ဝမ်ယွီ သည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးမဟုတ်သလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်အရာများကို ဝါသနာပါသူတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤအချက်အလက်အားလုံးက မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူ လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကြွက်သားများမှာ သန်မာတောင့်တင်းပြီး အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကပ္ပတိန်လော့အဖွဲ့က ရိပ်မိလိုက်သည်။
ကပ္ပတိန်လော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိသွားကြသည်။ ရယ်မောနေရာမှ ရုတ်တရက် ရဲကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည့် လူမျိုးများကို သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးထားသည်မဟုတ်ပါလား။
“ရှောင်ယွီ!” ရုတ်တရက် ဝမ်ကော်အန်း၏ အသံမှာ လေးနက်လာသည်။ “စိတ်ကို ထိန်းပါ။”
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး “ရှောင်ယွီ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ ငါတို့မှာ အချက်အလက် အပြည့်အစုံ မရှိသေးဘူး။ အခုလို စစ်ဆေးနေတာက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းပြီး သံသယတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက်ပဲ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်ကော်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ကော်အန်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း တစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်း၊ ဝမ်ယွီ၊ အိမ်ရှိစားဖိုမှူး၊ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းများနှင့် ကားသမားအထိ အားလုံးကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်၍ စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ ကမူ အိမ်တွင် နေထိုင်သူမဟုတ်သည့်အပြင် မကြာသေးမီရက်များအတွင်းက အိမ်သို့ ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
စစ်ဆေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် သူသည် အတွင်းရေးမှူးဆန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အတွင်းရေးမှူးဆန်းက “ရှေ့နေကျန့် လာနေပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။
“အခြေအနေအပြည့်အစုံကို ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးဘူး။ ခင်ဗျားကတော့ အရင်ဆုံး ပြန်ထွက်လာနိုင်တာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျန်သူများမှာမူ စစ်ဆေးမှု ပိုကြာမြင့်သည်။
သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကပ္ပတိန်လော့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန် ထွက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ကို သူ၏ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“လက်ရှိ ထွက်ဆိုချက်တွေနဲ့ အထောက်အထားတွေက မင်းအဖေအတွက် အဆင်မပြေဘူး” ဟု ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်က ပြောသည်။
“ဦးလေး၊ စကားကို လှည့်ပတ်မပြောပါနဲ့တော့။ အခု အခြေအနေက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာပဲ ပြောပြပါ” ဟု ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
“ထွက်ဆိုချက်တွေအရ မင်းမိဘတွေက မကြာခဏ စကားများနေကြတယ်တဲ့။ အိမ်က စားဖိုမှူးနဲ့ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတွေကတော့ မနေ့ညက ညစာမစားခင်မှာ လေ့လာခန်းထဲမှာ သူတို့ စကားများခဲ့ကြတယ်လို့ အတည်ပြုပေးထားတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအမေက အောက်ထပ်ကို ဆင်းမလာတော့ဘူး။ စားဖိုမှူးကလည်း အလုပ်မဆင်းခင် မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ အဲဒီထဲမှာ သွေးစွန်းနေတဲ့ ဓားတစ်ချောင်း ပါဝင်ကြောင်း အတည်ပြုထားတယ်” ဟု ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်က ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ဒါဆို အဖေနဲ့ အမေ စကားများကြပြီး အဖေက ဒေါသအလျောက် အမေ့ကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား” ဟု မေးသည်။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်က “ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ။ မင်းအမေ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိရသေးသလို မင်းအဖေကပဲ သတ်လိုက်တာလို့လည်း အပြီးသတ် ပြောလို့မရသေးပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် “သတ်လိုက်သည်” ဟူသော စကားလုံးကို တိတိကျကျပင် သုံးသွားသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
သာမန်လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မိခင်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးလျှင်ပင် မိမိအဖေက မိမိအမေကို သတ်လိုက်သည်ဟူသော အချက်ကို လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို အဖေက ဘယ်တော့ ပြန်ထွက်လို့ရမလဲ” ဟု သူက မေးသည်။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန် စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ချန်လား” ဟု ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်က ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဘာလို့ အနှောင့်အယှက်ပေးရတာလဲ။”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မသာယာတော့ပေ။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ချန်ဆီ တိုင်ကြားလိုက်ပြီ။ အထောက်အထားတွေက ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူ အခု ပြန်ထွက်လို့မရတော့ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ချန်၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ သူသည် အတွင်းရေးမှူးဆန်းကို မတွေ့တော့ပေ။
သူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို “ခုနက ဒီမှာရှိနေတဲ့သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုရဲအရာရှိက “ကပ္ပတိန်လော့က စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်သွားပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အတွင်းရေးမှူးဆန်းက ဘာတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလဲ။ သူက ဘာလို့ စစ်ဆေးခံနေရတာလဲ။
စားဖိုမှူးနှင့် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတို့ကိုမူ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က ဝမ်ယွီ ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ရမလား၊ ဘာလုပ်ရမလဲဟု မေးကြသည်။
“အလုပ်ကိစ္စကို ခဏမေ့ထားလိုက်ပါ။ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ သူတို့၏ တွေဝေနေသော မျက်နှာကို မြင်သဖြင့် “လစာပေးခွင့်ယူထားကြ” ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။
ရှေ့နေကျန့် ရောက်လာပြီး အတွင်းတွင် ညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်သည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယွီ ကို “ဥက္ကဋ္ဌက မင်းကို တွေ့ချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက်သာ ပင့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခဏတာ စိတ်ကိုစုစည်းကာ “အဖေ၊ တကယ်ဖြစ်နေတာက ဘာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကော်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် “မင်းက ဘာဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်လို့လဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာဖြင့် “ကျွန်တော် မယုံဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းက “ဘာလို့မယုံတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“အမေ ဘာပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ အဖေ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင်တောင်မှ အဖေက ဒေါသအလျောက် လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်လောက်တဲ့အထိ စိတ်မထိန်းနိုင်သူမျိုးလို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး။ အဖေ အမေ့ကို ထိခိုက်စေချင်ရင်တောင် တခြားနည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ ဒီလိုနည်းနဲ့တော့ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး…” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။
စကားမှာ ရိုးရှင်းလွန်းပြီး နုနယ်လွန်းလှသည်။
ဝမ်ကော်အန်း၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်းပြောတာ မှန်တယ်။”
သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေသည်။ ထိုအပြုအမူမှာ ဝမ်ယွီ အတွက် သူ့အဖေ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူ့အဖေ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ၏လက်ချောင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်ကော်အန်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။
သူသည် ဝမ်ယွီ ကို အကြောင်းအရာအချို့ ပြောပြချိန်ရောက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မင်းအမေ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက မေးသည်။
၎င်းမှာ ပြန်မေးရန်မလိုသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်ကော်အန်း ဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်နေသည်။
“သူက ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာ” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက ပြောသည်။ “သူ လုပ်နေတာ ကြာပြီ။ ငါ သူ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပေးထားပြီး ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ခွင့်ပေးထားပေမဲ့ သူက ကျေနပ်ပုံမရဘူး။ သူက ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးနေတာ။”
ဝမ်ယွီ မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာလား။ ပြီးတော့ အဖေက… အဖေ သိနေတာလား” သူ၏အမေက ရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားလုပ်နေသည်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ကော်အန်းက လုံးဝ မသိခဲ့ဟု သူ မယုံနိုင်ပေ။
“သိတာပေါ့၊ ငါ သိတာပေါ့” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက ပြောသည်။ “ငါကပဲ သည်းခံပေးနေတာပါ။ သူက အသေးအဖွဲ ပြဿနာလေးတွေပဲ တက်တာ၊ ငါ့ကို သိပ်မထိခိုက်သရွေ့တော့ ငါ သည်းခံနိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်သော်လည်း စကားကို ပြန်မျိုသိပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်း ဘာကြောင့် သူ့အမေကို ဤမျှအထိ သည်းခံပေးနေရသလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသာဆိုလျှင် ဇနီးသည်ဖြစ်နေပါစေ၊ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ ဝမ်ကော်အန်း၏ ပိုက်ဆံဆိုသည်မှာ မိသားစုပိုင် ပိုက်ဆံဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ ဆီသို့ ရောက်ရှိလာမည့် ပိုက်ဆံများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူ့အမေက ဝမ်ယွီ ၏ ပိုက်ဆံကို ခိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။
သားတစ်ယောက်အနေဖြင့်ပင် ဝမ်ယွီ သည် ထိုအချက်ကို သည်းမခံနိုင်ပေ။
ဝမ်ကော်အန်းသည် သူ့သားကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ ဝမ်ကော်အန်း မြင်နိုင်သည်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှင်းပြနေချင်စိတ် မရှိပေ။
