒေါသစိတ်များ ရောထွေးနေရင်း ဝမ်ယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နိုးထလာချိန်တွင် ချန်လျန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ မနက်စောစောတွင် လက်ခံရရှိသည့် ပထမဆုံးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက ချန်လျန်၏ အလောင်းကို ရှာတွေ့ပြီဟု အကြောင်းကြားလာခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
ကားမောင်းနေစဉ်တွင် သူသည် တွေဝေနေခဲ့ပြီး ဤလောကကြီးက သူ့အပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ထားရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းက သူ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသယောင်၊ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးမျိုးနှင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် ရဲစခန်းတွင် ချန်လျန်၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ဓားဖြင့် အထိုးခံရပြီး သေဆုံးကာ အလောင်းကို မြို့ပြင်တွင် စွန့်ပစ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးချက်အရ ဝမ်မိသားစုပိုင် အသီးလှီးဓားဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသည့်အချိန်မှာလည်း ကိုက်ညီနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲတပ်ဖွဲ့က စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသည့်အခါ ဖြစ်စဉ်မဖြစ်ပွားမီ ဝမ်မိသားစုနေအိမ်ရှိ ကင်မရာများမှာ ကြိုတင်ဖျက်ဆီးခံထားရကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သက်သေအထောက်အထားများအားလုံးက ဝမ်ယွီ ကို လှောင်ပြောင်နေသယောင်ရှိပြီး သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည့် ဝမ်ကော်အန်းမှာ လိမ်ညာသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
သူသည် ချန်လျန်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ချန်လျန်ကို အပြစ်ပုံချရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ချန်လျန်၏ အလောင်းဘေးတွင် ရပ်နေရင်း မိမိမိခင်၏ သေဆုံးမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရပြီး သူမကို မိမိ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အတွေးကြောင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။
ရှေ့နေက ဝမ်ကော်အန်း သူ့ကို တွေ့ချင်သည်ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရှေ့နေ၏ ပါးစပ်လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်နေရပြီး အသံများမှာ အဝေးမှ ကြားနေရသလို ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သူ့ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ရှေ့နေကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲထားရန် ကြိုးစားနေသလို ခံစားရသည်။ သူသည် နောက်ကို မကြည့်ဘဲ ထိုသူကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ နောက်မှ သူ့နာမည်ကို ခေါ်နေသည့်အသံမှာ ဝမ်ကော်အန်း၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သိသာသော်လည်း သူတစ်ပါးကို ခေါ်နေသလိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူသည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ၏ အဆောက်အအုံအနီး လမ်းဘေးတွင် ရောက်နေခဲ့သည်။ သူ ထိုနေရာသို့ မည်သို့ကားမောင်းလာခဲ့မိမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။
သူသည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လေတိုက်ရာတွင် ရပ်နေရင်း လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အဘွား၏ ပုခုံးကို ပွေ့ဖက်ရင်း "သမီး အလုပ်သွားတော့မယ်နော်။ အဘွား အိမ်မှာပဲ နေပြီး ဂရုစိုက်ပါ" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
သူမ၏ အဘွားက တွေဝေစွာ ပြုံးပြီး "သွားပါကွယ်၊ စာကြိုးစားပါ၊ စာမေးပွဲမှာလည်း အမှတ်ကောင်းကောင်း ရပါစေ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး "သမီး ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
သူမသည် တံခါးကို လော့ခ်ချပြီး အိမ်ရာဝင်း၏ သံတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ ဝမ်ယွီ ၏ အနက်ရောင် ဟမ်မာ (Hummer) ကားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ကားဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမကို စောင့်နေပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အံ့အားသင့်သွားသလို ဝမ်းသာလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်ကာ "ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် လေတိုက်ရာတွင် အကြာကြီး တွေဝေစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ့အမြင်အာရုံထဲ ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုရင်းနှီးသည့် အနံ့က သူ့ကို သတိပြန်ဝင်စေသည်။
သူသည် အလိုအလျောက် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူသည် ပုံမှန်အသံများကို ပြန်ကြားရပြီး လေအေး၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားရကာ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာထံ ပြန်ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကိုယ်... နင့်ကို လာကြည့်တာ" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ကို သေချာကြည့်ကာ "ရှင်က မျက်နှာမကောင်းဘူးနော်။ ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မချင့်မရဲဖြင့် "မနေ့ညက အိပ်ရေးမဝလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
"ရှင်က အဲလောက်တောင် အလုပ်များနေတာလား?" ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။ "ဒီနေ့ရော ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရတာလဲ?"
