ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်မက်ပြန်တယ်။
သူမက်နေတာ ဟဲ့မန်အကြောင်းလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်မလေးက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ ကျောက် ချန်ဆိုသူက ဂျီအန်းနင်း ကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေခဲ့တယ်။
ဟဲ့မန်ဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်သွားသလိုမျိုးပဲ၊ အိပ်မက်ရဲ့ နောက်ခံနေရာတွေအားလုံးကလည်း ဝမ်ယွီ နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့နေရာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဟွာဒါတက္ကသိုလ်၊ NL ဘား၊ နောက်ဆုံး ရှုချန်ရဲ့ ကော်ဖီဆိုင်အထိပါပဲ။
ဝမ်ယွီ မြင်လိုက်ရတာက စိတ်ထားကောင်းပြီး နူးညံ့တဲ့ ရှုချန်တစ်ယောက် ဂျီအန်းနင်း အတွက် မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ ကျောက် ချန်ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ပေါ့၊ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျခဲ့တာ။ ကော်ဖီဆိုင်ကနေ အလုပ်ထွက်တော့လည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းနေခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်လား။
ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် မနက်ခင်းမှာ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာတယ်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်ကနေ မထသေးဘူး။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘေးကစားပွဲပေါ်က စက္ကူအိတ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့ရဲ့ ဒီအိပ်မက်မက်တဲ့ ပြဿနာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာနေပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ရှုချန်ကိုပါ အပိုဇာတ်ရုပ်တစ်ခု ပေးလိုက်သလိုပဲ။
သူ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ သူ ဂျီအန်းနင်း နဲ့ ချိန်းထားတာရှိတယ်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း နဲ့အတူ ပန်းသွားဝယ်ဖို့ သဘောတူထားခဲ့တာ။
ဝမ်ယွီ က အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆိုဖာတွေကို ဝယ်ယူပြီး သူမရဲ့အိမ်တံခါးဝအထိ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ အလုပ်သမားတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးရှိနေတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဂျီအန်းနင်း က သူတို့ကို အကူအညီတောင်းကာ အိမ်ဟောင်းပိုင်ရှင်က လသာဆောင်မှာ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေကို ရှင်းထုတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဗီရိုတစ်ခုလည်း ပါဝင်တယ်။
လသာဆောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးတဲ့နောက် ဂျီအန်းနင်း က အင်တာနက်ကနေ ပန်းတင်စင်တစ်ခု မှာလိုက်တယ်။ သူ့အဘွားအတွက် ပန်းပင်လေးတွေ ဝယ်စိုက်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။
သူမ ငယ်ငယ်က လသာဆောင်ကြီးမှာ ပန်းတွေအများကြီးရှိခဲ့ပြီး အဘွားက ပန်းစိုက်တာ အရမ်းတော်မှန်း သူမ မှတ်မိနေတယ်။ တကယ်လို့ အဘွားက ပန်းစိုက်နည်းတွေ မေ့သွားခဲ့ရင်တောင် သူမ (ဂျီအန်းနင်း) ကပဲ သေချာဂရုစိုက်ပေးရမှာပေါ့။ ဒါမှ သူမ နေ့တိုင်း အိပ်ရာနိုးလာတဲ့အခါ ပန်းလေးတွေကို မြင်ရပြီး စိတ်ကြည်လင်နေမှာလေ။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း နဲ့ အဘွားကို ပန်းဈေးတန်းဆီ ကားမောင်းပို့ပေးလိုက်တယ်။
ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်းမှာပဲ ဂျီအန်းနင်း က တစ်စုံတစ်ခုကို သူမလက်မှာ ဝတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ကိုတော့ အဘွားရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။
“……” ဝမ်ယွီ က “ဒါ ဘာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
အန်းနင်းက အဲဒီကြိုးကို ဆွဲပြပြီး “ဒါ ပျောက်ဆုံးမှုကာကွယ်တဲ့ လက်ပတ်ပါ” လို့ ဖြေတယ်။
