ဝမ်ယွိသည် ခေါင်းပြူဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဖွားက ဘယ်မှာလဲ။"
"အခန်းထဲမှာ လေတံခွန်အကြောထုံး ရေပူစက်သုံးပြီး လှဲနေတယ်" ကျိအန်းနင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ပလပ်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ" ဝမ်ယွိက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။
ကျိအန်းနင်က သူ့အား နေရာပြလိုက်သည်။ သူသည် လေစစ်စက် (Air Purifier) ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ပလပ်ထိုးလိုက်သည်။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ လေစစ်စက်မှ ထွက်လာသော အေးချမ်းသည့် လေစီးကြောင်းသံကို နားထောင်နေသည်။
"မင်း အရင်ထိုင်နှင့်လိုက်ဦး" ကျိအန်းနင်က ဆိုဖာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မီးဖိုချောင် သိမ်းတာပြီးရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"
ယခုအခါ သူမတွင် အနည်းငယ် အفرအချိန် ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတလေ အခြားအချိန်များတွင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် လက်ဝှေ့ရုံသို့ သွားတတ်သော်လည်း တနင်္လာနေ့ကမူ သူမ၏ ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့်နေ့ ဖြစ်ပြီး သူမ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။ ဝီချတ် (WeChat) မစစ်ဆေးရသေးဘူးလား" ဝမ်ယွိက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က လေပြင်းတိုက်နေတာ (Level 7)။ ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ချင်ကြဘူး။ အားလုံး ကိုယ့်အဆောင်ထဲမှာပဲ ကွေးနေကြတာ။ ချန်ဟောင်က အုပ်စုထဲမှာ စာပို့ထားတယ်၊ ဒီနေ့ ကလပ်ပိတ်တယ်တဲ့။"
"ဩ ဟုတ်လား။ ငါ ဖုန်းမစစ်ဖြစ်သေးဘူး။ အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ကျိအန်းနင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွိသည် လျှောက်လာပြီး မီးဖိုချောင် တံခါးဝကို မှီကာ သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
မီးဖိုချောင်ရှိ မျက်နှာကျက်မီးသည် သေချာပေါက် ကြာင့်လများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဝိုင်းပုံပြွန်မီးသီးမှာလည်း အရင်လို သိပ်မလင်းတော့ဘဲ အနည်းငယ် ညစ်ပတ်နေသည်။ ကျိအန်းနင်သည် ကုန်တိုက်တစ်ခုမှ အလကားရထားသော apron (မီးဖိုချောင်သုံး ရုံစ) ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်နေသည်။
သူမသည် ဆံပင်ကို အူခွေထုံးထားပြီး လက်ကိုရိုများ တင်ထားကာ ဖြူစင်သွယ်လျသော လက်ဖဝါးများကို ဖော်ပြနေသည်။ Apron ၏ ကြိုးကို ခါးနောက်တွင် ချည်နှောင်ထားရာ သူမ၏ နုနယ်သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာအလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး ဤပုံစံသည် ဝမ်ယွိ အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သော ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိ၏ အိမ်တွင်မူ စားဖိုမှူး၊ အိမ်အကူနှင့် နေ့စဥ်ဘဝကို စောင့်ရှောက်ပေးသော ဒေါ်လေးတစ်ဦး ရှိသည်။ ချန်လျင်သည် အိမ်တွင် အလွန်နုနယ်သိမ်မွေ့ပြီး ရုံးတွင်မူ ပါဝါရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဘော့စ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘဝအမြင်အရ ဇနီးသည်၏ တာဝန်များနှင့် အိမ်အလုပ်များသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိအန်းနင် Apron ဝတ်ကာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးသော သို့မဟုတ် သစ္စာရှိသော ဇနီးကောင်း မိခင်ကောင်းဟူသော ရုပ်ပုံမျိုး လုံးဝ ပေါ်မလာပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မီးဖိုချောင်နှင့် ဆက်စပ်နေသော အပြာရောင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် အတွေးများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
തീർച്ചပါက ထိုလှပသော Apron အောက်တွင် သူမသည် အဝတ်အစား တစ်စုံတစ်ရာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။
သူမကို ဖက်တွယ်ကာ မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်စေလျက်၊ နုနယ်သော လမင်းငယ်သည် နောက်ဆုတ်သွားကာ သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေကို ဖော်ပြနေပြီး နှင်းဖြူရောင် လခြမ်းကွေးလေးမှာမူ အပေါ်သို့ ကွေးတက်လာသည်...