"မများပါဘူး" ဝမ်ယွီ က သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "နင့်ကို မြင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ"
အလွန်ပင် ဆိုးသွမ်းလှသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် ဖခင်က သူ့ကို ကလေးလုပ်သားလို အသုံးချနေကြောင်းနှင့် အလုပ်အလွန်များနေကြောင်း ညည်းတွားခဲ့သည်။ မနေ့ကလည်း အလုပ်များမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး ယခုတော့ သူမကို လာကြည့်ရန် ခိုးထွက်လာခဲ့ပြန်ပြီလား?
ဂျီအန်းနင်း သည် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ရှင် ခိုးထွက်လာတာလား? ဖေဖေ့ကို မကြောက်ဘူးလား?" သူမက သူ့ကို ဆူလိုက်သည်။ "ကဲပါ၊ အခုတော့ တွေ့ရပြီပဲ၊ ကုမ္ပဏီကို မြန်မြန်ပြန်တော့"
ဝမ်ယွီ က သူမကို တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်၊ "နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ?"
ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို ဆွဲရင်း "ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ စတူဒီယိုကို သွားမလို့" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အကျင့်အတိုင်း "ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးပါပဲ" ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ အလုပ်ကို မြန်မြန်ပြန်ပါ၊ သမီး တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်ပါတယ်"
ဝမ်ယွီ သည် သူမကို အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူ ပြောချင်သည့်စကားများစွာနှင့် ဖော်ပြချင်သည့် ခံစားချက်များစွာ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သူသည် သူမရှေ့တွင် မိမိ၏ အားနည်းချက်နှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြသရန် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။
"ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အရမ်းပင်ပန်းနေပုံပဲ" ဂျီအန်းနင်း က သနားသည့်အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ "အလုပ်ကို မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး ဒီနေ့ စောစောနားလိုက်ဦး"
"အင်း" ဝမ်ယွီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဂရုစိုက်ပါ"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို နမ်းလိုက်ပြီး လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ကူးသွားသည်။
လမ်းတစ်ဖက်သို့ ရောက်သည့်အခါ သူမသည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ရပ်နေသည်။ သူ့အမူအရာမှာ ပုံမှန်ထက် ထူးခြားနေသယောင်၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့များလား?
ဂျီအန်းနင်း သည် တစ်စုံတစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သော်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိပြန်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက်ဆိုသလို တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြီး သူမကို နားလည်စေလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက ဝမ်ယွီ သည် ကျောင်းမှ လအနည်းငယ်အကြာအထိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ ကျောင်းမှ ထွက်သွားသည့် တိကျသည့်ရက်စွဲကို ဂျီအန်းနင်း သေချာ မသိခဲ့ပေ။ သူ သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း ရပ်သွားသည့်အချိန်တွင် သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်ကိုသာ မှတ်မိသည်။
ဒါဆိုရင် သူမ ဝမ်ယွီ ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်က ဘယ်အချိန်လဲ? ဘယ်နေရာလဲ?
ဂျီအန်းနင်း မှတ်မိသွားပြီ!
ဝမ်ယွီ ကျောင်းမှ မထွက်ခွာမီ သူမ သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုနေ့က သူမ ကော်ဖီဆိုင်သို့ သွားရန် ကျောင်းတံခါးမှ ထွက်လာချိန်တွင် ဝမ်ယွီ ၏ အနက်ရောင် ဟမ်မာကားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ယနေ့လိုပင် ကားဘေးတွင် ရပ်လျက် သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် ပင်ပန်းနေပုံရပြီး ပုံမှန်သူ၏ မောက်မာသည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြဘဲ သိမ်းဆည်းထားသည့် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းပါဝင်နေသယောင်ရှိပြီး သနားစရာကောင်းနေသည်။
သို့သော် ယခင်ဘဝက သူမသည် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ဝမ်ယွီ ကို မည်သို့ သနားနိုင်ပါ့မလဲ?
