ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ဝမ်ယုက “ယူလို့အမည်ရတဲ့ အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆက်ပြောသည်၊ “ခင်ဗျားတို့ဆီ စောင့်နေတုန်း မာဂယ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ အတန်းထဲမှာလားတဲ့”
“မဟုတ်ဘူး” ဂျီအန်နင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “သူက ယုရှင်ရဲ့ဇာတိချင်း တူတဲ့သူပါ။ သူက အစက NL မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ဖို့ မိတ်ဆက်ပေးပါလို့ ကျွန်မကို တောင်းဆိုဖူးပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်မက ပရင့်ပုံစံမော်ဒယ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ အဲဒီအတွက်ပါ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ထပ်တောင်းဆိုလာတယ်။ ဒါနဲ့ ရှင့်ယုကိုပြောပြီး ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ကိုယ်တိုင်အကြံပြု လျှောက်လွှာတင်တဲ့ နေရာရှိတယ်လို့ သူ့ကို သွားပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ သူလည်း ‘Firewings’ ဆိုတဲ့နာမည်ကို သိသွားပြီး သူတို့ရဲ့ အီးမေးလ်လိပ်စာဆီကို ကိုယ်တိုင်အကြံပြုချက် အီးမေးလ်တစ်စောင် တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အကြံပြုချက်ပါလို့ပါ လိမ်ပြောထားသေးတယ်”
“ရပါတယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို မထောက်ခံပေးထားဘူးဆိုတာ မာဂယ်ကို ရှင်းပြပြီးသားပါ” ဟု ဂျီအန်နင်းက ဆိုသည်။
ဂျီအန်နင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြနေသည်ကို ဝမ်ယုက အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် မာဂယ်က ဤကိစ္စကို သူ့အား အစောပိုင်းကတည်းက တင်ပြထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျီအန်နင်းဆီမှ ဤကဲ့သို့ ပြန်ကြားရသောအခါ သူမသည် ငတုံးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ဘယ်အချိန်မှာ ငြင်းရမလဲဆိုတာကို သိတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ ပျော်ရွှင်မိလေသည်။
ဝမ်ယု၏ ရင်ထဲတွင် ဂျီအန်နင်းသည် “သူ့လူ” တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“သူ့လူ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမသည် သူ့အတွက်ဖြစ်ပြီး သူ့အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်တည်း။
ဝမ်ယုသည် မျက်စိထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် မခံနိုင်သော အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ဂျီအန်နင်းအား မည်သူကမျှ အနိုင်ကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမအကြောင်း မကောင်းပြောဆိုခြင်းကို သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။ ဂျီအန်နင်းကို အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဆိုသည်မှာလည်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်နင်းက အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနားလည်ပြီး ငြင်းဆိုတတ်သဖြင့် ဝမ်ယုမှာ စိတ်ကြည်လင်နေပြီး မည်သည့်အငြိုးအတေးမှ မထားရှိခဲ့ပေ။
သူသည် သူမြင်ခဲ့ဖူးသော ယူရှာ၏ ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကောင်မလေးနှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ ဂျီအန်နင်းက ဤကိစ္စအတွက် စိတ်မပူရန် ပြောခဲ့သဖြင့် သူလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူမဘာသာ သူမ ဖြေရှင်းစေခဲ့သည်။
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် သူသည် သူမအား ဂရုတစိုက်နှင့် အလိုလိုက်စွာဖြင့် ဟင်းလျာများကို ခပ်ပေးနေခဲ့သည်။
