ကျိအန်းနင်သည် သူမ စာသင်ပြပေးနေသော ကျောင်းသားများ၏ မိဘများနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် တာဝန်ယူမှုရှိပြီး စေတနာထား လုပ်ကိုင်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မုံ့ဆင်းယုကို အကြံပြုပြောဆိုသောအခါ ကလေးများ၏ မိဘများသည် "ရပါတယ်၊ မင်းညွှန်ကြားပေးတဲ့သူဆိုတော့ ငါတို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ သူ့ကို တန်းလာခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။
ကန်တင်းအလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဝမ်ယွိက သူမအား စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုကြောင်း၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ဌာနူးမှူးထံ သူ တိုက်ရိုက်ပြောပြထားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
"ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သလို မခံစားရပါနဲ့" ဝမ်ယွိက ဆိုသည်။ "နေရာတွေက အစကတည်းက ကန့်သတ်ချက်ရှိတာ၊ မင်း မယူဘူးဆိုရင်တောင် တခြားသူတွေကို အခွင့်အရေးပေးတာပဲလေ။"
ကျိအန်းနင်လည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထိုရာထူးကို ရရှိခြင်းမှာလည်း ဝမ်ယွိ၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
"မာ့ဂ် (Ma-ge) က ပြောတယ်၊ ဒီရာသီကုန်သွားလို့ ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေ ရလာပြီဆိုရင် သူ ငါ့ကို ဈေးနှုန်းတိုးပေးမယ်တဲ့။ ဖိုင်းဝင်း (Firewing) ရဲ့ အလုပ်က တော်တော်လေး တည်ငြိမ်ပါတယ်" ကျိအန်းနင်သည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ထိန်းသွားနိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ရာသီမှာ ပညာသင်ဆု လျှောက်စရာတောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ဖုံးမနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဝမ်ယွိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပညာသင်ဆုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထူးချွန်ဆုအတွက်တော့ ရနိုင်မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား။"
ကျိအန်းနင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ခဏအောင့်ထားပြီးနောက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်!"
ဝမ်ယွိ၏ မျက်လုံးလေးများသည် အပြုံးကြောင့် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။
ကျိအန်းနင်၏ ဘဝသည် တစ်လှမ်းချင်းစီ အဆင်ပြေချောမွေ့လာနေပြီဖြစ်ကာ ဝမ်ယွိ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း တစ်ထပ်တည်း နီးပါးဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိအန်းနင်သည် ဤကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ပေါ့ပါးသော စိတ်အနေအထားဖြင့် ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေခဲ့သော်လည်း ကြာသပတေးနေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ သူမအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ဒီဘဝတွင် သူမသည် အဘွားဖြစ်သူကို ကြိုတင်၍ ဆေးစစ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အဘွား၏ ခါးဆစ်ရိုးပြဿနာမှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဆရာဝန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ကျိအန်းနင် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ဆိုးသွားရတာလဲ ဆရာ။"
"ကုသဖို့ နောက်ကျလွန်းလို့ပေါ့" ဆရာဝန်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆုံးမလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒီထက်ို ပိုနောက်ကျသွားရင် ခွဲစိတ်ရတဲ့အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အရင်ဆုံး ဆွဲဆန့်ကုထုံး (Traction) နဲ့ စလုပ်ကြည့်ရအောင်၊ ဘယ်လိုလာမလဲ ကြည့်တာပေါ့။"
သို့သော် ကျိအန်းနင် ပြောချင်သည်မှာ ဆရာဝန် ထင်နေသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
ဆေးရုံမှ အဘွားနှင့်အတူ ပြန်လာသည်အထိ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဘာကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်ကာလတွင် အဘွား၏ ခါးဆစ်ရိုးပြဿနာသည် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေစရာ မရှိကြောင်း ကျိအန်းနင် အကြွင်းမဲ့ သေချာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်!
ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို လိမ်ညာ၍ မရပေ။ ကျိအန်းနင်သည် အဘွား၏ ကိစ္စမှန်သမျှကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး အဘွား၏ ဆေးရုံပြသမှု အသေးစိတ်တိုင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ယနေ့ အဘွားအား စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့သော ရောဂါအခြေအနေသည် နောင်အနာဂတ်ကာလတစ်ခုတွင် ဖြစ်သင့်သည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေခဲ့သည်။
သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေဝေလျက်ရှိနေပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ဝမ်ယွိက အဘွား၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုလာခဲ့သည်။
"ဆွဲဆန့်ကုထုံးနဲ့ စလုပ်ကြည့်ကြမယ်လေ။ ခွဲစိတ်ဖို့တော့ မလိုသေးပါဘူး" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။
ဝမ်ယွိက သူမအား နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားခဲ့သည်။
သူမသည် စကားများများ မပြောခဲ့ဘဲ ရိုးရှင်းသော စာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ဖုန်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသော ပူလောင်သည့် ခံစားချက်ကို မည်သူ့ကိုမျှ၊ ဝမ်ယွိကိုပင် မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ!
ဘယ်လိုကြောင့်လဲ။
ဒီဘဝတွင် အရာရာတိုင်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာနေပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဘာကြောင့် အဘွား၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေသာ ပို၍ ဆိုးရွားလာရတာလဲ။
အဘွား၏ ကျောက်ကပ်ကျောက်တည်ရောဂါသည် အတိတ်ဘဝကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်မှာ အစပြုကာ ကျိအန်းနင်၏ စိတ်ထဲတွင် သိမ်မွေ့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို လှည့်စား၍ မရတော့ပေ — အဘွား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အတိတ်ဘဝကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် အမှန်တကယ် အိုမင်းယိုယွင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။
ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားပြီး သူမအား မေးလိုက်သည်။ "ဆွဲဆန့်ကုထုံးက ဘယ်လိုနေလဲ။"
ကျိအန်းနင်က ပြန်ဖြေသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"
"ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ" ဝမ်ယွိက ထပ်မံ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။ "အဲဒါ ရပ်ကွက်ဆေးရုံလေးပါ။ အဲဒီမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေ ချည်းပါပဲ။ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကြတာ၊ မင်းသာ လိုက်သွားရင် လူတွေက ဝိုင်းအူပြီး ဘာတွေညာတွေ လိုက်မေးနေကြလိမ့်မယ်၊ ကောလာဟလတွေလည်း ထွက်ကုန်မှာပေါ့။"
ဝမ်ယွိ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကဲပါလေ။"
သူသည် ကျိအန်းနင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ကျိအန်းနင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ဝမ်ယွိက မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ ဖြစ်နေလို့လား။"
ကျိအန်းနင်၏ မျက်ခုံးစပ်ကြားတွင် စုပုံနေသော ဖျော့တော့သော ဝမ်းနည်းမှုကို ဝမ်ယွိ သတိပြုမိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကြာသပတေးနေ့တွင် အဘွားကို ဆေးရုံခေါ်သွားခဲ့ပြီးကတည်းက ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မပူပါနဲ့" သူသည် သူမ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးစပ်ကို လက်မဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ခွဲစိတ်ရတဲ့အထိ ဖြစ်သွားရင်တောင်မှ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ယခုခေတ် ခွဲစိတ်မှုတွေက အရင်လို ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုက္ခအပေးကြီး ပေးရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အသေးစား ခွဲစိတ်မှုတွေပါပဲ။ ဆေးပညာ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာပါပြီ၊ ဒါက အထူးတလည် ကုသရခက်တဲ့ ရောဂါမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့တော့။"
သူသည် စေတနာအပြည့်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိအန်းနင်လည်း သက်ပြင်းချကာ သက်သာရာရသွားပြီး "အင်းပါ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဟိုတစ်လောက မင်းပြောတဲ့ ဘုရားကျောင်းလေ၊ အဲဒီမှာ ဆုတောင်းတာ တကယ်ပဲ ထိရောက်လို့လား။"
ဝမ်ယွိ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘုရားသတ္တဝါတွေကို ယုံကြည်လာပြီပေါ့လေ??"