သူမ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အေးခဲသွားပြီး ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ လှည့်ပြေးရန်ပင်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေသေးသည်။
သူမ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ ဘဝထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဤမှတ်ဉာဏ်၏ လျှပ်စီးကြောင်းသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အတွင်းစိတ်ကို လင်းလက်သွားစေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဒီဘဝက အရာရာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ! အရာရာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ! သူမ မှားခဲ့ပြီ! ယခင်ဘဝ၏ အချိန်ဇယားအတိုင်း သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချုပ်နှောင်မထားသင့်ခဲ့ပေ!
ဝမ်ယွီ သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူနှင့်သူမကြားတွင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ခြားနားနေပြီး ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုလိုပင်! သူ ထွက်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ သူမ မသိနိုင်တော့!
ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်သို့ ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။
ကားများက ဟွန်းသံကို ကျယ်လောင်စွာ တီးလိုက်ကြပြီး ယာဉ်မောင်းများက ဘရိတ်ကို အသည်းအသန် နင်းလိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က "သေချင်နေတာလား!" ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ လမ်းတစ်ဖက်သို့ ကပ်သပ်ဖြတ်ကူးနိုင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ကားမှာ စတင်ရွေ့လျားနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
"ဝမ်ယွီ! ဝမ်ယွီ!" ဂျီအန်းနင်း သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး သူ့နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်ပြေးလေသည်။
လူတစ်ယောက်သည် ကားတစ်စီးကို မည်သို့မှ မမီနိုင်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် ကားအရှိန်မြှင့်ပြီး ဝေးကွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ကျောပိုးအိတ်မှာ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးများက ကတ္တရာလမ်းပေါ်သို့ ထိမိပြီး နာကျင်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အတွင်းစိတ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူမသည် ခေါင်းကို အရင်မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဟမ်မာကားသည် ရပ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရင်ဖွင့်စရာ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ ပန်းတိုင်မဲ့စွာ မောင်းနှင်လာခဲ့ရာမှ ရုတ်တရက် နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ဂျီအန်းနင်း သူ့နောက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးလိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘရိတ်ကို အသည်းအသန် နင်းလိုက်သည်။
"အန်းနင်း! အန်းနင်း!" ဝမ်ယွီ သည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ခုန်ဆင်းကာ ပြန်ပြေးလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကိုယ့်ခြေထောက်ဖြင့် ကိုယ် ပြန်ထရပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒူးခေါင်းများ ထိခိုက်သွားသဖြင့် နာကျင်နေသည်။ သူမသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်လာသည်။
သို့သော် သူမသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ပင် လျှောက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်ကာ သူ့အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ? ဘာဖြစ်တာလဲ? ပြောပါ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?" သူမသည် မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်မေးလိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် နင် သိတာလဲ?" သူက သံသယအပြည့်ဖြင့် မေးသည်။
တကယ်ပါပဲ!
သူမ ခန့်မှန်းမိသည်က မှန်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ သူမထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လက်များမှာ အားမရှိတော့သော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ အဝတ်အစားများကို လက်လွှတ်မခံဘဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
"ရှင် အခု ဘယ်သွားမလို့လဲ? ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?" သူမ ဆက်မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး "ကိုယ် မသိဘူး" ဟုသာ ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သွားစရာနေရာမရှိ၊ ရှာစရာလူမရှိတော့ပေ။
လောကတွင် ဆွေမျိုးသားချင်းဆို၍ မိသားစု သုံးယောက်သာ ရှိတော့သည်။ ဖခင်က ထောင်ထဲတွင်၊ မိခင်က သေဆုံးသွားပြီ။ ဝမ်ယွီ သည် မည်သူ့ထံ သွားရမည်ကို မသိတော့သဖြင့် တွေဝေစွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ နေအိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် သူသည် ဝမ်ကော်အန်း မိသားစု မစည်ပင်ကြောင်း မကြာခဏ ညည်းတွားလေ့ရှိသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သွားစရာနေရာမရှိရင် ကျွန်မအိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရင် ကျွန်မကို ပြောပါ၊ ဟုတ်ပြီလား?"