အရက်ဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုပင်တည်း။ အနည်းငယ်မျှ သောက်ရုံဖြင့် အလွန်အမင်း မမူးစေရုံသာမက သာမန်အချိန်များတွင် သင် လုံးဝမပြောဝံ့၊ မလုပ်ဝံ့သော အရာများကိုပါ ပြောဆိုလုပ်ကိုင်စေရန် ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ကားပေါ်တွင် ဂျီအန်နင်း၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့သည် ဝမ်ယု၏ နှုတ်ခမ်း၊ လျှာတို့နှင့် ရောနှောတွယ်ယှက်နေကြပြီး သူမအနေဖြင့် အပေးခံနေရသည်လား၊ အယူခံနေရသည်လားပင် မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။
ဝမ်ယုသည် သူမ၏ဂါဝန်အတွင်းသို့ လက်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းနေသော သူ၏ ပူနွေးသည့် လက်ဖဝါးကြီးက သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင် တစ်လက်မချင်းစီ ပွတ်သပ်ဆွဲသွားလေသည်။
အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် ရောင့်ရဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ငတ်မွတ်မှုကြီးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော တပ်မက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။ သူမသည် လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်အထိ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ၊ ယင်းက ဝမ်ယု၏ သွေးများကို ပိုမိုပူလောင်ဆူပွက်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုမှာ နာကျင်သည်အထိ တင်းမာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ကားက အမိုးမြင့်သော်လည်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားရန်အတွက် သင့်လျော်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဂျီအန်နင်းမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးကြောင်း သူ ရိပ်မိထားပြီး၊ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် အတွေ့အကြုံသည် ဤကဲ့သို့သော သာမန်နေရာမျိုးတွင် ဖြစ်မလာသင့်ပေ။
“ကိုယ့်အိမ်ကို သွားရအောင်” ဝမ်ယုက ဂျီအန်နင်း၏ နားရွက်ဖျားကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်၏ သက်သာရာရမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့တွင် နစ်မြောနေခဲ့သော ဂျီအန်နင်းမှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
“ရှင်… ရှင့်ကို မပြောဘူးလေ……” သူမက ဝမ်ယု၏လက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏အသံမှာ အက်ရှနေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မမှန်မကန်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ ညဥ့်ယံ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် ထူးဆန်းလောက်အောင် မြူဆွယ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ဂျီအန်နင်း ထွက်ပြေးချင်နေမှန်း ဝမ်ယု သိသည်။ သူသည် အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ သည်းခံလာခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ ယနေ့တွင်တော့ သူမအား လွယ်လွယ်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။
“မရဘူး” သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ဂျီအန်နင်း၏ နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ကာ လျှာဖျားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ကိုယ်လုံးလေး တုန်ရီသွားသည်— “ဝမ်ယု!”
ဝမ်ယု၏ လက်ချောင်းများက ခါးပတ်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ကာ နာကျင်နေပြီဖြစ်သော မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေလျက် ဂျီအန်နင်း၏ လက်ကိုယူကာ ထိုနေရာကို ဖိကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်းက ဝမ်ယု၏ ပခုံးပေါ်ကို မှီချလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လက်မလွှတ်ဘဲ ဝမ်ယုနှင့် ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူမ၏ နားထဲတွင် နူးညံ့စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်— “အန်နင်း၊ ဂျီအန်နင်း……”
အန်နင်း……
ဂျီအန်နင်း…..
သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော သူ့အခန်းငယ်လေးထဲက နက်ရှိုင်းလှသည့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင်၊ ထိုလူငယ်လေးသည် သူမ၏အမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုကာ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင် ကဲ့ရဲ့နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ မျက်တပ်များ တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများကို ပွင့်လာသည်။
သူမသည် သူနှင့် လက်လှမ်းမမီခဲ့သော မျက်နှာကို၊ သူနှင့် ထိတွေ့မရခဲ့သော နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိသည်။ လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေစဉ် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့ရစဉ်က ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို သူမ ပြန်အမှတ်ရလာသည်။
ဝမ်ယုက ဂျီအန်နင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမ ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမအား ထိခိုက်နာကျင်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အလွန်အကျွံ ဖိအားမပေးရဲခဲ့ပေ။
ဂျီအန်နင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရုတ်တရက် အားလွှတ်သွားပြီး ပေါ့ပါးပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ဝမ်ယုက သူမ၏လက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ဂျီအန်နင်း၏ လက်က ဆုပ်ထားသော လက်သီးကို ဖြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်ချလိုက်သည်။
ဝမ်ယုမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ မျက်နှာကို ဝမ်ယု၏ ပခုံးပေါ်တွင် မြှုပ်ထားလိုက်ကာ သူမ၏လက်ကြီးမှာ ပူနွေးနေသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို မကြည့်ရဲဘဲ တတွတ်တွတ်ဖြင့် “ကျွန်မ၊ ကျွန်မ မလုပ်တော့ဘူး……” ဟု ပြောလေသည်။
“ရပါတယ်၊ ရင်သွေးလေးရာ~” ဝမ်ယုက သူမ၏ နားရွက်ကို ကိုက်ရင်း “ကိုယ် သင်ပေးမယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စနေနေ့ဆိုသည်မှာ လူအများစု အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးကြသည့်နေ့ တစ်နေ့ဖြစ်သည်။
ကလပ်အသင်း၏ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း လီဟီအား “ဝမ်ယု လာဦးမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လာမယ်” လီဟီက ဝမ်ယု၏ ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ “သူ့ကောင်မလေးကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီး လမ်းမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက ဆဲဆိုလိုက်သည်၊ “ဒီကောင်လေးက သူငယ်ချင်းတွေထက် ချစ်သူကို ပိုဦးစားပေးတာပဲ! ဒီကိုရောက်လာရင် သူ့ကို အရက်နဲ့ အပြစ်မပေးရင် ငါ့နာမည်ပြောင်းလိုက်မယ်!”
သူက ဆက်ပြောသည်၊ “သူ့ကောင်မလေးက အရမ်းယဉ်ကျေးလိမ့်မယ်၊ အမြဲတမ်း အိမ်မှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်ဘူး မဟုတ်လား”
လီဟီက ပြန်ဖြေသည်၊ “သူက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အမျိုးသမီးအမျိုးမျိုးကို တွေ့ဖူးလာပြီး ပိုပြီး သည်းခံတတ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဂျီအန်နင်းလိုမျိုး သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပုံစံ ပေါက်နေတဲ့သူမျိုးက ပိုပြီး မျက်နှာသာ ပေးခံရတတ်တယ်”
ရုတ်တရက် ဖုန်းကျင်းဟိုင်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်၊ “ခဏနေပါဦး? သူ သူ့ကောင်မလေးကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တာလား” သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်တွင် သူတို့ချစ်ကြိုက်နေကြပုံကို ထုတ်ပြနေကြတာ မဟုတ်ပါလား၊ ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ဆင့်က ရယားချစ်ခင်နေမယ့် အချိန်ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီကောင် ဝမ်ယုက ဘယ်အချိန်ကတည်းက သူ့ကောင်မလေးရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို သစ္စာရှိရှိ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူက တကယ်ပဲ သူမကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တာလား။
လီဟီက စီးကရက်ကို ဖွာလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရှောင်ယုရေ……” သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် “ဒီတစ်ခါတော့ မင်း မိသွားပြီပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယု အရောက်လာခဲ့သော်လည်း အခန်းဝသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက သူ့ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
သူက သက်သောင့်သက်သာဖြင့် “အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ခွက်သုံးခွက် သောက်လိုက်မယ်လေ!” ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ ပို့စ်ကိုတွေ့တုန်းကတော့ မင်း ဒီနေ့ လာမယ်လို့တောင် မထင်ထားမိဘူး။ တောက်၊ တောက်!” သူက ဝမ်ယုကို အထက်အောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့က ပေါင်ကြားဆီသို့ ခဏတာ ရောက်သွားကာ သူတို့တွင် ရှက်စရာကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။
“စုတ်ပဲ့လိုက်တာ!” ဝမ်ယုက ခြေထောက်ထောင်ကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
နောက်ပြောင်စနောက်ကြပြီးနောက် လီဟီနှင့် ဖုန်းကျင်းဟိုင်းတို့က ယနေ့ ဝမ်ယုတစ်ယောက် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
သူသည် ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆိုဖာနောက်ကျောပေါ်တင်ကာ ကျေနပ်အားရပြီး ပေါ့ပါးနေသည့် အမူအရာကို ပြသနေသည်။ အကယ်၍ သင်သည် မျက်လုံးအကျယ်ကြီးဖွင့်ပြီး အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ မျက်ဝန်းစွန်းများနှင့် နဖူးပြင်တို့တွင် ပျော်ရွှင်မှုလွန်ကဲပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ကိုပင် ခွဲခြားသိရှိနိုင်ပေမည်။
၎င်းမှာ သေချာပေါက် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကျေနပ်မှုအပြီး “ဉာဏ်ပညာကြီးမားလာချိန်” ၏ နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေပင် ဖြစ်ရမည်!
