ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ ဝေဝါးသွားသည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်အမျိုးမျိုးတို့သည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်တွင် တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာကြပြီး အချို့မှာ ပြင်းထန်ဆိုးရွားကာ သူမ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကိုပင် ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ထိုခံစားချက်အားလုံးကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းကာ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။
“တကယ်တော့…” သူမသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဘားတွေကို သွားဖို့တော့ အားမပေးချင်ဘူး။ NL နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ငါက အဲဒီမှာ ခဏပဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အများကြီး ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ ငါသူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်” ဟု မန်းရှင်းယွီက ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ပြောသည်။
“တွေ့ပြီ! ကြည့်လိုက်!” ဘိုင်လူးက သူမ၏ ဖုန်းကို ဂျီအန်းနင်း၏ ရှေ့သို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။
“ကြည့်လေ၊ ဒါက ဆန်းယားရှန်းရဲ့ ရည်းစားပဲ။ သူ အပြင်သွားစားတိုင်း၊ လည်ပတ်တိုင်း ဒီလိုပုံတွေ ရိုက်ပြီး ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ တင်လေ့ရှိတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကင်းဘရစ်တက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်သူဟု သတင်းထွက်နေသော ထိုလူမှာ အသက်သုံးဆယ်မပြည့်သေးသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သည့် ဟန်ပန်ရှိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းကို ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရပေ။ ပညာဉာဏ်၊ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတို့သည်ပင် အပြင်ပန်းတွင် ထင်ဟပ်နေတတ်သည်။ ထိုအချက်အားလုံးကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် သူသည် အတော်လေး ထူးချွန်သည့် လူတစ်ယောက်ဟု ဆိုရမည်။ ဆန်းယားရှန်းကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့်လည်း အတော်လေး လိုက်ဖက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာမူ ယခင်ဘဝက ထိုမျှထူးချွန်သည့် လူတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့် သူမ မသိခဲ့ရသနည်းဟုသာ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမသာ ထိုအချိန်က လောကကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်နေခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နေမလား။
ဒါဆိုရင် ယခင်ဘဝက ဆန်းယားရှန်းသည် ဝမ်ယွီကြောင့်သာလျှင် ဤမျှထူးချွန်သူကို စိတ်မဝင်စားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်လော။ သူမသည် ဝမ်ယွီအပေါ် ထိုမျှလောက်ထိ နက်နဲသော ခံစားချက်များ ရှိနေခဲ့သလော။
ဂျီအန်းနင်း၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဘိုင်လူးက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲပြသည်။ “ဒါက စနေနေ့တုန်းက ရည်းစားနဲ့ အပြင်သွားတုန်းက။ ဒါကတော့ ဘူဖေးစားတုန်းကပေါ့။ အမလေး၊ တစ်ယောက်ကို ၆၅၈ ယွမ်တောင် ကျတာ! ပြီးတော့ ဒါက ဂျပန်အစားအစာ စားထားတာ…”
ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ခဏလေး၊ ခုနက ပုံကို ပြစမ်းပါဦး” သူမက ပြောသည်။
“ဘယ်ပုံကိုလဲ” ဟု ဘိုင်လူးက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဖုန်းကို သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဆန်းယားရှန်းနှင့် သူမ၏ ကင်းဘရစ်ရည်းစားတို့ ရိုက်ထားသော ချိုမြိန်သည့် ဆယ်လ်ဖီပုံတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုပုံကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဘိုင်လူးကို မေးလိုက်သည်၊ “ဒီပုံကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးလို့ရမလား။”
“ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူ့ပုံကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ” ဟု ဘိုင်လူးက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “နောက်ခံမှာ လူတစ်ယောက် ပါနေလို့။ ငါနဲ့ ရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေလို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးကြည့်မလို့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဘိုင်လူးက ထိုသူမှာ ဘယ်သူလဲဟု မေးခါနီးတွင် အတန်းတက်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ သူမသည် ပုံကို ဂျီအန်းနင်းထံ ပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမနေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ အတန်းပြီးသွားသည့်အချိန်တွင်မူ ထိုကိစ္စကို သူမ လုံးဝ မေ့သွားလေတော့သည်။
နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ လတ်တလောတွင် သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စများ အဆင်ပြေနေသဖြင့် သူမသည် ပို၍ ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ ဘာများ ဖြစ်ပျက်သွားသလဲဟု သူ တွေးမိသည်။
“နေမကောင်းဘူးလား” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စားပွဲဝိုင်းတွင် အခြားသူများ ရှိနေသဖြင့် “မဟုတ်ပါဘူး” ဟုသာ ပြောပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်တွင် ပြောစရာ စကားများ ကျန်နေသေးကြောင်း ဝမ်ယွီ ခံစားမိလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် စိတ်ကောက်တတ်သူ သို့မဟုတ် အရေးကြီးသလို ဟန်ဆောင်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေလျှင် သူမသည် အခြားသူနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးတတ်သည်။ သူမ၏ ထိုသို့သော လေးနက်မှုက ဝမ်ယွီကို တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်မောစေသော်လည်း ချစ်သူနှစ်ဦးကြား ပွင့်လင်းသော ဆက်ဆံရေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူ ငြင်းဆို၍ မရပေ။
မလိုအပ်သော ပြဿနာများ၊ အဆင်မပြေမှုများ၊ နားလည်မှုလွဲခြင်းများ မရှိ။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မပြောပြလျှင် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု နားလည်ထားသည်။
သူသည် အတင်းအကျပ် မမေးတော့ဘဲ “နောက်မှ အိမ်ပြန်မှာလား” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် စားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နိုဝင်ဘာလကုန်၏ အေးစက်သော လေပြင်းက ကုလားကာကို လွင့်ခါသွားစေပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း တိမ်အုံ့နေသည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူမ၏ အဖွားကို နေပူစာလှုံရန် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အိမ်တွင်း၌သာ နေရပေလိမ့်မည်။
“ပြန်မှာ” သူမက ပြောလိုက်သည်၊ “အဖွားရဲ့ ဒူးတွေကို နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမလို့။”
ဆောင်းရာသီတွင် အဖွား၏ ဒူးများက နာကျင်တတ်သည်။ သူမသည် အဖွားအတွက် အနီအောက်ရောင်ခြည်သုံး အပူပေးစက်ကို အထူးတလည် ဝယ်ပေးထားသည်။
အဖွား၏ ဒူးနာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အဆစ်ရောင်ရောဂါနှင့် ကျောရိုးဆစ် ရွေ့လျားခြင်းကြောင့် ခြေထောက်နာခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုဆိုးလာနိုင်ချေရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဂျီအန်းနင်းသည် အဖွားကို ကြာသပတေးနေ့တွင် ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားကာ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ စောစီးစွာ ရောဂါရှာဖွေကုသပေးခြင်းဖြင့် အဖွား၏ ကျန်းမာရေးကို ယခင်ဘဝထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် သူမ မျှော်လင့်ထားသည်။
“နင်က တကယ့်ကို သမီးလိမ္မာလေးပဲ” ဟု ဘိုင်လူးက မှတ်ချက်ပြုသည်။ “ငါကတော့ အဖွား (အမေဘက်) နဲ့ မရင်းနှီးဘူး၊ အဖွား (အဖေဘက်) နဲ့ပဲ ရင်းနှီးတာ။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ချန်ဟောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “နင်ရော” ဟု မေးသည်။
ချန်ဟောင်က “ငါ့အဘိုးနဲ့ အဘွားတွေက ဆုံးသွားပြီ။ ကျန်နေတာက အဖေဘက်က အဘိုးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ သူက နယ်မှာ နေတာ။ အဖေက အတူလာနေဖို့ ခေါ်ပေမဲ့ သူက မလာဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဘိုင်လူးသည် အမြဲတမ်း တက်ကြွပြီး စကားများကာ သိလိုစိတ် ပြင်းပြသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီကို မဆိုင်းမတွပင် မေးလိုက်သည်၊ “ဝမ်ယွီ၊ နင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”
