“ဘယ်လောက်ကျလဲ” ဂျီအန်းနင်းက သူမရဲ့ ပလတ်စတစ်ပိုက်ဆံအိတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ငွေရှင်းကောင်တာက ဝန်ထမ်းက စက်ကိုနှိပ်ပြီး “စုစုပေါင်း နှစ်သောင်းတစ်ထောင့်လေးရာ တစ်ကျပ်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီ၏ ငြိမ်မနေတဲ့လက်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး “မလှုပ်နဲ့၊ ငါရှင်းလိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက ငွေသားထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင် မားဂီက သူမကို ငွေပေးချေမှုပုံစံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်လတစ်ခါရှင်းမလား၊ တစ်ခါချင်းရှင်းမလား၊ ခရက်ဒစ်ကတ်နဲ့လား၊ ငွေသားနဲ့လား စသဖြင့် မေးထားဖူးသည်။ ဂျီအန်းနင်းကတော့ တစ်ခါချင်းရှင်းတဲ့စနစ်နဲ့ ငွေသားကိုပဲ ရွေးချယ်ထားလိုက်သည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ရိုက်ကူးရေးတစ်ခုပြီးတိုင်း ငွေကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ရနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။ ငွေကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ရလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က သူမကို ပျော်ရွှင်စေသည်။
ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ငွေရှာနိုင်လာပြီမို့ သူမအနေနဲ့ ချွေတာနေစရာမလိုတော့ဘဲ စိတ်ကြိုက်သုံးစွဲနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဒါက သူမကို ပိုပြီးတော့တောင် ပျော်ရွှင်စေသည်။
အရင်ဘဝတုန်းကတော့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက သူမကို ဓားစာခံလို ဖမ်းဆီးထားခဲ့ပြီး သူမတောင် ဆင်းရဲခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စတော့ဟုမ်းရောဂါ (မိမိကိုယ်ကို ဖိနှိပ်သူကို ပြန်လည်နှစ်သက်မိခြင်း) ခံစားနေရသလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ငွေသုံးရမှာကိုက သူမအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။ အဘွားအတွက်ဆိုရင်တော့ သူမ ဘယ်တော့မှ ခြိုးခြံမနေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ခဲ့မိသည်။
အခုတော့ သူမရဲ့ ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ ဈေးဝယ်ချင်စိတ်က အပြည့်အဝ ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို လန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။
ငွေရှင်းပြီးသွားတော့ ဂျီအန်းနင်းက ပြေစာတွေကို သူမအိတ်ထဲ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝမ်ယွီက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင်လေး ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လာကူပါဦး! ငါတစ်ယောက်တည်း ဒါတွေအကုန် မနိုင်ဘူး!” ဂျီအန်းနင်းက အရိုးအဆစ်ရောဂါကုသတဲ့ စက်ပစ္စည်းပါတဲ့ အကြီးဆုံးသေတ္တာကို ဝမ်ယွီဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ အနီအောက်ရောင်ခြည်သုံး မီးဖိုသေတ္တာကို ထပ်တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမက သွေးတွင်းသကြားဓာတ်တိုင်းတဲ့ LCD စက်လေးတွေလိုမျိုး အသေးအမွှားတွေကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သွေးပြန်ကြောကျဉ်းရောဂါကုသတဲ့ လေဖိအားပေးစက်ကို မလိုက်သည်။ ဒါတွေက လေးတော့မလေးပါ၊ သေတ္တာတွေကသာ အကြီးကြီးတွေဖြစ်နေတာပါ။
ဂျီအန်းနင်းက မပြီးတဲ့အခါ ခါးကိုဆန့်လိုက်ပြီး “သွားကြမယ်!” လို့ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