တစ်ခါက သူမ ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေတုန်း လမ်းပေါ်မှာ အမွှာကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီကလေးတွေက လက်ပတ်ကြိုးနှစ်ခုကို လက်မှာ ဝတ်ထားကြတာ။
သူမ အံ့ဩပြီး ချက်ချင်းပဲ အဲဒီအမေဆီ ပြေးသွားကာ ဘယ်မှာဝယ်ရသလဲလို့ မေးကြည့်တော့မှ ဒါက ကလေးသုံးပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ကလေးဆိုင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အွန်လိုင်းမှာ ဝယ်လို့ရမှန်း သိခဲ့ရတာပါ။ သူမလည်း ချက်ချင်းပဲ တစ်စုံ ဝယ်လိုက်တယ်။
ဒါက အဘွားနဲ့အတူ အပြင်သွားတဲ့အခါ အဘွား ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။
ဝမ်ယွီ ကလည်း ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲလို့ တွေးလိုက်တယ်။
“နောင်အခါ အပြင်သွားရင်လည်း ဒါမျိုးလေးတွေ ဝတ်ကြတာပေါ့” သူက ဆက်ပြောတယ်၊ “ဒါမှ လူတွေက မင်းမှာ ပိုင်ရှင်ရှိမှန်း သိမှာပေါ့”
“မပြောစမ်းပါနဲ့!” ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ပြုံးရယ်နေတဲ့ပုံစံဟာ ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဟဲ့မန်နဲ့ ထပ်တူကျနေသလိုပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တော့ သိပ်မတူကြပါဘူး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အလှတရားတွေ ရှိကြတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျောက် ချန်လို လူယုတ်မာမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူတို့က အတူတူပါပဲ။
သူတို့က နုနယ်ပြီး အကာအကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေကြသူတွေပါ။
ဝမ်ယွီ က ဟဲ့မန်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ဟဲ့မန်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဝေဒနာကို ဘယ်လိုမျိုး သည်းခံကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။
သူကတော့ ဂျီအန်းနင်း နေရာမှာ ဟဲ့မန်ရှိနေတာကို မြင်ယောင်ကြည့်ဖို့တောင် မခံစားနိုင်ဘူး! ဒါက သူ့ကို အရမ်းဒေါသထွက်စေတယ်!
အဲဒီ ရန်လိုစိတ်တွေက ဘယ်ကနေ စတင်လာသလဲတော့ မသိပေမဲ့ သူ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လိုမျိုးပဲ။
ဈေးတန်းထဲက တိုင်လုံးတွေကို မှန်တွေနဲ့ ကပ်ထားတာမို့ ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း နဲ့ အဘွားနောက်ကနေ လိုက်သွားရင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီမျက်လုံးတွေက သွေးရောင်တွေလွှမ်းနေပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျနေခဲ့တယ်။
ဝမ်ယွီ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
ဝမ်ယွီ က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ကာ အဲဒီနေရာမှာ အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဘွားက သူမရှေ့မှာ အရာတော်တော်များများကို မေ့သွားခဲ့ပေမဲ့ ပန်းအမျိုးအစားတွေကိုတော့ အများကြီး မှတ်မိနေသေးတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က အဘွားကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အဘွားကလည်း ပန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်နဲ့ စိတ်ဝင်တစား စကားတွေ ပြောနေတယ်။ ပန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ကတောင် “အဒေါ်က ပန်းစိုက်တာ အရမ်းကျွမ်းတာပဲ” လို့ ချီးကျူးလိုက်သေးတယ်။
ဈေးဝယ်ပြီးတဲ့အခါ ပန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်က အဘွားကို ပန်းပျိုးပင်လေးတစ်ပင်တောင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။
ဒီနေ့တော့ အောင်မြင်တဲ့ရိတ်သိမ်းမှုတစ်ခုပါပဲ၊ ဝမ်ယွီ ကတော့ လုပ်သားအဖြစ် တာဝန်ယူရမှာပေါ့။ သူက ပန်းအိုးတွေအားလုံးကို အပေါ်ထပ်ဆီ သယ်ပေးလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း နဲ့ အဘွားက လသာဆောင်မှာ ပန်းအိုးတွေကို ပြန်စီကြတယ်။
ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ဂျီအန်းနင်း သတိထားမိလိုက်တာက အဘွားက အိမ်သာသုံးတာတောင် ဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသိတော့ပေမဲ့ ပန်းအိုးလဲတာနဲ့ မြေဆွတာမှာတော့ အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်နေဆဲပါပဲ။