ဝမ်ယွီက “ငါ့အဘိုးအဘွားတွေက စောစောစီးစီး ဆုံးသွားကြတာ။ သူတို့နဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့လိုက်ရဘူး။ အမေဘက်က အဘိုးအဘွားတွေကိုတော့ အမေက ပြည်ပမှာ သွားနေခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာက လေကောင်းလေသန့် ရတယ်၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ပိုသင့်တော်တယ်လေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီကို အခြားသူများထက် ပိုမိုနားလည်သည့် ထူးခြားသော အသိရှိသည်။ သူ၏ အသံနေအသံထားနှင့် ဟန်ပန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အမေဘက်က အဘိုးအဘွားများနှင့် ရင်းနှီးပုံမပေါ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် ဒုတိယဆယ်မက်စတာတွင် ကျောင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်အထိ နောက်ထပ် ခြောက်လခန့်သာ လိုတော့သည်။
ဝမ်ယွီနှင့် တွဲလာပြီးကတည်းက ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့မိသားစုအခြေအနေကို သိမ်မွေ့စွာ မေးမြန်းကြည့်ဖူးသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီသည် ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သူမ အလွန်အမင်း စူးစမ်းနေသည်ကို သူ ရိပ်မိသည်။ သူမသည် အဝေးကနေ ပတ်ချာလည် မေးကြည့်သော်လည်း အရေးမပါသော အချက်အလက်အနည်းငယ်သာ ရလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ဝမ်ယွီသည် သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ ဂျီအန်းနင်းက အစပြု၍ မမေးမချင်း သူသည် မိသားစုအကြောင်းကို အလွယ်တကူ ပြောပြလေ့ မရှိပေ။ ဤအချက်သည် မိသားစုအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုတတ်ကြသည့် အခြားကျောင်းသားများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဘိုင်လူးနှင့် ချန်ဟောင်တို့ အတန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်တိုင်း အတူရှိနေချင်ကြသည့် ချစ်သူများပီပီ အလွန်အမင်း ချစ်ခင်နေကြသည်။
ဝမ်ယွီက အနည်းငယ် မကျေနပ်သည့်ပုံဖြင့် ဂျီအန်းနင်းကို စိတ်ကောက်နေသည့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဝမ်ယွီ ဘာကြောင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သိသည်။ သူသည် ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်စေချင်သော်လည်း သူမကမူ အရာရာကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်း၌သာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ဝမ်ယွီ၏ အချစ်အပေါ် ထားရှိသည့် ပြင်းပြမှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံကို ဂျီအန်းနင်း ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်က ဘယ်လောက်အထိ ကြာရှည်ခံမည်ကိုမူ သူမ မသိနိုင်ပေ။
သူ လိုချင်တာကို ရသွားသည့်အခါ သူသည် စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားကာ အထင်သေးလာပြီး ထွက်ခွာသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသားတို့၏ သဘာဝတွင် ရှိတတ်သည့် အားနည်းချက်တစ်ခုပင်။
NL တွင် အလုပ်လုပ်စဉ်က ဂျီအန်းနင်းသည် လောကီအတွေ့အကြုံများသော အစ်မကြီးများက အချစ်ကို အလွန်အမင်း ပြသပြီးနောက် အိပ်ရာကထလျှင် မသိသလို နေသွားတတ်သည့် အမျိုးသားများကို ဆဲဆိုနေသည်ကို မကြာခဏ ကြားဖူးသည်။
သူမသာ သူ့ကို စောစီးစွာ ခွင့်ပြုလိုက်မိပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားကာ လမ်းခွဲလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမသည် ရည်းစားတစ်ယောက်၏ နေရာကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ကိစ္စရပ်များကို နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်စွမ်းပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။
ဤဘဝတွင် ဂျီအန်းနင်းအတွက် ဝမ်ယွီကို ချစ်ခြင်း၊ တွဲခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းခွဲခြင်းတို့သည် အရေးကြီးဆုံးအရာ မဟုတ်ပေ။
သူမနှင့် သူ နှစ်ဦးစလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်ချင်းစီ ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကော်ဖီဆိုင်မှ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ညနေပိုင်းတွင် အချိန်ရှိသော်လည်း ဂျီအန်းနင်းသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် ဝမ်ယွီနှင့် အပြင်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