ဒီနေ့ ဈေးဝယ်ရတာကို သူမ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေမိပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းလေးတောင် တေးဆိုနေမိသည်။
ဝမ်ယွီကတော့ သူမနောက်ကနေ လိုက်လာရင်း စိတ်ထဲမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ခံစားနေရသည်။
သူထင်ထားတာက… သူ တကယ်ထင်ထားတာက ဂျီအန်းနင်း ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရလာလို့ ကိုယ့်အတွက် အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် အလှကုန်တွေ ဝယ်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ သူတောင် စိတ်ကူးယဉ်ထားပြီးသား၊ အဲဒီအခါကျရင် “ချစ်သူကောင်မလေး လှပနေအောင် ထားပေးတာက ရည်းစားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ” လို့ ပြောပြီး ပိုက်ဆံကို သူပဲ ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ရှင်းပေးလိုက်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာပါ။
သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားမိတာက ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို ဒီဈေးဝယ်စင်တာထဲ ခေါ်လာပြီး ပထမထပ်က အလှကုန်တွေ၊ ဖိနပ်တွေ၊ အိတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြေအောက်ထပ်ကို တန်းခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါ။ စူပါမားကတ်ဝင်ပေါက်နားမှာ ဆေးဝါးပစ္စည်းဆိုင် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။
ဝမ်ယွီ - “…”
ဝမ်ယွီရဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့…
သေတ္တာတွေအားလုံးကို ကားနောက်ခန်းထဲ ထည့်ပြီး အလိုအလျောက် ပိတ်တဲ့ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားတဲ့ ကားနောက်ခန်းကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ဂျီအန်းနင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရုပ်အသစ်လေး ရလိုက်တဲ့ ကလေးမလေးလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အကြာကြီး စောင့်မျှော်နေရတဲ့ သကြားလုံးလေး ရလိုက်တဲ့သူလိုမျိုး တောက်ပနေသည်။ သူမဆီကနေ စစ်မှန်တဲ့ ကျေနပ်မှုတွေက လျှံကျနေသည်။
သုံးလိုက်ရခြင်းမရှိတဲ့ Centurion Black Card ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ။
“အရမ်းပျော်နေတာလား” သူက ရယ်မောရင်း သူမဆံပင်တွေကို ဖွပေးလိုက်သည်။
“အင်း” ဂျီအန်းနင်းက အဝစားထားရတဲ့ ကြောင်လေးလိုပဲ သူ့အဖွကို ခံယူနေလိုက်သည်။
အရင်ဘဝတုန်းကတော့ သူမ ဒီပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုချင်းစီပဲ ဝယ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်နိုင်ပြီမို့ တကယ်ကို ကျေနပ်မိသည်။
လမ်းခရီးမှာ ဂျီအန်းနင်းဆီ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေးစတူဒီယိုက ဖုန်းဝင်လာသည်။ ပြောရရင် Firewing Studio က တကယ်ကို ထိရောက်မှုရှိတယ်၊ သူမရဲ့ အားလပ်ချိန်တွေကို အလုပ်တွေနဲ့ အပြည့်ဖြည့်ပေးထားသည်။ စတူဒီယိုက ထွက်လာတာ နှစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးခင်မှာပဲ ဖုန်းဝင်လာတာ ဖြစ်သည်။
“ဟယ်လို မားဂီလားရှင့်” ဂျီအန်းနင်းက ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သူမ ဖုန်းပြောနိုင်အောင် ကားထဲက သီချင်းသံကို လျှော့ချပေးလိုက်သည်။
“ကြာသပတေးနေ့ကတော့ အဆင်မပြေဘူးရှင့်၊ အဲဒီနေ့မှာ အလုပ်ရှိနေလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတော့ ရပါတယ်” လို့ ဂျီအန်းနင်း ပြောတာကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
