ဝမ်ယွီ သည် ထူးဆန်းသောအခန်းတစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေရင်း သူဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ ဝေဝါးစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် ရဲအရာရှိတစ်ဦးက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွဲခေါ်လာကာ "ဒီမှာပါ၊ ဒီမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ လာကြည့်ကြပါဦး၊ ဒီအဘွားအို ဟုတ်ပါသလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒါဆိုရင်... ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဘွားလား။
သူ့အကြည့်များ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ယွီ သည် "မိမိကိုယ်တိုင်" ထရပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူကားမောင်းနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွားမှာ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည်။
မရင်းနှီးသော လူများနှင့် ကားများကြောင့် သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမက "နင်းနင်းက ဘယ်မှာလဲ။ နင်းနင်းက ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ။ ငါ နင်းနင်းအတွက် ထမင်းချက်ပေးရဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူကျောင်းကပြန်လာရင် ဗိုက်ဆာနေလိမ့်မယ်" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေသည်။
"နင်းနင်း" ဟု ခေါ်လိုက်တိုင်း သူ့နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး နှလုံးသားကို ဆူးနှင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ ဝမ်ယွီ သည် "မိမိကိုယ်တိုင်" ၏ နှလုံးသား ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေရသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် စတီယာရင်ကို ရုတ်တရက် အားပြင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ကားကို လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။
သူသည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော "သူ့" လက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေသည်။
နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူ့မျက်လုံးများကို သူကြည့်လိုက်မိသည်။
မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။
မြင်ကွင်းများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သူသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေပြီး သူနာပြုဝန်ထမ်းများက အဘွားကို စိတ်ရှည်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
သူသည် အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ဦးကို "စာရင်းဖွင့်ပြီးပါပြီ။ အဘွားရဲ့ စရိတ်စကတွေကို ဒီစာရင်းထဲကနေပဲ နောင်မှာ နှုတ်ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မစ္စတာဝမ်။ စိတ်ချလက်ချသာ နေခဲ့ပါ" ဟု ထိုလူက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူသည် အဘွား၏ နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စင်္ကြံ၏ မျက်နှာကျက်၊ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်နေရသည်။ "သူ" သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းထွက်သွားသည်။
သို့သော် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။
ဘယ်သူလဲ။
သူ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်သည်။
ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။
နှိုးစက်သံ မြည်နေသည်။ ဝမ်ယွီ သည် နှိုးစက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စောင်ကိုဖယ်ကာ ထထိုင်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
နေ့အချိန်တွင် အိပ်မက်မက်သည့် အလေ့အကျင့်မှာ ပို၍ဆိုးရွားလာသည်။
မနေ့က ဂျီအန်းနင်း နှင့် သူနာပြုဂေဟာအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ရာမှ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ အိပ်မက်မက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် အဘွားအကြောင်းနှင့် Great Love Nursing Home မှ ဒါရိုက်တာလီအကြောင်းကိုပင် အိပ်မက်မက်မိသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ဒါရိုက်တာလီနှင့် ညစာစားခဲ့ဖူးသည်။
ဝမ်ယွီ က သူဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲဟု တွေးမိသည်။ အဘွားကို သူနာပြုဂေဟာ ပို့လိုက်ရသည့်အကြောင်းကို အိပ်မက်မက်နေတာလား။
ဒါက နည်းနည်းတော့ လွဲချော်နေသလိုပဲ မဟုတ်လား။
လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့မှာ စစ်အေးတိုက်ပွဲ ဖြစ်နေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ဝမ်ယွီ က သူနာပြုဂေဟာအကြောင်း စကားစမြည်ပြောတိုင်း ဂျီအန်းနင်း သည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ခေါင်းမာသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတတ်သည်။
ချန်ဟောင် နှင့် Bai Lu တို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးကြား အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိကြသည်။
ချန်ဟောင် သည် ဝမ်ယွီ ကို "မင်းမှားတာတစ်ခုခု လုပ်မိထားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်းတော့ သတိထားပါ။ စောစောတောင်းပန်လိုက်ရင် သူမလည်း စောစောပျော်ရွှင်မှာပါ။ ကြာလေလေ သူမ ပိုစိတ်ဆိုးလေလေပဲ" ဟု အကြံပေးသည်။
ဝမ်ယွီ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဘာလို့ ငါကပဲ မှားရမှာလဲ။ မင်း ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့အမှားချည်းပဲလို့ ယူဆနေတာလဲ"
"သေချာပေါက် မင်းအမှားပဲပေါ့!" ချန်ဟောင် က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်၊ "Anning နဲ့ မင်းကြားမှာ အမှားတစ်ခုခုရှိနေရင် ဒါဟာ သူမအမှား ဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး"
