ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့ ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားကြသော်လည်း ချန်ဟောင် နှင့် ဘိုင်လူးတို့အပေါ် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ဟု သူတို့ ခံစားမိကြသည်။
နေ့လယ်စာစားနေစဉ် ဘိုင်လူးက ရုတ်တရက် “အန်းနင်း၊ မင်းဖုန်းလေး ခဏပေးကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောလာသည်။
သို့သော် ချန်ဟောင် က မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဘိုင်လူးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဘိုင်လူးက ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် “ဘာလို့ ဒီလောက်ဟောင်းတဲ့ ဖုန်းကိုပဲ သုံးနေရတာလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ဝမ်ယွီ ကို မကျေမနပ်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။
ဘိုင်လူးသည် ချန်ဟောင် ၏ ရည်းစားဖြစ်လာသည့်နောက်ပိုင်း သူတို့နှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ အရင်က သူမသည် ဝမ်ယွီ နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောလေ့ရှိသော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ ထိုသို့သော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် စားပွဲရှည်ကြီးတွင် ထိုင်နေကြပြီး မ Meng Xinyu လည်း ရှိနေကာ ဘိုင်လူးကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။
ချန်ဟောင် ကတော့ ဘာမှမမြင်သလို ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲထားမြဲဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ဖုန်းကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဝမ်ယွီ သူမ၏ အတုဖုန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူပေးခဲ့သည့် Fruit ဖုန်းကို ရောင်းလိုက်ပြီး ထိုအချိန်ကတည်းက ဒီဖုန်းကိုပဲ သုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် မိုဘိုင်းဒေတာကို သိပ်မသုံးသလို၊ အချို့လူများလို အတန်းချိန်အတွင်း ဖုန်းကို အမြဲစစ်ဆေးနေသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဖုန်းကို အိတ်ထဲတွင်သာ ထည့်ထားလေ့ရှိပြီး အပြင်သို့ ထုတ်လေ့မရှိပါ။
ဘိုင်လူးအနေဖြင့် သူမ ဘယ်လိုဖုန်းမျိုးကို သုံးနေသလဲဆိုတာ သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို နောက်ထပ် ဘာမှမမေးတော့ရန် သိမ်မွေ့စွာ အချက်ပြလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူတစ်ပါးကိစ္စကို ဝင်ပါရတာ ဝါသနာမပါသူဖြစ်၍ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထမင်းဆက်စားနေလိုက်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က သူမကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ရင်း “သူတို့ ဖုန်းအသစ်ဝယ်ကြတာကို မြင်လိုက်ရလို့ သူတို့လည်း တစ်လုံးလောက် ဝယ်ချင်နေကြတာတဲ့” ဟု ပြောပြသည်။
“သူမမှာ အခုသုံးနေတဲ့ ဖုန်းကလည်း အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ Fruit မော်ဒယ်ပဲလေ။
“ဟောင်းတာ မဟောင်းတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ သူမက နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ်ကို လိုချင်တာလေ” ဟု ဝမ်ယွီ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ “သူမက ချန်ဟောင် ကို ဝယ်ခိုင်းချင်တာလား”
“ချန်ဟောင် မှာ ပိုက်ဆံမှမရှိတာ။ သူမက ချန်ဟောင် ကို ပိုက်ဆံ တစ်ဝက်လောက် စိုက်ပေးဖို့ ပြောနေတာ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “သူမက Fruit မော်ဒယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အမျိုးအစားကို ဝယ်ချင်နေတာလေ။”
Fruit မော်ဒယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ်အမျိုးအစားအတွက်တောင် ကုန်ကျစရိတ်ကို တစ်ဝက်စီခွဲချင်နေတာလား…
“ကျွန်မမှတ်မိသလောက် ချန်ဟောင် က သူ့ရဲ့ တစ်လစာ လူနေမှုစရိတ်က နှစ်ထောင်ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က အတည်ပြုသည်။ “မကြာသေးခင်က သူ အလုပ်ရှာနေတာ။ အွန်လိုင်းဘာသာပြန်အလုပ်တစ်ခု ရလိုက်ပေမဲ့ ဘာသာပြန်ပေးပြီးတာနဲ့ ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ဘလော့ခ်လုပ်ခံလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ တခြားအလုပ်တစ်ခု ထပ်ရှာတော့လည်း အပ်ငွေ တစ်ထောင်အရင်ပေးရမယ်ဆိုလို့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အလိမ်မခံခဲ့ရဘူးပေါ့။ အခုတော့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဝေတဲ့အလုပ် လုပ်မယ်တဲ့၊ တစ်ရက်ကို ရှစ်ဆယ်ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