ခြောက်သွေ့စေသော စင်ပေါ်ရှိ ပန်းကန်ပြားများသည် ယိမ်းထိုးကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေပြီး စည်းချက်ကျကျ ကြွပ်ရွသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်...
ဤမြင်ကွင်းများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို ဖြတ်ပြေးသွားရာ ဝမ်ယွိ၏ လည်ပင်းသီးမှာ အတက်အကျ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ ကျိအန်းနင်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်၏။
ဝမ်ယွိ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျိအန်းနင်သည် သူ ဘာကြံနေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမ အလွန်တရာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲခါနီး အခြေအနေကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အချိန်မရွေး... နေရာမရွေး ပေါက်ကွဲရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေတတ်သည်!
ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး အချိန်ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်နှင့် နေရာကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ကာ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဒီနေ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်လိုလုပ် သိမည်နည်း။
"မစနဲ့တော့၊ အဖွား ရှိနေတယ်လေ!" သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။
"အဖွားက အခန်းထဲမှာ၊ အခုမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား" ဝမ်ယွိက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောရင်း ကျိအန်းနင်၏ နှင်းဖြူရောင် လည်ပင်းသားလေးကို နမ်းရှိုက်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
သူမ၏ နားရွက်မှ လည်ပင်းအထိ ကျိအန်းနင်၏ အသားအရေပေါ်တွင် ကြက်သီးမွှေးင်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် — ဤနေရာသည် သူမ၏ အလွန် အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော တုံ့ပြန်မှုသည် ဝမ်ယွိကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူက သူမ၏ နားနားတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောရင်း သူမ၏ လည်ပင်းသားလေးကို အသာအယာ ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ လများစွာ အတူတကွ ရှိခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်ကို မည်သို့ စနောက်ရမည်ကို အထူးပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မှန်ပေသည်၊ ကျိအန်းနင်၏ အသက်ရှူသံ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လျက် ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီဖြစ်ရာ သူမသည် အဝတ်အစားများကို အနည်းငယ် ထူထဲစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝမ်ယွိက ဆက်လက် ဖိကပ်လာသဖြင့် သူမသည် သူ၏ တပ်မက်မှု ပြင်းထန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ရှောင်နေရတာလဲ။ အမြဲတမ်း ပုန်းနေတာပဲ!" သူက နားရွက်ဖျားလေးကို ကိုက်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွိ၏ ဟော်မုန်းများ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဤမီးဖိုချောင်ငယ်လေးကို ပြည့်လျှံသွားစေရန် လုံလောက်နေပေပြီ။
"တော်တော့၊ တကယ်ပြောနေတာ!" ကျိအန်းနင်သည် သူ၏ လျှာက သူမ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားရကာ အသံတုန်ရီလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ၊ ငါ့မှာ ပြောစရာ ရှိလို့။"
ဝမ်ယွိက သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ပြောလေ။"
ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောလို့ ရပါ့မလဲ။
လက်ကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ကျိအန်းနင်သည် သူ၏ လက်ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ငါ့ကို လွှတ်ပေးဦး။"
ဝမ်ယွိက လုံးဝ မလွှတ်ပေးပေ။ "မလွှတ်ဘူး။ ငါက အပျိုလူပျိုပေါက် အရွယ်ကောင်းမှာပါ။ အမြဲတမ်း သည်းခံခိုင်းနေတော့မှာလား။"
ကျိအန်းနင်က အသံထွက်လာသည်။ "ဝမ်ယွိ!"
ဝမ်ယွိက ပို၍ပင် ရဲတင်းလာသည်။ "ပိုကျယ်ကျယ် အော်လိုက်ပါဦး။"
စိတ်တိုလာသော ကျိအန်းနင်သည် လပေါင်းများစွာ ဝမ်ယွိနှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့ရပြီးနောက် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံပါက ပိုအလုပ်ဖြစ်ကြောင်း သင်ယူခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသံကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပြောတာ၊ တော်တော့။ ခဏနေ အဖွား ခေါ်ရင် ခေါ်နေမှာ၊ ငါ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"שטויות" ဝမ်ယွိက ဆိုသည်။ "ခုနက အဖွား ချောင်းဆိုးသံကို ငါ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားရတာပဲဟာ။"
ဤအိမ်ဟောင်းလေးတွင် အခန်းပိုင်းခြားထားသော နံရံများသည် စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး အသံလုံစနစ်မှာလည်း အထူးပင် ညံ့ဖျင်းလှသည်။
ကျိအန်းနင်သည် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး..."