လက်ဝှေ့သင်တန်းတွင် ကြာရှည်လေ့ကျင့်ထားသည့် ချန်ဟောင် သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ရုတ်တရက်ကန်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။
"မင်း ရဲရင် ပြန်လာခဲ့!" ဝမ်ယွီ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါက မိုက်မဲတဲ့သူမဟုတ်ဘူး!" ချန်ဟောင် သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ Wen Guoan တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသလိုပဲ" ဟု Wen Guoan က မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ပညာရေး သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီအလုပ်တွင် ပြဿနာမရှိသည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ရှိသည်။
"မင်း ရည်းစားနဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလား" ဟု သူ မှန်အောင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ထိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အဲ့လောက်တောင် သိသာနေလား"
Wen Guoan သည် သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ခံစားချက်များကို အလွန်အကျွံ မပြသရန်နှင့် အတွင်းစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြံပေးလေ့ရှိသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ထိုကိစ္စတွင် သူတော်တော်လေး အဆင်ပြေနေသည်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။ ဖခင်ရှေ့တွင် တစ်မိနစ်အတွင်း အဖော်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
Wen Guoan သည် သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကာ ပြုံးကြည့်သည်။ "ဒါဆို ဒီရည်းစားက မင်းအတွက် တကယ်ပဲ ထူးခြားနေတာလား"
သူ့သားသည် ငယ်စဉ်က သူနှင့် အတူတူပင်၊ အတွေ့အကြုံရှိပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်အပေါ်တွင်မှ တွယ်တာမနေတတ်သူမျိုးဖြစ်သည်။ သူ့အတိတ်က ရည်းစားများထဲတွင် မည်သူမျှ သူ့ဘဝတွင် ထာဝရမှတ်တိုင်တစ်ခု မစိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့သား ရည်းစားရှိနေသည်ကို သူ အမြဲသိသော်လည်း သူတို့၏ နာမည်များ၊ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များကို မသိသလို၊ ဒီနေ့ရည်းစားက မနေ့ကရည်းစားနဲ့ လူတူမတူကိုပင် သူ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။
Wen Guoan သည် ထိုကိစ္စတွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သဘောထားရှိသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွာခြားသည်။ သူ့သားသည် ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူ့အချစ်ကို ကြွားဝါနေသည်။
"မင်း သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလိုက်တာလား" Wen Guoan သည် စာဖတ်မျက်မှန်ကို တပ်ရင်း သူ့သားကို အကြံပေးသည်။ "သူမကို တစ်ခုခု ဝယ်ပေးလိုက်၊ သူမ ပျော်သွားလိမ့်မယ်"
"…ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ" ဝမ်ယွီ က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။ "အချစ်ကို ငွေနဲ့ ဝယ်လို့ရလို့လား"
"အော်၊ ငါနားလည်ပြီ။ ငါခန့်မှန်းကြည့်ရစေ၊ သူမက ပိုက်ဆံကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားပြီး အေးစက်စက် အမျိုးအစားလား" အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူ Wen Guoan သည် အချက်ကို တည့်တည့်ထိအောင် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သက်ပြင်းချကာ "သူမက စိတ်မဝင်စားရုံတင်မကဘူး၊ တော်တော်လည်း ခေါင်းမာတယ်" ဟု ပြောသည်။
သူ့သားသည် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခံထားရသဖြင့် အတော်လေး မာနကြီးသော်လည်း Wen Guoan သည် သူ့သားကို ဤမျှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ Wen Guoan သည် စပ်စုချင်လာသည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး"
ဝမ်ယွီ သည် သူကိုင်ထားသော စစ်တုရင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး နောက်သို့မှီကာ Wen Guoan ၏ စားပွဲခုံကြီးပေါ်သို့ ခြေထောက်တင်လိုက်သည်။ "အခြေအနေက ဒီလိုပါ၊ ကျွန်တော်လုပ်သမျှက သူမအတွက် ကောင်းစေချင်လို့ပါ..."
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အခြေအနေကို သူ့ဖခင်အား အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။
Wen Guoan သည် စာဖတ်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး "ဒါကတော့ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းပြောနေတာက အဘွားနဲ့ မြေးကို ခွဲခိုင်းနေတာလေ" ဟု ပြောသည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ" ဝမ်ယွီ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ "သူတို့ ထာဝရ မတွေ့ရတော့မှာမှ မဟုတ်တာ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေကျရင် လာတွေ့လို့ရတာပဲ။ တခြားမြို့တွေမှာနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေဆိုရင် မိဘတွေကို တွေ့ဖို့ အားလပ်ရက်တွေအထိ စောင့်ရတာပဲလေ။ အဲ့ဒါက ပိုပြီး ခွဲခွာနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါနဲ့ မတူဘူးလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုနေရတာ။ အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွေကို အတူတူဖြတ်သန်းလာပြီးမှ အခုမှ သူတို့ကို ခွဲခိုင်းချင်တာလား" Wen Guoan နားလည်သွားသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ ကတော့ နားမလည်သေးပေ။ "အဲ့လောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား"
Wen Guoan သည် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းကတော့..."