ကျိအန်းနင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းဆိုသည်မှာပင် သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။
ယခုအခါ သူမကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေသည်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည့် သူမကိုယ်တိုင်သည် အဘွားဖြစ်သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များကို တစ်စထက်တစ်စ ထုတ်ယူသုံးစွဲနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့်သာ ရှင်းပြ၍ ရနိုင်မည် ထင်ရသည်။
သဘာဝတရား၏ ညီမျှခြင်း နားလရားအရ — ဆုံးရှုံးမှုတိုင်းအတွက် ရယူမှုတစ်ခု ရှိရပေမည်။ ပျောက်ကွယ်သွားရမည့် အသက်တာတစ်ခုကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ဤ အပိုအသက်စွမ်းအင်များ ဘယ်က ရလာရမည်နည်း။ ညီမျှမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အခြားနေရာတစ်ခုခုမှ ထုတ်ယူရန် လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
စကြဝဠာ၏ စုစုပေါင်း စွမ်းအင်ပမာဏမှာ အမြဲတမ်း မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်ကို နန်ကျောက်ဘုရားကျောင်း (Nanzhao Temple) သို့ ခေါ်သွားရန် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ နန်ကျောက်ဘုရားကျောင်းမှာ အနည်းငယ် ဝေးကွာသည်ဖြစ်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ရက်တည်းနှင့် အသွားအပြန် မလုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ညတာ ခိုနားရန် လိုအပ်ပေသည်။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှသည်။
သို့သော်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျိအန်းနင် မသွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နန်ကျောက်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ခြင်းသည် သူမ လုံးဝ မလုပ်သင့်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ထို့အပြင် အဘွား သူမနှင့် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမသည် ဤကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရကာ အခြားသူများကဲ့သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခရီးသွားခြင်း၊ စိတ်ကူးပေါက်သလို ထွက်သွားခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤကိစ္စသည် လူငယ်လေး ဝမ်ယွိကို အလွန်အမင်း စိတ်ညစ်စေသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည် — ဝမ်ယွိသည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချလိုက်တော့သည်။
ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာကာ ပထမဆုံး နှင်းကျသဖြင့် ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြနေသည်။
ကျိအန်းနင်သည် အနွေးဓာတ်ရရန်အတွက် ထူထဲသော ဆောင်းရာသီ ဒေါင်းဂျာကင် (Down Jacket) ကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် လူတိုင်းသည် လည်စည်းများဖြင့် လည်ပင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကန်တင်းဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်သွားနေကြသည်။
ကန်တင်းအပြင်ဘက် ကွင်းပြင်တွင် ပြခန်းငယ်အချို့ကို တည်ဆောက်ထားပြီး ပွဲလမ်းသဘင်အချို့အတွက် လက်ကမ်းစာစောင်များကို ဖြန့်ဝေနေကြသည်။
"ဟေ့၊ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ သွားကြည့်ရအောင်!" ပိုင်လူသည် အုပ်စုထဲမှ ထွက်ခွာကာ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အရမ်းအေးတာပဲ! မြန်မြန်လုပ်ပါ!" မုံ့ဆင်းယုက အော်ပြောလိုက်သည်၊ "မလုပ်ရင် ငါတို့ အရင်ဝင်သွားနှင့်မယ်နော်!"
အော်ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ကာ ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။ "ယွိရှာ!"
ကျိအန်းနင်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့ကာ လျှောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း "ယွိရှာ" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နားထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်တော့သည်။
ပရိုမိုးရှင်း ပြခန်းငယ်တွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးသည် သူမ၏ အမည်ကို ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းယု!"
လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခုကို ပိုက်တံပုံစံ လိပ်ထားကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူမသည် မုံ့ဆင်းယုထံသို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ရာ မုံ့ဆင်းယုလည်း သူမကို ခရီးဦးကြိုပြုရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ရာ ကျိအန်းနင်မှာမူ သူတို့၏ ဖလှယ်မှုများအောက်တွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ယွိရှာနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် မုံ့ဆင်းယု လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိအန်းနင် နောက်ကျကျန်ရစ်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
"အန်းနင်—" သူမသည် ကျိအန်းနင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါ ငါ့ရဲ့ ရွာသူချင်း ယွိရှာလေ။ ယွိရှာ၊ ဒါက ကျိအန်းနင်။"
"မင်္ဂလာပါ၊ ဆင်းယု မင်းအကြောင်း ပြောပြတာ အခါပေါင်းများစွာ ကြားဖူးပါတယ်" ယွိရှာက ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လုံးဝ အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်နေသည်။
သူမသည် အရပ်ပုပုလေးဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အလှနတ်သမီးတစ်ပါးဟု မဆိုသာသော်လည်း အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရာတွင် အထူးပင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ အရောင်ပါသော ကွန်แทคเลนส์ (Contact Lenses) များ တပ်ဆင်ထားခြင်း၊ ဆံပင်ဆိုးထားခြင်း၊ မိတ်ကပ်လိမ်းထားခြင်းနှင့် ဖက်ရှင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းတို့က သူမ၏ သာမန်ရုပ်ရည်ကို အဆင့်အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားစေသည်။
သို့သော် သူမသည် ကျိအန်းနင် သို့မဟုတ် စွန်းယာရှန်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ရုပ်ရည်မျိုး မရှိပေ။ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရာတွင် ချစ်စစရာ ပုံစံကို လိုက်နာလေ့ရှိပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော ရပ်ကွက်ထဲက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသည်။
မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ သူမသည် အတန်းဖော် မိန်းကလေးတစ်ဦးအား မူးယစ်ဆေးတိုက်ပြီး မီးပုံထဲသို့ တွန်းချမည့်သူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
"မင်္ဂလာပါ" ကျိအန်းနင်သည် အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းကာ လျှောက်လာပြီး စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယွိရှာအပေါ် သူမ၏ အမူအရာသည် အခြားသူများကို ဆက်ဆံပုံနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် အေးစက်နေပုံရသည်။ မုံ့ဆင်းယုက ၎င်းမှာ ရာသီဥတု အေးစက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူစိုက်မှု မပြုမိဘဲ "အရမ်းအေးတာပဲ၊ ထမင်းသွားစားရအောင်။ ပိုင်လူ! ပိုင်လူ! မြန်မြန်လုပ်!" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်လူသည် လက်ကမ်းစာစောင်များ ကိုင်ကာ ပြေးလာခဲ့ပြီး အားလုံး အတူတူ ကန်တင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထမင်းစားကြသည်။ ပိုင်လူနှင့် ကျိအန်းနင်တို့သည် ချန်ဟောင်နှင့် ဝမ်ယွိတို့ကို သွားရောက် ပူးပေါင်းကြပြီး မုံ့ဆင်းယုကမူ သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဟောင်းနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ယွိရှာက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အတန်းဖော်က နည်းနည်း ရေခဲဆန်ပြီး မာနကြီးသလိုပဲ။"
"မဟုတ်ပါဘူး" မုံ့ဆင်းယု အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပထမဆုံး ကျောင်းစတက်တော့ သူမကို နည်းနည်း မာနကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရင်းနှီးလာတဲ့အခါကျတော့ သူမက တော်တော်လေး နူးညံ့ပြီး ဖော်ရွေမှန်း သိလာရတယ်။ ပြီးတော့ သူမက အထူးသဖြင့် လွတ်လပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်တဲ့သူပါ။"
ယွိရှာသည် ဆင်းယုဆီမှ ကျိအန်းနင်အကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့သည်။ ကျိအန်းနင်အကြောင်း ပြောတိုင်း ဆင်းယုက အမြဲတမ်း ချီးကျူးစကား ဆိုလေ့ရှိသည်။
