ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ အနေဖြင့် ဆန်းယာရှန်ကို ဘာကြောင့် ပစ်မှတ်ထားနေရသလဲဆိုသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ယခင်ဘဝကတည်းကပင် ဝမ်ယွီ သည် သူမအပေါ် ယခုကဲ့သို့ အစီအစဉ်ဆွဲပြီး လုပ်ကြံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤဘဝတွင် သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အရင်လို အသံတိတ်နေသူ မဟုတ်တော့သလို ဆန်းယာရှန်အနေဖြင့်လည်း သူမကို မည်သို့မျှ ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
"ဝမ်ယွီ၊ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်က ဘာလဲ။"
သူမသည် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဝမ်ယွီ၊ မင်း ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလုပ်မိလို့လဲ။" ဝမ်ယွီ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ သူမကို စိတ်ညှို့ထားလို့လား ဒါမှမဟုတ် ငါ သူမကို အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးထားလို့လား။ ငါက သူမကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။"
သူသည် မိမိ၏ တရားဝင်ချစ်သူ ဂျီအန်းနင်း ကို အပြင်သွားရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမက အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ကာ တစ်ခါမျှပင် လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဆန်းယာရှန်မှာမူ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အလှပြင်ကာ သူ့ကားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
ဒါ သူ့အမှားလား။
သူ ရုပ်ချောနေလို့လား။
သူ ပိုက်ဆံရှိနေလို့လား။
သူ ကားကောင်းကောင်း စီးနေလို့လား။
"ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက မင်းထင်သလောက် အဆင့်မနိမ့်ပါဘူး။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိကြတာပဲ၊ သူတို့က တရားမဝင်တဲ့ အလုပ်မျိုးတော့ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"
ဝမ်ယွီ က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက စိတ်ခံစားချက်တွေကို ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီမှုပဲ။ ဆန်းယာရှန်ဆီမှာ မလိုလားတဲ့အရိပ်အယောင်ကို မင်း မြင်မိလို့လား။ သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူပါ၊ ကျောင်းမှာဆိုရင်လည်း သူမကို စိတ်ဝင်စားသူတွေ ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား။ သူမက ကျောင်းကန်တင်းမှာ ထမင်းစားဖို့ စိတ်မပါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ လှပစွာဝတ်စားပြီး မစ်ရှလင်ကြယ်ပွင့်စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ စားသောက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာလေ။ မင်း သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်လို့လား။ ကျွန်တော်တို့က လူကြီးတွေဖြစ်နေပြီ၊ လူတိုင်းက ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနဲ့ကိုယ်ပဲ။"
"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းပြောသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး ဝမ်ယွီ။" ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ လူကြီးတွေဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေပဲ ရှိသေးတာလေ။ လောကအကြောင်းကို ဘာမှသိပ်မသိသေးသလို ကြီးမားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေကိုလည်း မရင်ဆိုင်ဖူးသေးဘူး။ သူမမှာ ရည်ရွယ်ချက်တွေ၊ အတွေးတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ မင်းက သူမကို အခွင့်အရေးတွေ မပေးဘူး၊ အခြေအနေတွေ ဖန်တီးမပေးဘူးဆိုရင် သူမက မင်းရဲ့ကမ္ဘာထဲကို ဘယ်တော့မှ ခြေချမိမှာ မဟုတ်သလို သာမန်ဘဝလေးနဲ့ပဲ နေသွားမှာပါ။"
"ပြဿနာက သူမက မင်းနဲ့ မတူဘူး။ သူမက သာမန်ဘဝနဲ့ နေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။" ဝမ်ယွီ က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နဖူးကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီး "ချစ်ရသူရေ၊ မင်းမှာ စိတ်ထားကောင်းရှိတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတော်ကောင်းယောင် မဆောင်ပါနဲ့။ တကယ်ပါ၊ သူတော်ကောင်းလုပ်မနေပါနဲ့၊ ငါ ဒါကို မခံနိုင်ဘူး။" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ သူတော်ကောင်းလုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများကို သူ့အား ဆက်လက်မျှဝေခဲ့သည်။