တကယ်တမ်းတွင် ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်ကို အလွန် အလျှော့ပေးတတ်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ မိန်းမမာယာဖြင့် နိမ့်ချကာ နူးညံ့တိုးတိုးဖြင့် တောင်းပန်လာသည့်အခါ သူသည် စိတ်ပျော့သွားကာ သူမကို သနားသွားပြီး "စနောက်" ခြင်းကို ဆက်လက် မလုပ်ချင်တော့ပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွိကမူ ကျေနပ်သေးပုံ မပေါ်ပေ။ စတိုင်ကျသော အပြုံးဖြင့် သူမကို လှည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်ကော၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို နည်းနည်းလေး နှစ်သိမ့်ပေးပါဦး..."
မီးဖိုချောင်သည် အလွန်သေးငယ်သဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး လှည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီး အိုးခွက်ပန်းကန်များ၊ အသုံးအဆောင်များနှင့် ရှုပ်ပွနေသည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည်များ များစွာ မရှိပေ။ ဝမ်ယွိက ကျိအန်းနင်ကို သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများကို သုံးကာ သူ့ကို အနားယူစေရန် ကူညီပေးစေလိုသည်။
သူ့စိတ်ကူးကတော့ ကောင်းလှပေသည်၊ သို့သော် လက်တွေ့မှာမူ... အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။
"အမေုလေး! ဘာလို့ မင်းလက်တွေက ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေရတာလဲ" ဝမ်ယွိသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် အပြာရောင် အတွေးများသည် အေးစက်သော လက်တွေ့ဘဝကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားရသည်။
ရေပိုက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ နားလည်သွားသည်။ "ရေအေးနဲ့ ပန်းကန်ဆေးတာလား။"
မီးဖိုချောင်နံရံတွင် ရေပူစက် ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ကျိအန်းနင်က သုံးရန် နှမြောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သူသည် ဒေါသထွက်ရမလိုလို၊ နှမြောစိတ်ဖြစ်ရမလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့စိတ်ထဲ ဒေါသထွက်မှုများ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်တော့ ကျိအန်းနင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ငါ ကျင့်သားရနေပါပြီ။"
"ဘာကို ကျင့်သားရတာလဲ။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တာကို ကျင့်သားရတာလား" ဝမ်ယွိ၏ ဒေါသများ တဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒုက္ခရောက်တာကိုပါ ကျင့်သားရနေရမှာလား။"
ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကျင့်သားရနေကြသူများ အများအပြား ရှိနေသည်မှာ မှန်ပါ၏၊ သို့သော် ဝမ်ယွိကမူ ဘယ်သောအခါမှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အကူအမဲ့ ပြုံးလိုက်ရင်း ကျိအန်းနင် ဘာပြောမလို့ ရှိသေးသည်၊ ဝမ်ယွိသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရေခဲစက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော လက်နှစ်ဖက်ကို သူ၏ အဝတ်အစားထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"ဟွန့်—!"
ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် ထိုးကြိတ်ခံရသည့်တိုင် အသံပင် မထွက်တတ်သော သံမဏိခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဝမ်ယွိပင်လျှင် အေးစက်မှုကြောင့် လေကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်! သူ့မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားရ၏!
