နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မန်းရှင်းယွီက ယူရှောင်၏ မေးမြန်းချက်အတွက် ကူညီပေးဖြစ်ခဲ့သည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ သိပ်ရှိမယ်မထင်ဘူး” ဟု သူမကိုယ်တိုင်ပင် မှတ်ချက်မပေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
မန်းရှင်းယွီက ယူရှောင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ထိုအချိန်က ယူရှောင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အလွန်ပင် ပိုလျှံနေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေချင်ခြင်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ယူရှောင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်အမင်း “စိတ်အားထက်သန်” ပြီး မန်းရှင်းယွီ၏ အမြင်တွင် ငွေကြေးကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲတတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် မန်းရှင်းယွီ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော အချက်တစ်ချက် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်မှာ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေထားသော ငွေကြေးကိုသာ သုံးစွဲခြင်းဖြစ်သည်။
ယူရှောင်သည် အလှပြင်ခြင်းနှင့် စျေးဝယ်ထွက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ထိုအလုပ်ကို ပျော်မွေ့သူဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူမသည် မန်းရှင်းယွီကို အလှမပြင်တတ်ဟု နောက်ပြောင်လေ့ရှိသလို ဂျီအန်းနင်း ကိုလည်း ရယ်မောခဲ့ဖူးသည်။
နောက်ပြောင်ပြီးသည့်အခါတွင် သူမသည် သူမ၏ YSL နှုတ်ခမ်းနီကို ရက်ရက်ရောရော ထုတ်ယူကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ ငြင်းဆန်မှုများကို လျစ်လျူရှု၍ မျှဝေပေးတတ်ပြီး သူမကို မိတ်ကပ်လိမ်းပေးရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်တတ်သည်။ သူမက မနာလိုဟန်လေးနှင့်ပင် “ကြည့်စမ်း၊ မင်းက ဒီလောက်လှတာကို ဘာလို့ အလှမပြင်တတ်ရတာလဲ! ငါသာ မင်းလိုလှရင်တော့ အိုဘုရားရေ!” ဟု ပြောတတ်သေးသည်။
သူငယ်ချင်းမရှိသော ဂျီအန်းနင်း အတွက်မူ ယူရှောင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများက အလွန်အကျွံဖြစ်နေသော်လည်း သူမက သာမန်မျှသာ တုံ့ပြန်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်အတွင်း သူမနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သူများကို စာရင်းပြုစုကြည့်သောအခါ ယူရှောင်မှာ စစ်မှန်စွာပင် ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ငါလည်း မသိဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ “ဒါက ဝဘ်ဆိုက်တွေမှာ ကိုယ်တိုင်တင်ရတဲ့အရာမျိုးလေ။ တကယ်လို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုခုက မင်းကို စိတ်ဝင်စားရင် သူတို့ပဲ ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ်။”
မန်းရှင်းယွီက “အော်... အဲလိုလား။ ဒါဆိုရင် သူမကိုပဲ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ယူရှောင်အကြောင်း မှတ်ချက်ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဤဘဝတွင် ယူရှောင်နှင့် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်သက်သက်ဖြင့် ယူရှောင်ကို လက်စားချေမည်ဆိုပါက အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းများကို သုံးမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူမနှင့် အရင်ဆုံး သူငယ်ချင်းလုပ်ခြင်း၊ အရက်ဆိုင်သို့ အတူသွားခြင်း၊ သူမ၏ အရက်ခွက်ထဲသို့ ဆေးခတ်ခြင်းနှင့် သူမကို အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က “ကောက်ကိုင်” သွားစေခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
ယခင်ဘဝက ယူရှောင် သူမအပေါ် ပြုမူခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ လက်စားချေမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက သူမ လက်ညစ်စရာ မလိုဘဲ ဝမ်ယွီ ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ယူရှောင်က သူမကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်ဟု ဝမ်ယွီ ယုံကြည်လာအောင် ပုံပြင်များ သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက်များကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ သူသာ လက်တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက သူသည် နောက်တွန့်နေမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုနည်းလမ်းသည်လည်း ယူရှောင်အပေါ် လက်စားချေခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ နည်းလမ်းများက ပို၍ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းပေမည်။
အတန်းချိန်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ စားပွဲကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အတွေးများစွာ နစ်မြောနေသည်။
သူမသည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို တွေးမိသည်။
“သင် အမှောင်တွင်းထဲကို ငေးကြည့်နေတဲ့အခါ၊ အမှောင်တွင်းကလည်း သင့်ကို ပြန်ငေးကြည့်နေလိမ့်မယ်။”
သူမ စိုက်ကြည့်နေသော စားပွဲခုံသည် မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသယောင် ရှိပြီး ထိုမှန်ထဲတွင် ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် ရုပ်ဆိုးနေသော ဂျီအန်းနင်း ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတားအဆီးတစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ကာ ရုပ်ဆိုးသော အတွင်းစိတ်ဆိုးများကို လော့ခ်ချလိုက်သည်။
မင်းဟာ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ရှင်သန်ဖို့နဲ့ ပိုကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဒုတိယအခွင့်အရေး ရထားတာပဲ၊ မင်းရွံရှာတဲ့လူတွေလို ဖြစ်လာဖို့ မဟုတ်ဘူး။
