---
ယင်းမှာ လူမျိုးစုနှစ်သစ်ကူး (လဆန်းနှစ်သစ်ကူး) ကာလဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေးစတူဒီယိုလည်း အနားယူရန် ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်းတွင် အလုပ်မရှိတော့ဘဲ ရှားရှားပါးပါး အနားယူခွင့်ရရှိသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင်ပင် ဝမ်ယုကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် တွေ့ရမည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအား အံ့အားသင့်စေလျက် သူသည် နှစ်သစ်ကူးပထမရက်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့မှာ ရှင့်မိဘတွေနဲ့အတူ ရှိနေရမယ့်အစား ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ” ဟု ဂျီအန်နင်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက ထိုအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောပြလိုစိတ် မရှိပေ။ “သူတို့က စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ပါ”
ဂျီအန်နင်းက ခဏရပ်တန့်သွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ဝမ်ကွာအန်နှင့် ချန်လီတို့မှာ စိတ်မချမ်းသာစရာ စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ နံနက်စောစောချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အနားယူရန်အတွက် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် သီးခြားစီ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်က ငြိမ်းချမ်းသာယာခဲ့သော အိမ်လေးထဲတွင် ယခုအခါ ဝမ်ယုတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
နံနက်စောစောတွင် ဝမ်ယုသည် သူ၏ဖခင်ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်– “……”
“ဟင်? ဒီလိုမျိုး အဖြစ်များလို့လား” ဂျီအန်နင်းမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။
“င့ါအမေက အခု ရာသီသွေးတိတ်ချိန်ကို ရောက်နေပြီလေ” ဝမ်ယုက ခေါင်းကိုက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရာသီသွေးတိတ်ချိန်ဆိုတာ တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ”
သူသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒီနေ့တော့ မင်းပဲ ငါ့အတွက် ထမင်းချက်ပေးရမယ်!”
လူတိုင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် ကလေးကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဝမ်ယုကို ကြည့်ကာ ဂျီအန်နင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို အထင်တော့ မသေးနဲ့နော်”
နှစ်သစ်ကူးကြိုဆိုညတွင် သူတို့သည် ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တွင် ညစာစားခဲ့ကြပြီး မိသားစုစားဖိုမှူးက ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သာမန်အိမ်တွင်းစားပွဲလေးဟု ဆိုကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။
“ကိုယ့်အတွက် မင်းချက်ထားတဲ့ ဟင်းကို မစားဖူးသေးဘူး” ဝမ်ယုက “စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရသာမရှိရင်တောင် တစ်ခွန်းမှ မပြောပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်နင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို အသည်းယားစွာဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
အဘွားက အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဝမ်ယုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက “ဒါ ဘယ်သူလဲ? နင်နင်၊ ဒါ သင့်ရဲ့ အတန်းဖော်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး အဘွား ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးရန်အတွက် အနားသို့ သွားလိုက်သည်။ “အဘွား၊ ကျွန်တော်မျိုးကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား? အဘွားဆီ လာလည်တာလေ”
အဘွားက ဝမ်ယုကို တခြားသူတစ်ဦးဟု မှားယွင်းထင်မှတ်သွားပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူနှင့် စိတ်ပါလက်ပါ စတင်စကားပြောဆိုတော့သည်။
ဂျီအန်နင်းက ရယ်သံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် အဘွားနဲ့ စကားကောင်းကောင်း ပြောနေလိုက်ပါဦး။ သမီး နေ့လယ်စာ သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက နံရိုးများကို စတူးလုပ်ကာ ဟင်းလျာအချို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဝမ်ယုနှင့် အဘွားတို့ စိတ်ပါလက်ပါ စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ရန် မီးဖိုခန်းပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်တတ်သည်။ သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် ထိုသူ၏ အနေအထားနှင့် အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲပြောဆိုတတ်သည့် အစွမ်းအစရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သူ့ကိုမဆို ချစ်စဖွယ် ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း စိတ်မပါလျှင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ လိုက်လျောမည် မဟုတ်ပေ၊ မည်သူပင်ဖြစ်စေကာမူ ဖြစ်သည်။
သူမက အိုးကို အဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဟင်းလျာများ ပျော့ပျောင်းလာစေရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ထားလိုက်သည်။ ဝမ်ယုက လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး “အဘွား ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက ဂျီအန်နင်း ဝရံတာမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ယူဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် “ဒီမှာ ရေခဲသေတ္တာ မရှိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မရှိဘူး၊ မလိုပါဘူး” ဂျီအန်နင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ဝရံတာမှာထားတယ်၊ အသားတွေကိုတော့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ချိတ်ထားတယ်။ အဲဒါက အဆင်ပြေပါတယ်”