လီဟီနှင့် ဖုန်းကျင်းဟိုင်းတို့ အချင်းချင်း မျက်စိစစ်ပြကြပြီး မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြကာ ဝမ်ယု၏ ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို အလယ်တွင် ညှပ်ထားလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယု: “…… ဒီကောင်တွေနှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ? သူတို့တွေက ရုတ်တရက် ‘Brokeback Mountain’ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်သရုပ်ဆောင်နေကြတာလား”
“နည်းနည်းရွှေ့စမ်းပါ၊ နည်းနည်းရွှေ့စမ်းပါ! ဒီလောက် ကျယ်ဝန်းတဲ့အခန်းကြီးထဲမှာ ဘာလို့ ငါ့ကို လာညှပ်နေကြတာလဲ” သူက ဘယ်ညာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ အရှက်မရှိ လုပ်မနေနဲ့” လီဟီက စီးကရက်ကို ကိုက်ထားရင်း “လာစမ်းပါ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ။ မင်းရဲ့ မျက်နှာပေးက ကြည်လင်တောက်ပနေသလိုပဲကိုး!” ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းကျင်းဟိုင်းကလည်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ “လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ပြောစမ်းပါ၊ မင်း ဒီနေ့ အိမ်အထိ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရောက်သွားပြီလား” ဟု မေးသည်။
“အမှိုက်လိုကောင်တွေ!” ဂျီအန်နင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဝမ်ယုက မသိမသာဖြင့် သူမကို ကာကွယ်ပေးတတ်သည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာမပြောနဲ့”
“မင်းရဲ့ အကိုကြီးတွေကိုတောင် မလေးမစား လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ!” ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယုက သူသင်ယူခဲ့သည့် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အသုံးချကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“အား! လီဟီ၊ သူ့ကို ဖမ်းစမ်း!” ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက နာကျင်သဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီဟီက ဘေးမှနေ၍ ဤတိုက်ပွဲကို အားရပါးရ ကြည့်နေကာ ပါးစပ်ကသာ အော်ပြောနေသော်လည်း သူ့နေရာမှ မရွှေ့ပေ။
ဝမ်ယုက ရယ်မောရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်၊ “မင်းတို့တွေကတော့!” သူက ဖုန်းကျင်းဟိုင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။
ဖုန်းကျင်းဟိုင်းက အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ဝမ်ယု: “ရေစင်ခန်းကိုသွားမလို့!”