ဖုန်းချပြီးတဲ့အခါ ဝမ်ယွီက “ကြာသပတေးနေ့မှာ ဘာရှိလို့လဲ” လို့ မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “အဘွားကို ဆေးရုံခေါ်သွားမလို့ပါ” လို့ ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး “အဘွားက နေမကောင်းပြန်ဖြစ်တာလား” ဟု မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုလုပ်မလို့ပါ” လို့ ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။
အရင်ဘဝတုန်းကတော့ သူမ အလုပ်တွေရှုပ်လွန်းလို့ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေတဲ့ အဘွားနဲ့ အချိန်သိပ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဘွားက နေ့ဘက်မှာ နာကျင်မှုတစ်ခုခု ခံစားရရင်တောင် ညဘက်ကျရင် သူမကို ပြန်ပြောပြဖို့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဂျီအန်းနင်းဟာ ကုသခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး လက်လွတ်ခဲ့ရပြီး အဘွားရဲ့ အခြေအနေကလည်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ပိုဆိုးသွားခဲ့ရတာပါ။
ဒီဘဝမှာတော့ ဂျီအန်းနင်းက အရာရာကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားချင်သည်။
ဝမ်ယွီက ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည်မှာ အတန်းရှိသည်။ သူက ဂျီအန်းနင်းနဲ့ လိုက်သွားချင်ပေမဲ့ သူမက ခွင့်မပြုပေ။
“စာပဲ ဂရုစိုက်ပါလို့ ငါ့ကို ပြောနေမယ့်အစား မင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ရမှာပေါ့။ ရပါတယ်၊ ငါ တက္ကစီနဲ့ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
လူတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့နေရာမှာ ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူက သူဌေးသားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ပိုက်ဆံသုံးပြီး တခြားသူတွေကို ခိုင်းဖို့ပဲ ကျင့်သားရနေတာပါ။
ဝမ်ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြောသည်။
သူက ထပ်မေးပြန်သည်၊ “ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုက စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် အလုပ်တွေ ထပ်စီစဉ်ပေးထားသေးလား”
“အင်း၊ မားဂီနဲ့ စာချုပ်ချုပ်လိုက်တာ တကယ်ကို မှန်သွားတယ်။ မင်းရဲ့ အကြံပေးချက်ကြောင့်ပါ” ဂျီအန်းနင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အထူးကောင်းမွန်နေသည်။
အဲဒီတုန်းက မားဂီရဲ့ ရုပ်ရည်က ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတော့ သူမက သံသယဝင်ပြီး စိတ်မပါခဲ့ဘူး။ ဝမ်ယွီက အတင်းတိုက်တွန်းပေးလို့သာ နောက်ဆုံးမှာ စာချုပ်ချုပ်ဖြစ်သွားတာပါ။
သူက တကယ်ကို သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ဝမ်ယွီရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ကာ “တကယ်တော့ မင်း စာပြတဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ အဲဒီနေရာက အရမ်းဝေးပြီး အချိန်ကုန်တယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။
“အင်း၊ ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်” ဂျီအန်းနင်းက သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အကျိုးအပြစ်တွေကို ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်သည်၊ “မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ စီးပွားရေးအရ ကြည့်ရင်တော့ မคุတန်တော့ဘူး”
သူမအတွက် အခုအချိန်မှာ အချိန်ဆိုတာ ပိုက်ဆံနဲ့ ညီမျှသည်။ စာပြတဲ့အလုပ်က သွားလာရတဲ့အချိန်တွေနဲ့ဆိုရင် သူမရဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ မနက်ခင်းအချိန်တွေကို အကုန်ယူသွားပြီး အကျိုးအမြတ်ကလည်း တကယ်ကို နည်းလွန်းသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ချက်ချင်းတော့ အလုပ်မထွက်သေးပေ။