“သူက ရှိတာလေးနဲ့ ရအောင် နေတတ်တာပဲ” ဟု ဝမ်ယုက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ သူ့ပုံစံကို အတုယူလျက် “ငါ့အတွက် ရေခဲသေတ္တာ ဝယ်ပေးဖို့ တွနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယု ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းက ကိုယ့်အကြောင်းကို ပိုပိုသိလာပြီပဲ”
ဂျီအန်နင်းက အပျော့စား ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင့်သဘောပါပဲ။ ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဝယ်လိုက်လေ”
ဝမ်ယုမှာ သူ၏နားကိုသူပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤစကားမျိုးသည် ဂျီအန်နင်း ပြောမည့်စကားမျိုး ဟုတ်ပါသလား။ သူမသည် အမြဲတမ်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်တတ်သူ မဟုတ်ပါလော။
“နေက အနောက်ဘက်က ထွက်နေတာလား” ဟု သူ အံ့သြတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက သူ့အား စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ကို ပြောပြစမ်းပါဦး” ဝမ်ယုက သူမ၏ ပန်းကန်ပြားကို အပျော်သဘော ဆွဲငင်လိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဂျီအန်နင်းက အိုးအဖုံးကို လှန်လိုက်ပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက် မွှေပေးကာ ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေလည်း တွေ့ဆုံပြီးပြီ၊ အဘွားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေတာမျိုးတွေကို ဆက်ပြီး မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး”
မနေ့ညက သူမသည် လက်ပတ်ကို လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားခဲ့ပြီး မီးရောင်အောက်တွင် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယု၏ အဘွားတွင် ရတနာပစ္စည်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ယု ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဝမ်ကွာအန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုအနေဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် စတိုးဆိုင်သို့ အထူးတလည် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတွင် စေတနာအပြည့်အဝ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ဂျီအန်နင်းအား လက်ခံကြောင်း ပြသသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင်တည်း။
ဂျီအန်နင်း ခံစားမိနေပေသည်။
ဝမ်ယု ပြုံးလိုက်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ ဂျီအန်နင်းအား ခါးမှနေ၍ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒါတွေကို သွားကြည့်စရာ မလိုပါဘူး။ ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခုခုလည်း မဟုတ်ပါဘူး” သူက ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်၊ “ကိုယ်က မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးချင်ရုံပါ”
နောက်ဘက်မှ လွှမ်းခြုံလာသော သူ့ဖက်တွယ်မှု၏ နွေးထွေးမှုနှင့် သန်မာသော လက်မောင်းကြွက်သားတို့ကြောင့် ဂျီအန်နင်းမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သိပါတယ်”
မီးတောက်များက တောက်လောင်နေပြီး မီးဖိုခန်းထဲရှိ အိုးထဲမှ ဆူပွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစားအစာ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက မီးဖိုခန်းငယ်လေးအတွင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
နှစ်တစ်နှစ်၏ အရေးအပါဆုံး အနားယူရမည့် ပွဲတော်ကာလအတွင်း စီးပွားရေးနှင့် ဝန်ဆောင်မှုကဏ္ဍမှလွဲ၍ ကျန်ကုမ္ပဏီများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအများစုမှာ အနားယူလျက် ရှိကြသည်။
စျေးဝယ်စင်တာများနှင့် ဆိုင်များသည် လဆန်းသုံးရက်နေ့ပြီးနောက် ပုံမှန်လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး လျှော့စျေးများနှင့် ပရိုမိုးရှင်း အစီအစဉ် အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ယုက အပိုငွေ မည်မျှပေးရမည်ကို မသိရသော်လည်း လဆန်းလေးရက်နေ့တွင် ဂျီအန်နင်း၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်းက သူ့ကို ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံး ဝယ်ပေးခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရေခဲသေတ္တာကို သွင်းလာပြီးနောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အဝတ်လျှော်စက်တစ်ခုပါ ဆက်လက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း: “…” ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုအဝတ်လျှော်စက်က အမှန်တကယ်ပင် ဆူညံသံအလွန်အကျွံ ထွက်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဆိုဖာအစုံ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း: “…” ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုဆိုဖာ၏ အောက်ခြေနိမ့်နေသော နေရာသည် ဝမ်ယု အမြဲတမ်း နစ်ဝင်ထိုင်နေကျ နေရာဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံး သွင်းလာခဲ့သည့် အိမ်သာအိုးတစ်လုံးကမူ ဂျီအန်နင်းအား လုံးဝ အံ့သြမှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက “ဒါက အလိုအလျောက် အာရုံခံစနစ်ပါတာ။ လူထလိုက်တာနဲ့ အလိုအလျောက် ရေစင်သွားတယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် “မြန်မြန်၊ ငါ့ကို ချီးကျူးပေးတော့” ဟု ရေးထားသကဲ့သို့ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ပြသနေခဲ့သည်။
ယခင်ဘဝက ဂျီအန်နင်းအနေဖြင့် တစ်ချိန်က အလွန်တရာ အေးစက်လှသော ဤလူငယ်သခင်လေးသည် သူမအတွက် လေထန်စက်တစ်ခု ဝယ်ပေးရန် စဉ်းစားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးဖူးခဲ့ပေ၊ အဘွားအတွက် အလိုအလျောက် အာရုံခံ အိမ်သာအိုးတစ်လုံးကိုပါ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်!