“သူ ဘာလို့ ကျူရှင်မပြတာလဲ၊ အဲ့ဒါဆို ပိုအဆင်မပြေဘူးလား” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
“သူ့ကို တစ်နာရီလောက် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ခိုင်းကြည့်ပါလား၊ အဲ့ဒါတောင် သူ မလုပ်နိုင်တာ။ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ထားလိုက်ပါတော့” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “သူ ကလေးတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ခေါင်းတွေကွဲမတတ် ခံစားရတယ်တဲ့။”
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
“ကျောင်းနဲ့ နီးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ သူ့အတွက် အလုပ်သင်နေရာလေး တစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုက်တယ်။ တစ်လကို ၁၅၀၀ လောက်တော့ ရမယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။
ချန်ဟောင် က ကျောင်းတက်နေရဆဲဖြစ်ပြီး အထွေထွေဘာသာရပ်ကို သင်ယူနေသူဖြစ်၍ ထိုအလုပ်သင်နေရာမှာ ရုံးတွင်း အလုပ်ကူလုပ်ပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်နိုင်သည့်အချိန်မှာလည်း အကန့်အသတ်ရှိသည်။ တကယ်တော့ ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် ထိုရာထူးမျိုး လုံးဝမလိုအပ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ က သူ့ကို ဂရုစိုက်သည့်အနေဖြင့် စီစဉ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်လား။
ဂျီအန်းနင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မောကာ “ရှင်ကလည်း သနားကြင်နာတတ်သားပဲ” ဟု ပြောသည်။
“တောက်” ဟု ဝမ်ယွီ က သူမကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “မင်းအမြင်မှာ ငါက နှလုံးသားမရှိတဲ့ အရင်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား”
“ကျွန်မ ဘိုင်လူးနဲ့ စကားပြောကြည့်ပြီး အချိန်ပိုင်းအလုပ်လေး တစ်ခုခုရှာဖို့ အကြံပေးကြည့်မယ်။ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ရင် ပိုက်ဆံလေး စုမိမှာပေါ့” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း သူမအနေဖြင့် လူနှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ရပြီး အဖွား၏ ဆေးကုသစရိတ်ကိုပါ တာဝန်ယူထားရသည်။ သူမ၏ အဖွားမှာ နာတာရှည်ရောဂါရှိသည့်အပြင် ရံဖန်ရံခါ ကျန်းမာရေးချို့တဲ့တတ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ပိုက်ဆံစုမိရန် ခက်ခဲသည်။
ဘိုင်လူးမှာမူ မတူပေ။ သူမတွင် လုံလောက်သည့် လူနေမှုစရိတ် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု အထူးတလည် ဝယ်ချင်ရုံသက်သက်ဆိုလျှင် ပိုက်ဆံစုဖို့မှာ အတော်လေး လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ဂျီအန်းနင်း က သူမကိုယ်သူမ ဘိုင်လူးနေရာတွင် ထား၍ တွေးမိသည်။
သို့သော် သူမ၏ စကားကြောင့် ဝမ်ယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။
“မိုက်မဲလိုက်တာ” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူမသာ ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ချန်ဟောင် ဒီလောက် စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ခေါင်းခါနေတာလဲ၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာလား” ဟု ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နောက်သည်။ “တကယ်တော့ မင်းကို သူမဆီကနေ သင်ယူစေချင်တာ။ ငိုတဲ့ကလေးမှ အချိုရည်ရတာဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား”
ဂျီအန်းနင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို အရမ်းကောင်းပေးနေတာပဲ။”
သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး အသံတွင် နူးညံ့သည့် ကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
မြောက်ဘက်မှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှင်းပြ၍မရသည့် ခံစားချက်၊ ထူးဆန်းပြီး သူ့ကို အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေကာ အတွေးများပင် ဝေဝါးသွားစေသည်။
သူ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားချင်ပြီး တခြားဘာမှ မလုပ်ချင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သူမ၏ ကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး “မြန်မြန်လျှောက်ရအောင်၊ လေတိုက်နေတယ်” ဟု ပြောသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် နောက်ကနေ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သူမကို နောက်ကနေ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ဤပွေ့ဖက်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလွန်း၍ သူ လွှတ်မပေးချင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း: “…?”