ဒါနဲ့ပဲ သူမ အဲဒီအလုပ်တွေကို အဘွားကိုပဲ အကုန်အပ်ထားလိုက်တယ်။ တီဗီကြည့်နေတာထက်စာရင် ဒါမျိုးလေးတွေ လုပ်ပေးနေတာက အဘွားရဲ့ ဦးနှောက်အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။
ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တွေဝေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိတဲ့ စက္ကူအိတ်တစ်လုံးကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။
“ဒါ ဘာလဲ” လို့ သူမ မေးလိုက်တယ်။ သူမ သူ့ဆီသွားပြီး ထပ်မေးလိုက်တယ်။
ဝမ်ယွီ က သူ့မျက်ခွံကို ပင့်ကြည့်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူ့အကြည့်တွေက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နိုင်နေတယ်။
ဂျီအန်းနင်း တစ်ယောက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီး ထိုင်လိုက်ကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝမ်ယွီ ကတော့ ဂျီအန်းနင်း ကို သိထားစေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီလူယုတ်မာအကြောင်းကို ပိုသိထားပြီး သတိထားနေတာက ဘာမှ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။ “ကျောက် ချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းသိထားသင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိတယ်” လို့ သူ ပြောလိုက်တယ်။
သူက အချက်အလက်စာရွက်တွေကို ထုတ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ပေးလိုက်တယ်။ ဂျီအန်းနင်း က ယူပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သွေးရောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မျက်စိအောက်တင် မြင်နေရတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ကို မယုံနိုင်စွာနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ဖတ်ရှုဖို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။
အဲဒီအချက်အလက်တွေက အလွန်ပြည့်စုံပါတယ်။ ကျောက် ချန်ရဲ့ ကျောင်းက ဆရာတွေနဲ့ အတန်းဖော်တွေက ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ပြီးနောက် ကျောက် ချန်ဟာ “စာရိတ္တကောင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကျောင်းသားကောင်း” ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လိုသက်သေခံပေးခဲ့ကြသလဲဆိုတာ အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ တချို့ကဆိုရင် လူသတ်မှုမဖြစ်ခင်က သူတို့ဟာ ကျောက် ချန်နဲ့ လီယွမ်ယန်တို့နဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူတို့နဲ့ ကျောက် ချန်တို့က အရင်ပြန်သွားခဲ့ကြတာပါလို့တောင် သက်သေခံခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ ကျောက် ချန်က အပြစ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပဲ။
ဂျီအန်းနင်း က ဒီလို ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ပုံနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အရမ်းရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျောက် ချန်ဆိုတာက တကယ်တော့ အကျင့်ပါနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ပဲ။
သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်တာ သွေးပင် ထွက်လာတယ်။ ဟဲ့မန်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်က ဓာတ်ပုံလိုမျိုးပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နှလုံးသား ကျုံ့ဝင်သွားတဲ့ ခံစားချက်က ပြန်ရောက်လာတယ်။
“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” ဝမ်ယွီ က သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး လက်တွေ အေးစက်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ကြောက်သွားတာလား” သူက နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်၊ “မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြတာက သူ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိစေချင်လို့ပါ။ နောက်ဆိုရင် သူ့ဆီက ဝေးဝေးရှောင်နေပါ”