“ငါ့အတန်းဖော်တွေထဲမှာ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ရှိမရှိ မေးကြည့်ပါဦးမယ်။ သူတို့အားလုံးက ရှူချန်းကတစ်ဆင့် သိလာရတာ၊ လူကောင်းလေးတွေပါ။ ငါ့နေရာမှာ တာဝန်ယူနိုင်မယ့် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးလိုက်မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
တနင်္လာနေ့ရောက်တော့ ဂျီအန်းနင်းက မန်ရှင်းယွီကို အရင်မေးကြည့်သည်။
သူမနဲ့ယှဉ်ရင် မန်ရှင်းယွီက စာတော်တဲ့သူဖြစ်ပြီး အလုပ်အပေါ်မှာလည်း အလေးအနက်ထားသလို တာဝန်ယူမှုလည်း အလွန်ကြီးမားသည်။ မန်ရှင်းယွီသာ လက်ခံမယ်ဆိုရင် ဂျီအန်းနင်းအနေနဲ့ စိတ်ချလက်ချ အလုပ်ထွက်နိုင်ပြီ။ ဒါက ရှူချန်းရဲ့ ကူညီမှုကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုလို့ သူမ ခံစားရသည်။
ဂျီအန်းနင်းရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ကြားတော့ မန်ရှင်းယွီက ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်သည်။
“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း မကြာသေးခင်ကမှ အလုပ်တစ်ခုက ထွက်လိုက်ရတာ။ တကယ်ကို ဆိုးဝါးတာပဲ။ လစာပေးတာကို နောက်ကျတယ်၊ ငါ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ တစ်ခါတုန်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် လမ်းမှာ ကားပိတ်ပြီး နောက်ကျသွားတော့ သူက လစာထဲကနေ ပိုက်ဆံဖြတ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါနောက်ကျတာ မှန်ပေမဲ့ သူ့ကလေးကို တစ်နာရီအပြည့် စာသင်ပေးခဲ့တာလေ။ တစ်မိနစ်တောင် လျော့မသွားဘူး။ နောက်ပြီး ငါ့နောက်မှာလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ စာပြစရာ မရှိတော့ သူတို့အတွက် ဘာမှ ထိခိုက်မှုမရှိဘူးလေ။ တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်၊ “မင်း ဒီလိုလူမျိုးတွေကို မကြာခဏ ကြုံရလိမ့်ဦးမယ်”
“ဟူး၊ တစ်ခါတလေကျရင် သူတို့အရွယ်တုန်းက သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြမလဲလို့ တွေးမိတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက ငါတို့လိုပဲ ရိုးရှင်းခဲ့တာလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့က ဘာလို့ ဒီလိုလူမျိုးတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုလူတွေပဲလား” ဟု မန်ရှင်းယွီက မေးခွန်းထုတ်သည်။
မန်ရှင်းယွီက ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေးတောချက်တွေကို အများကြီး ပြောပြနေသည်။
ဘိုင်လုက ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး “ဆွန်ယာရှန်းကို ကြည့်လိုက်ဦး” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းနဲ့ မန်ရှင်းယွီ နှစ်ယောက်လုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဆွန်ယာရှန်းက စာသင်ခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး သူမအိတ်ကို ချကာ ဆံပင်တွေကို နည်းနည်းဖွလိုက်သည်။ သူမက အမြဲတမ်းလှပနေဆဲပင်။ တကယ်တော့ သူမဆီမှာ ပိုပြီးတော့တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသလို ဖြစ်နေသည်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ။
ဘိုင်လုက “အဲဒီ Down jacket ကို ကြည့်လိုက်။ ငါပြောမယ်၊ အဲဒါ အရမ်းဈေးကြီးတာ၊ အလွန်ကို ဈေးကြီးတာ! အဲဒီ Brand က ပြည်တွင်းမှာ ရတာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ရိုးရှင်းပြီး သာမန်အတိုင်း နေတတ်တဲ့ ဂျီအန်းနင်းနဲ့ မန်ရှင်းယွီတို့ဆီမှာ Brand အကြောင်း ပြောနေတာက နံရံကို စကားပြောနေသလိုပါပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