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လမ်းမပေါ်မှာ ရုတ်တရက်ကြီး ရိုမန်တစ်ဆန်နေတာလဲ”
ဝမ်ယွီ: “…”
အို!
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မ Meng Xinyu နှင့် တိတ်တဆိတ် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
“ငါ ပါးစပ်ပေါက်ဆိုးမိလို့ပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ငါ့ရွာသူ Yu Xia က Fruit ဖုန်းအသစ် ဝယ်လိုက်တယ်။ ငါက သူမ ပိုက်ဆံဖြုန်းနေတယ်လို့ ထင်ပြီး အဆောင်မှာ သွားပြောမိတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ဘိုင်လူးကလည်း ဖုန်းလဲချင်နေရော”
မ Meng Xinyu သည် ဒေါသကို အောင့်ထားရသည်။
“သူမက ငါ့ရွာသူရဲ့ မိသားစုအခြေအနေက သူမလောက် မကောင်းဘဲ ဖုန်းကောင်းကောင်း သုံးနေတာကို မကျေနပ်တာ။ ငါ့ရွာသူက အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်နေတာကိုတော့ သူမ မစဉ်းစားဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရွာသူ ဖုန်းဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူမဘာသာ ရှာထားတာလေ။”
မ Meng Xinyu သည် Yu Xia ၏ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနိုင်စွမ်းကို လေးစားသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် Yu Xia ၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို ပို၍ သိသည်။ သူမ ဂရပ်ဖစ်မော်ဒယ်အဖြစ် အလုပ်မလုပ်ခင်ကတည်းက Yu Xia က သူမလောက် ပိုက်ဆံမရှာနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် Yu Xia သည် သူမထက် ပိုက်ဆံကို ပို၍ ဖြုန်းတီးသည်။ သူမတွင် မိသားစုက ပေးထားသည့် လူနေမှုစရိတ် ရှိသော်လည်း ပိုက်ဆံစုရန်မှာ ဂျီအန်းနင်း အတွက် ခက်ခဲသလို သူမအတွက်လည်း ခက်ခဲသည်။
Fruit မော်ဒယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ်အမျိုးအစားကို ဝယ်ခြင်း… ဂျီအန်းနင်း သည် Yu Xia အတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
ဘယ်သူသိမလဲ၊ သူမ ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ပြီး အနစ်နာခံခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အဲ့ဒါက သူမနဲ့ မဆိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
သူမ Yu Xia အကြောင်းကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ပြီး ဘိုင်လူးကို အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ အကြံပေးလိုက်သည်။
မ Meng Xinyu က တစ်လှမ်းအသာဖြင့် “ကျူရှင်ပြဖို့ အကြံပေးလိုက်ရအောင်။ စာမေးပွဲနီးနေပြီ၊ အားလပ်ရက်ကျရင်လည်း အိမ်ပြန်ကြမှာ။ အများဆုံးတော့ နှစ်ပတ်လောက်ပဲ လုပ်ရမှာပေမဲ့ အဆင်ပြေမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “နောက်နှစ်ဝါဒါကျမှ စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကိုယ်နဲ့ တန်ဖိုးထားမှုချင်း တူညီသူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောရတာက အထူးသဖြင့် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ချောမွေ့သည်။ ဂျီအန်းနင်း နှင့် မ Meng Xinyu တို့မှာ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုး ရှိကြသည်။
သူတို့ တက္ကသိုလ်စတက်ကတည်းက အခုအချိန်ထိ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုက ၂၀၁၄ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲက တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ရှိပြီး၊ ပြီးရင် ဒီဆယ်မက်စတာက ပြီးဆုံးတော့မည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အခြေအနေများ တိုးတက်လာရုံဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ အခြေအနေကို မေ့မသွားနိုင်ပေ။
သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို မေးမြန်းမိသည်။ “Yang Bo ဆိုတဲ့လူ ဘာဖြစ်သွားလဲ”
ဝမ်ယွီ သည် ထိုလူ၏ နာမည်ကို ကြားရတာ လုံးဝမနှစ်သက်၍ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ “ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့အကြောင်း မေးလာတာလဲ”
သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က သူ့၏ မနာလိုမှုကို ပို၍ တောက်လောင်စေသည်။ သူမက နောက်ပြောင်ကာ “သူက ချောတယ်လေ၊ ကျွန်မ မေ့လို့မရဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ စိတ်တိုသွားပြီး သူမ၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်ကာ “မင်း သူ့အကြောင်း တွေးရဲတွေးကြည့်၊ ငါ…” ဟု နောက်သည်။
