ဂျီအန်းနင်း သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရေးကြီးသည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားကာ ဝမ်ယွီ ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ထပ်မံ ငြင်းပယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးလိုက်သည်မှာလည်း သူမ၏ အဘွားပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက် မဟုတ်ပေ။ သူမအနေဖြင့် အပြင်တွင် တစ်ညလုံး မပြန်ဘဲ နေနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဝမ်ယွီ က အနည်းငယ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း သူမ၏ ငြင်းပယ်မှုကို အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။ အဆုံး၌ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ဆိုသည့် လူစားမျိုးကို နားလည်သလို သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုသလို၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖော်ပြသင့်သည်ဟု သူယူဆသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ကားရပ်ဖို့ နေရာတစ်ခုခု ရှာလိုက်ရအောင်လေ၊ ပြီးတော့... ရှင်နဲ့အတူ ကျွန်မ ရှိပေးမယ်လေ"
"မလိုပါဘူး၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ၊ အိမ်ပြန်ပြီး စောစောနားတော့" ဟုဆိုကာ ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညှပ်ညှပ်လေး ဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူသည် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသတတ်သူဖြစ်သည်။ သူလိုချင်သည်မှာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုပင်။ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် စိတ်ကောက်ကာ ချစ်သူကို လျစ်လျူရှုတတ်သည့် မိန်းကလေးများစွာကဲ့သို့ပင်၊ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူတို့၏ ချစ်သူက လာချော့စေချင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ဂျီအန်းနင်း ၏ တုံ့ပြန်မှုက ဝမ်ယွီ ကို ကျေနပ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် လူနေအဆောက်အအုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ယွီ က ကားထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး "လာပါ၊ အပေါ်အထိ လိုက်ပို့ပေးရင်း မင်းကို ပြောစရာလေး တစ်ခုရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ဘာကိစ္စလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က "အခန်းထဲရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်နေပြီမို့ ညလေက အတော်ပင် အေးစိမ့်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို သူမနှင့်အတူ အပေါ်သို့ လိုက်ပါခွင့်ပြုလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းတွင် မီးမဖွင့်ထားသော်လည်း တီဗွီက အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြသနေဆဲဖြစ်ရာ အခန်းထဲတွင် အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အဘွားမှာ တီဗွီပိတ်ရန် မေ့သွားလေ့ရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အဘွား အိပ်စက်နေသည်ကို စစ်ဆေးရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ခြေဖျားထောက်၍ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြန်ထွက်လာပြီး တံခါးကို သေချာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "အဘွား အိပ်ပျော်နေပြီ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ လှည့်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယွီ က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများက သူမကို ဝန်းရံသွားသည်။
သူ အရက်သောက်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဆေးလိပ်တော့ သောက်ထားသည်။ သူ၏ လျှာဖျားက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ ဝိညာဉ်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ကာ လှုံ့ဆော်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် နံရံနှင့် ကပ်လျက် ဖိကပ်ခံထားရပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပူးကပ်နေသည်အထိ နီးကပ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ဖက်တွယ်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ ဆံပင်များကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေပြီး လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် နောက်ထပ် မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လှုပ်ရှားရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် အလျင်စလို လုပ်ဆောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမကို ဖက်တွယ်ထားရင်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုံ့ပြန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားစေသည်။ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများမှာ ငြိမ့်ညောင်းသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသည်။
ဤကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်၊ အားကိုးရသည့် ပခုံးပြင်များနှင့် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဤပွေ့ဖက်မှုမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးလုံခြုံလှသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ တုံ့ပြန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ သန်မာသော ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ကာ လွှတ်ပေးချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အခန်းတွင်းမှ တီဗွီဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အရောင်များ ပြောင်းလဲနေစဉ် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွယ်ထားကြသည်။