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ဝမ်ယွီ က သူ့လက်ထဲက အချက်အလက်စာရွက်တွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး “သူ့အဖေက သူ့ကို ပြည်ပကို ပို့ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စဖြစ်လာတော့ သူ့ကို ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီ ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက ပြည်ပကို ပို့ဖို့ မရဲတော့ဘူး၊ ဒါနဲ့ပဲ ငါတို့ကျောင်းကို ပို့လိုက်တာပေါ့။ အိမ်မှာဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ဩဇာကို သုံးပြီး ဖြေရှင်းလို့ရပေမဲ့ ပြည်ပမှာဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် မရဘူး။ ဒီကောင်က သူ့သဘာဝအတိုင်း ပြင်ဖို့ ခက်တယ်၊ ဒုတိယနှစ်မှာလည်း သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပြန်တယ်။ သူက ဘယ်တော့မှ မပြင်နိုင်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပါပဲ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ မကြောက်ပါနဲ့၊ သူ မင်းကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး” ဝမ်ယွီ က သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတယ်။ “ငါ ရှိတယ်လေ”
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်တယ်။
ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းက ကျောက် ချန်က သူမကို ကြာထဲက ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဝမ်ယွီ ကို ကြောက်နေတာမို့ ဘာမှ မလုပ်ရဲခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဝမ်ယွီ ရှိနေတုန်းက သူမဟာ ကျောက် ချန်ဆိုတာ ရှိမှန်းတောင် မသိခဲ့ရတာ။
ဝမ်ယွီ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျောက် ချန်က မိုက်ရူးရဲဆန်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ဝမ်ယွီ က ထွက်သွားဦးမှာလား။
တကယ်တော့ လဆန်းခုနစ်ရက်နေ့ကတည်းက ဝမ်ယွီ က ဝမ်ဂိုအန်းအတွက် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားနေခဲ့တာ။ ဂျီအန်းနင်း ရှေ့မှာ လူမိုက်လိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတာကို မကြည့်ပါနဲ့၊ သူက တကယ်တမ်းကျတော့ အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူပါ။
မကြာခင်မှာပဲ လဆန်းဆယ့်ငါးရက်နေ့ ကျော်လွန်သွားပြီး ဖေဖော်ဝါရီလ အလယ်ပိုင်းလောက် ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့ သူ အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အချိန် ဝမ်ဂိုအန်းဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ် - “မင်း အမေနဲ့ ဒီရက်ပိုင်း တွေ့သေးလား”
“မတွေ့ပါဘူး” ဝမ်ယွီ က “နှစ်ကူးအကြိုနေ့က တွေ့ပြီးကတည်းက မတွေ့တော့ပါဘူး” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
“ဖုန်းထဲကနေရော စကားပြောဖြစ်သေးလား” လို့ ဝမ်ဂိုအန်းက ထပ်မေးတယ်။
“မပြောဖြစ်ဘူး” ဝမ်ယွီ နဲ့ ချန်လျန်တို့က သိပ်မရင်းနှီးကြတာမို့ ဖုန်းမပြောဖြစ်တာ နှစ်ပတ်လောက်ရှိပြီဆိုတာက ပုံမှန်ပါပဲ။
ဝမ်ဂိုအန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့” လို့ ပြောတယ်။
ဝမ်ဂိုအန်းရဲ့ ရုံးခန်းက အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိတာမို့ ဝမ်ယွီ က သီးသန့်ဓာတ်လှေကားနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပြီး အဖေဖြစ်သူရဲ့ ရုံးခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ သူတွေ့လိုက်ရတာက ဝမ်ဂိုအန်းအပြင် အတွင်းရေးမှူးဆန်းနဲ့ ချန်လျန်ရဲ့ အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးလည်း ရှိနေတာပါပဲ။
ချန်လျန်ရဲ့ အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးက အလွန်ကို စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။
ဝမ်က တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ရိပ်မိလိုက်တယ်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝမ်ဂိုအန်းက “မင်းအမေကို ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး” လို့ ပြောတယ်။
ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ဆက်သွယ်လို့ မရတာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝမ်ဂိုအန်းက အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးကို ကြည့်ပြီး “ရှောင်ယန်၊ မင်း ပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ကို ပြန်ပြောပြလိုက်” လို့ ပြောတယ်။
အတွင်းရေးမှူးယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောပြတယ် - “နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျွန်မ မစ္စချန်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရတာက သဘက်ခါညနေကပါ။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သူ ပါဝင်ရမယ့် အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းကနေတစ်ဆင့် အကျဉ်းချုပ် တင်ပြထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတည်းက မစ္စချန်ရဲ့ ဖုန်းက ပိတ်ထားပါတယ်။ ကျွန်မ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖုန်းခေါ်ကြည့်ပြီး တချို့လူတွေကို မေးမြန်းကြည့်ပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက မစ္စချန်ကို မတွေ့ရဘူးလို့ ပြောကြပါတယ်၊ မစ္စချန်ရဲ့ ယာဉ်မောင်းအပါအဝင်ပေါ့။ အဲဒီနောက် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ အတွင်းရေးမှူးဆန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်”
အတွင်းရေးမှူးဆန်းက “ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူးယန်ဆီက ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီး ဥက္ကဋ္ဌဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့ပါတယ်” လို့ ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
အဲဒီနောက် အတွင်းရေးမှူးနှစ်ယောက်လုံးက ဝမ်ဂိုအန်းကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ယွီ ကလည်း ဝမ်ဂိုအန်းကိုပဲ ကြည့်နေတယ်။
ဝမ်ဂိုအန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “သူမက ဒီရက်ပိုင်း စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေပြီး အိမ်မှာ ငါနဲ့ အမြဲရန်ဖြစ်နေတာ။ ငါက သူမ စိတ်ကောက်နေတာပဲလို့ ထင်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမဘာသာပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ” လို့ ပြောတယ်။
ဝမ်ယွီ က ချက်ချင်းပဲ ဖုန်းထုတ်ပြီး ချန်လျန်ရဲ့ နံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ ဖုန်းက ပိတ်ထားဆဲပါ။
သူ ဖုန်းချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်အမေ ပျောက်နေတာ ၄၀ နာရီကျော်ပြီပေါ့” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ရုံးခန်းထဲမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
အတွင်းရေးမှူးယန်က “ဒီလောက်ကြာတာမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးပါဘူး……” လို့ ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြဘဲ ရုံးခန်းထဲမှာ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝမ်ဂိုအန်းဆီ ရောက်သွားပြီး “အဖေ!” လို့ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
ရဲတိုင်ကြားတာကလွဲရင် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ကတော့ ဝမ်ဂိုအန်း ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ဂိုအန်းက “ရဲတိုင်လိုက်ကြမယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း ဒီနေ့ အလုပ်ရှိတယ်။
ဆောင်းရာသီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက ရှီဖွန်ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားရတယ်။ ကြော်ငြာမော်ဒယ်တွေအတွက် နွေရာသီမှာ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီတွေ ရိုက်ရတာ၊ ဆောင်းရာသီမှာ ဂါဝန်တွေ ဝတ်ရိုက်ရတာက မဆန်းပါဘူး။ ကံကောင်းတာက စတူဒီယိုမှာ အပူပေးစက်တွေရှိပြီး မီးအလင်းရောင်တွေကလည်း အရမ်းပူနေတာမို့ သူမ အေးခဲမသွားဘူး။