သူမကို နမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ ရောင်ရမ်းကာ ရင်ဘတ်နာသွားစေသော်လည်း သူသည် ဝမ်ယွီ ၏ Yang Bo အပေါ် ရန်လိုမှုကို အောင်မြင်စွာ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က တခြားသူတစ်ယောက်အပေါ် ရန်လိုလာပြီဆိုလျှင် သူတို့က ပို၍ သတိထားလာကြသည်။
သူမသည် သူ့မိသားစုအခြေအနေကိုလည်း မေးမြန်းလိုက်ရာ သူက ရယ်မောကာ “ဘာလို့ ငါ့မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ အဲ့လောက် အလျင်လိုနေတာလဲ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ယွီ က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် “မင်းသာ မပြောရင် ငါ စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ စာမေးပွဲပြီးရင် မင်းကို ငါ့မိဘတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်” ဟု အကြံပေးသည်။
သူ့မိသားစုနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းက သူ့နောက်ခံအကြောင်းကို သိနိုင်မည့် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း “မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း” ဆိုသည့် စကားလုံးက ဂျီအန်းနင်း ကို ဖိအားများစွာ ဖြစ်စေသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က “ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ!” ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းပါပြီ၊ သူမပဲ လိုက်လျောရတော့မည်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မတိုင်ခင်က အချိန်၏ ဝဲဂယက်ထဲတွင် Yang Bo ထက် ပိုများသည့် သူတွေကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ဝမ်ယွီ ကို ထောင်ထဲတွင် လာတွေ့သည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ သူက ဝမ်ယွီ ကို “ဒီဘဝမှာတော့ ငါတို့ ကံမဆုံကြတာ ဖြစ်မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုစကားမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းသည်။
ကံကြမ္မာဆိုသည့် အယူအဆမှာ အများအားဖြင့် အချစ်ရေးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းကို မိသားစုဆက်ဆံရေး၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ၊ မိခင်နှင့်သမီး၊ ဖခင်နှင့်သားတို့ကြားတွင်လည်း သုံးသည်။
ဝမ်ယွီ တွင် အသက်လတ်ပိုင်း သူငယ်ချင်းဟူ၍ မရှိပေ။ သူသည် တခြားသူများအကြောင်းနှင့် အဖြစ်အပျက်များကို ရံဖန်ရံခါ ပြောတတ်သော်လည်း သီးခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံမရပေ။
သူ “ကံကြမ္မာ” ဟု သုံးနှုန်းသည့်အခါ မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ခန့်မှန်းချက်များဖြင့် နားလည်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သူတို့ တွေ့ဆုံကြသည့်အခါ သူမ ပိုမိုသိရှိနိုင်လိမ့်မည်။
အခုလောလောဆယ် သူမ၏ ဦးစားပေးမှာ စာကျက်ရန်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယခင်ဘဝကအတိုင်း စာမေးပွဲအတွက် အထူးကျက်မှတ်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ အရင်က သူမသည် အမြဲတစေ စာကျက်ရန် အလုပ်များကာ ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီး စာမေးပွဲကျရှုံးမှုကို ရှောင်ရှားရန် နောက်ဆုံးမိနစ်မှသာ အလောတကြီး ကျက်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ခေါက် အလောတကြီး ကျက်မှတ်ကြည့်သည့်အခါ အထူးခက်ခဲသည့် ဘာသာရပ်ဟူ၍ မရှိသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် စာကို ကြိုးစားလေ့လာထားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးက ခိုင်မာနေသည်။ အလောတကြီး ကျက်မှတ်ရန် မလိုတော့ပေ။
ယုံကြည်မှုအသစ်ဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွင် အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဝမ်ယွီ သူမကို ဖုန်းဆက်သည်။ “နေ့လယ်စာ သွားစားရအောင်”
ချန်ဟောင် လည်း ဘိုင်လူးကို ဖုန်းဆက်ကာ “Wen-ge က နေ့လယ်စာ တည်ခင်းမှာတဲ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ကလည်း ဂျီအန်းနင်း ကို “Meng Xinyu ကိုလည်း ခေါ်ခဲ့လိုက်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် Meng Xinyu တို့ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ “ချစ်တဲ့အိမ်က ငှက်ကလေးကိုပါ ချစ်သည်[1]” ဟူသည့် စကားပုံအတိုင်းပင်။ သူသည် သူတို့၏ ရယ်မောစကားပြောသံများကို နားထောင်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး သူတို့၏ ပေါ့ပါးသည့် အမူအရာများမှာ ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းစတက်စက အေးစက်စက်နှင့် ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သည့် အမူအရာထက် ပို၍ ကြည်နူးစရာ ကောင်းသည်။
သူမသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း အတန်းဖော်များ၏ ဖယ်ကျဉ်ခြင်းကို ခံရသည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
မိန်းကလေးသုံးယောက်သည် ကျောင်းတံခါးဝသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားရင်း Yu Xia နှင့် တွေ့ဆုံကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ Yu Xia သည် COACH အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
“ဟေ့၊ မင်းအိတ်က တော်တော်လှတာပဲ! အသစ်လား” ဟု Meng Xinyu က မေးသည်။ “ဘယ်က ဝယ်တာလဲ။ Wanyun ကလား”
Wanyun မှာ အတုအိတ်များနှင့် ဖိနပ်များ ရောင်းချသည့် ဈေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ နာမည်ကြီးသော်လည်း ရောင်းသမျှ အရာအားလုံးမှာ အတုများသာ ဖြစ်သည်။
Meng Xinyu သည် အမှတ်တံဆိပ်များကို သိပ်နားမလည်သလို စိတ်လည်း မဝင်စားပေ။ သူမက လှသည်ဟု ထင်ရုံဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
Yu Xia ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ထုတ်ကာ “အော်၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘူတစ်ဆိုင် (boutique store) က ဝယ်တာပါ” ဟု ပြောသည်။
Meng Xinyu သည် Wanyun က ပစ္စည်းများနှင့် ဘူတစ်ဆိုင်က ပစ္စည်းများကြား ကွာခြားချက်ကို သိပ်နားမလည်၍ “အော်” ဟုသာ ပြန်ဖြေပြီး နှုတ်ဆက်ကာ သူမလမ်းသူ လျှောက်သွားသည်။
ဘိုင်လူးက “အဲ့ဒါ ဖုန်းအသစ်ဝယ်တဲ့ မင်းသူငယ်ချင်းလား” ဟု မေးသည်။
Meng Xinyu က “ဟုတ်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဘိုင်လူး ရယ်မောကာ “ဖုန်းရော အိတ်ရော ဝယ်နိုင်တာဆိုတော့ သူ တော်တော် ချမ်းသာမှာပဲ” ဟု ပြောသည်။
မ Meng Xinyu သည် နားမလည်စွာဖြင့် “ဘူတစ်ဆိုင်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ အဲ့ဒါတွေက ဈေးကြီးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘိုင်လူးက “စွန်ယားရှင်း ဝယ်နေကျ အိတ်တွေလောက်တော့ ဈေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘူတစ်ဆိုင် (boutique store) က အစစ်ဆိုရင်တော့ ထောင်ဂဏန်းလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့” ဟု ရှင်းပြသည်။
မ Meng Xinyu က အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ “သူက သုံးလွန်းအားကြီးတယ်” ဟု ပြောသည်။ သူမက ၎င်းကို Yu Xia ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
သို့သော် ဘိုင်လူးက “အဲ့လောက်ငွေကို အချိန်ပိုင်းအလုပ်နဲ့ ရှာလို့ရပါ့မလား။ နောက်ဆယ်မက်စတာကျရင် ငါလည်း စမ်းလုပ်ကြည့်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးရမယ်နော်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ရတယ်၊ ရတယ်” ဟု Meng Xinyu က သဘောတူလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေဆိုရင် စောစောထရမယ်နော်။ နေ့လယ်ထိ အိပ်နေလို့ကတော့ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေဘူး”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရယ်မောပြောဆိုရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ ခဏတာ နောက်သို့လှည့်ကာ Yu Xia ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ထဲဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ Yu Xia မှာ တကယ်ပဲ ငွေကြေးအဲ့လောက် ပေါများနေတာလား။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲလေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေလှမ်းများကို အနည်းငယ် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး “ငါ့ကို စောင့်ဦး!” ဟု လှမ်းအော်ကာ Meng Xinyu နှင့် ဘိုင်လူးတို့ဆီသို့ အမီလိုက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘူတစ်ဆိုင်ဆိုတာ ပစ္စည်းအမျိုးအစား အများကြီးမရောင်းဘဲ အထူးတလည် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ရောင်းတဲ့ဆိုင်မျိုးကို ပြောတာ။ အဲ့ဒီဆိုင်တွေက ပစ္စည်းတွေက Wanyun က ပစ္စည်းတွေထက် အများကြီး ပိုဈေးကြီးတယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