ဝမ်ယွီ သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အမြဲခံရသူဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်ဟု မခံစားရစေခဲ့ပေ။ ဤကိစ္စတွင် သူသည် အတ္တဆန်နေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
"ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး ကောင်းပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ သူမက အတွေးအခေါ်လည်း ရှင်းတယ်" ဟု Wen Guoan မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော်က လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ရွေးရမှာလဲ" ဝမ်ယွီ မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။
"မြန်မြန်လက်ထပ်ပြီး မြေးတစ်ယောက်လောက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်စမ်းပါ" Wen Guoan က နောက်ပြောင်ကာ ပြုံးသည်။ "မင်းမှာ မြေးတစ်ယောက်ရရင် ဒီလောက် ပမာဏနဲ့ ဆုချမယ်" ဟု ဂဏန်းတစ်ခုကို လက်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ပါတီဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြတ်သားသည်။ "ငွေနဲ့ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလို့ရမယ် မထင်နဲ့"
တစ်ယောက်က အသက်နှစ်ဆယ်၊ တစ်ယောက်က အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်၊ ဒါ ဘာစကားတွေလဲ။ အဘိုးအိုမှာ မြေးချီချင်လွန်းလို့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေပြီ!
Wen Guoan စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းကို ဒီလောက်အသက်ကြီးမှ မွေးမိတာ ငါနောင်တရတယ်။ မြေးလေးတစ်ယောက်ကို ချီဖို့တောင် ငါအသက်ရှင်ပါ့မလား မသိဘူး။ ငါတို့မိသားစုက သားသမီးထွန်းကားမှု နည်းတယ်။ ငါကတော့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မယ့် အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပါပဲ..." ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မယုံပေ။ "ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ကလေးတွေ ထပ်မမွေးနဲ့လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ"
Cheng Lian အကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ Wen Guoan ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး "ကလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် မင်းက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုရဲ့ တစ်ဝက်ကို အမွေဆက်ခံရမယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ သုံးပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တော့မှာ..." ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်ပြီး အရင်က ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ ပိုကောင်းပါတယ်"
မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းသော တစ်ဦးတည်းသောသား၊ မိသားစုမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံမည့် တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူ။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူးနေ့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းမှာလည်း ပိတ်ရက် ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန် ဝမ်ယွီ သည် အဘွားကို ခရီးခေါ်သွားရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ South Shine Temple ကို သွားမယ်၊ အမွှေးတိုင်ထွန်းမယ်၊ အဘွားအတွက် ကောင်းချီးတွေ တောင်းပေးမယ်" ဟု သူက ပြောသည်၊ "တစ်ညတည်းမယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ရေပူစမ်းရှိတယ်၊ အဘွားကို ရေစိမ်ခိုင်းလို့ရတယ်။ ရေပူစမ်းမှာ ရေစိမ်တာက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေအတွက် တော်တော်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်"
ဂျီအန်းနင်း စည်းရုံးခံလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ Off-road ကားအကြီးကြီးကို မသုံးတော့ဘဲ ယာဉ်မောင်းကို ဗင်ကားအရှည်တစ်စီးဖြင့် သွားခိုင်းလိုက်သည်။ နောက်ခန်းကို ပိတ်ထားပြီး ထိုင်ခုံများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေကာ ဆိုင်းထိန်းစနစ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် အဘွားမှာ ခရီးဝေးသွားသော်လည်း ကားမူးခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူမသည် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း "မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "အဘွားကို ခရီးခေါ်သွားမလို့ပါ။ ဘုရားသွားဖူးပြီး အမွှေးတိုင်ထွန်းဖို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ ကြက်သေသေသွားသည်။
အဘွား၏ စကား၊ လေသံနှင့် စကားလုံး ရွေးချယ်ပုံတို့မှာ သူ၏ အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်နေသည်။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သူ အိပ်မက်နှင့် အမှန်တရားကို မခွဲခြားနိုင်သည့် အိပ်မက်မျိုးကို မကြာခဏ မက်နေရတာလဲ။ သူ ရူးသွားတာလား။