ရိုက်ကူးရေး တစ်ဝက်လောက်မှာပဲ ဝမ်ယွီ ဆီက ဖုန်းဝင်လာပြီး သူက “ဒီနေ့ ကိုယ် လုပ်စရာရှိလို့ မင်းကို လာမကြိုနိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ အားလပ်ရက်အတွင်း ကုမ္ပဏီမှာ အချိန်ပြည့် အလုပ်လုပ်နေမှန်း သိတာမို့ “ရပါတယ်၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ပါ” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီ က ဖုန်းကို အလျင်စလို ချသွားပြီး သူအမြဲပြောနေကျ “လွမ်းတယ်” ဒါမှမဟုတ် “ချစ်တို့” ဆိုတဲ့ စကားလုံးမျိုးတောင် မပြောသွားဘူး။ ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပေမဲ့ စတူဒီယိုက သူမကို ခေါ်လိုက်တာမို့ အင်္ကျီလဲဖို့ အမြန်သွားလိုက်ရတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ သူမ အဘွားကို ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံခေါ်သွားတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြန်လည်စစ်ဆေးမှု ရလဒ်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အဘွားရဲ့ အရိုးဆွဲဆန့်တဲ့ ကုသမှုဟာ ယခင်ဘဝတုန်းကလိုပဲ ဘာမှ ထူးမလာဘူးဆိုတာ သူမ သိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ခွဲစိတ်ဖို့ အကြံပြုလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်ကတော့ အရိုးဆွဲဆန့်တဲ့ ကုသမှု အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့ ကောက်ချက်ချဖို့ စောလွန်းသေးတယ်လို့ ထင်နေတယ်။ ဆရာဝန်က ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အရမ်းမုန်းတယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဆရာဝန်ဟာ အသက်အရမ်းကြီးပြီး ရောဂါအခံတွေ များနေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ခွဲစိတ်ရမှာကို ရှောင်ရှားချင်နေတာပါ။
ဂျီအန်းနင်း ဆရာဝန်ကို မစည်းရုံးနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူမက “ကျွန်မ ဒါကို တစ်ခါ ကြုံဖူးပြီးပြီ” လို့တော့ ပြောလို့မရဘူးလေ။
အငြင်းအခုံ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဆရာဝန်က “မင်း အသက်ဘယ်လောက်လဲ၊ လူကြီးဖြစ်ပြီလား။ မင်း မိဘတွေကို ခေါ်ပြီး လာပြောခိုင်းလိုက်ပါ!” လို့တောင် ပြောလိုက်တယ်။
ဂျီအန်းနင်း အဘွားကို ခေါ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။
သူမ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ပြီး အဘွားကို နေ့လယ်အိပ်တန်း တက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဂျီအန်းနင်း ဆိုဖာအသစ်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေမိတယ်။ သူမ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ နဲ့ စကားပြောချင်မိတယ်။
မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောရရင် နေ့လယ်ပိုင်း ရောက်နေပြီဆိုတာကိုပဲ သူမ သတိထားမိတော့တယ်။ ဝမ်ယွီ က ဒီနေ့ ဖုန်းတစ်ချက်တောင် မဆက်သလို၊ စာတစ်စောင်တောင် ပို့မလာခဲ့ဘူး။
နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။
ဂျီအန်းနင်း သူ့နံပါတ်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ ဝမ်ယွီ က ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ပြီး “ကိုယ် အလုပ်အရမ်းများနေလို့ နောက်မှပဲ ပြန်ဆက်ပေးမယ်နော်” လို့ ချက်ချင်း ပြောလာတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က “အင်း” လို့တောင် ပြန်မပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပဲ ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ။
သူမ ဖုန်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုလို့တောင် ဆိုးရွားသွားရတယ်။
ဝမ်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ဝမ်ဂိုအန်း၊ ဝမ်ယွီ နဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆန်းတို့ ရှိနေပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာတော့ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသူတွေရော၊ မဝတ်ထားသူတွေပါ ပါဝင်တဲ့ လူအုပ်စုတစ်စု ရှိနေတယ်။