နောက်ဆုံးတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ယူရှောင်နှင့် ဝေးဝေးနေရန်နှင့် ဤဘဝတွင် သူမနှင့် ပတ်သက်မှု လုံးဝမလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နားချိန်တွင် မန်းရှင်းယွီက ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း “မင်း လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုနာမည်က ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“Firewing လေ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
မန်းရှင်းယွီက ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “အော်” ဟုသာ တုံ့ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မန်းရှင်းယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယူရှောင်ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ယူရှောင်အပေါ် အေးစက်စက် ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်း သည် အကြံဉာဏ်များ သို့မဟုတ် အမြင်များကို ပေးခဲ့လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် ခပ်အေးအေးနေတတ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး အခြားသူများကို ကူညီမျှဝေပေးလိုသူဖြစ်သည်။
မန်းရှင်းယွီက ထိုအချက်ကို ထူးဆန်းနေသည်။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် သူတို့သည် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းသို့ သွားရောက်ကြပြီး မားကောလည်း ရှိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း အလုပ်လုပ်သည့်နေရာ မည်သည့်နေရာဖြစ်စေ၊ Firewing စတူဒီယိုဖြစ်စေ၊ အပြင်ကွင်းဖြစ်စေ မားကောမှာ အမြဲရှိနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ အလုပ်အပေါ် မြှုပ်နှံမှုအား လေးစားမိသည်။ သူသည် အလွန်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် မားကောက “အန်းနင်း၊ မင်း ငါတို့ကို အတန်းဖော်တစ်ယောက် 추천 (recommend) လုပ်ပေးလိုက်တာလား” ဟု မေးသည်။
သူ၏ မေးခွန်းမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်သွားကာ သူဘာကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း သိလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မ推薦 (recommend) ပေးထားတာ မရှိပါဘူး။”
မားကောက သူ၏ လက်ပ်တော့ကို သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး “မင်းကနေတစ်ဆင့် 추천 (recommend) လုပ်လိုက်တယ်ဆိုပြီး ကိုယ့်ဘာသာ 추천 (recommend) လုပ်ထားတဲ့ အီးမေးလ်တစ်ခု ရထားလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ထိုအီးမေးလ်ကို ပို့သူမှာ ယူရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်ကောက်ကျစ်သူဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ရအောင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အတန်းဖော်အချင်းချင်း ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုကာ NL တွင် အလုပ်ရခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဤဘဝတွင် သူမသည် Firewing ၏ တရားဝင် ဝဘ်ဆိုက်ကို တိုက်ရိုက်ရှာဖွေပြီး ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာအတိုင်း စတူဒီယို၏ လုပ်ငန်းသုံး အီးမေးလ်သို့ ကိုယ်တိုင် 추천 (recommend) အီးမေးလ် ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအီးမေးလ်ထဲတွင် သူမက ဂျီအန်းနင်း က သူမကို 추천 (recommend) ပေးထားသည်ဟု ဆိုထားသည်။
အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်နှင့် လောကအတွေ့အကြုံရှိသော မားကောသည် ကြားသမျှကို မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဂျီအန်းနင်း က တကယ် 추천 (recommend) ပေးခြင်းဖြစ်လျှင် သူသည် မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားရပေမည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း သည် ဤကိစ္စကို သူ့ထံ တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးသလို ဂျီအန်းနင်း ၏ တည်ငြိမ်သော သဘောသဘာဝအရ သူမသည် ထိုမျှ ရုတ်တရက်ကြီး လုပ်ဆောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
သူသည် ထိုကိစ္စတွင် တစ်ခုခု မမှန်ကြောင်း သိနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဂျီအန်းနင်း သည် လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး “ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်က ရွာသူတစ်ယောက်က ကျွန်မ ဘယ်ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုမှာ လက်မှတ်ထိုးထားလဲဆိုတာ မေးတယ်လို့ ပြောဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်က ယူ ဆိုတာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မားကောသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ယူရှောင်၏ အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါ။ သူက “ငါ သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းလိုက်မယ်။ ဒီကောင်မလေးက မရဘူး၊ အတွေ့အကြုံ မရှိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မားကော၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိပြီး ယူရှောင်၏ ဓာတ်ပုံကို ထပ်မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းအောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှုမှာလည်း ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမ၏ အပြင်ပန်း အရည်အချင်းမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။
မန်းရှင်းယွီက ယူရှောင်၏ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားနိုင်စွမ်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်ငွေကို သုံးစွဲနိုင်စွမ်းကို အသိအမှတ်ပြုသကဲ့သို့ ဂျီအန်းနင်း လည်း ထိုအချက်ကို သဘောကျမိပြီး သူမနှင့် ရင်းနှီးရန် ဆန္ဒရှိရသည့် အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ယူရှောင်သာ လှပနေခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မလဲဟု ရုတ်တရက် တွေးမိသည်။