"ကျွန်မ လူဆိုးတွေကို ကြုံဖူးတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အခုထိတောင် အဲဒီအကြောင်း ပြန်တွေးမိရင် ကြောက်တုန်းပဲ။"
"လူဆိုးတွေက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပေါ့။"
"ဒါကြောင့် ကျွန်မ မျှော်လင့်တာက ဝမ်ယွီ၊ မင်း လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်လာပါစေနဲ့။"
ထိုနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ဆန်းယာရှန်၏ ချစ်သူနှင့် ယုရှား ပြန်ရောက်လာသည့် သတင်းနှစ်ခုစလုံးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
သူမသည် ဆန်းယာရှန်ကို လုံးဝ မနှစ်သက်သလို ယုရှားကိုလည်း မုန်းတီးသည်။ သို့သော် ယုရှား ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာမည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ပြဿနာများက နောက်ကလိုက်ပါလာတော့သည်။
ဤဘဝတွင် ယခင်ဘဝကအတိုင်းပင် ဆန်းယာရှန်သည် ဝမ်ယွီ က သူမအပေါ် ဂရုစိုက်မှုအပေါ် မနာလိုဖြစ်ကာ သူမအား နှုတ်ဖြင့် အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်မှာ ဆန်းယာရှန်တွင် သူမ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည့် သတ္တိက ဤမျှသာ ရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယုရှားက ဂျီအန်းနင်း ကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ဆန်းယာရှန်ကို လုပ်ခွင့်ပေးရန်အတွက် ဂျီအန်းနင်း တွင် အလွန်သေချာသည့် အချက်တစ်ခု ရှိသည်—သူမ လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
ဆန်းယာရှန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုး လုံးဝမရှိပါ။
သို့သော် ဆန်းယာရှန်သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက လုပ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း က အသံတိတ်မနေခဲ့ဘဲ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ယင်းပြောင်းလဲမှုကြောင့် ယခင်ဘဝက အခြေအနေများ ပြန်လည်မဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကျောနောက်တွင် ကွယ်ရာမှ အတင်းပြောကာ ရွံရှာဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်သည့် အတန်းဖော်များသည် ယခုအခါ သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့သည့်အပြင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပင် ဆက်ဆံလာကြသည်။
ဘဝ၏ လမ်းကြောင်းသည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပြင်ပအင်အားစုများကြောင့် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့် စမ်းချောင်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။
ထို့နောက် ယုရှားဆိုသည့် ကြီးမားသော ပြဿနာရှိသေးသည်။ ဤဘဝတွင် ယုရှားက ဘာမှမလုပ်ရသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယခင်ဘဝက ယုရှားကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ သူမအပေါ် မည်သို့သဘောထားရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ဘာမှမလုပ်ရသေးသည့် ဤယုရှားကို သူမ မုန်းတီးသင့်သလား။ သို့မဟုတ် သူမအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်သင့်သလား။
သူမသည် ဆန်းယာရှန်အပေါ်ထားသည့် ဝမ်ယွီ ၏ မကောင်းသောစိတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
အကယ်၍ ဤဘဝ၏ အခြေအနေမှာ ယခင်ဘဝကအတိုင်း ပျက်စီးယိုယွင်းသွားပြီး ဝမ်ယွီ က ဆန်းယာရှန်အတွက် ပန်ဒိုရာသေတ္တာကို ဖွင့်ပေးကာ သူမကို လမ်းမှားသို့ ဆွဲခေါ်သွားပါက ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ၎င်းကိုပင် ကျေနပ်နေမိပေမည်။
သို့သော်လည်း ဆန်းယာရှန်သည် ဤဘဝတွင် ထိုမျှလောက်အထိ ဆိုးရွားသော အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။
အထူးသဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကို သဘောကျသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ အများဆုံးအားဖြင့် သူ့ချစ်သူအပေါ် မနာလိုဖြစ်ကာ စကားကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် စရိုက်အားဖြင့် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား အားနည်းချက်များ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
