လူတစ်ယောက် ချမ်းသာရာကနေ ဆင်းရဲသွားဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပေမဲ့ ဆင်းရဲရာကနေ ချမ်းသာသွားဖို့ကတော့ ပိုခက်ခဲတယ်လို့ ဆိုကြလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲနိုင်မလဲဆိုတာကို ဂျီအန်းနင်း ကတော့ အရိုးစွဲအောင် သိနားလည်ထားသူပါ။
အရင်တုန်းက သူမဟာ လင်းလက်တောက်ပတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှာ နေခဲ့ဖူးသူပါ။ သူမရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာဆိုရင်လည်း မိန်းကလေးဆန်တဲ့ ပရိဘောဂတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မင်းသမီးလေးတစ်ပါးရဲ့ အခန်းလိုမျိုး တင့်တယ်လှပနေခဲ့တာပါ။ သူမဟာ အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးပေါ် ခေတ်စားနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ဖိနပ်တွေကိုပဲ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး စိတ်ကြိုက် အစားအသောက်တွေကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ စားသောက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူ့အဘွားက သူမကို မြို့ဟောင်းထဲက အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်းဆီ ခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမဟာ အပြင်ဘက်ကိုတောင် မမြင်ရတဲ့ ပြတင်းပေါက်အမြင့်လေးတစ်ခုပဲရှိတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဘာမှမတွေးနိုင်တော့ဘဲ စိတ်တွေ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပါတယ်။
သူတို့ငှားထားတဲ့ ဒီအိမ်လေးက ခြံဝင်းနောက်ဘက်မှာ ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ တရားမဝင် အဆောက်အအုံလေးပါ။ လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးတွေက အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းမှာ ရှုပ်ပွပြီး တွဲလောင်းကျနေတာဟာ ကြည့်ရတာ အလွန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလှပါတယ်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတဲ့အခါမျိုးဆိုရင် ခြံဝင်းထဲမှာ ရေတွေလျှံတက်လာပြီး အုတ်ခဲတွေပေါ်ကနေ ဖြတ်လျှောက်ရတဲ့အခါ ဖိနပ်တွေက အမြဲလိုလို စိုရွှဲကုန်တတ်ပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ညဆိုင်းကနေ ပြန်လာတဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဟာ ခြံဝင်းအဝင်ဝမှာတင် လူဆိုးတွေရဲ့ လုယက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ပါသွားရုံတင်မကဘဲ ဝတ်ထားတဲ့ အနွေးထည်အင်္ကျီပါ အချွတ်ခံလိုက်ရပြီး ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ လဲကျရင်း အေးစက်စက်ညကို တစ်ညလုံး သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်။ မနက်လင်းခါနီးမှာ စောစောထတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကသာ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရင် သူဟာ အအေးမိပြီး သေဆုံးသွားနိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။
ချမ်းသာရာကနေ ဆင်းရဲခြင်းဆီ ကူးပြောင်းလာရတဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်ဟာ အပြင်လူတွေကို ပြောပြလို့မရတဲ့ ခါးသီးမှုတွေနဲ့ အခက်အခဲတွေ အပြည့်ပါပဲ။
ကံကောင်းတာက သူမဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသားကျလာခဲ့ပါတယ်။
အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို မစားရတော့တဲ့အခါ သူမရဲ့ အစားအသောက်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။ အဝတ်အစားသစ်တွေကို မဝတ်ရတော့တဲ့အခါ အပြင်အဆင်အတွက် စိတ်ကူးတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးမယ့်အစား စုဆောင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ သူမ ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချသလို ခံစားလာရပါတယ်။
ဆင်းရဲမွဲတေမှုက သူမကို ဖမ်းဆီးထားလိုက်သလိုမျိုးဖြစ်ပြီး သူမမှာ စတော့ဟုမ်းရောဂါ (Stockholm Syndrome) တောင် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက် တစ်နေ့မှာတော့ သူမဟာ ဒီချမ်းသာတဲ့ လူငယ်လေးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူက သူမကို ဖုန်းတစ်လုံး၊ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး၊ အဝတ်အစားတွေ၊ မိတ်ကပ်တွေ၊ လက်ကိုင်အိတ်တွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး ပျော်စရာနေရာတွေကို ခေါ်သွားချင်သလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း ကျွေးမွေးချင်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူမရဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ဆန္ဒတွေကို ပြန်လည်နိုးထလာအောင်လုပ်ပြီး သူမရဲ့ ရုပ်ဝါဒဆန်မှုကြောင့် သူ့ကို အညံ့ခံလာအောင် ပြုလုပ်ဖို့ပါပဲ။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သူ့ကို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုပဲ သဘောထားပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ဟာ ဝမ်ယွီ ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို လက်ခံခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်ယွီ ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ဝမ်ယွီ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ သူမဟာ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာပါ။
သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ သူမရဲ့ ပုံမှန်သုံးစွဲမှုအတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းအားဖြင့် ဝမ်ယွီ က သူမကို ငြီးငွေ့ပြီး လမ်းခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် သူမဟာ ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျရတဲ့ ဝေဒနာမျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဝမ်ယွီ ကတော့ ဒီနေ့မှာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အတွေးတွေကို သိလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကြာရှည်ခံမယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ပါဘူး။
ဝမ်ယွီ ကတော့ သူဟာ ဒီဆက်ဆံရေးအတွက် သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ထားပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ သူ့ကို ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အသည်းတွေတောင် နာကျင်လာရတဲ့အထိ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သက်ပြင်းချရင်း “ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
တက္ကသိုလ်မှာ ချစ်သူရည်းစားထားခြင်းနဲ့ လမ်းခွဲခြင်းဆိုတာ အလွန်ကို အဖြစ်များတဲ့ ကိစ္စတွေပါ။ ဒီနေ့မှာတော့ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်လို့ အခန်းဖော်တွေက အရက်သောက်ဖို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး ငိုကြွေးကြမယ်။ နောက်လကျရင်တော့ တစ်ဖက်ဌာနက ရည်းစားသစ်တစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ဦးမယ်။
ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ရည်းစားဟောင်းတွေကို မြင်တဲ့အခါ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လမ်းဖြတ်လျှောက်သွားကြတာကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါကတော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲမှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေပါပဲ။
ဝမ်ယွီ ဟာ ဂျီအန်းနင်း အတွက် သူဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် အပင်ပန်းခံခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမကို ပြောပြလို့မရပါဘူး။ သူလုပ်ပေးခဲ့တာတွေက သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက်ကို ကျော်လွန်နေပါတယ်။
သူမ ပြောတဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ စကားတွေကို သူ ဘယ်လိုမှ ပြန်မချေပနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ရဲ့ အသည်းတင်မကဘဲ ဝမ်ယွီ ရဲ့ နှလုံး၊ အဆုတ်နဲ့ တခြားအရာအားလုံးပါ နာကျင်နေသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဝမ်သခင်လေးက လည်ချောင်းထဲကနေ တက်လာတဲ့ သွေးတွေကို အောင့်ထားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျိုချလိုက်ကာ သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ငါ့ကို ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လာမပြောနဲ့! တခြားသူတွေက တခြားသူတွေပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ အဘွားရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် တကယ် ဘယ်လိုခံစားရလဲ?”
သူမဟာ အမြဲတမ်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောဆိုပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် ထားတတ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အဘွားရဲ့ ကိစ္စကျမှ ဒီလောက်ထိ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့ပြီး ခေါင်းမာနေရတာလဲ။
ဂျီအန်းနင်း ဟာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဝမ်ယွီ၊ နင့်ဆွေမျိုးတွေထဲမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို စွန့်ပစ်လို့မရတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိလား? ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် အတူတူရှိပေးရမယ့်သူလေ?”
ဝမ်ယွီ က မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး “မရှိဘူး!” လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မစွန့်ခွာလို့ မရတာမျိုး ရှိလို့လဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး “တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့အဖေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွီ ဟာ သူ မစွန့်ခွာနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ သူဟာ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဂူအန်းနဲ့ကျတော့ ကိစ္စက မတူပါဘူး။ သူက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ က သူ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ ဝမ်ဂူအန်းက သူ့အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားထားတာပါ။
သူက ဝမ်ဂူအန်းကို မစွန့်ခွာနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝမ်ဂူအန်းကသာ သူ့ကို မစွန့်ခွာနိုင်တာပါ။ သူက သူ့ရဲ့ အဖိုးအိုအဖေကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာပါ။ သူက တကယ့်ကို သားလိမ္မာလေးပါပဲ!