အကယ်၍ သူမသာ ဆွန်ယားရှန်းလို လှပနေလျှင် သူမသည် ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေဦးမည်လား။
သူမ ကြိုးစားရခြင်းမှာ ဂျီအန်းနင်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသည် ငွေကြေးကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလွန်းပြီး သူမ၏ မိသားစုက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စရိတ်များကို မထောက်ပံ့နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက “ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်ခြင်း” ဟူသော အရှိန်အဝါက သူမ၏ ပြင်းထန်သော ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ယူရှောင်မှာ တကယ်တော့ ဆွန်ယားရှန်း၏ ငွေကုန်ကြေးကျ သက်သာသော ဗားရှင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပြင်းထန်သော ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ဆန္ဒရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဒီဇင်ဘာလ၏ ပထမဆုံး စနေနေ့ဖြစ်ပြီး ထိုနေ့က အလုပ်ကို အလွန်စောစော စတင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း အလုပ်ပြီးဆုံးချိန်ကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဝမ်ယွီ နှင့် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော ညစာစားပွဲကို ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
“သွားကြရအောင်” အင်္ကျီလဲခန်းထဲမှ ဆောင်းရာသီ အင်္ကျီထူကြီး ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာသည့် ဂျီအန်းနင်း က စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အချိန်နှင့် အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ပေးထားသဖြင့် သူလည်း စိတ်ကြည်လင်နေသည်။
သူသည် သူမကို အလွန်ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ကားမောင်းခေါ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် စျေးကြီးပေးဝယ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ သုံးစွဲမှု အလေ့အထကြောင့် ဝမ်ယွီ ၏ ဘဝအရည်အသွေးကို ထိခိုက်စေလိုခြင်း မရှိပေ။ ဝမ်ယွီ က သူမကို ရိုမန်တစ်ဆန်သော ညစာစားပွဲအတွက် ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသောအခါ သူမ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့သည်။
စားသောက်ဆိုင်တွင် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“အသစ်လဲ ဝတ်ထားတာလား” ဟု သူက ပြုံးလျက် မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရှက်ရိပ်သန်းသွားသည်။ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း လှပသူဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကို ဝတ်ဆင်ပါစေ လှပနေတတ်ကာ အလှပြင်ရန်အတွက် အချိန်အများကြီး ပေးလေ့မရှိပေ။ သူမ၏ အဝတ်အစား ရွေးချယ်မှုများမှာ တာရှည်ခံခြင်း၊ သက်တောင့်သက်သာရှိခြင်းနှင့် လက်တွေ့ကျခြင်းတို့ကိုသာ ဦးစားပေးလေ့ရှိသည်။
“ဒီနေ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ရင်း ဝတ်တဲ့ အင်္ကျီလေးပါ” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။ “နမူနာအင်္ကျီတွေကို Discount နဲ့ ဝယ်လို့ရတာ သိသွားလို့ပါ။”
သူမ အရင်က ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ဒီနေ့ စတူဒီယိုမှ လက်ထောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက် အင်္ကျီအချို့ကို စျေးသက်သက်သာသာဖြင့် ရနိုင်ကြောင်း စတိုးဆိုင်တစ်ခုနှင့် ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမလည်း စျေးသက်သက်သာသာဖြင့် ဝယ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ညစာစားရန်ကို ရက်အတော်ကြာကတည်းက စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ အလုပ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများထဲမှ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်ရသော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ လက်ကားစျေးကွက်မှ ဝယ်ထားသော သို့မဟုတ် စျေးအလွန်သက်သာသော နေရာများမှ ရှာထားသော အဝတ်အစားများမှာ ဒီနေ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းတွင် သုံးသည့် နမူနာအင်္ကျီများနှင့် ယှဉ်လျှင် မမှီပေ။
တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ စျေးကြီးပေးဝယ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သည့် အလေ့အထကို ကျော်လွှားလိုက်နိုင်ခဲ့သည် (တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူမ အရင်ကထက် ငွေပိုရှာနိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ပြီး အလုပ်ပြီးသည်နှင့် အင်္ကျီလဲခန်းတွင် လဲဝတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပုံမှန်စတိုင်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ယဉ်ကျေးကာ ကျောင်းသူတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း လှပနေသော်လည်း အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ ကို တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်စေသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ ချွေတာလေ့ရှိသော ဂျီအန်းနင်း သည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရက်ချိန်းအတွက် အင်္ကျီအသစ်ဝယ်ကာ အလှပြင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ “မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူမနှစ်သက်သောသူကို ကျေနပ်စေရန် လှပအောင် ပြင်ဆင်လိမ့်မည်” ဟု ဆိုကြသည်။
ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ “နှစ်သက်သောသူ” ဖြစ်နေသည်!