သူမအပေါ်ထားသည့် ဝမ်ယွီ ၏ မကောင်းသောစိတ်မှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းသည်။
ဤမကောင်းသောစိတ်က ဂျီအန်းနင်း ၏ ကျောရိုးကိုပင် အေးစက်သွားစေသည်။
ဝမ်ယွီ ကို တားဆီးရန် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆန်းယာရှန်ကို မကြိုက်၍ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ ၏ ရှင်းပြ၍မရသော မကောင်းသောစိတ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူမ မြင်တွေ့လိုခြင်း မရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသည်။
"မင်း ပြောနေတာက ကျောက် ချန် အကြောင်းလား။" သူက မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
သူ၏ မေးခွန်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဂျီအန်းနင်း က "အဲဒီအကြောင်း ပြန်တွေးမိရင် ကြောက်တုန်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း နှင့် ကျောက် ချန်တို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကြောက်ရွံ့နေပြီး ရှောင်ဖယ်နေသည်။ သူမသည် ကျောက် ချန်ကို ကြောက်သည်။ ဤ "ကြောက်ရွံ့မှု" တွင် အကြောင်းရင်းများ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့ဝင်သွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ တစ်ခုခုကို သိနေသလား။ ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါ!
ဂျီအန်းနင်း သည် ယခင်ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဝမ်ယွီ ကို ဘယ်တော့မှ ပြောပြမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူသာ သိသွားပါက သူ လူသတ်မိလိမ့်မည်။
တကယ်ကို လူသတ်မိလိမ့်မည်!
ဂျီအန်းနင်း ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မမှိတ်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူမသည် အလိုလိုပင် "မဟုတ်ဘူး!" ဟု ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် အလျင်စလို ငြင်းဆန်ခြင်းသည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် တူညီနေနိုင်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝမ်ယွီ သည် စိတ်ပညာကို တရားဝင် မသင်ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဖခင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဘဝတွင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ ဖြစ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ပါးပြင်ဘေးတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားခြင်းကြောင့် ကြွက်သားများ လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းကာ "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ကျောက် ချန်က ဘာလို့ မင်းစိတ်ထဲ ရောက်လာရတာလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်ရင်း "ငါ မင်းကို သူ့ကို တော်တော်ကြောက်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တဲ့အခါ သူက လူဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲလို့ ခံစားရလို့ပါ။ အရင်က သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ထက်မြက်ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားပြီး ပို၍ သဘာဝကျကျ ပြောဆိုနိုင်လာသည်။
"မင်းက စိတ်ကူးယဉ်နေတာပါ" ဟု သူမက အပြုံးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး "ကျွန်မက ကျောက် ချန်ကို အရင်က တစ်ခါမှ မသိခဲ့ပါဘူး။ မင်း မယုံရင် သွားစစ်ကြည့်လိုက်လေ" ဟု ဆိုသည်။
သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားမှာ အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ အကယ်၍သာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပါက ဝမ်ယွီ ၏ သံသယများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ မင်း သူ့အကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါ ငါက အလိုလို သူ့အကြောင်း တွေးမိသွားတာပါ" ဟု သူက ပြောရင်း မီးဖိုချောင်တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ "ဆန်းယာရှန်..."