Meng Xinyu သည် ပါးစပ်ကို ပုံစံမျိုးစုံလုပ်ကာ “အော်… အဲ့လိုလား။ ငါတော့ Wanyun က ပစ္စည်းတွေနဲ့ သိပ်မကွာဘူး ထင်နေတာ” ဟု ပြောသည်။
ဘိုင်လူး က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းကတော့ တကယ့်ကိုပဲ။ အဲ့ဒီအိတ်က COACH အိတ်လေ။ အတုဆိုရင်တောင် Wanyun က အိတ်တွေထက် အများကြီး ဈေးကြီးဦးမှာ”
Meng Xinyu သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး “အဲ့လောက်တောင်လား။ Yu Xia က အဲ့လောက်ထိ ချမ်းသာတာလား” ဟု အံ့ဩစွာ မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြုံးနေလိုက်သည်။ Yu Xia ၏ မိသားစုအခြေအနေမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စရိုက်မှာ အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသည့်အရာများကို လိုချင်တပ်မက်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အိတ်အစစ်၊ အတုအစစ်ကို ဂျီအန်းနင်း စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်ယွီ နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ သွားစားရန် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းတံခါးဝတွင် ဝမ်ယွီ က ကားတစ်စီးဖြင့် စောင့်နေသည်။ သူက ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်သည်နှင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“စာမေးပွဲ ဖြေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား” သူက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တော်တော်လေး လွယ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ စာမေးပွဲလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ အခုကစပြီး မင်းရဲ့ အားလပ်ရက်ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းရတော့မယ်”
သူတို့အားလုံး ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ကားမောင်းနေရင်း ဝမ်ယွီ က “ဒီနေ့တော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်။ သူတို့က အပြင်မှာ စောင့်နေကြတယ်” ဟု ပြောသည်။
Meng Xinyu က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “တကယ်လား။ ဝမ်ယွီ ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ အကုန်လုံး လူတော်တွေချည်းပဲ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူတော်တွေ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စားသောက်ဖို့တော့ တော်ကြတဲ့ ကောင်တွေပါ”
ကားသည် မြို့ထဲရှိ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယွီ ၏ သူငယ်ချင်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ အားလုံးက လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး တက်ကြွသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ထားလျက် “သူတို့က ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ။ ဒီတစ်ယောက်က ဂျီအန်းနင်း” ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ထိုသူငယ်ချင်းအဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်က “ဝမ်ယွီ ကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဂျီအန်းနင်း က တက္ကသိုလ်ရဲ့ နာမည်ကြီး လှပတဲ့သူ မဟုတ်လား” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်သည့် အချိန်များကို အရင်က မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ အတိတ်ဘဝ၏ မှောင်မိုက်သည့် အမှတ်တရများမှာ ဝမ်ယွီ ၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် အစားအသောက်များကို မှာယူပေးသည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရယ်မောသံများ၊ စကားပြောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို ငေးကြည့်ရင်း ဤအချိန်လေးကို ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားချင်မိသည်။
“ဘာတွေ အဲ့လောက်တောင် စူးစိုက်ကြည့်နေတာလဲ” ဝမ်ယွီ က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ အတော်လေး ပျော်နေပုံရလို့ပါ”
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “မင်းနဲ့အတူရှိနေရင် ငါ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ရပါတယ်”
ထိုစကားက ဂျီအန်းနင်း ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် ဤလူကို ကာကွယ်ပေးရန်နှင့် အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရန် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။