ဝမ်ယွီ သည် ပြုံးရယ်နေမိပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ အလှကို ချီးကျူးစကားများဖြင့် မညှာမတာ ပြောနေမိသည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူ ထိုသို့ ပြောသောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ဂရုမစိုက်သလို နေတတ်သည်။ သို့သော် ဒီနေ့တွင်မူ သူမက အမှန်တကယ်ပင် အလှပြင်ထားပြီး မိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် သိမ်မွေ့သော ပုံစံကို ရထားသဖြင့် သူ့စကားများကို ရုတ်တရက် ဂရုစိုက်မိသွားသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် ချီးကျူးရာတွင် ဘယ်သောအခါမျှ အားမနာတတ်သူဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ ချီးကျူးစကားများကြောင့် ရှက်ရိပ်သန်းသွားသည်။
စားသောက်ဆိုင်၏ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် ပူလောင်လာသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဝမ်ယွီ သည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဆယ်လ်ဖီရိုက်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ရယ်သံကို ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ ကပ်သွားကာ သူ ဓာတ်ပုံအများအပြား ရိုက်နိုင်စေရန် နေပေးလိုက်သည်။
“နည်းနည်းလောက် ကြွားမှ ဖြစ်မယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ရယ်မောပြောဆိုရင်း သူ့၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင် တင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ သူက “ငါ့ရဲ့ ချစ်ရသူလေး!” ဟု စာတန်းရေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင်ပင် ဤမျှလောက် အချစ်ပိုနေသေးသည်!
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ကာ ရယ်မောလိုက်ရသည်။
စားပွဲထိုးသည် ဟင်းလျာများကို ချက်ချင်းပင် လာချပေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဝိုင်အချို့ကိုလည်း မှာယူလိုက်သည်။
“ဒါကို မြည်းကြည့်ပါဦး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီဝိုင်က ဒီအသားနဲ့ တွဲစားရင် အရသာအရှိဆုံးပဲ။ ငါတော့ မသောက်တော့ဘူး၊ နောက်မှ ကားမောင်းရမှာမို့လို့။”
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝိုင်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်မြှောက်ပြီး ဝိုင်ကို အနည်းငယ် စုပ်သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယွီ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ခွက်ကို ကိုင်ကာ သံပုရာရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူသည် ဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်ဆွဲနေပြီး ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင် တုံ့ပြန်မှုများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေသည်။
ဝမ်ကွေ့အန်း - “ငါ့သား ဒီနေ့ အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ပါ့မလား [1]
ဒီနေ့ မင်း (လိင်ဆက်ဆံမှု) ရမှာလား? ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ တခြားဝတ္ထု MMLHRB မှာလည်း ကွေ့အန်းဆိုတာ ရှိလို့ ဒါဟာ ဝမ်ယွီ ရဲ့ အဖေမဟုတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းလို့ ငါ မေ့လုနီးပါးပဲ?”
“ဖတ်!”
ဝမ်ယွီ - _ချောင်းဆိုး၊ ချောင်းဆိုး၊ ချောင်းဆိုး_
“…” ဂျီအန်းနင်း က “အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ အသက်ရှူလမ်းကြောင်း နည်းနည်း မှားသွားလို့ပါ!” ဝမ်ယွီ သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးရန်အတွက် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူသည် သူ့ကို လေးစားမှုမရှိသော အိုကြီးကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်!