၎င်းမှာ သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ အကြာဆုံးနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ပွေ့ဖက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအေးချမ်းမှုမှာ အိပ်ခန်းထဲမှ ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွား ချောင်းဆိုးလိုက်သည့် အသံကြောင့် ပျက်ပြားသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ အပေါ်သို့ အဘယ်ကြောင့် တက်လာခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် ဖက်တွယ်ထားရာမှ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး "မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လွှတ်ပေးချင်စိတ် မရှိသေးပေ။ သူမသည် "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်ပြီး "ပြောလေ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ ပခုံးကို အသာအယာ တွန်းလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်စေကာ "မီးဖွင့်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ထိုနွေးထွေး သက်သာလှသော ရင်ခွင်မှ ခွာလိုက်သည်။ သူမသည် တံခါးပေါက်သို့ သွား၍ မီးဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် တီဗွီကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆိုဖာ၏ ဗွက်ထနေသော နေရာကို ရှောင်၍ ခိုင်ခံ့သည့် နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် စာအိတ်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို လက်ယက်ခေါ်ကာ "ဒါကို ကြည့်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် "ဒါ ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို ယူကာ ဝမ်ယွီ ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်ယွီ ကို မယုံသင်္ကာ အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"ငါပြောတာ နားထောင်ပါဦး" ဟု ဝမ်ယွီ က အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။ "'Great Love Nursing Home' စီမံကိန်းက ငါ့မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏie လက်အောက်က ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါက မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းခြင်း၊ လေဖြတ်ခြင်း၊ နှလုံးရောဂါ၊ တစ်ခြမ်းသေခြင်းနဲ့ အခြား အထူးကုသမှု လိုအပ်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ပြည့်စုံတဲ့ စောင့်ရှောက်မှုပေးတဲ့ နေရာမျိုးပါ။ မင်းအဘွားသာ အဲဒီကို ပြောင်းသွားရင် သူ့ရဲ့ နေထိုင်မှုဘဝ အရည်အသွေးက အများကြီး တိုးတက်လာမယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံနိုင်တယ်"
ဝမ်ယွီ သည် အိမ်စာကို သေချာပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို စည်းရုံးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အဘွားနှင့် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝမ်ယွီ က သူမနှင့်အတူ ရှိနေချင်သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဘဝကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲပေးနေပြီး သူမ၏ အဘွားမှာ နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး အဆင့်ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် သူမ၏ အဘွားမှာ လက်ရှိတွင် နေထိုင်မှုဘဝ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသည်မဟုတ်ဘဲ သူကမ်းလှမ်းထားသည့် အခြေအနေများမှာ ဂျီအန်းနင်း ပေးနိုင်သည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် တည်ငြိမ်မှုဖြင့် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ယခုအခါ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူက သူမ၏ အဘွားကို သူနာပြုဂေဟာသို့ ပို့စေချင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် “Great Love Nursing Home” အကြောင်းကို သိသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ အဘွားကို ဤသူနာပြုဂေဟာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ သူပြောသည့်အတိုင်းပင် ထိုနေရာက သူမအဘွားကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း...
"မဖြစ်ဘူး!" ဂျီအန်းနင်း က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပြတ်သားသော လေသံကြောင့် ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ဤမျှ ပြင်းထန်သော လေသံမျိုးဖြင့် ပြောသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
"အလျင်စလို မငြင်းပါနဲ့ဦး၊ အရင်ဆုံး အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို နားလည်အောင် လုပ်ကြည့်ပါဦး" ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် ဘာကိုမျှ နားလည်ချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမသည် "ဒီလောက် ဇိမ်ကျတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေးစရိတ်ကို ကျွန်မ မတတ်နိုင်ဘူး" ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံခြင်းကို ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
"Anning၊ မင်း ဒါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးနေတာဆိုရင် မင်း ရိုးသားမှု မရှိဘူး" ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စကို ပြောလာတာက ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိတယ်"