ကျိအန်းနင်သည် မုံ့ဆင်းယု၏ တည့်တည့်ပြောတတ်မှု၊ ရိုးသားမှု၊ ကြင်နာတတ်သော သဘောသဘာဝနှင့် စာကျက်ကောင်းခြင်းတို့ကြောင့် သူမကို နှစ်သက်သည်။ ထို့အတူ မုံ့ဆင်းယုလည်း ကျိအန်းနင်၏ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်မှု၊ ခိုင်မာဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မှု၊ ကိုယ်ပိုင် အယူအဆရှိမှု၊ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ပြင်ပအချက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရခြင်းတို့အတွက် လေးစားအားကျနေခဲ့သည်။ ယွိရှာနှင့် စကားပြောသည့်အခါတိုင်းလည်း ချီးကျူးစကားများကိုသာ သဘာဝကျကျ ပြောဆိုကြလေ့ရှိသည်။
ယွိရှာ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း အကောင်းမြင်လွန်းသော ပြောဆိုမှုများသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့သည်။
သူမက မေးလိုက်သည်။ "သူမရဲ့ မော်ဒယ်အလုပ်ကနေ အခု ဘလောက်တောင် ရှာနိုင်နေပြီလဲ။"
"အများကြီးပဲ" မုံ့ဆင်းယုက မနာလိုမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "တော်တော်များများ ရနေတယ်။ သူမ တခြားအလုပ်တွေ အကုန်ရပ်လိုက်ပြီ၊ ကျူရှင်လည်း မပြတော့ဘူး၊ ဖက်ရှင်မော်ဒယ် အလုပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သီးသန့်လုပ်နေတာ။ ဓာတ်ပုံစတူဒီယို တစ်ခုနဲ့တောင် စာချုပ်ချုပ်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ စတူဒီယိုက သူမအတွက် အလုပ်တွေ စီစဉ်ပေးတော့ ဝင်ငွေက အာမခံချက် ရှိတယ်။"
ယွိရှာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကျမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။
"ဟေ့၊ ငါလည်း လုပ်လို့ရမလားဆိုတာ သူမကို မေးပေးလို့ရမလား" ယွိရှာသည် အခွင့်အရေးကို တက်ကြွစွာ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။
"အင်းလေ... သာမန်လူတွေကော လုပ်လို့ရလို့လား" မုံ့ဆင်းယု အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အရပ်အမောင်း သတ်မှတ်ချက်က အဲ့လောက်ကြီး တင်းကျပ်တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ယွိရှာသည် ပိုက်ဆံရှာရန် ကိစ္စတွင် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူမက တောင်းပန်သလို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် သူမကို တစ်ချက်လောက် မေးပေးပါလား။"
မုံ့ဆင်းယုလည်း လုံးဝ ငြင်းပယ်မရနိုင်ဘဲ "ကောင်းပြီလေ..." ဟု သဘောတူလိုက်ရသည်။
ဒီမေးခွန်းအတွက် ကူညီပေးခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။ မုံ့ဆင်းယုသည် ကျိအန်းနင်နှင့်အတူ ကျူရှင်အလုပ်ရှာဖွေခြင်း အတွေ့အကြုံများကို အမှန်တကယ် ဖလှယ်ဖူးခဲ့ပြီး ကျိအန်းနင်က သူမ၏ ဖောက်သည်အချို့ကိုပင် မုံ့ဆင်းယုထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ဖူးသည်။
မုံ့ဆင်းယုက မော်ဒယ်လုပ်ခြင်းသည်... ယွိရှာ သေချာပေါက် တာဝန်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ဟု အဓိကအားဖြင့် ထင်မြင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမအနေဖြင့်လည်း တိုက်ရိုက် ရေခဲတုံးတိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ငြင်းပယ်ချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ပိုင်လူနှင့် ကျိအန်းနင်တို့သည် ထမင်းစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်း ဘာတွေကို ကြည့်နေတာလဲ" ချန်ဟောင်က မေးလိုက်သည်။
"ဟူး၊ ခရက်ဒစ်ကတ် (Credit Card) လျှောက်တဲ့အကြောင်း ထင်နေတာ" ပိုင်လူသည် လက်ကမ်းစာစောင်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ခရက်ဒစ်ကတ်အကြောင်း မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ချေးငွေ (Loans) အကြောင်း တစ်ခုခု ပါတာ မြင်လိုက်သလိုပဲ" ချန်ဟောင်က လက်ကမ်းစာစောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ချေးငွေအကြောင်း ဟုတ်ပါတယ်, ဒါပေမဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ် မဟုတ်ဘူး။ အထူးပြု ကျောင်းသား ချေးငွေတွေပါ။ ဟား၊ ငါက အကြွေးဝယ်ကန့်သတ်ချက် (Credit Limit) မြင့်တဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ်တစ်ခု လိုချင်နေတာ။ ကျောင်းသား ခရက်ဒစ်ကတ်က ဘာအသုံးကျမှာလဲ" ဟု ပိုင်လူက ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွိလည်း လက်ကမ်းစာစောင်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ "ချေးငွေအိပ်မက်"၊ "ကျောင်းသားချေးငွေ" နှင့် "ထိပ်တန်းကျောင်းသားချေးငွေ" ကဲ့သို့သော စာသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဟင်? ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းပုံရတယ်" ချန်ဟောင်က အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ချေးငွေ သတ်မှတ်ချက်က တော်တော် နိမ့်တယ်။ အားလုံးက ပမာဏ ငွေအနည်းငယ်စီပါပဲ, ကျောင်းသားတွေအတွက် အလွန် သင့်တော်တယ်။"