ဘဝ၏ ပထမပိုင်းတွင် အပျော်လွန်ပြီး အသက်အရွယ်ကြီးမှ ငယ်ရွယ်လှပသော ဇနီးငယ်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုကာ တည်ငြိမ်သွားသော လူတစ်ယောက်ပဲ!
စာဖတ်မျက်မှန် တပ်ထားသော ဝမ်ကွေ့အန်းသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့သားကြီးက လှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် သူ့သားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤကဲ့သို့ ဓာတ်ပုံမျိုးကို ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင် ဘယ်တုန်းက တင်ခဲ့ဖူးသလဲ? ဤသည်မှာ သူ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်ကျွမ်းဝင်နေပြီဆိုသည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်းမှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။
မြေးလေးတစ်ယောက် အဖိုးဖြစ်လာရတော့မည့် အလားအလာကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူသည် မနေနိုင်ဘဲ သဘောကောင်းသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးမိလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်ပင် စာကြည့်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ချန်လျန်သည် တံခါးမခေါက်ဘဲ အထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“မင်းသားက ဒီနေ့လည်း အိမ်ပြန်မလာဘူးလား” ဟု သူမက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးသည်။ “သူက အရမ်း လွတ်လပ်လွန်းနေပြီ။ ရှင် သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောသင့်တယ်!”
ဝမ်ကွေ့အန်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ စာဖတ်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လူငယ်တွေပဲ၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေ ရှိမှာပေါ့။ သူက သူ့ရည်းစားနဲ့ ညစာစားဖို့ အပြင်ထွက်နေတာ။”
“ရည်းစား ဟုတ်လား” ချန်လျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်မလေးတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတာ နေမှာပေါ့။”
ချန်လျန်သည် သူမထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြီးသော သူဌေးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ကာ သူဌေးကတော် ဖြစ်လာခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ထိုကဲ့သို့သော အုပ်စုထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။
သူမသည် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး လှပကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က တက္ကသိုလ်တူ၊ ကျောင်းတူဖြစ်သော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် ရည်းစားတစ်ယောက်ပင် ရှိခဲ့သေးသည်။
သူမကို အချစ်ကြီးချစ်ပြီး မင်းသမီးတစ်ပါးလို ဆက်ဆံခဲ့သူမှာ ထိုချမ်းသာသော သူဌေးပင် ဖြစ်သည်။
လူတန်းစားချင်း ကူးပြောင်းနိုင်မည့် ဆွဲဆောင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြူဆွယ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ မိဘများသည် ဦးစွာ သူမကို ထိန်းချုပ်မရဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။
သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ရည်းစားသည် သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း ထူးချွန်ရုံသာမက ရုပ်ရည်ချောမောကာ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
မိဘစကားကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် သူ့ကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောပြချိန်တွင် ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို နူးညံ့စွာ ကိုင်တွယ်ကာ မျက်ရည်များကို နမ်းရှိုက်ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ “ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ ချန်ချန်၊ မင်းက မင်းသမီးတစ်ပါးပါ၊ မင်း ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရထိုက်ပါတယ်။ ကိုယ် မင်းကို မတားဆီးတော့ပါဘူး။”
ထိုနေ့က သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပြင်းပြင်းပြပြ ချစ်တင်းနှောခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ချန်လျန်သည် သူ့ကို တစ်သက်တာ အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
သူမသည် သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် မအီမသာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိထားပြီး သူမသည် သူ၏သားအတွက် မိခင်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ကြောင်းနှင့် သူ့သားကိုလည်း အမှန်တရား မပြောပြကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောထားသော်လည်း သူသည် သူမ၏ အခွင့်အရေး အတော်များများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် သူမကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ပို၍ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကိုများ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်လားဟူသော သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူမတွင် ထွက်ပေါက်ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ဤအရာက သူမကို ညစဉ် အိပ်မပျော်အောင် လုပ်နေသည်။
“ရှင် သူ့ကို ပြောလိုက်စမ်းပါ!” ဟု သူမက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “သူက ကြောင်ကိုမြင်တဲ့ ကြွက်လိုပဲ ကျွန်မကို ရှောင်နေတာ။ ကျွန်မနဲ့ ခဏလေးတောင် အတူမနေချင်ဘူး။ ကျွန်မက သူ့အမေ မဟုတ်ဘူးလား?”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဝမ်ကွေ့အန်းသည် စာဖတ်မျက်မှန်ကို ကိုင်ထားရင်း အမူအရာမရှိဘဲ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။