ဘိုင်လုက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပညာပေးစကားတွေ ပြောတော့သည်။ နားထောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက “ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်” ဆိုတဲ့ ကောက်ချက်ကိုပဲ ချနိုင်ခဲ့သည်။
“ငါပြောမယ်၊ ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ဟာမျိုးကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝယ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူမ ရည်းစားကပဲ ဝယ်ပေးတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဘိုင်လုက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။
“ရည်းစားလား” ဂျီအန်းနင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
အရင်ဘဝတုန်းက ဆွန်ယာရှန်းက ဝမ်ယွီနောက်ကိုပဲ အမြဲလိုက်နေခဲ့တာပါ။ သူမဆီကို ပန်းတွေ၊ လက်ဆောင်တွေနဲ့ လာပိုးတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဆွန်ယာရှန်းကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရည်းစားအဖြစ် အသိအမှတ် မပြုခဲ့ပါဘူး။
ဘိုင်လုက “မင်းက တကယ်ကို သတင်းအချက်အလက် နောက်ကျတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
မန်ရှင်းယွီကလည်း “ဟုတ်တယ်၊ ငါတောင် သိနေတာကို” ဟု ဝင်ပြောသည်။
ဘိုင်လုက အတင်းအဖျင်း ပြောရတာ ဝါသနာပါပေမဲ့ မန်ရှင်းယွီကတော့ လုံးဝမဟုတ်ပါ။ မန်ရှင်းယွီတောင် သိနေတယ်ဆိုရင် ဒါက လူတိုင်းသိတဲ့ အချက်အလက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိသာသည်။
ဂျီအန်းနင်းက နေ့ကျောင်းသူမို့ ကျောင်းမှာ မနေပါ။ ကျောင်းက အနီးအနားမှာ ရှိပေမဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ၊ အပြန်အလှန် စကားပြောစရာ မရှိတော့ သူမက သတင်းအချက်အလက် အသေးအမွှားတွေကို အများကြီး လွတ်သွားတတ်သည်။
“မင်း Data Plan တစ်ခုလောက် ဝယ်ထားသင့်တယ်” ဟု ဘိုင်လုက စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။
“ငါ ဝယ်ထားပြီးသားပါ၊ တကယ်!” ဂျီအန်းနင်းက အတည်ပြုပြောသည်။
သူမ မကြာသေးခင်ကမှ Data Plan တစ်ခု ဝယ်ထားတာပါ။ အဓိကကတော့ မားဂီတို့အဖွဲ့က အလုပ်ကိစ္စတွေကို ဖုန်းဆက်ပြောပေမဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာလိုမျိုး အသေးစိတ်တွေကို WeChat ကနေပဲ ပို့တတ်လို့ပါ။ နောက်ပြီး သူတို့က Group Chat လည်း လုပ်ထားကြတာကိုး။
ဒါကြောင့် ဂျီအန်းနင်းက Data Plan အကြီးတစ်ခု ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယာရှန်းက သူမရဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ Down jacket ကို ချွတ်လိုက်တော့ အထဲက ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း အလွန်ကို စတိုင်ကျပြီး လိုက်ဖက်ညီနေသည်။
ဘိုင်လုက “ဝါး၊ ဒီဝတ်စုံတစ်ခုလုံး… ဘယ်လောက်တောင် ကျမလဲ” ဟု အော်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းနဲ့ မန်ရှင်းယွီတို့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ ဆွန်ယာရှန်းရဲ့ ဆံပင်တွေကပါ စတိုင်လ်ကျကျ ပြင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို အခု ပိုလှနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ မဆန်းပါဘူး၊ သူမရဲ့ ပုံစံတစ်ခုလုံးက ပိုပြီးတော့တောင် ရင့်ကျက်သပ်ရပ်နေလို့ ဖြစ်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံရဲ့ ရလဒ်တွေပဲ” ဘိုင်လုက မနာလိုသလိုလိုနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ချမ်းသာတဲ့ ရည်းစားရှိတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”