ဝမ်ယွိက တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ချေးငွေ ကန့်သတ်ချက်က သေးပေမဲ့ အတိုးနှုန်းကတော့ နိမ့်တာ မဟုတ်ဘူး။"
သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိအန်းနင်သည် တစ်နေရာရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ။"
သူလည်း လိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အထူးတလည် မှတ်သားစရာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
"ဆင်းယု ဟိုမှာလေ" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။ "သူ့ရဲ့ ရွာသူချင်းနဲ့အတူ ရှိနေတာ။"
ဝမ်ယွိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "ဩ" ဟု ဖြေလိုက်ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့ အလုပ်အတွက် ဘယ်လို စီစဉ်ထားသလဲဟု မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ညစာစားရန် နေရာတစ်ခုခုသို့ ခေါ်သွားချင်နေပြီး အသေးစား ရက်ချိန်း (Date) လေးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုနေသည်။
ပိုင်လူသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရစရာမရှိအောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရည်းစားဖြစ်သူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဟောင်ကမူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ ဝမ်ယွိ ပြောနေသည်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ပိုင်လူသည် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသလို ဝမ်ယွိ ကျိအန်းနင်ကို သီးသန့်ခေါ်သွားမည့် နေရာသည် မည်မျှ ကောင်းမွန်ပြီး ဈေးကြီးမည်ကိုလည်း သိထားသည်။ ၎င်းမှာ ချန်ဟောင် တတ်နိုင်သည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။
ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားခဲ့သော လက်ကမ်းစာစောင်များသည် ကျောင်းဝန်းအတွင်း ချေးငွေများ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။ နောင်လာမည့် ၂၀၁၄ နှင့် ၂၀၁၅ ခုနှစ်များတွင် ၎င်းတို့သည် ပေါက်ကွဲအားကောင်းစွာ ကြီးထွားလာမည်ဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်စရာ အမျိုးမျိုး ရှိနေသည့် အခြေအနေမျိုးကို ပြသလာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၂၀၁၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆိုရှယ်မီဒီယာ ချေးငွေများနှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်များစွာကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်သော ဆွေးနွေးမှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာခဲ့ကာ လိမ်လည်မှုများ၏ ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေများကို ပေါ်ထွင်လာစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစိုးရ၏ တင်းကျပ်သော ထိန်းချုပ်မှုအောက် ကျရောက်သွားကာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။
ကျိအန်းနင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ကမ်းစာစောင်များကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးလေးများသည် တစ်ခါတလေတွင် အဝေးတစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်ရန် မော့လာလေ့ရှိသည်။
သူမသည် ယွိရှာနှင့် မုံ့ဆင်းယုတို့ ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ယွိရှာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ချစ်စစရာကောင်းဟန် ပေါ်နေသဖြင့် လူများကို သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် လွယ်ကူစေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။