ဝမ်ယွီ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါက ချန်ဟိုရန်ရဲ့ ခါးပတ်ကို ထိန်းချုပ်ပေးရမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဆန်းယာရှန်ရဲ့ သုံးစွဲမှုကို ထိန်းချုပ်ပေးရမှာလား။" ဟု သူက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူကြီးတွေဖြစ်ကြပြီး မည်သူမျှ အခြားသူတို့၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရပေ။ ထို့အပြင် ဆန်းယာရှန်ကဲ့သို့သောသူမှာ အကယ်၍သာ သူမကို တားဆီးရန် ကြိုးစားပါက သူမက သင့်ကို လမ်းကြောင်းပိတ်ပင်နေသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ဘာလို့ သူမကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ။" ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဤမေးခွန်းကို ရှင်းပြခြင်းကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်။ သူသည် အကြောင်းအရာကို အဆုံးသတ်ချင်ပြီး မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲချင်သည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကြားက ဝေဝါးနေသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဤသို့ လုပ်ခဲ့ရသည်ဟု ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အလွန်ရူးမိုက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်၊ သို့မဟုတ် လူကို ကိုက်တတ်သည့် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသယောင် ထင်ရပေလိမ့်မည်။
"သူမရဲ့ စရိုက်ကို မကြိုက်လို့ပါ" ဝမ်ယွီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ပြီး ကြံစည်နေတတ်တယ်၊ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို လုပ်နေတာက အထူးသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။"
"ဒါပဲလား။" ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က "တကယ်ပါ၊ ဒါပဲ။ ငါ့ရဲ့ စရိုက်က ဒီလိုပဲ။ ငါ့ကို မစပါနဲ့၊ ငါ့ကို စတဲ့သူ ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်း မဆုံးပါဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့" ဟု ကျိန်ဆိုကာ ပူဆာသကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ၎င်းကို ရယ်စရာမကောင်းဟု ထင်သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ "နောင်ကျရင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်လို့ မရဘူးလား။" ဟု မေးသည်။
"ဘာကိုလဲ။" ဝမ်ယွီ က အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်သည်။
"ဘဝမှာ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ မင်း တွန်းအားပေးတဲ့ ဦးတည်ချက်ပေါ် မူတည်ပြီး ရွေ့လျားတဲ့ လမ်းကြောင်းက ပြောင်းလဲသွားတာပဲ" ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ "မင်း ဆန်းယာရှန်ကို မနှစ်မြို့တာ ငါသိတယ်၊ သူမ အပြင်မှာ ဒုက္ခတစ်ခုခု ကြုံပါစေလို့လည်း ငါဆုတောင်းမိတယ်။ သူမ ဘာဖြစ်ချင်သလဲဆိုတာ သူမကိစ္စပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီ၊ သူမက ဆွဲဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒါကို မင်းက သူမရှေ့တည့်တည့်ကို ဆွဲဆောင်မှုတွေ ယူလာပေးနေတာက မမှန်ဘူးလေ။"
"မင်းက လမ်းညွှန်ဆရာတစ်ယောက်လို ပြောနေတာပဲ" ဝမ်ယွီ က ညည်းတွားလိုက်ပြီး မလိုလားစွာပင် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ငါသိပါပြီ။ ငါ ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းယာရှန်နဲ့ ချန်ဟိုရန်တို့က ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီးသားဆိုတော့ ဒါက မင်းရော ငါပါ ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"
"ကျွန်မ သူမကို ထိန်းချုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ဘာလို့ သူမကို ထိန်းချုပ်ရမှာလဲ။" ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ "ကျွန်မ စိုးရိမ်တာက မင်းအတွက်ပဲ။"
စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ မန်နေဂျာမလေးရေ၊ မင်းပြောတာ အကုန်မှန်ပါတယ်" ဟု သူက ပြောရင်း သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲညှစ်ကာ ကစားလိုက်သည်။
"စိတ်အနှောင့်အယှက် မလုပ်ပါနဲ့!" ဂျီအန်းနင်း က သူ့လက်များကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး "လေတိုက်နေတာ၊ မင်း အိမ်ကို အမြန်ပြန်တာ ကောင်းမယ်" ဟု အပြစ်တင်လိုက်သည်။
"ငါက ကားမောင်းမှာလေ၊ လေတိုက်တာ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ... ဟေ့၊ ငါ့ကို မတွန်းပါနဲ့..." ဝမ်ယွီ က ညည်းတွားရင်း ဂျီအန်းနင်း ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားသည်။