South Shine Temple သည် တောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အမွှေးတိုင်ထွန်းရသည်။
သို့သော် အဘွားမှာ လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ ကားသည် ဘုရားကျောင်း၏ နောက်ဘက်တံခါးအထိ တိုက်ရိုက် မောင်းသွားသည်။
ခန်းမထဲသို့ ဝင်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေလှမ်း ခဏရပ်သွားပြီးနောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဘုရားသခင်က ဤ "အမှားအယွင်း" ကို ဖယ်ရှားမပစ်ခဲ့ပေ။
သူမတွင် ပြော၍မရသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် အထူးသဖြင့် ရိုသေစွာ ဆုတောင်းနေသည်။
ဝမ်ယွီ လည်း စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဆုတောင်းသည်။
သူတို့ကဲ့သို့ လူများသည် ဘုရားကျောင်းသို့ လက်ဗလာဖြင့် လာလေ့မရှိပေ။ သူသည် မလာမီကပင် ဘုရားကျောင်းအတွက် အလှူငွေ လှူဒါန်းထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားကြပြီး ရိုသေလေးစားမှု ပြသရမည့်အချိန်တွင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လိုက်ပါလာသည်။ ဆရာတော်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကြားမှ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
"အလှူငွေကို လှူဒါန်းပြီးပါပြီ၊ မင်းတို့ရဲ့ တပည့်များနှင့် မြေးများကလည်း လက်ခံရရှိပြီးသားပါ။ သူတို့ကပဲ သိမ်းထားမလား၊ မသိမ်းထားမလား၊ ဘယ်လောက်အကျိုးကျေးဇူး ရမလဲဆိုတာကတော့ ကျွန်တော့် ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုရားသခင်!" ဝမ်ယွီ သည် လက်အုပ်ချီကာ "ဒီည ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုတောင်းတွေ ပြည့်ဝမယ်ဆိုရင် ဘုရားရုပ်တု ရွှေချပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဤခရီးစဉ်ကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုဖြင့် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အရသာရှိသော သတ်သတ်လွတ် အစားအစာကို စားသုံးပြီးနောက် သူတို့သည် South Shine Temple မှ ထွက်ခွာကာ အနီးအနားရှိ ရေပူစမ်းဟိုတယ်သို့ သွားကြသည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူတို့သုံးယောက်အတွက် အခန်းအကြီးတစ်ခန်းကို စီစဉ်ထားသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသွားသည်။ ရေပူစမ်းတွင် ရေစိမ်ပြီးနောက် သူမသည် အဘွားကို အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ပို့ကာ အိပ်စက်စေသည်။ ဝမ်ယွီ တံခါးလာခေါက်သော်လည်း သူမက တံခါးနောက်ကနေပဲ မနက်ဖြန်မှ စကားပြောကြမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ သေချာစွာ စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်များမှာ ပျက်ပြားသွားပြီး အချစ်စကား ပြောခွင့်ပင် မရလိုက်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း ကို ရေကူးဝတ်စုံနှင့် တွေးကြည့်ရင်း သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အိပ်ရာဝင်လိုက်ရသည်။ ဘုရားကျောင်းက အလှူငွေတွေကို အကုန်သိမ်းထားလိုက်တာ သေချာသည်။ သူတို့ ဘုရားရှေ့တောင် ရောက်အောင် မလုပ်ပေးခဲ့လောက်ဘူး!
ရေပူစမ်းက လူတွေကို လန်းဆန်းစေသည်။ ဂျီအန်းနင်း နှင့် အဘွားတို့မှာ ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားပြီး အသားအရေမှာလည်း ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။ Young Master Wen တစ်ယောက်သာ မျက်ကွင်းညိုနေပြီး ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသည့်ပုံပေါက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း မသိသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။
အပြန်လမ်းတွင် အဘွားမှာ အိပ်ပျော်သွားပြီး ထိုင်ခုံတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ "မြွေစွယ်များ" ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အဘွားနိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘာမှမပြောရဲဘဲ တစ်လမ်းလုံး သူ့ကို လည်ပင်းကို ကိုင်ခွင့်၊ ကိုက်ခွင့် ပေးထားလိုက်ရသည်။
ဒီလူက သူမ လည်ပင်းကို ကိုက်ရတာ ဝါသနာပါနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ လည်ပင်းတစ်လျှောက်တွင် စတော်ဘယ်ရီရာ (အနီကွက်များ) များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် ရှာဖွေကြည့်ရာ ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဝတ်ရန် လည်ပင်းအုပ် ဆွယ်တာအင်္ကျီတစ်ထည်ကို တွေ့သွားသည်။
Young Master Wen သည် သူမ လည်ပင်းအုပ် ဆွယ်တာကို ဝတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးသည်။ သူ့အပြုံးကြောင့် ဂျီအန်းနင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။
Wen Guoan က ဝမ်ယွီ ကို သတိပေးလိုက်သဖြင့် သူနာပြုဂေဟာအကြောင်း ဆွေးနွေးမှုမှာ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် အဘွားနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို မခံနိုင်သဖြင့် အနာဂတ်တွင် အဖြေတစ်ခု ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် ထိုကိစ္စမှာ အေးငြိမ်းသွားခဲ့သည်။