သို့သော် သူသည် ရေစင်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ်တွင် ကျင်ဟောက်ရန်က ဆွန်ရာရှန်ကို နံရံတွင်ကပ်ကာ စူးစူးစိုက်စိုက် နမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝမ်ယု တံခါးတွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကိုပင် မသိလိုက်ကြပေ။
ဝမ်ယု: “……”
သူက မျက်စိတစ်ချက်လှန်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ကာ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ရေစင်ခန်းဆီသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဇောက်ချန်သည်လည်း ယခုညတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကားပါကင်တွင် ကားပေါ်မှဆင်းဆင်းချင်းပင် သူတို့သည် ကန့်သတ်ထုတ်လုပ်ထားသော စူပါကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤကားပါကင်တွင် တန်ဖိုးကြီးကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဤစူပါကားကမူ ပိုမိုထင်ရှားပေါ်လွင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဇောက်ချန်က “ဝ៉ောင်း~” ဟု အသံမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့သူငယ်ချင်းများထဲမှ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် “အို!” ဟု အော်လိုက်ပြီး “ဒါ ငါ့ဝမ်းကွဲရဲ့ကားပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်သူများက “ဘယ်ဝမ်းကွဲလဲ” ဟု မေးကြသည်။
နောက်လူတစ်ဦးက “ဒီကားကိုကြည့်လိုက်လေ၊ တခြားဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ လီမိသားစုရဲ့ သရဖူဆောင်းမင်းသားပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဇောက်ချန်၏ သူငယ်ချင်းက ဆက်ပြောသည်၊ “ငါ့ဝမ်းကွဲက ကားကို အရမ်းဝါသနာပါတယ်လို့ နာမည်ကြီးပေမဲ့၊ ဒါက သူ့အကြိုက်ဆုံးကားတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးကားက Maybach အားကစားကား ဖြစ်တယ်”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်သွားသည်၊ “Maybach မှာ…… အားကစားကား ရှိလို့လား”
ထိုကားသည် ဤအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလွန်ကျော်ကြားသဖြင့် ဇောက်ချန်လည်း ကြားဖူးပြီးဖြစ်ကာ ချက်ချင်းပင် “အဲ့ဒါ ကိုယ်ထည်အထူးလုပ်ထားတာလေ၊ အိုက်ဒီယိုကောင်! ၁၆ သန်းတောင် ကုန်ကျထားတာ” ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လူအနည်းငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုနေကြရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားကျသည့် အသံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။
ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြပြီးနောက် စတုဘ်က သူတို့အတွက် ကြိုတင်မှာယူထားသော သီးသန့်အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဇောက်ချန်၏ သူငယ်ချင်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ဖုန်းကို ခဏမျှ ကလိပြီးနောက် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး “ငါ့ဝမ်းကွဲလည်း ဒီအပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေတယ်၊ ငါ သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဇောက်ချန်သည်လည်း အခြေအနေကို ပါးပါးနပ်နပ် သိတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့ တလက်လက် တောက်သွားကာ “ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယုသည် ရေစင်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး လက်ဆေးကာ မှန်ရှေ့တွင် ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်တွင် ထူးခြားသည့်အချက် တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပါဘဲနဲ့၊ ဒီကောင်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒီလောက်တောင် ထက်မြက်နေရတာလဲ၊ တကယ်တမ်း မြင်နိုင်ကြတယ်ဆိုတာကို သူ တွေးတောနေမိသည်။
ယနေ့တွင် အိမ်အထိ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် မရောက်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယုမှာ အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ မွန်းကြပ်နေခဲ့ရပြီး၊ သက်သာရာရသွားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ၎င်းကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
အခန်းဆီသို့ ပြန်မလျှောက်မီ သူသည် လီဟီက အခန်းဝတွင် ရပ်နေကာ လူနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ရင်းနှီးနေသလို ထင်ရသဖြင့် ဝမ်ယု စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် လှည့်ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သော ထိုလူနှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဝမ်ယုက “အဲဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲဝေးဝေး တစ်ယောက်က လာနှုတ်ဆက်တာပါ” ဟု လီဟီက ဆိုသည်။ “နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ငါ့ရှေ့မှာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေရုံပါပဲ”