ဝမ်ယွီ သည် ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်အခြေအနေမှ ဂျီအန်းနင်း ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် လမ်းစတစ်ခုကို တွေ့သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူလည်း သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး "အင်းပါ" ဟု ပြောသည်။
ဂျန်ယွမ်ဂရုပ္ (Zhenyuan Group) ၏ စီအီးအို ဂျန်ယွမ်ကို ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းရေးဌာနမှ ကပ္ပတိန်လော့နှင့် အဖွဲ့က စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်အတွက် ရဲစခန်းသို့ "ဖိတ်ခေါ်" ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"ချန်လျန်နဲ့ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုပတ်သက်တာလဲ?" စစ်ဆေးသူက မေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့က တက္ကသိုလ်တုန်းက အတန်းဖော်တွေပါ၊ အဆင်ပြေပြေပဲ ရှိခဲ့ကြတယ်" ဂျန်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ချန်လျန် တစ်ခုခု မှားယွင်းလုပ်မိလို့လား?"
ချန်လျန် သေဆုံးကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဂျန်ယွမ်သည် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ပြသပြီး ချန်လျန် မည်သို့သေဆုံးသွားသလဲဟု ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းသည်။
စစ်ဆေးသူက "ချန်လျန်ရဲ့ခင်ပွန်း ဝမ်ကော်အန်းက ခင်ဗျားနဲ့ ချန်လျန်တို့ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲထားတဲ့အတွက် ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်လာတာပါ" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဂျန်ယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး "ဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! ချန်လျန်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
သူက "ကျွန်တော် အရင်က မပြောခဲ့မိပေမယ့် ဟုတ်ပါတယ်၊ တက္ကသိုလ်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာခဲ့ပြီ။ ချန်လျန်နဲ့ ကျွန်တော်က အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ။ တစ်ခါတလေ အတူစားသောက်တာ၊ စကားပြောတာလောက်ပါပဲ။ သူ့အိမ်ထောင်ရေးက သိပ်မသာယာတော့ တစ်ခါတလေ သူ ကျွန်တော့်ဆီ ရင်ဖွင့်လေ့ရှိတယ်..." ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
စောင့်ကြည့်ရေးခန်းထဲတွင် ကပ္ပတိန်လော့သည် အစီရင်ခံစာ ပေးပို့လာသည့် အရာရှိများနှင့် စကားပြောဆိုနေရင်း ဂျန်ယွမ်၏ စကားများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
အရာရှိတစ်ဦးက “သူတို့ ဟိုတယ်တွေမှာ တည်းခိုခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ လုံးဝကို မရှိတာပါ” ဟု ဆိုသည်။
နောက်အရာရှိတစ်ဦးက “သူ့လို ငွေကြေးချမ်းသာတဲ့လူမျိုးက ဟိုတယ်တွေကို သွားနေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ သူတို့မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ဗီလာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြမှာပဲ” ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
“ဒီလူကတော့ အချက်အလက်တွေကို အလုံပိတ်ထားနိုင်တာပဲ” ဟု ကပ္ပတိန်လော့က စောင့်ကြည့်ရေးစခရင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူ၏ ထွက်ဆိုချက်များအရ ဂျန်ယွမ်တွင် သိသာထင်ရှားသည့် ချို့ယွင်းချက်များ မရှိပေ။ သူသည် ဝမ်ကော်အန်းအတွက် အကျိုးမရှိစေမည့် အချက်အလက်များကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသွားခဲ့သည်။
“တက္ကသိုလ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆင်းရဲကြတယ်။ ဝမ်ကော်အန်းကတော့ ချမ်းသာတဲ့လူတစ်ယောက်ပေါ့။ ချန်လျန်က သူ့ကို ရွေးချယ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ထားသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကြာလှပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအရာတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ။”
“သူမက သိပ်မပျော်ရွှင်ရဘူး။ ဝမ်ကော်အန်းက စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး သူမကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ကျူးလွန်တယ်လို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။ အဲဒါက အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်တာဆိုတော့ သူများတွေကို မပြောပြရဲခဲ့တာပါ။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတိတ်က ဆက်ဆံရေးကြောင့်ပဲ သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာ တစ်ခါတလေ ရင်ဖွင့်လေ့ရှိတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှ မလျော်ကန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်တုန်းကလို ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှပပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူမကို ကျွန်တော် ဘာလို့ လိုအပ်မှာလဲ။”
“အတူတူ ထွက်ပြေးမယ်ဟုတ်လား။ နောက်နေတာလားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့အရွယ်တွေက အချစ်ဆိုတာကို ယုံကြည်နေဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ဂျန်ယွမ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ၏ ရယ်သံမှာ စစ်မှန်နေပြီး "အချစ်" ဟူသော သဘောတရားကို သူ လုံးဝမယုံကြည်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။