ယခင်ဘဝက သူမ မည်သည့်အရာများကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါသနည်း။
အလုပ်သမားများ သတိမထားမိကြသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဂျီအန်နင်းက ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ယု၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤဘဝတွင် သူမ ထပ်မံလက်လွတ်မခံခဲ့ရပေ။
နွေဦးပွဲတော်လည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများ ကျောင်းမစရသေးသော်လည်း ကုမ္ပဏီများနှင့် လုပ်ငန်းများမှာမူ ပုံမှန်လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ကွာအန် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ချန်လီလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယုသည် သူမအား တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးပြီး အချိန်တိုင်းတွင် သူမ ဘာတွေနှင့် အလုပ်များနေသည်ကို မသိရှိရပေ။
သို့သော် အဒေါ်ကြီးကမူ ပြန်မရောက်သေးပေ။ ဤခရီးစဉ်တွင် သူမ၏ သက်ကြီးရွယ်အို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မွေးနေ့ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ခွင့်ရှည်ယူထားခဲ့ရပြီး မတ်လအထိ ပြန်လာရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။
သို့သော် တစ်ဦးတည်းသောသူကမူ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ – ၎င်းမှာ အိုလင်ပင်တည်း။
“ဇောက်ချန်နဲ့ ဂျီအန်နင်းတို့ကြားမှာ အရင်က အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့တာမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရှိခဲ့ရပါဘူး” ဟု သူတို့တွေ့ဆုံချင်းချင်းပင် သူက ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ဇောက်ချန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်အချို့ကိုတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပါဦး”
သူက သားရေဖိုင်တွဲ တစ်ခုကို ဝမ်ယု၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
ဝမ်ယုက ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်လှစ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤအစီရင်ခံစာမှာ ဂျီအန်နင်းအကြောင်း ပါဝင်သည့် ယခင်အစီရင်ခံစာထက် ပိုမိုထူထဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
အိုလင်က သူ၏ ဖတ်ရှုသည့် အရှိန်နှုန်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလာခဲ့သည်။
“ဇောက်ချန်ရဲ့ မိသားစုက ဒေသခံတွေပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလဇာတိမြို့က ယုချင့်မှာပါ။ ဇောက်ချန်ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက ယုချင့်မှာ ယနေ့တိုင် ဆက်လက်နေထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး၊ မိထွေးနဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဆင်မပြေပါဘူး။ ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူက ဇောက်ချန်ကို အဘိုးအဘွားတွေနဲ့အတူ နေထိုင်ဖို့အတွက် ယုချင့်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်”
“သူက မူလတန်း ဆဋ္ဌမတန်းကတည်းက ယုချင့်မှာ နေထိုင်ခဲ့တာပါ။ အဘွားအဘွားတွေက သူ့ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူက အကျင့်ပျက်ပြီး မောက်မာလာခဲ့ပါတယ်”
“ဇောက်ချန်နဲ့ ဂျီအန်နင်းတို့ကြားမှာ ဆက်ဆံဖူးတဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ကျွန်တော် မတွေ့ရှိခဲ့ရပေမဲ့၊ ဇောက်ချန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သွေးစွန်းခဲ့တာတော့ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်”
ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာသောအခါ ဝမ်ယုကဲ့သို့ ရဲရင့်သူပင်လျှင် တုန်ရီသွားရမည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အိုလင်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ အလွန်တရာ စေ့စပ်သေချာလှသည်။
ဇောက်ချန်သည် သီးသန့်ကျောင်းတစ်ခုတွင် အမြဲတမ်း တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကလေးများစွာကဲ့သို့ပင် ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားမည့် လမ်းကြောင်းကို လိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံပေါ်သည်။
ဤကျောင်း၏ ကျောင်းစရိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသော်လည်း ကျောင်းသားအားလုံးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လီယွမ်ယန် အမည်ရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး သူက ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားလေးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။