ဒါဆိုရင် သူက လီဟီရဲ့ ဝမ်းကွဲပဲ၊ ဘာလို့ ဇောက်ချန်နဲ့ ပေါင်းနေရတာလဲ။
ဝမ်ယု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လီဟီက ဆက်ပြောသည်၊ “သူက ယုချင့်ကနေ အခုမှ ရောက်လာတာ၊ ဒီကနေစပြီး ဆက်နေတော့မှာ၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို လာကြိုကြတာလေ”
ဝမ်ယု၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး “ယုချင့် ဟုတ်လား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လီဟီက အံ့သြတကြီးဖြင့် ခေါင်းလှည့်လာကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယု၏ မျက်နှာပေးမှာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် ကျင်ဟောက်ရန်နှင့် ဆွန်ရာရှန်တို့မှာ ရေစင်ခန်းမှ ပြန်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျင်ဟောက်ရန်က ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဆွန်ရာရှန်သည် ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ ပုံစံပြောင်းလဲထားပြီး ယခုအခါတွင် သူမကို ကြည့်ကောင်းကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အရင်က အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသော ဝမ်ယုဆီသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဝမ်ယုက သူမကို အာရုံမစိုက်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကျင်ဟောက်ရန်၏ ကောင်မလေးမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ယုနှင့် သူတို့၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ သုညပင်ဖြစ်သည်။
ကျင်ဟောက်ရန်နှင့် ဝမ်ယုတို့က စကားပြောရန် တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ? ကိုယ် ရှာပေးလိုက်တဲ့ကောင်လေ” ဟု ကျင်ဟောက်ရန်က မေးလိုက်သည်။
“သူ ငါ့ကို ပြန်မဖြေရသေးဘူး” ဟု ဝမ်ယုက ဆိုသည်။
ကျင်ဟောက်ရန်က ဝမ်ယု ဘာကို စုံစမ်းချင်နေလဲဆိုတာကို မမေးခဲ့ဘဲ၊ “ငါ့အဘိုးအိမ်ဘက်ကနေ ရှာပေးလိုက်တာပါ၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကတော့ လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု အာမခံချက် ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက သူ၏ပခုံးကို လှမ်းချိတ်လိုက်ကာ “ကျေးဇူးပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယု စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ထိုလူမှာ ဒီဇင်ဘာလ ဒုတိယပတ်တွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုလူက ဝမ်ယုအား သားရေဖိုင်တွဲ တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ယုက ဖွင့်လှစ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပါးလွှာသော စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ “ဒါပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဒါပါပဲ” ထိုလူက အလေးအနက်ထား ပြောသည်၊ “သူမရဲ့ ဘဝက အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်”
ဝမ်ယုက စာမျက်နှာများကို လှန်လှပ်ကြည့်ရင်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ ဘဝတစ်ခုလုံးက ဤစာမျက်နှာများထဲတွင် အကျဉ်းချုပ် ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“သူမ ငယ်စဉ်က သူမတို့မိသားစု အခြေအနေ ကောင်းမွန်ခဲ့ပါတယ်၊ အစောပိုင်းကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ မိခင်ဖြစ်သူမှလွဲလို့ပေါ့။ ဖခင်ဖြစ်သူက အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူမက အဘွားဖြစ်သူနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတယ်”
ထိုလူက ဆက်ပြောသည်၊ “သူမရဲ့ဖခင် ဂျီထိုင်ဟဲက အရင်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ပြီး စီမံကိန်းတစ်ခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့မိရာကနေ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေအားလုံးကို သုံးခဲ့ပေမဲ့ လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါနဲ့ သူက အဘွားအိုရဲ့ အိမ်အပေါ်ကို စိတ်ကူးယဉ်မိသွားတယ်။ အဘွားအိုကို အိမ်ရောင်းဖို့ လှည့်ဖြားပြီး ချေးငွေတွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သမီးဖြစ်သူကိုလည်း စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်”
ဤအခြေအနေမှာ တကယ်တမ်းတွင် နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရောင်း၍ ရလာသော ငွေများကို အကြွေးဆပ်ရန်အတွက်သာ သုံးခဲ့မည်ဆိုပါက လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်ပေမည်။ သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်ရောင်း၍ ရလာသည့် ငွေများက သူ၏ နောင်လာမည့် ကြိုးပမ်းမှုများအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ ငွေရင်းဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကိုယ့်ရဲ့ ယောက္ခမကိုသာမက၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သမီးအရင်းကိုပါ ကျောခိုင်းစွန့်ပစ်ရဲခြင်းမှာမူ ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောသော နှလုံးသား ရှိသူမှသာ လုပ်နိုင်ပေမည်။