“ကြည့်လေ၊ နင်လည်း တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ငါကတော့ ငါ့အဘွားနဲ့ ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူနာပြုစောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စကားဝိုင်းဟာ မပျော်ရွှင်ရတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ပဲ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။
တံခါးကို မပိတ်ခင်မှာ ဂျီအန်းနင်း ဟာ ဝမ်ယွီ ကို ရုတ်တရက် တားလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ငါ့အဘွားက ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ မသတ်မှတ်ခဲ့ဖူးဘူး။”
ဝမ်ယွီ ဟာ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေရင်း သူမကို မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ရေချိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး စောင်အောက်ထဲကို ဝင်လိုက်ပါတယ်။
မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အဘွားရဲ့ မမှန်မကန်နဲ့ တစ်ခါတရံ တိုးလျတဲ့ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း သူမဟာ အဘွားရဲ့ စောင်အောက်ထဲကို လက်လျှိုပြီး အဘွားရဲ့ လက်ကို တိတ်တိတ်ကလေး ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ အဘွားဟာ အိပ်ပျော်နေရင်း ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ဖို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နှစ်ချက်လောက် ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“နင်းနင်း၊ မကြောက်နဲ့၊ အဘွားရှိတယ်” လို့ အဘွားအိုက မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်၊ “ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာကြမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အရင်တုန်းက နွေရာသီဆိုရင် အမိုးယိုပြီး ဆောင်းရာသီဆိုရင် အနွေးဓာတ်မရတဲ့ အဲဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အဘွားက သူမကို ဒီလိုမျိုး ပွေ့ဖက်ထားရင်း “နင်းနင်း၊ မကြောက်နဲ့၊ အဘွားရှိတယ်၊ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာကြမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။
အဘွားဟာ ဂျီအန်းနင်း အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘဝနှစ်ခုစလုံးအတွက် သူမရဲ့ အားကိုးရာပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
သေခြင်းတရားကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ခွဲခွာလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
လူငယ်တွေအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့ဟာ ဝမ်ဂူအန်းလို အဘိုးအိုတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူး။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက သူ့ကို ကြိုဆိုပြီး အင်္ကျီကို ယူလိုက်ပါတယ်။ သူက “ငါ့ဇနီး ဘယ်မှာလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“မသိဘူးရှင်၊ သူ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး” လို့ အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဝမ်ဂူအန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိပ်တော့လည်း စိတ်မဝင်စားပါဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လင်မယားဆိုပေမဲ့ အခန်းခွဲပြီး အိပ်ကြတာ ကြာပါပြီ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားနေရင်တောင် ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် တစ်လလောက် မတွေ့ရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။
ဝမ်ဂူအန်း အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပေမဲ့ အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး “သခင်ကြီးဝမ်၊ ကျွန်မ မေးစရာရှိလို့ပါ။ ကျွန်မ ခွင့်ယူပြီး ခဏလောက် မွေးရပ်မြေကို ပြန်ဖို့ စိတ်ကူးထားလို့ပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း ကြာသွားနိုင်တယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
ဒီအိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက ဒီအိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးမှုရှိနေပါပြီ။ ဝမ်ဂူအန်းက “အိမ်မှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက ပြုံးရင်း “ဒီနှစ်က ကျွန်မအဖေရဲ့ အသက် ၉၀ ပြည့် မွေးနေ့မို့လို့ မောင်နှမတွေအားလုံး ပြန်ပြီး ဂုဏ်ပြုဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ” လို့ ပြောပါတယ်။
“၉၀ လား? ဝိုး၊ ကျန်းမာရေး အရမ်းကောင်းတာပဲ” လို့ ဝမ်ဂူအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ “ဒါနဲ့၊ နင်က မောင်နှမတွေထဲမှာ အငယ်ဆုံးလား” လို့ ဆက်မေးပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အငယ်ဆုံးပါ” လို့ အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်၊ “ကျွန်မတို့ မောင်နှမ ရှစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မျိုးဆက်သစ်တွေလည်း လိုက်ကြမှာဆိုတော့ လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ရှင်။”
လူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သူတို့အားလုံးဟာ ရင်းနှီးတဲ့ သွေးသားတော်စပ်သူတွေဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးတွေထက်တောင် ပိုပြီး မိသားစုဆန်နေပါသေးတယ်။