လီယွမ်ယန်၏ မိဘများမှာ ပညာရေး အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စျေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့တွင် X စျေးတွင် ဈေးဆိုင်ခန်း သုံးခန်း ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး လူသုံးဦးပါဝင်သည့် မိသားစုအတွက် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဘဝတစ်ခုကို ရပ်တည်နိုင်လောက်သည့် ငွေကြေးကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ ရရှိခဲ့သော ငွေကြေးမှာ မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်အထိ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည့် ချွေးနည်းစာ ငွေများသာ ဖြစ်ကြသည်။
လီယွမ်ယန်သည် စာပေပညာတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး မိဘများကလည်း သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤသီးသန့်ကျောင်းသို့ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားလှသော ကျောင်းစရိတ်မှာ သူတို့မိသားစုအတွက် ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူအတွက် သင့်လျော်ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခု ရရှိလာမည်ဆိုပါက မည်မျှပင် ခက်ခဲစေကာမူ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကာ မိဘဖြစ်သူများက အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။
စာပေပညာ ထူးချွန်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လီယွမ်ယန်တစ်ယောက် ဤကျောင်းသို့ တက်ရောက်ပြီး တစ်နှစ်အတွင်း၌ပင် ကြီးမားလှသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။
ဤနေရာတွင် သူသည် တန်ဖိုးကြီးအိမ်များ၊ ကားများနှင့် ငွေကြေးကို မဆင်မခြင် သုံးစွဲကြသည့် စစ်မှန်သော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများနှင့် ဆက်ဆံခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ လူငယ်တို့၏ အတွေးအအခေါ်များ ဖွဲ့စည်းဆဲ အရွယ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို လွယ်ကူစွာ ခံခဲ့ရသည်။
တစ်ချိန်က စာဖတ်ဝါသနာပါပြီး ထူးချွန်ခဲ့သော ကောင်လေးသည် ငွေကြေးကို ရမ်းကားစွာ သုံးစွဲလာခဲ့ပြီး၊ ရာသီဥတုအခြေအနေနှင့် လိုက်ဖက်သော တန်ဖိုးကြီး မာစီဒီးစ်ကားဖြင့် ကျောင်းတက်ရမည့်အစား မိဘများ၏ တန်ဖိုးနည်းကားကို ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု မြင်လာကာ မိဘများကို မိဘဆရာတွေ့ဆုံပွဲများအတွက် မာစီဒီးစ်ကား ငှားရမ်းရန်အထိ တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
သူ့မိသားစုအနေဖြင့် သူ၏ ဇိမ်ခံသုံးစွဲမှုများကို မထောက်ပံ့ပေးနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် လီယွမ်ယန်က ၎င်းအတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ပါးစေဘဝကို ခံယူရန် ဆန္ဒရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အခြားသူများ၏ ကျောခိုရာကို မှီခိုနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် ဇောက်ချန်၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ဇောက်ချန်ကမူ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော သူဌေးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် ဇောက်ချန်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် ပျော်ပါးနေစဉ် သူသည် အလယ်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က အမျိုးသမီး အတန်းဖော်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုကောင်မလေး၏ နာမည်မှာ ဟယ်မန် ဖြစ်ပြီး လီယွမ်ယန်၏ အတန်းတွင်း ထိပ်ဆုံးနေရာအတွက် ပြိုင်ဖက်ဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ကာ လီယွမ်ယန်ကဲ့သို့ပင် စာပေပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဟယ်မန်မှာ အလွန်တရာ ချောမောလှပသူလည်း ဖြစ်သည်။ ဇောက်ချန်က သူမကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။
ဇောက်ချန်သည် သဘာဝအလျောက် အလှကြိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီယွမ်ယန်မှတစ်ဆင့် သူသည် ဟယ်မန်ကို သိကျွမ်းလာခဲ့ပြီး သူမကို စတင် လိုက်လံပျူငှာခဲ့သည်။