အာဏာကို လိုချင်ပြီး ပိုက်ဆံကို မုန်းတီးခြင်း၊ တစ်ယောက်ကို မြှောက်ပေးပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို နှိမ့်ချခြင်းက လူ့သဘာဝပါပဲ။ ဘိုင်လုက အရင်ဘဝတုန်းက ဂျီအန်းနင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြားသူတွေ ပြောနေတဲ့ ကောလာဟလတွေကို လိုက်ပြောနေတာက သိပ်ပြီးတော့လည်း မဆိုးပါဘူး၊ ဒါက လူ့သဘာဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။
ဂျီအန်းနင်းက ဘာမှ အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဘယ်သူမှ ပြည့်စုံတာ မဟုတ်ဘူးလေ။
လူ့သဘာဝရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ အမှောင်ဘက်ခြမ်းတွေက အခြေအနေတစ်ခုခုကြောင့် တမင်သက်သက် ကြီးထွားမလာသရွေ့တော့ သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီအချက်က သူမရဲ့ အရင်ဘဝနဲ့ ဒီဘဝကို နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အပြည့်အဝ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် မန်ရှင်းယွီကတော့ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာလည်း ချမ်းသာတဲ့ ရည်းစားရှိပေမဲ့ သူမကတော့ သူ့ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးတာမျိုး၊ ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို အလွယ်တကူ လက်ခံတာမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘိုင်လုရဲ့ မှတ်ချက်က သူမရှေ့မှာ ပြောဖို့တော့ မသင့်တော်ပေ။
သူမက ဂျီအန်းနင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်းက ဘာမှမဖြစ်သလို နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ စိတ်အေးသွားသည်။
မန်ရှင်းယွီလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ဘိုင်လုက သူမ ပြောလိုက်တာ မှားသွားမှန်း သိသွားပြီး လျှာထုတ်လိုက်ကာ ဆွန်ယာရှန်းရဲ့ ရည်းစားအကြောင်းကို ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိတဲ့ ဂျီအန်းနင်းကို ဆက်ပြောပြနေသည်။
“အဲဒီ Cambridge ကျောင်းဆင်းတဲ့သူလေ၊ Elite တစ်ယောက်ပေါ့။ အဲဒီလောက်ထိတောင် ဆွန်ယာရှန်းက သူ့ကို ပိုးခိုင်းထားသေးတယ်။ အင်းလေ… သူက သူ့ကို သဘောကျနေမှတော့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူက အဲဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ဘာလို့ လက်ခံမှာလဲ”
“သူမ အိပ်ဆောင်က ကောင်မလေးတွေ ပြောတာတော့ သူက ဆွန်ယာရှန်းကို မကြာခဏ ဖုန်းမဆက်ဘူးတဲ့။ ဆွန်ယာရှန်း သူနဲ့ ဖုန်းအကြာကြီး ပြောနေတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျောင်းကို လာပြီး ဆွန်ယာရှန်းကို လာတွေ့တာမျိုး၊ အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး ထမင်းကျွေးတာမျိုးတော့ ရှိတယ်တဲ့။”
“သူတို့ပြောပုံအရတော့ သူက ရုပ်ရည် သာမန်ပဲရှိပေမဲ့ သူ့ကားကတော့ တကယ်ကို မိုက်တယ်တဲ့။ ဘာ Brand လဲတော့ သူတို့လည်း မသိကြဘူး။”
ဘိုင်လု ပြောနေရင်းမှ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး “မင်းတို့ ဆွန်ယာရှန်းကို WeChat မှာ သူငယ်ချင်း မလုပ်ထားကြဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “မလုပ်ထားဘူး” ဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။
ဘိုင်လုက “ငါသိသားပဲ! ဒါကြောင့် မင်း ဘာမှမသိတာပေါ့! မင်း သူမရဲ့ Moments တွေကိုလည်း ကြည့်လို့မရဘူးပေါ့။ ခဏလေး၊ ငါ ရှာပေးမယ်!” ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ပြောရင်း ဘိုင်လုက သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။