သူသည် ဇနီးသည်ကို သည်းခံနေခြင်းမဟုတ်၊ ဝမ်ယွီ ၏ မိခင်၊ သူ့သား၏ အမေအရင်းကို သည်းခံနေခြင်းဖြစ်သည်။
တိတ်ဆိတ်မှု ခဏတာ လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က “ဒါဆို…?” ဟု မေးသည်။
လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်းက သူ့မိဘနှစ်ပါးကြားရှိ တင်းမာသော အငွေ့အသက်များကို သူ ပြန်တွေးမိပြီး သူတို့၏ ပဋိပက္ခများ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်းက ခံစားချက်မဲ့စွာပင် “ငါ သူ့ကို အဲဒီအကြောင်းရင်းကြောင့် သည်းခံခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုမရှိတဲ့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေပဲ လုပ်နေတာဆိုတော့ ငါ သည်းခံခဲ့တာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက “ဒါဆို အဖေ ပြောချင်တာက…?” ဟု မေးသည်။
ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီးသည့်တိုင် ကုမ္ပဏီအဖွဲ့အစည်းမှာ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။ ဝမ်ကော်အန်း ပြောလိုက်သည့် စကားကို သူ အစာကြေအောင် ကြိုးစားနေရသော်လည်း သူ့အဖေ၏ ရည်ညွှန်းချက်က ပို၍ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းသည်လည်း ဝမ်ယွီ သည် သူ့အမေက ကုမ္ပဏီ၏ အတွင်းပိုင်းရန်ပုံငွေများကို ခိုးယူပြီးနောက် အကုန်နီးပါး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူသည် စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးတောနေသည်။
“အင်း၊ မနှစ်က သူက အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်းရန်ပုံငွေတွေကို ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ သူ မပြောဘူး။ သူက အပြစ်ကင်းသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ညည်းညူတယ်၊ ပုံမှန်အတိုင်း စကားများတယ်။ သူ့တုံ့ပြန်မှုတွေအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့ ငါလည်း သတိမထားမိလိုက်ဘူး” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက ရှင်းပြသည်။
သူ့အဖေ၏ စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဝမ်ယွီ သည် ကုမ္ပဏီက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့သလဲဆိုသည်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ကော်အန်း၏ စကားလုံးများ၏ သဘောသဘာဝကို သူ ဝါးမြိုနေရင်း သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ဒါဆို အဖေ ပြောချင်တာက…” ဝမ်ယွီ စကားစလိုက်ရာ ဝမ်ကော်အန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီနေ့က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ ပုံမှန်အတိုင်း စကားများကြတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ အိပ်ရာဝင်သွားတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။”
ဒေါသထွက်မှုလည်း မရှိ၊ လူသတ်မှုလည်း မရှိ၊ ဖုံးကွယ်မှုလည်း မရှိ။
တစ်ယောက်ယောက်က ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ဝမ်ကော်အန်းကို တမင်သက်သက် ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ့အမေက သူ့အဖေကို ထိခိုက်စေချင်သည်ဟူသော အချက်သည် သူ့အဖေက သူ့အမေကို သတ်လိုက်သည်ဟူသော အချက်ထက်ပင် ဝမ်ယွီ အတွက် လက်ခံရ ခက်ခဲနေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းသည် ဤအချိန်သည် ဝမ်ယွီ အတွက် ခက်ခဲသော အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီး သူ့သားကို စဉ်းစားချိန်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပုံမှန်ထက် ပြင်းထန်နေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း သိသာစွာ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုခံစားချက်များကို အမြန်ပင် ကျော်လွှားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ရယူကာ “ဒါဆို အမေ သေတာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ သူ ထွက်ပြေးသွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မထွက်ပြေးခင် အဖေ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်သွားတာပေါ့နော်” ဟု ပြောသည်။
“ငါ သိသလောက်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သွားကို ကြိတ်လိုက်သည်။ “အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
“အရေးအကြီးဆုံးက သူ့ကို ရှာဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွယ်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး” ဟု ဝမ်ကော်အန်းက ပြောသည်။ “သူ့မှာ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ရဲစစ်ဆေးမှုတွေကို ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပေးပြီး အရိပ်အမြွက်တစ်ခုခုများ ရမလား ကြည့်လိုက်ဦး။”
ဝမ်ယွီ ရဲစခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်မှာ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် သူ၏ Hummer ကားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း တစ်လောကလုံး ပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လူမှုအလွှာတစ်ခုတွင် နေထိုင်သူဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသော မိသားစုများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ ဥပမာ- မောင်နှမအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုများ၊ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာများကို ကြားဖူးသည်။ လူသတ်မှုနှင့် အမွေဆက်ခံမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများမှာလည်း မကြားဖူးသည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် ထိုအရာများမှာ သူ၏မိသားစုနှင့် အလှမ်းဝေးသည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ သူ၏မိသားစုမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးအဘွားများမှာ သူ မမွေးဖွားခင်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ သူ့မိခင်ဘက်နှင့် ဖခင်ဘက်မှ အဘိုးအဘွားများမှာလည်း ရင်းနှီးမှုမရှိကြသလို သူ့အမေက သူတို့ကို အနားယူရန် ပြည်ပသို့ ပို့ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဓိက အားလပ်ရက်များတွင်သာ အဆက်အသွယ်ရှိကြသည်။