"ကျွန်မ သိတယ်" ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းက သူမမျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်ကျနေစေသည်။ "ရှင် ကျွန်မအဘွားကို ကျွန်မအစား စောင့်ရှောက်ပေးချင်တာလေ။ အဲဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဝမ်ယွီ က ပြောသည်၊ "မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ကို အဝေးမှာပဲ ထားတယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းအစား သူ့ကို မစောင့်ရှောက်တော့ဘူး။ မင်း ခု မတတ်နိုင်တာနဲ့ပဲ အနာဂတ်မှာလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မတတ်နိုင်ခင် အချိန်ထိတော့ မင်းဘေးမှာ ငါရှိတယ်။ ငါ မင်းအဘွားကို တိုက်ရိုက် မစောင့်ရှောက်ပေမဲ့ ငွေကြေးအရတော့ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်။ မင်း နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆပ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး မင်းအဘွား သက်တောင့်သက်သာ ရှိဖို့ အာမခံချက် ပေးရအောင်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ကိုက်နေမိသည်။ သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး သောကရောက်သည့်အခါမျိုးတွင် မသိစိတ်ကပင် ထိုသို့ လုပ်မိလေ့ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမကို စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးလိုက်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း က ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မအဘွားကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လို စောင့်ရှောက်မှာလဲ။ ဒီလို မှောင်မည်းပြီး ယိုယွင်းနေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ နေ့တိုင်း ပိတ်လှောင်ထားမှာလား" ဟု သူ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် သူမ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ကို "ရှင် ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ အစီအစဉ်ရှိပြီးသား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးသည့် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ကို "အော်... မင်းမှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်ပေါ့လေ? ဘာတွေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး" ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်၊ "ကျွန်မ Ma Ge နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ၊ သူက ကျွန်မရဲ့ ဝင်ငွေက တည်ငြိမ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးလာလိမ့်မယ်လို့ အာမခံထားတယ်။ ငွေရေးကြေးရေး အဆင်ပြေလာရင် အဘွားကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သူနာပြုတစ်ယောက် ငှားလိုက်မှာပါ။ အခု လက်ရှိ အခြေအနေထက်တော့ ပိုကောင်းလာမှာပါ"
ဝမ်ယွီ က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အော်... ဒီလို အိမ်လေးထဲမှာ သူနာပြုကို ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ခိုင်းမလို့လား ဒါမှမဟုတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလား။ တကယ်လို့ ပီပီပြင်ပြင် စောင့်ရှောက်မယ့် သူနာပြုတစ်ယောက် ငှားချင်ရင် အနည်းဆုံး အခန်းနှစ်ခန်းပါတဲ့ အိမ်ခန်းတစ်ခုခုတော့ စဉ်းစားသင့်တယ်။ ကျောင်းက မင်းကို နေစရာပေးကောင်းပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းရဲ့ နေထိုင်မှုဘဝကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။ သူနာပြုရဲ့ လစာနဲ့ အိမ်လခအတွက် မင်း ဘတ်ဂျက် ဆွဲထားပြီးပြီလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ပြန်ကိုက်နေမိပြန်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ သူနာပြုကို အိမ်မှာထားပြီး ငှားဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
သူမ... ခေါင်းမာနေတာလား။
ဝမ်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်း၍ သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"Anning" ဝမ်ယွီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောပါ။ ငွေကြေးကိုပဲ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက် မလုပ်ပါနဲ့။ မင်း တကယ် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဘာလို့ မင်းအဘွားကို ပိုကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပို့ဖို့ ဒီလောက်ထိ မလိုလားဖြစ်နေရတာလဲ"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဝမ်ယွီ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မ တတ်နိုင်လာရင်တောင် အဲဒီအချိန်အထိ ကြာဦးမှာပဲ။ ရှင်က အခု ကျွန်မနဲ့ ရည်းစားဖြစ်နေလို့ ကျွန်မအတွက် ငွေသုံးပေးဖို့ ဝန်မလေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြရင်ကော။ ကျွန်မ မတတ်နိုင်ခင်မှာပဲ လမ်းခွဲလိုက်ကြရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ လမ်းခွဲပြီးသွားရင် ရှင် ကျွန်မကို သဘောကျတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအခါ ကျွန်မအတွက် ငွေသုံးပေးဖို့ ဝန်လေးနေမှာပဲ။ အဲဒီအခါ ကျွန်မအဘွားကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ့ကို အဲဒီလို ကောင်းတဲ့နေရာကနေ နှင်ထုတ်ရမှာလား"
သူမ စကားများကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ရာ ဝမ်ယွီ သည် "လမ်းခွဲ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။
သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘာလို့ လမ်းခွဲဖို့ ကိစ္စတွေကို ပြောနေရတာလဲ။ မင်းအပေါ် ငါ ဘယ်လို သဘောထားလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး "ဝမ်ယွီ၊ ရှင်အရင်က ရည်းစားဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိခဲ့ဖူးလဲ၊ ပြီးတော့ အကြာဆုံး ဘယ်လောက်ကြာကြာ တွဲခဲ့ဖူးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ မေးခွန်းက အချက်ကျလွန်းလှသည်။ ဝမ်ယွီ သည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် "အတိတ်" အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မမေးမြန်းခဲ့ဖူးပေ။ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းအရ သူမသည် အတိတ်သမိုင်းကြောင်း မရှိသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ အတိတ်ကို တစ်ခါမျှ မစုံစမ်းခဲ့သလို၊ သူ၏ ယခင်ရည်းစားများအပေါ် မနာလိုခြင်း၊ အားကျခြင်းလည်း မရှိခဲ့ရာ ဝမ်ယွီ က ထိုအချက်ကို သဘောကျသည်။
သူမက အခုမှ ဤသို့ မေးလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များ လွင့်ပြယ်သွားပြီး အခြားတစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အတိတ်အကြောင်းတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု သူ ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မက ဘယ်လို မတူလို့လဲ။ ကျွန်မကလည်း တခြားသူတွေလိုပဲ၊ ရုပ်ရည်လေး နည်းနည်း လှတာပဲ ရှိတာပါ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။
"ရှင်က ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်၊ လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရင် သူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ တန်ဖိုးကို မကြည့်ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ တုံ့ပြန်မှုက အရင်ဆုံးပဲ မဟုတ်လား" ဂျီအန်းနင်း သည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လေသံတွင် စက္ကူတစ်လွှာကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်အလား ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။
"ပြီးတော့ ရှင်က သူ့ကို ရဖို့ ငွေတွေ သုံးမယ်၊ နောက်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်က သူနဲ့ အိပ်ချင်တာပဲ မဟုတ်လား"
"သူနဲ့ အိပ်ပြီးသွားရင်ကော။ ရေရှည်အတွက် တာဝန်ယူမှု မရှိဘူး။ ဝမ်ယွီ၊ ရှင်မှာ တကယ်တမ်း ရေရှည်တွဲတဲ့ ရည်းစားတောင် မရှိဘူးလေ"
၎င်းမှာ ဝမ်ယွီ ငြင်း၍မရသည့် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ပြောသမျှအချက်များက အမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က ဤအကြောင်းများကို ဘယ်လိုသိနေရတာလဲ။ သူမက ကောလာဟလတွေကို စုံစမ်းမေးမြန်းတတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမရှေ့မှာ ပါးစပ်ပေါ့ပြီး ပြောမိလိုက်တာ ဖြစ်ရမည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုကောင်ကို အခုချက်ချင်း ကန်ကျောက်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် အရင်ဆုံး ဂျီအန်းနင်း ကို ဖြေရှင်းရဦးမည်။
ဒီနေ့ သူနာပြုဂေဟာအကြောင်း ပြောမိခြင်းက ဂျီအန်းနင်း ကို သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲက အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောစေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ အံ့အားသင့်ရသည်မှာလည်း တူညီနေသည်။
"ဒါနဲ့ ဂျီအန်းနင်း၊ မင်းက အစကတည်းက ငါ့ငွေကို သုံးဖို့ ငြင်းဆန်နေတာ၊ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးတာကိုလည်း ခွင့်မပြုခဲ့တာက အနာဂတ်မှာ လမ်းခွဲဖို့ ကြိုပြင်ဆင်နေလို့လား"
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူတို့၏ လက်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုအပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး အနာဂတ်အကြောင်း သိပ်မတွေးခဲ့မိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူတို့က ငယ်သေးသည်လေ။ တက္ကသိုလ်တောင် မပြီးသေးဘူး! အဲဒီအကြောင်းတွေ တွေးဖို့က အရမ်းစောနေသေးသည်။
သူက အနာဂတ်အကြောင်း မတွေးထားသေးတာနဲ့ပဲ ဂျီအန်းနင်း က အခုကတည်းက "လမ်းခွဲခြင်း" ဆိုသည့် အနာဂတ်ကို စဉ်းစားနေလို့ မရပေ!
သူသည် သူမအပေါ်တွင် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် တစ်ယောက်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်ထိ ကောင်းပေးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
ထိုသို့သော စိတ်ရင်းအမှန်နှင့် ချစ်ခင်မှုများက သူ့ကို ဘာများ ပြန်ပေးလိုက်သလဲ။
ဒါက တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာကောင်းလှသည်! ဝမ်ယွီ ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
Sansukini - ဆက်ဆံရေးစတင်ကာစမှာတင် ကိုယ့်လက်တွဲဖော်က လမ်းခွဲဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာမျိုးကတော့ တကယ့်ကို ခံစားရခက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဝမ်ယွီ အတွက်တော့ သနားမိသလို သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းနဲ့ ဇွဲကိုလည်း လေးစားမိပါတယ်။
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ ကြယ် ၅ ပွင့်ပေးပြီး အားပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
[၁] ဝမ်ယွီ ပြောတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အများကြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပါတယ်။ သူလိုမျိုး ရက်ရောတဲ့သူတွေကို ကျွန်မသဘောကျလို့ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ အန်းနင်းအနေနဲ့ သူ့စကားကို နားထောင်သင့်ပါတယ်။ အဘွားကို အခုလို နေရာမျိုးမှာပဲ ဆက်ထားတာက အဘွားရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုအတွက် ဘယ်လိုမှ အကျိုးမရှိနိုင်လို့ပါ။