အဘွားအိုတစ်ဦးနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းစတက်မည့် ကောင်မလေးတစ်ဦးတို့သည် အိမ်မရှိတော့ဘဲ၊ အကြွေးရှင်အုပ်စုကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရကာ သူတို့၏ဘဝများ မည်မျှခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာခဲ့မည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
ဝမ်ယု တကယ်ပင် ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဂျီအန်နင်း၏ နောက်ပိုင်းဘဝကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြပြီးနောက်တွင် အဘွားအိုနှင့် ဂျီအန်နင်းတို့ မည်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ကြရပုံ၊ အိမ်လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပုံ၊ မည်သည့်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြရပုံနှင့် မည်သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြရပုံတို့ကို ဆက်လက် ဖော်ပြထားသည်။ ဖော်ပြချက်အကြောင်းအရာ များပြားလှခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ တိုက်ရိုက် ရေးသားထားသော မှတ်တမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် ကျင်ဟောက်ရန်၏ ကျောင်းတွင်း အခြေအနေဆီသို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။
“ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူးလား” ဟု ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ယုက မေးလိုက်သည်။
“ရှာမတွေ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ထိုလူက ဝမ်ယု၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို သတိပြုမိကာ ရှင်းပြသည်၊ “မင်းသိချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေက မရှိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူမရဲ့ကျောင်းက စည်းကမ်းတင်းကျပ်တဲ့ နာမည်ကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီမှာ ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်တဲ့ ကိစ္စမျိုးမှ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ မကြားမိပါဘူး။ သူမရဲ့ အတန်းဖော်အချို့ကို မေးမြန်းကြည့်ခဲ့ရာမှာ သူတို့တွေအားလုံးက အဲဒီအချိန်တုန်းက စာကျက်ဖို့အတွက် အလုပ်များနေခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်၊ သူမလည်း အပါအဝင်ပေါ့။ သူမရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းဘဝက အရမ်းကို သာမန်ဆန်ပြီး၊ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ကိစ္စရပ်မျိုး ဘာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပါဘူး၊ ကျောင်းမှာတော့ လုံးဝပါပဲ”
သို့သော် ဂျီအန်နင်းက သူ့ကို လိမ်ညာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အတိတ်အကြောင်းကို တစ်ခါတရံ ရေရွတ်ပြတတ်စဉ်က သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အကြည့်များမှာ လုံးဝအမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သူမ တစ်ခုခုကို ခံစားခဲ့ရုံသာမက ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမည်။
ဝမ်ယုက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး စုံစမ်းသည့် ထောင့်ချိုးကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် တခြားလူတစ်ယောက်ကို ထပ်ရှာပေးပါ” ဟု သူက ဆိုသည်၊ “သူ့နာမည်က ဇောက်ချန်၊ ရှင့်ထိန်း ဖာမာစီတိကနေရဲ့ လူငယ်သခင်လေးပါ။ သူက လက်တလောမှာ ဟွာဒါ တက္ကသိုလ်က ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့၊ အရင်က ယုချင့်မှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက……”
အိုလင်က မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ဘောပင်ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေရင်း “ကျွန်တော့်ကို အိုလင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “အိုလင်၊ ဇောက်ချန်က ယုချင့်မှာ နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဂျီအန်နင်းနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးသလားဆိုတာကို အဓိကထားပြီး ရှာဖွေပေးပါ”
ယခင်ကိစ္စတွင် အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များ မတွေ့ရှိခဲ့ရခြင်းအတွက် သူ ဆက်လက် မဖိအားပေးတော့ပေ။ အိုလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ၊ ဝမ်ငယ်သခင်လေး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဆန်းဆူကီ၏ မှတ်ချက်: ဝမ်ယုမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိပါတယ်။ သူက အခု မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စအချို့ကို လိုက်လံစုံစမ်းနေပါတယ်။ ဆွန်ရာရှန်တုန်းကလိုမျိုး သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲကနေ အဲဒီအရာတွေကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။