သူ့မိဘနှစ်ပါးမှာ အသက်ကွာခြားသော ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီး၏ နမူနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးတွင် အကြီးမားဆုံးသော မတည်ငြိမ်မှုမှာ ဇနီးသည်၏ အထီးကျန်မှုကို မခံနိုင်ခြင်းနှင့် ခင်ပွန်းကို သစ္စာဖောက်ရန် လွယ်ကူခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် သူ့အမေမှာ ထိုထက်ပို၍ မလုပ်နိုင်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင်ပင် သူ့ကို သိပ်မထိခိုက်သရွေ့ သူ လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့အမေကို သူ ဤမျှအထိ လျှော့တွက်ထားမိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ချန်လီယန်၏ ရဲရင့်မှုမှာ ကောင်းကင်ကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ကားပင် မစက်ရသေးပေ။ စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် သူ၏ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာရာ သတင်းကို ပထမဆုံး သိရှိသွားသည့် သူငယ်ချင်းမှာ ချန်ဟောင်ရန် ဖြစ်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ချန်ဟောင်ရန်က မေးသည်။ “တကယ်ဖြစ်နေတာက ဘာလဲ။”
“စစ်ဆေးနေတုန်းပဲ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ “အဖေ အခုထိ ပြန်မထွက်နိုင်သေးဘူး။”
“အင်း၊ မင်း ထင်တာက ဦးလေးက…” ချန်ဟောင်ရန် စကားရပ်သွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိမရှိလွန်းလှသည်။
“သူ လုံးဝ မလုပ်ဘူး” ဟု ဝမ်ယွီ က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ “စောင့်နေလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရမှာပဲ။”
ချန်ဟောင်ရန်က နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ကားစက်နှိုးရန် ပြင်နေစဉ် ဂျီအန်းနင်း ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
“အလုပ်ပြီးပြီလား” ဟု သူမက မေးသည်။
သူမ၏အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ချိုသာသည်။ သူ၏နှလုံးသားကို ဖြတ်သန်းသွားသော စမ်းရေကြည်လေးတစ်ခုလိုပင် သူ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြေလျော့စေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
သူ့အဖေရှေ့တွင် သူသည် သားတစ်ယောက်၊ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ကော်အန်းအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ မှီခိုအားထားမှုရှိသဖြင့် ဝမ်ကော်အန်းနှင့် ရှိနေချိန်တွင် သူသည် သူ့ခံစားချက်များကို ထုတ်ပြခွင့်ရသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ရှေ့တွင်မူ သူသည် သူမထက် ပို၍ သန်မာပြီး ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေရန် လိုအပ်သည်။ သူမကို လုံခြုံမှု ပိုပေးနိုင်ရန်အတွက် သူ ပို၍ ရပ်တည်ပေးရခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။
“အခုပဲ ပြီးတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီနေ့က အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ။”
ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များ၊ သူရရှိခဲ့သည့် အချက်အလက်များက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းစေခဲ့သည်။ သူ၏အသံတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပြီး “မင်း အနားယူသင့်ပြီ။ ညစာ စားပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
“မစားရသေးဘူး” ဟု သူက ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း သူ၏ဗိုက်မှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး အသံမြည်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
“ဒါဆို စားလိုက်ပါ။ ဗိုက်ဆာနေတဲ့အချိန်မှာ အစာမစားဘဲ မနေသင့်ဘူး။”
ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ သာမန်ပြောစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စကားပြောကောင်းနေသေးသော်လည်း ၎င်းက ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြေလျော့စေခဲ့သည်။
သူ စားပါ့မယ်လို့ သဘောတူလိုက်သည်။ ဖုန်းမချခင်မှာပဲ ဂျီအန်းနင်း ကို ရုတ်တရက် တားလိုက်ပြီး “လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် တစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေနိုင်တယ်။ ဖုန်းဆက်ဖို့တောင် အချိန်မရကောင်း ရနိုင်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့နော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကပ်တွယ်တတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများသည် အချိန်မှန် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး သူမက ဖုန်းမကိုင်လျှင်ပင် အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုတတ်သူဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏လေသံတွင် စနောက်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ “ဘာလို့ စိတ်ပူရမှာလဲ။ စိတ်မပူသင့်တာက ရှင်ပါ”
ဝမ်ယွီ လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပင် “ဒါဆိုရင် စောစောနားတော့လေ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။