ဝမ်ယွီ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့လူတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ခုံးတွေက တင်းမာနေပြီး အသံကတော့ ပိုလို့တောင် အေးစက်နေတယ်။ “ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဗိုလ်မှူးကြီး လော့က ပြန်လည်ရှင်းပြရတော့တယ် - “စစ်ဆေးချက် ရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ။ ဓားပေါ်က လက်ဗွေရာတွေက ဒါရိုက်တာဝမ်ရဲ့ လက်ဗွေရာတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”
မနေ့က သူတို့ ချန်လျန် ပျောက်ဆုံးနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဝမ်ဂိုအန်းက ချန်ဟောင်ရန်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီကိုဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချန်က ချက်ချင်းပဲ စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ တုံ့ပြန်မှု ရရှိလာတယ်။
ချန်လျန်ရဲ့ ဖုန်းက ပိတ်ထားတယ်။ ဖုန်းပိတ်ထားတဲ့အခါ သာမန် GPS စနစ်နဲ့ ဘာမှ ရှာလို့ မရနိုင်ပေမဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စနစ်ကတော့ အရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။
ချန်လျန်ရဲ့ ဖုန်းမပိတ်ခင် နောက်ဆုံးတည်နေရာက သူမရဲ့ အိမ်မှာပဲ။ ဖုန်းမှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးခေါ်ဆိုခဲ့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က “၁၁၀” ဖြစ်နေတယ်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုရဲ့ အသံဖိုင်ကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်တဲ့အခါ အဲဒါ ချန်လျန်ရဲ့ အသံ အမှန်ပါပဲ။ သူမက “ကူညီပါ” လို့ပဲ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။
ရဲစခန်းကို နောက်ပြောင်တဲ့ ဖုန်းတွေ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တာကြောင့် အဲဒီအချိန်က တာဝန်ကျတဲ့ ရဲအရာရှိက ဒီဖုန်းကို နောက်ပြောင်တဲ့ ဖုန်းလို့ပဲ သဘောထားပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့မိဘူး။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချန်က ဒီကိစ္စကို အရေးကြီးတဲ့အကြောင်း အလေးပေးပြောဆိုခဲ့တာကြောင့် သူတို့က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့မှ “လော့သံခေါင်း” လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး လော့ဆီ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။ တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းပြီးသွားခဲ့တယ်။
ဗိုလ်မှူးကြီး လော့က သူ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဝမ်မိသားစု အိမ်တော်ဆီ ချက်ချင်း ချီတက်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ဝမ်ဂိုအန်းနဲ့ ဝမ်ယွီ တို့က ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချန်နဲ့အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြတာ။ ဗိုလ်မှူးကြီး လော့နဲ့ သူ့လူတွေက အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြကာ နေရာကို ရှာဖွေခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
ဝမ်ဂိုအန်းနဲ့ ဝမ်ယွီ တို့ကလည်း ချန်လျန်ရဲ့ အရိပ်အမြွက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ဆိုရင် ရှာဖွေရမှာပဲဆိုပြီး သဘောတူခဲ့ကြတယ်။
ဂိုထောင်ရဲ့ လူမမြင်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဓားတစ်ချောင်း ထည့်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး။
အဲဒီပစ္စည်းက ဝမ်ဂိုအန်းရဲ့ ကားတစ်စီးထဲက ဖြစ်ပြီး ဓားကတော့ မီးဖိုချောင်သုံး အသီးလှီးဓား ဖြစ်တယ်။ ပစ္စည်းရော ဓားပေါ်မှာပါ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေတယ်။
ဒီနေ့မနက်မှာပဲ စစ်ဆေးချက် ရလဒ်တွေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သွေးတွေက ချန်လျန်ရဲ့ သွေးတွေ ဖြစ်ပြီး ဓားရိုးပေါ်က လက်ဗွေရာတွေကတော့ ဝမ်ဂိုအန်းရဲ့ လက်ဗွေရာတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။