အိမ်တွင် အဖွားအိုတစ်ယောက် ရှိသော်လည်း သူမက မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေသည့် ရောဂါသည် ဖြစ်နေသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ ဒါက အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ဤနေရာတွင် ဆက်နေခွင့် ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။
တံခါးကို လော့ခ်ချပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် အနံ့ခံကြည့်ပြီး အိမ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည့် အနံ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လေထုမှာ တကယ်ပင် ပို၍ လတ်ဆတ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လေသန့်စင်စက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယခင်ဘဝကဆိုလျှင် သူမသည် လေသန့်စင်စက်တစ်ခုကို ဝမ်ယွီ နှင့် ဆက်စပ်တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်က သူသည် ဤမျှလောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းလာသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ယခင်ဘဝက ဝမ်ယွီ သည် ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ မွေးနေ့တွင် နန်လူတံတားပေါ်တွင် လမ်းပိတ်ကာ သူမကို သူ့ကားဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပန်းရောင် ပူဖောင်းများ လွင့်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် အံ့မခန်း လှပသော မွေးနေ့ကိတ်၊ နှင်းဆီပန်းစည်းကြီးများနှင့်... ကားနောက်ခန်းတစ်ဝိုက်တွင် လက်ဆောင်ပေါင်း ၁၉ ခု ရှိသည်။
ဖုန်းများ၊ လက်ပ်တော့ပ်များနှင့် အိတ်များကဲ့သို့ ဈေးမကြီးသည့် ပစ္စည်းများသာမက လက်ဝတ်ရတနာများ၊ အသုံးအဆောင်များနှင့် ဖဲကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည့် ဘဏ်ကတ်များကဲ့သို့ ဈေးကြီးသည့် ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။
"ငါ မင်းကို နောက်ကျမှ သိခွင့်ရခဲ့တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၉ နှစ်စာ မွေးနေ့တွေအတွက် ငါ အခု ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်" ဟု ထိုစဉ်က ဝမ်ယွီ သည် အချစ်ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကဲ့သို့၊ အေးစက်ပြီး ခန့်ညားသည့်၊ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် သူဌေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ အမြင်တွင် သူသည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဂျီအန်းနင်း သည် လက်ဆောင်အားလုံးကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ကိတ်မုန့်တစ်စိပ်ကို စားဖို့နေနေသာသာ ပန်းတစ်ပွင့်ကိုပင် သူမ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
သူမသည် ဤချမ်းသာပြီး ရူးသွပ်နေသူနှင့် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ခြားထားချင်ပြီး သူ့နှင့် ဘာမှမပတ်သက်ချင်ခဲ့ပေ။
တစ်ယောက်က ခေါင်းမာပြီး မလျှော့ပေး၊ တစ်ယောက်က ဒေါသကြီးပြီး အတားအဆီးများလေ ပို၍ ဇွဲရှိလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြသည့်အချိန်တွင် သူသည် သူမကို ကားတံခါးနှင့် ကပ်ညှပ်ကာ အတင်းအကျပ် နမ်းခဲ့သည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုစဉ်က သူမ အသုံးပြုခဲ့သည့် ခွန်အားပမာဏကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးပြီး ထိုအချိန်က သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ နာကျင်မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မှာ ရောင်ရမ်းနေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က လွန်ကဲစွာ မောက်မာသည့် ဝမ်သခင်လေးသည် လေသန့်စင်စက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သို့မျှ တွေးထင်ထားနိုင်မည်နည်း။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကားဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။
သူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှာ ချန်ဟိုရန်တို့မိသားစုနှင့် အချို့သောကိစ္စရပ်များတွင် နက်နဲသည့် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိနေသည်။ သူသည် ချန်ဟိုရန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
"မင်းဆီမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက်လောက် အကြံပြုပေးစရာ ရှိမလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ "ငါ စုံစမ်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။"