ဝမ်ဂူအန်းဟာ မနာလိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ “မိသားစု စည်ကားနေတာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ!” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက သူ့ကို အားပေးရင်း “သခင်ကြီးဝမ်လည်း ဖြစ်လာမှာပါ၊ ရှောင်ယွီ ကျောင်းပြီးပြီး အိမ်ထောင်ကျတဲ့အချိန်ကျရင် မြေးတွေနဲ့ စည်ကားနေမှာပါ!” လို့ ပြောပါတယ်။
“သူ့ကိုပဲ အားကိုးရမှာလား? မြေးမရခင် ငါ အုတ်ဂူထဲ ရောက်သွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ်” လို့ ဝမ်ဂူအန်းက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောကာ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပါတယ်။
ချန်လျန်ဟာ ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ မရှိပါဘူး၊ သူမဟာ နွေးထွေးတဲ့ တောင်ဘက်ဒေသကို ရောက်နေတာပါ။
ဝမ်ဂူအန်းဟာ သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူဘဝမှာနဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်းရဲ့ ပထမဆုံးနှစ်အနည်းငယ်မှာပဲ ဒီလို ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ အားလပ်ရက်တွေကို သူမနဲ့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကလေးမွေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေအားလုံးဟာ ရုတ်တရက် ဝမ်ယွီ ဆီကို ပြောင်းရွှေ့သွားသလိုပါပဲ။
သူဟာ ဝမ်ယွီ ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်ဖဝါးပေါ်မှာ တင်ထားသလိုမျိုး ပျော်ပျော်ပါးပါးနဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာခဲ့တာပါ။
ချန်လျန်ကတော့ စိတ်ထဲကနေ အလွန်ကို ရွံရှာမုန်းတီးနေခဲ့ပါတယ်။ လူတွေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသားတွေဟာ မျိုးဆက်ပွားလိုတဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြင်းထန်လာပြီး မိသားစုမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံဖို့က တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးလာတယ်လို့ သူမ ခံစားရပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဟာသတစ်ခုပဲဆိုတာကို သူမ သိလိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဂူအန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေအားလုံးကို ဝမ်ယွီ ဆီမှာပဲ ထားရှိခဲ့ပြီး သူမကိုတော့ အသက်ရှူပေါက်လေး ချန်ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သူမ ရူးသွပ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်မှာပါ။
ဖယောင်းတိုင်မီး၊ တေးဂီတ၊ စတိတ်အသားကင်၊ ဝိုင်နီ။
ယန်ယွမ်က သူမရှေ့မှာ သေတ္တာတစ်လုံးကို တွန်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“ပြင်သစ်မှာ ဝယ်လာတာ” သူက ဆယ်စုနှစ်များစွာ မပြောင်းလဲတဲ့ အပြုံးနဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “နင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ဒါကို မပိုင်ဆိုင်သင့်ဘူး။”
ချန်လျန်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ရှေးဟောင်းမြစိမ်း လက်ဝတ်ရတနာ အစုံလိုက်လေးက အထဲမှာ တိတ်တိတ်ကလေး တည်ရှိနေပြီး အလွန်ကို လှပပြီး ထူးခြားနေပါတယ်။
“ငါတို့ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက အကြောင်း မှတ်မိသေးလား?” ယန်ယွမ်က အတိတ်ကို ပြန်တွေးယောင်ရင်း ပြောပါတယ်၊ “ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့မှာ ငါတို့ စီးပွားရေးလမ်းမကြီးပေါ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေ့က အရမ်းအေးတယ်၊ ငါတို့လည်း KFC မှာ ခရစ္စမတ်အစုံလိုက်ကို မှာစားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ခရစ္စမတ်ဦးထုပ်နှစ်လုံး ပေးတယ်၊ ငါတို့လည်း တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ဆောင်းပြီး လမ်းတစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ထိ လျှောက်ဆော့ခဲ့ကြတာလေ။ နင့်နှာခေါင်းလေးတွေတောင် ရဲတွတ်နေတာပဲ။ အဲဒီတုန်းက နင်ပြောခဲ့တယ်၊ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပိုက်ဆံရှိလာရင် ခရစ္စမတ်တိုင်းကို တောင်ဘက်မှာပဲ ကုန်ဆုံးမယ်လို့လေ။”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ နွေးထွေးတဲ့ တောင်ဘက်ဒေသမှာ တကယ်ပဲ ရောက်နေကြပါတယ်။
သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ဆန္ဒတွေဟာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြည့်ဝခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာဖို့အတွက်တော့ များပြားတဲ့ ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တာပေါ့။
သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ပိုက်ဆံမရှိပေမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိုက်ဆံရှိနေကြပေမဲ့ ချန်လျန်တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်မှု မရှိတော့ပါဘူး။ ယန်ယွမ်ရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေတဲ့ စကားတွေကတောင် သူမရဲ့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမဟာ သေတ္တာကို အားနဲ့ ပိတ်လိုက်ပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ငါ ဒါတွေကို ဆက်မခံနိုင်တော့ဘူး! ငါ သူ့ဆီကနေ ထွက်သွားချင်တယ်!”