ဟယ်မန်၏ အမြင်တွင် လီယွမ်ယန်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စာပေထူးချွန်သော ကောင်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ လီယွမ်ယန်က သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို သူမအား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး သူမလည်း သတိလက်လွတ်ဖြင့် လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဇောက်ချန်မှာ ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သူမ အမြန်ပင် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ၏ လိုက်လံပျူငှာမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်သောအခါ သူ၏ လိုက်လံတောင်းဆိုမှုမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကောင်မလေး၏ အတန်းဖော်များ၊ မိဘများနှင့် ဆရာများအားလုံးမှာ ဇောက်ချန်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ၏ တိုင်ကြားချက်များကို ကြားသိခဲ့ကြရသော်လည်း ထိရောက်သော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။ သူမ၏ မိဘများကပင် သူမအား တိတ်တဆိတ်ဖြင့် အခြားကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကျောင်းပြောင်းရွှေ့ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ မပြီးဆုံးမီတွင်ပင် ကောင်မလေးသည် လီယွမ်ယန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ထပ်မံလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ လီယွမ်ယန်က ဇောက်ချန်မှာ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပါကြောင်း ဖုန်းထဲတွင် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူက ဇောက်ချန်၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် ကူညီမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ သူမအား အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး စကားပြောရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ကောင်မလေးမှာ အသက် (၁၇) နှစ်သာ ရှိသေးပြီး၊ အပြစ်ကင်းစင်ကာ ရိုးသားကာ လူတို့၏ နှလုံးသားများ မည်မျှယုတ်မာနိုင်သည်ကို မသိရှိသေးပေ။ အတန်းဖော်ဟောင်းအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် သူမသည် ချိန်းဆိုရာနေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း …… သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ဇောက်ချန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်မလေးမှာ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် မသေဆုံးမီ အဓမ္မပြုကျင့်ခံခဲ့ရပြီး အဓမ္မပြုကျင့်သူ၏ လည်ပင်းညှစ်မှုကို အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသဖြင့် အသက်ရှူကြပ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူမသည် အသက် (၁၇) နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။
ဇောက်ချန်နှင့် လီယွမ်ယန်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဖမ်းဆီးခံခဲ့ကြရသည်။
ကောင်မလေး၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မိဘများက လူသတ်သမားမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။
လူသတ်သမား၏ မိဘများက ကောင်မလေး၏ မိဘများထံသို့ ငွေကြေးဖြင့် ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်မလားဟု မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ခဲ့ကြသည်။ ကောင်မလေး၏ မိဘများက ဒေါသတကြီးဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီယွမ်ယန်က အပြစ်အားလုံးကို လွှဲယူကာ တာဝန်ခံခဲ့သည်။
“သူ့ကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ လက်တလောမှာတော့ ထောင်ဒဏ် အနှစ် (၂၀) သို့ လျှော့ချပေးလိုက်ပါပြီ။ သူသာ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားမယ်ဆိုရင် ထောင်ထဲမှာ ၁၀ နှစ်ကြာပြီးရင် ပြန်လွတ်လာလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ကတော့ သူက အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့တာကြောင့် စျေးလေးခုမှာ ဆိုင်ခန်း တစ်ဒါဇင်ကျော်၊ အိမ်သုံးလုံးနဲ့ မာစီဒီးစ်ကားတစ်စီးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ကြပါတယ်” ဟု အိုလင်က ပြောပြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဇောက်ချန် လုပ်ခဲ့တာပေါ့” ဟု ဝမ်ယုက မေးလိုက်သည်။
“ရာနှုန်းပြည့် သူ့လက်ချက်ပါပဲ” ဟု အိုလင်က ဆိုသည်။
“သူနဲ့ ဂျီအန်နင်းတို့ အရင်က တစ်ခါမှ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား” ဟု ဝမ်ယုက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူတို့တွေ အရင်က အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဘာကြောင့် ထင်ရတာလဲ” ဟု အိုလင်က မေးသည်။
ဝမ်ယုမှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူ့တွင် အမှန်တကယ် ခိုင်လုံသော အထောက်အထား မရှိခဲ့ဘဲ အားလုံးမှာ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်းက သူမသည် ယခင်က လူဆိုးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ဖူးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်းက ဤလူကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဂျီအန်နင်းက ဇောက်ချန်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုနေ့က သူသည် လီဟီနှင့်အတူ ကစားနေစဉ် လီဟီ၏ ယုချင့်မှ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူက ဇောက်ချန်ကို သိရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယုချင့်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။