သူ ပြောပြသည့် အကြောင်းအရာများအရ သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုဟု ဆိုသည်မှာ NL ရှိ သီးသန့်အခန်းများထဲတွင် အရက်သေစာ သောက်စားကာ ရမ်းကားခြင်းမျိုး ဖြစ်နေမည်ကို သူမ သိသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ ထိုသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အမြဲတမ်း လေးနက်ပြီး ခေါင်းမာသည်။ ဝမ်ယွီအတွက်မူ သူမသည် အမြဲတမ်း ထူးခြားသူဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အခြေခံမူများကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွယ်တကူ လမ်းမလွဲပေ။ ဝမ်ယွီက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ သူမအပေါ် စွဲလမ်းမှုက ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာသကဲ့သို့ ရှိသည်။
အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ အမျိုးသားတို့၏ သဘာဝတွင် ရှိသည့် အားနည်းချက်ကိုပင် သက်သေပြနေသည်။
မရနိုင်လေလေ၊ ပို၍ တန်ဖိုးရှိလေလေ မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးချင်သော်လည်း သူမက “နင် အိပ်ဆောင်ပြန်ပြီး အိပ်လိုက်ပါတော့။ အပူပေးစက်က အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရတာဆိုတော့ နင့်အတွက် အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ “တိမ်အုံ့နေပေမဲ့ ဒီနေ့ လေကောင်းလေသန့် ရတယ်၊ နောက်မှ ပြတင်းပေါက်လေး ဖွင့်ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် လုပ်လိုက်ဦးမယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ ကျဉ်းကျပ်သော အိမ်လေးထဲသို့ လာသည်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း သိသည်။
၎င်းသည် အလွန်ခေတ်နောက်ကျပြီး ဒီဇိုင်းဆိုးသော အိမ်ဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သည်။ ထမင်းစားခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းကို ခွဲခြားမထားဘဲ အလွန်ကျဉ်းသည်။
ဧည့်ခန်းတွင် ပြတင်းပေါက် မရှိ။ အဝင်ဝ၏ ဘယ်ဘက်တွင် အိမ်သာရှိပြီး ပြတင်းပေါက်မပါဘဲ မှောင်မည်းနေသည်။ ဧည့်ခန်းငယ်လေး၏ နောက်တွင် တံခါးနှစ်ပေါက် ရှိသည်။ တစ်ပေါက်က လသာဆောင်ငယ်လေးပါသော အိပ်ခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီး နောက်တစ်ပေါက်က မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ မီးဖိုချောင်က အလင်းရောင် အတော်အသင့် ရပြီး ပြတင်းပေါက်လည်း ပါသော်လည်း ဂျီအန်းနင်းက ထိုတံခါးကို သံကြိုးခတ်ပြီး အမြဲတမ်း ပိတ်ထားသည်။
အိပ်ခန်းထဲမှ လသာဆောင်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပိတ်ထားသည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ထိုအိမ်ငယ်လေး၏ ဧည့်ခန်းသည် လေဝင်လေထွက် မကောင်းသဖြင့် အနည်းငယ် ပိတ်လှောင်နေတတ်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ အဖွားကြောင့်… အိမ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက နေ့လယ်စာ စားရန်နှင့် ညနေပိုင်းတွင် အိမ်ပြန်ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်သည်။ အဖွားအတွက် ထမင်းဟင်း ပူပူနွေးနွေး လုပ်ပေးရန်နှင့် နေပူစာလှုံရန် ခေါ်ထုတ်သွားခြင်းအပြင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ လေကောင်းလေသန့် ရအောင် လုပ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ပါသော်လည်း အိမ်ထဲတွင် အနံ့အသက်တစ်ခုက အမြဲတမ်း စွဲကျန်နေတတ်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို ဆွဲရပ်လိုက်ပြီး “ခုနက နင် ပြောမလို့ လုပ်နေတာ ဘာလဲ” ဟု မေးသည်။
လေပြင်းတိုက်နေပြီး ကျောင်းသားများကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် စကားပြောရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် “အင်း၊ ညကျမှ ပြောကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ခါနီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် အမှန်ပင် အေးစက်လာသည်။
ဝမ်ယွီက “ဒါဆို နင် အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်တော့” ဟု ဆိုသည်။
သူမက မလိုလားသော်လည်း သူက လိုက်ပို့ပေးရန် အတင်းအကျပ် လုပ်သည်။ “ငါ့ကို မပူပါနဲ့! ငါ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကားမောင်းသွားမှာ!” ဟု သူက ပြောသည်။
သူ၏ မောက်မာသော အသံကို ကြားရသဖြင့် သူ အလကား ပြောနေမှန်း ဂျီအန်းနင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ဘိုင်လူးနှင့် ချန်ဟောင်တို့လိုပင် သူမနှင့် အမြဲတမ်း အတူရှိနေချင်သည့် ကပ်တွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
ကပ်တွယ်တတ်သော ခွေးကြီးတစ်ကောင်လိုပင်၊ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် လမ်းဘေးအထိ လိုက်ပို့ခွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး “ငါ သွားပြီနော်” ဟု ပြောသည်။