သူမ၏ အရင်ဘဝက Cambridge ကျောင်းဆင်း၊ ကားကောင်းကောင်းစီးပြီး ငွေကြေးချမ်းသာသည့် Elite တစ်ယောက်အကြောင်း သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ။ ဆွန်ယာရှန်းမှာ ပိုးပန်းသူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျောင်းတွင်းက လူတွေလောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျောင်းပြင်ပက လူနှစ်ယောက်လောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့က ကျောင်းပွဲတွေကို စပွန်ဆာပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေကြသူတွေပါ။ ဆွန်ယာရှန်းကလည်း အဲဒီပွဲတွေကနေတစ်ဆင့် သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးသွားတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာလည်း “Elite” လို့ ခေါ်လောက်သူမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပါ။
မန်ရှင်းယွီကတော့ ဆွန်ယာရှန်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမက ဂျီအန်းနင်း နဲ့ တခြားကိစ္စ တစ်ခု ပြောစရာ ရှိနေသည်။
“မင်း အရင်က အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဘားလေ၊ ‘N’ နဲ့ စတဲ့ဟာ၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု သူမ မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးရင်း “NL လေ၊ No Limits” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“အေး ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ မင်း အခု အဲဒီမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး မဟုတ်လား” ဟု မန်ရှင်းယွီက ဆက်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ဟုတ်တယ်၊ ကော်ဖီဆိုင်မှာလည်း အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ” ဟု ပြောသည်။
မန်ရှင်းယွီက နည်းနည်း တွေဝေနေပြီးမှ “အဲဒါဆို… အဲဒီနေရာမှာ လူသစ်ဝင်ဖို့ လမ်းကြောင်း လုပ်ပေးလို့ ရသေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး “ဘာလို့ အဲဒီအကြောင်း မေးတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မန်ရှင်းယွီက “ငါ့ရွာသူလေးတစ်ယောက်က မင်းကို အသိပေးပြီး လမ်းကြောင်းရှာပေးလို့ ရမလားလို့ မေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ အဲဒီနေရာမှာ ကော်မရှင်နှုန်း ပိုကောင်းပြီး ဖောက်သည်တွေ ပိုများတယ်လို့ သူကြားထားလို့ စမ်းကြည့်ချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ဝင်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေက တော်တော်များတယ် ထင်တယ်။ သူက သိတဲ့သူကနေတစ်ဆင့် မိတ်ဆက်ပေးရင် ရမလားလို့ တွေးနေတာပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်ရွာသူလဲ” ဟု မေးသည်။
“ငါ မင်းကို ပြောဖူးတဲ့သူလေ၊ ဘားမှာ အရက်ရောင်းတဲ့သူ၊ မှတ်မိလား” မန်ရှင်းယွီက ဘာမှမသိရှာဘဲ “သူ့နာမည်က ယွီရှာတဲ့” ဟု ပြောသည်။
“အမှတ် (၈) အဆောက်အအုံ ပြင်ဆင်မှု ပြီးသွားပြီတဲ့၊ သူတို့ အကြောင်းကြားစာ ပို့လိုက်ပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒီဇင်ဘာလကျရင် ပင်မကျောင်းဝင်းကို ပြန်ပြောင်းရမှာလေ။ အဲဒီကျရင် သူအခု အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဘားက အရမ်းဝေးသွားလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။
“ငါ သူ့ကို အရင်က ပြောပြဖူးလို့ မင်းအကြောင်း သိသွားပြီး မင်းကို အကူအညီ တောင်းခိုင်းတာပါ။ အာ… ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါကတော့ ပြောကြည့်ပေးတာပါ။ မင်းက အလုပ်ထွက်လိုက်တာ ကြာပြီဆိုတော့ မကူညီနိုင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်ပါ့မယ်” ဟု မန်ရှင်းယွီက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။
ယွီရှာ ပြန်လာတော့မည်။