ဇောက်ချန်သည် ယုချင့်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဂျီအန်နင်းက ယုချင့်မှနေ၍ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပညာသင်ကြားရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤအချက်အလက်များ အားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယုသည် ဂျီအန်နင်း ယုချင့်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော လူဆိုးမှာ ဇောက်ချန်ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်လာခဲ့သည်။
ထို့ပြင် တိုက်ဆိုင်စွာပင် အိုလင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသမျှ အရ ဇောက်ချန်သည် ဂျီအန်နင်း ဖော်ပြခဲ့သော “လူဆိုး” ၏ ပုံစံနှင့် အရာရာတိုင်းတွင် ကိုက်ညီနေခဲ့သည်။
သို့သော် အိုလင်အနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ယုချင့်တွင် ယခင်က အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးကြောင်းကိုမူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ဂျီအန်နင်း တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ အများပိုင်ကျောင်းက မြို့ဟောင်းမှာ ရှိပြီး၊ ဇောက်ချန် တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ သီးသန့်ကျောင်းကတော့ ပထဝီဝင်အရ ‘ဝေးကွာတဲ့’ ခေတ်မီ ရပ်ကွက်သစ်မှာ တည်ရှိနေပါတယ်”
“ဂျီအန်နင်းက မြို့ဟောင်းမှာ နေထိုင်ပြီး၊ ဇောက်ချန်ရဲ့ မိသားစု ဗီလာကတော့ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရှိပါတယ်။ ကျောင်းသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကြားမှာ ပုံစံတူ ဆုံဆည်းရာ လမ်းကြောင်း မရှိပါဘူး”
“သူတို့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေကြားမှာလည်း ပုံစံတူ ဆုံဆည်းမှု မရှိပါဘူး။ ဟယ်မန်နဲ့ ဇောက်ချန်တို့မှာ ဘုံအတန်းဖော် ရှိတယ်ဆိုတာမျိုးလည်း မရှိပါဘူး”
အိုလင်သည် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ေးသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အလယ်အလတ်အရှိန်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုတတ်ကာ၊ သူ၏ အသံမှာ နိမ့်ကျနေသဖြင့် လူတို့ကို လွယ်ကူစွာ ယုံကြည်စေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝမ်ယု နားထောင်လေလေ၊ အိုလင်၏ ပြောဆိုချက်မှာ မှန်ကန်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်နင်းကိုယ်တိုင်က သူမနှင့် ဇောက်ချန်တို့မှာ ယခင်က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မသိကျွမ်းကြကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမက “မယုံရင် သွားစုံစမ်းကြည့်ပါ” ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။ သူမက အလွန်တရာ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။
အိုလင်က စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် ငွေစက္ကူအမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်– “ဒါက ကျန်ရှိနေတဲ့ ခရီးစရိတ်တွေပါ……”
ဝမ်ယုက လက်ကိုမြှောက်ကာ “ရပါတယ်၊ ဆက်သိမ်းထားလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။
သူက အခြားထူထဲသော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်၊ “ကြိုးစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ရပါတယ်၊ ဝမ်သခင်လေး” အိုလင်က စာအိတ်နှစ်အိတ်စလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ “တစ်ခုခုရှိရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
အချက်အလက်များကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ် ဇောက်ချန်၏ လူမဆန်သော လုပ်ရပ်များမှာ ကြက်သီးထစရာပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ထိုအချိန်က အသက် (၁၇) နှစ်သာ ရှိသေးခြင်းပင်တည်း!
ဝမ်ယုက စာမျက်နှာတစ်ခုကို ထပ်လှန်လိုက်ရာ နောက်ဘက်တွင် ဟယ်မန်၏ ပုံတစ်ပုံ ပါရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် အထူးသဖြင့် ချိုမြိန်သော အပြုံးပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အလွန်တရာ ချောမောလှပသော ကောင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်ကို ဝမ်ယု မသိရှိတော့ပေ၊ သို့သော် ဟယ်မန်ကို ကြည့်လေလေ ဂျီအန်နင်း၏ အရိပ်အယောင်များကို တွေ့မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။
သူသည် အချက်အလက်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ညှีดလိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။