"အေးတယ်!" ကျိအန်းနင်သည် အမြန်ဆုံး လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"မလှုပ်နဲ့!" ဝမ်ယွိသည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမို နီးကပ်စွာ ဆွဲသွင်းကာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ "ရေခဲနဲ့ မီး ရောစပ်ထားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့။"
"?" ကျိအန်းနင်က မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာလဲ။"
"..." ဝမ်ယွိက ပြောသည်။ "ရေခဲနဲ့ မီး နာနတ်သီးပေါင်မုန့်လိုမျိုးပေါ့။"
"...?" ကျိအန်းနင်က မေးသည်။ "အဲဒါကရော ဘာလဲ။"
ဝမ်ယွိ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို သွားကျွေးမယ်, ဒါဆိုရင် သိသွားလိမ့်မယ်။"
"လိမ်ညာတာ" ကျိအန်းနင်က မယုံပေ။ "မလျော်ကန်တဲ့ ဟာတစ်ခုခု ဖြစ်မှာသေချာတယ်, မင်းက ငါ့ကို စနောက်နေတာ။"
ဝမ်ယွိ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။ "တစ်ဝက်လောက်ပဲ မလျော်ကန်တာပါ... ဟင်? မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ဦး! နာနတ်သီးပေါင်မုန့်ကလည်း အဝါရောင်၊ ထောပတ်ကလည်း အဝါရောင်ပဲ၊ ဟားဟားဟား!"
ကျိအန်းနင်သည် ဘာက ရယ်စရာကောင်းမှန်း အတိအကျ မသိသော်လည်း သူမ မှန်နေကြောင်းကိုမူ သိလိုက်သည်။ သူမက "ဟွန့်" ဟု နှာမှုတ်လိုက်၏။
ဤချွဲနွဲ့ပြီး အနည်းငယ် စိတ်တိုနေပုံရသော "ဟွန့်" အသံသည် ဝမ်ယွိ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ သူ့ကို ယားယံသွားစေသည်။ သူ၏ ချစ်လှစွာသော ကျိအန်းနင်လေးသည် သူမဘာသာ သူမ မည်မျှ ချစ်စရာကောင်းနေမှန်း ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ပေ။
သူ၏ အတွေးများ လွင့်ပျံသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကျိအန်းနင်၏ နဖူးပြင်ကို ဖွဖွလေး နမ်းရှိုက်ရင်း ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်ရှန်ပူ (Shampoo) ကို သုံးနေတာလဲ။ အနံ့လေးက သင်းနေတာပဲ။"
ကျိအန်းနင်သည် ထို ရူပဗေဒဆန်ဆန် လေထုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အဓိဋ္ဌာန်ချထားကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နှာခေါင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပြီ ထင်တယ်။"
ဝမ်ယွိ။ "?"
"တစ်ခန်းလုံးက အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာရောင်နံ့တွေပဲ ထွက်နေတာကို" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။
ဝမ်ယွိ၏ စိတ်နှလုံးသည် သံမဏိကဲ့သို့မာကျောသည်။ သူက လျှာဖြင့် အသံထွက်လိုက်ပြီး ကျိအန်းနင်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လေထုဖျက်ဆီးမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆက်လက် နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ လေထုသည် ပိုမို လုံခြုံစိတ်ချရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဝမ်ယွိ" ကျိအန်းနင်သည် သူ့ပခုံးကို မှီကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ထန်ဟောင်ရန်က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလား။"
ဝမ်ယွိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျိအန်းနင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျိအန်းနင်သည် လွတ်လပ်သော နေရာအနည်းငယ် ရသွားကာ သူ့ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
ဝမ်ယွိက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "စွန်းယာရှန်က မင်းရှေ့မှာ လာကြွားလို့လား။"
စွန်းယာရှန်သည် တစ်ခုခုပြောခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အထင်အမြင်လွဲမှားစေရန် ကျိအန်းနင်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လမ်းကြောင်းလွဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယဝင်သွားသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ကျိအန်းနင်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "သူ တင်ထားတဲ့ ပုံတစ်ပုံကို ငါ မြင်လိုက်ရလို့ပါ။ သူမရဲ့ ဆယ်ဖီနောက်ခံမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ပါနေတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ လီဟယ် ဖြစ်နေတာပဲ။"
လီဟယ်သည် အသက်အရွယ် ပိုကြီးပြီး ရင့်ကျက်သော အမူအရာ ရှိကာ နက်ရှိုင်းသော အထطبကို ချန်ထားခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ကျိအန်းနင်သည် ထိုပုံကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခါတည်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
လီဟယ်သည် ဝမ်ယွိ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ထန်ဟောင်ရန်ကလည်း သူ့နှင့် အတူပေါင်းသင်းနေသူ ဖြစ်သည်။ ကျိအန်းနင်သည် အချက်အလက်များကို ပေါင်းစပ်တွေးတောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထန်ဟောင်ရန်က အတိတ်ဘဝကတည်းက စွန်းယာရှန်ကို သိခဲ့လျှင် ဘာကြောင့် သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရတာလဲဟု သူမ တွေးမိသွားသည်။
ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်တည်း။
"မင်းက တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ" ဝမ်ယွိက ရယ်မောရင်း သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညှစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်တော့ သူ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မနာလိုဖြစ်နေတာလား။ အလွန်အမင်း မတွေးပါနဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ စွန်းယာရှန်ကို ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်, ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"