သူ၏ ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။ သူနေ့တိုင်းလိုလို ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားတတ်သဖြင့် ထိုနေရာသည် သူ၏ သီးသန့်နေရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ကားဆီသို့ လှောင်ပြောင်သလို လမ်းလျှောက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ကူးသွားသည်။
ဝမ်ယွီသည် အမိဖမ်းခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး ကားထဲမှနေ၍ သူမ လမ်းဖြတ်ကူးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ လျှာသံသတ်လိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပေ၊ ဂျီအန်းနင်းကို စနောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယခု ကားထဲမှ ဆင်းပြီး အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်သွားခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု သူ ခံစားရသည်။ သူသည် စတီယာရင်ကို လက်တင်ကာ စက္ကန့်အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသဖြင့် သစ်ရွက်များ ကြွေကျနေသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း ပြောသွားသည့် ‘ဒီနေ့ လေကောင်းလေသန့် ရတယ်’ ဆိုသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း လေထုအရည်အသွေးမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် အပူပေးစက်များ စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်မှာ သိသိသာသာပင် အုံ့ဆိုင်းမှုန်ဝါးလာတတ်သည်။ မကြာသေးမီက အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ချန်လျန် အမြဲတမ်း ညည်းတွားနေသည်ကို သူ ကြားနေရသည်။ သူမ၏ ညည်းတွားမှုများမှာ လေထုအကြောင်းသာ မဟုတ်ဘဲ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ထိုအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချန်လျန်သည် လူတိုင်းကို စိတ်ညစ်ညူးစေသည်။ ဝမ်ယွီ ကမူ သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် ဝမ်ကော်အန်းနှင့်အတူ ရှိနေရန် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလေ့ရှိသည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ရင်း ဝမ်ယွီ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည် ကားကို စက်နှိုးလိုက်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။
ကော်ဖီဆိုင်မှ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ညနေပိုင်းများတွင် အချိန်ပိုရလာသည်။ စာကျက်ရန် အချိန်ပိုရလာသဖြင့် ပညာရေးဖိအားများလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။ ယခင်ဘဝက စာကျက်ရသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အချိန်ပိုင်းအလုပ်က သူမ၏ အချိန်နှင့် စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း စားသုံးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ယခုအခါ သူမသည် နေ့စဉ် ညစာကို အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်စားသောက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမ၏ အဖွားသည် နေ့တိုင်းလိုလို ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာများကို စားသုံးနိုင်သည်။ သူမသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်သာ အလုပ်လုပ်ရပြီး အဖွားအတွက် အသင့်ထုပ်ပိုးထားသော အစားအစာများကို အချိန်မှန် ပေးနိုင်ရန် မသေချာပေ။
အဖွား ဗိုက်ဆာသည့်အချိန်တွင် ထမင်းချိုင့်ကို တွေ့ရှိသွားတတ်သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် တစ်နေ့နေ့တွင် သူမ၏ အဖွားက ထမင်းချိုင့်ကိုပင် မမှတ်မိတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ကစ်ဘောက်ဆင် (kickboxing) ကလပ် လေ့ကျင့်ရေးသို့ သွားသည့်အခါ ဝမ်ယွီ နှင့် စကားပြောရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် ပန်းကန်ဆေးခြင်းကို မပြီးဆုံးမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်သူလဲ” သူမသည် လက်ကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး အသံပြုကာ အမြန်သွားမေးလိုက်သည်။
“ငါပါ” ဟု နက်ရှိုင်းပြီး ယောကျာ်းပီသသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ထိုသူမှာ ဝမ်ယွီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ဝင်လာသည်။ ထိုသေတ္တာမှာ အတော်လေး လေးလံပုံရသည်။
“…ဒါ ဘာလဲ” ဂျီအန်းနင်း က “သေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေ ပါတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သေတ္တာကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြုံးလျက် “လေသန့်စင်စက်လေ၊ ဆွီဒင်လုပ်။ အနံ့အသက်တွေကို ဖယ်ရှားရာမှာ အထူးထိရောက်တယ်” ဟု ပြောသည်။