“ချန်ချန်!” ယန်ယွမ်က “နင် ဝမ်ယွီ အကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားသင့်တယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
“ဘာလို့ စဉ်းစားရမှာလဲ?” ချန်လျန်ရဲ့ အသံက ပိုပြီး ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှလာပါတယ်၊ “ငါ တစ်ဘဝလုံး တခြားသူတွေအကြောင်းပဲ စဉ်းစားခဲ့ရတာ! ငါ့မိဘတွေ၊ နင်၊ နောက်ပြီး ဝမ်ယွီ! ငါ တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီ! အခု ငါ့အသက် ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ? ငါ့အတွက် ငါ မနေနိုင်တော့ဘူးလား?”
“နေနိုင်တာပေါ့” ယန်ယွမ်က သူမရဲ့ လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ပြီး ကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောပါတယ်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အားလုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။”
ဒီလူဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းရဲ့ အချောဆုံးကောင်လေးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောမှုက ကျောင်းသူတွေကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့သူပါ။
ချန်လျန်ဟာ သူ့ရဲ့ မိသားစု ဆင်းရဲမွဲတေမှုနဲ့ မိဘတွေရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ အချောအလှတွေကြောင့် စွဲလမ်းသွားခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တဲ့ ကာလတစ်ခုလုံးမှာ သူနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စရာနှစ်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပါတယ်။
ချမ်းသာတဲ့ အသက်ကြီးသူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်အထိပေါ့။ အဲဒီလူက အရမ်းကို ချမ်းသာတဲ့သူပါ။
စတင်ချိန်မှာတော့ ပိုက်ဆံသုံးရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက ချန်လျန်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ များလာတာနဲ့အမျှ အရာရာဟာ တန်ဖိုးလျော့နည်းလာတဲ့ နိယာမအတိုင်း ဖြစ်လာပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဒီအရာတွေဆီကနေ ရရှိလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ CFO ဖြစ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ရာထူးတောင် သူမကို မကျေနပ်စေနိုင်တော့ပါဘူး။ သူမကိုယ်တိုင် ပိုင်ရှင်အဖြစ် ထိပ်ဆုံးကို မရောက်နိုင်ရင်တောင် သူမရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အမှုဆောင်အရာရှိ ရာထူးကို ရသင့်တယ်လို့ သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူမ ဘာလို့များ အဲဒီအတွက် အသက်ကြီးသူတစ်ယောက်ဆီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးဆပ်နေရမှာလဲ?
လူ့သဘာဝအရ လူတွေဟာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအရာရဲ့ တန်ဖိုးကို မေ့လျော့သွားပြီး အတိတ်ကိုပဲ ပြန်လည်တမ်းတနေတတ်ကြပါတယ်။
ချန်လျန်က ယန်ယွမ်ရဲ့ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲလာပါတယ်။
“ငါ့ကို နောက်ထပ် စောင့်ခိုင်းမနေပါနဲ့တော့! နင် အမြဲတမ်း နောက်ထပ် ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးလို့ပဲ ပြောနေတာ၊ ငါ စောင့်ရတာ ကြာလှပြီ! ငါ တကယ်ကို ဆက်မခံနိုင်တော့ဘူး!”
အဘိုးကြီးက သူမအပေါ် အေးစက်လှပြီး နေရာတကာမှာ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ထားသည်။ သူ့ရဲ့ အရင်းအနှီးသားကပင် သူမနဲ့ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမှု မရှိလှပါ။ ယန်ဘိုတစ်ယောက် သူ့ချစ်သူနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက သူမအပေါ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လာရင်လည်း အပေါ်ယံလောက်သာ နှုတ်ဆက်ပြီး အဘိုးကြီးအနားမှာပဲ ကပ်နေကာ သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတတ်သည်။
သူမရဲ့ မိဘတွေကလည်း သူမ ပေးထားတဲ့ ဇိမ်ခံဘဝကို ခံစားဖို့လောက်ပဲ သိကြသည်။
တကယ်တမ်းမှာ သူမကို ဘယ်သူကများ ပိုကောင်းဆက်ဆံပေးခဲ့လို့လဲ? သူမရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ စိတ်အခြေအနေတွေကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခဲ့သူက ဘယ်သူလဲ?
ယန်ယွမ်ပဲ ရှိသည်။
တစ်ချိန်က ရရှိခဲ့တာတွေကိုတော့ အဟောင်းအနွမ်းဖိနပ်လိုမျိုး စွန့်ပစ်ထားပြီး၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာတွေကျမှပဲ တန်ဖိုးရှိလာတတ်ကြသည်။
သူမ သူ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီမို့၊ ဒီအရသာမရှိတဲ့ ဘဝကြီးကနေ သူမကို အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့။