ကျိအန်းနင်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ သူမကို မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရတာလဲ။"
"သူမက ငါ့ကို အမြဲတမ်း လာနှောင့်ယှက်နေလို့လေ" ဝမ်ယွိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါက အဲ့လောက်တည်း မဆိုးပေမဲ့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိလောက်အောင် မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက ပိုမြင့်တဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ချင်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ သူမကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်တာပါ။ ငါတို့အားလုံး တနင်္ဂနွေနေ့မှာ အတူတူ ထွက်ဆော့ကြတယ်၊ အဲ့လိုနဲ့ပဲ သူမက ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။"
ဝမ်ယွိသည် ဤရှင်းလင်းချက်သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး သူ၏ စရိုက်နှင့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော် ကျိအန်းနင်ကမူ သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မယုံဘူး။"
ဝမ်ယွိ အနည်းငယ် အကူအမဲ့ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဗီရိုပေါ်တင်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယုံပါ၊ ငါနဲ့ သူမကြားမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"
သို့သော် ကျိအန်းနင်ကမူ သူ၏ မျက်လုံးများကို အတိတ်နက်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုချင်သကဲ့သို့ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်းနဲ့ သူမအကြောင်းကို မယုံဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး" သူမက ဆိုသည်။ "မင်း သူမကို ကူညီပေးနေတယ်လို့ ပေါ်နေတာတောင်မှပေါ့။"
ဝမ်ယွိ ခဏတာ အံ့ဩသွားသည်။
ကျိအန်းနင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ စေတနာကောင်း ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။"
ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အပ်ကျသံပင် ကြားလောက်သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
ခဏမျှကြာအောင် ဝမ်ယွိသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပို၍ပင် နိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျိအန်းနင်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။
သူ၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ကျိအန်းနင်၏ ကျောပြင်သည် ဗီရိုနှင့် သွားထိကပ်နေကာ သူမသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်နေရသည်။
"ငါ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ မင်းက..." ဝမ်ယွိ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွေးတက်လာသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် နားလည်နေရတာလဲ။"
ကျိအန်းနင်သည် သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်ပြီး ငြိမ်သက်နေကာ ဝမ်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် သိမ်မွေ့သော မီးစတစ်စကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် ထူးခြားသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို အပူချိန် အနည်းငယ် ခံစားရစေသည်။
ကျိအန်းနင်သည် သူ့ကို ဖြူစင်ကောင်းမွန်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သိရှိထားပြီး သူ့အပေါ် မမှန်ကန်သော မျှော်လင့်ချက်များ မထားရှိပေ၊ ထို့ကြောင့် သူ အလွန်တရာ စိတ်အေးချမ်းရသလို ခံစားရစေသည်။
အနည်းငယ် စိတ်မလိုမကျသော လေသံဖြင့် ကျိအန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ပထမတတည်းက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။" ၎င်းမှာ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိ ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ နူးညံ့ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ "မှန်တယ်၊ ငါက လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလို မိန်းကလေးကောင်းတွေကို ဖမ်းဆုပ်တဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်ပေါ့။"
ကျိအန်းနင်သည် ခဏတာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးမှ သူ့ကို မေးရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "ဝမ်ယွိ, စွန်းယာရှန်အပေါ်မှာ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။"
"အင်း၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး" ဝမ်ယွိက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ငါ သူမကို ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ စုဝေးပွဲတစ်ခုကို ခေါ်သွားရုံပါပဲ။"
ကျိအန်းနင်က အခက်အခဲရှိရှိဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက သူမနဲ့ ပစားပေး ကစားနေတာလား။"
ဝမ်ယွိက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူသိမှာလဲ။"
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပေါ့ဆပြီး တာဝန်ယူမှု မရှိဘဲ ဝိုးတဝါးဆန်လှသည်။
ကျိအန်းနင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားရတော့သည်။