သောကြာနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် Firewing စတူဒီယို၏ စာချုပ်ကို ဝမ်ယွီထံသို့ စစ်ဆေးရန် ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီက စာချုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီဓာတ်ပုံစတူဒီယိုက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ အလုပ်လုပ်ပုံကလည်း အတော်လေး တရားဝင်မှုရှိတယ်” ဟု ချီးကျူးသည်။
“ကျွန်မလည်း ဒီစာချုပ်က တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူတို့ဘက်က ရိုးသားမှုရှိတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ထောက်ခံသည်။ စာချုပ်ပါ အချက်အလက်အချို့မှာ မော်ဒယ်များကို အကာအကွယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းအတွက် အပြည့်အဝ အကာအကွယ်ရစေရန် စာချုပ်ပါအချက်များကို နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ယူ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။
သူက ပြုံးကာ သူမကို စည်းရုံးသည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီနေရာနဲ့ပဲ သွားလုပ်ကြတာပေါ့။”
ဂျီအန်းနင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒီစတူဒီယိုပိုင်ရှင်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ သူ့အပြုံးက ကြောက်စရာကြီး။”
ဝမ်ယွီ - “...”
“ဒီလိုလုပ်ပါ” ဝမ်ယွီသည် ခေါင်းကိုက်နေသည်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း မျက်ခုံးကြားကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ “တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် မင်း အဲ့ဒီကို သွားဦးမှာ မဟုတ်လား။ ငါလည်း လိုက်ခဲ့ပေးမယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ပေးမယ်လေ။ မင်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်မှပဲ လက်မှတ်ထိုးလိုက်၊ ဘယ်လိုလဲ?”
စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းလည်း သဘောတူလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သူမ၏ ယခင်အလုပ်ရှင်ထံမှ ကျူရှင်သင်ပြီးပြန်လာချိန်တွင် လာကြိုမည်ဟု ပြောသည်။ ဂျီအန်းနင်းက “ရှင် အရမ်းစောစောကြီး လာစရာမလိုပါဘူး။ လက်မှတ်ထိုးမှာလား၊ မထိုးဘူးလားဆိုတာ အလုပ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရမှာ။ နေ့လယ်လောက်မှ လာခဲ့ပါ၊ အိပ်ရေးဝအောင် အရင်အိပ်လိုက်ဦး” ဟု ပြောသည်။
အိပ်ရေးဝတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ... စနေနေ့ညက ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကတော့ မနက်အစောကြီးမှ ညအထိ အလုပ်ရှုပ်နေမှာဖြစ်ပြီး သူကတော့ အေးဆေးအိပ်စက်နိုင်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် သူ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လူငယ်လေး ဝမ်တစ်ယောက် သူ၏ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် သက်တမ်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိပ်မပျော်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သူ အိပ်ရာမှ မထနိုင်ခဲ့ပေ။ နေ့လယ်အထိ အိပ်လိုက်ရသော်လည်း ခေါင်းမူးနေဆဲပင်။ တကယ်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောလေ့ရှိသည့် အချိန်မှန်မှန်နေထိုင်ခြင်းဆိုသည့် အကြံပေးချက်မှာ အမှန်ပင် အကျိုးရှိပေသည်။
သူသည် အစားအသောက်စားနေသည့် ဂျီအန်းနင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ “အလုပ်တွေ အဆင်ပြေပါတယ်။ အလျင်မလိုပါဘူး။ နေ့လယ်လောက်မှ လာခဲ့ပါ။ အင်း... အခုတော့ ထမင်းချိုင့် စားနေတယ်။ သူဌေးက အရမ်းသဘောကောင်းတယ်၊ ကျွန်မတို့ကို နေ့လယ်စာ ကျွေးတယ်လေ။”
ဝမ်ယွီ - “...”
သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထမင်းချိုင့်လေးနဲ့ ချော့လိုက်ရင် လိုက်သွားမယ့် ရိုးအတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်သွားရတာလဲ။
နေ့လယ်စာကို အဆင်ပြေသလို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဝမ်ယွီသည် ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုသို့ ကားမောင်းသွားလိုက်သည်။ သူ ရောက်ချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။
ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သူရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ကျေးဇူးရှင်ကို ဖခင်အရင်းလို သွားရောက်ကန်တော့ချင်နေသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီက မျက်လုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ပိုင်ရှင်မှာ မသိကျိုးကျွံပြုနေရရှာသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ပိုင်ရှင်၏ နာမည်မှာ မား ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် “အစ်ကိုမား၊ ကျွန်တော်တို့ အန်းနင်းကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
အစ်ကိုမား - “...” မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။
ဝမ်ယွီ၏ အားပေးမှုနှင့် အစ်ကိုမား၏ ယနေ့တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေထိုင်မှုတို့ကြောင့် ဂျီအန်းနင်းမှာ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
Firewing မှ ထွက်လာပြီး ဝမ်ယွီ၏ ကားပေါ် တက်သည့်အချိန်အထိ သူမမှာ တင်းမာနေဆဲပင်။
ဝမ်ယွီက ရယ်မောရင်း “မင်း တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား” ဟု မေးသည်။
“စိတ်လှုပ်ရှားတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ရှင်းပြသည်။
“တစ်ခုခုကို အခမ်းအနားတစ်ခုလိုမျိုး လုပ်ဆောင်ပြီးသွားသလို ခံစားရလို့ပါ” သူမက လက်ချောင်းလေးတွေကို ယှက်ကာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လျက် ရိုသေလေးစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်မ တွေးနေတာက... ကျွန်မရဲ့ ဘဝ၊ ဒီဘဝရဲ့ အဆင့်တစ်ခုက... နောင်တစ်ချိန်မှာ ပိုကောင်းလာနိုင်ပါ့မလားလို့ပါ” သူမက ဝမ်ယွီကို မော့ကြည့်ရင်း အလေးအနက် မေးသည်။
ဝမ်ယွီသည် ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် သဘာဝအရသော်လည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ဖန်တီးပေးလိုက်သည်ကြောင့်သော်လည်းကောင်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း၏ ပါးပြင်စပ်တွင် ကားအပြင်ဘက်မှ လင်းထိန်နေသည့် အလင်းရောင်များ ထိခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ အသားအရေပေါ်ရှိ နုနယ်သော အမွေးနုလေးများကိုပါ မြင်နေရသည်။ သူမသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်နေသေးသည်ဟု သူ့ကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။
နူးညံ့သည်၊ စင်ကြယ်သည်၊ အကာအကွယ် လိုအပ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် ဤအချိန်၌ အလွန်အမင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားသည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးသည်။ “ဖြစ်တာပေါ့!”
“ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား? ငါက မင်းအတွက် ကံကောင်းစေတဲ့သူပါ။ မင်း ငါ့အနားမှာပဲ ရှိနေမယ်ဆိုရင် မင်း ပိုပိုပြီး ကံကောင်းလာမှာ အသေအချာပဲ။”
“အင်း... ပိုကောင်းတာတစ်ခု ပြောပြမယ်။ ငါတို့ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံကြရအောင်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့ဆီက ပြင်းပြပြီး အားကောင်းတဲ့ ယာန်စွမ်းအင်တွေကို မင်းဆီ ကူးပြောင်းပေးလိုက်မယ်။ မင်း ပိုကံကောင်းလာမှာ သေချာတယ်!”
“ဟေး ဟေး! မရိုက်နဲ့လေ၊ ကားမောင်းနေတယ်!”
စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဝမ်ယွီက “ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းကျောင်းကို သွားလည်ကြည့်မလား? ကံကောင်းဖို့အတွက်လေ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
“နတ်ဘုရား ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓပေါ့၊ မင်း သဘောပဲ” ဟု ဝမ်ယွီက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “တကယ်ပဲ အဲ့လို ရွေးလို့ ရတာလား? စိတ်မပါဘဲ ဆုတောင်းရင် တကယ် ထိရောက်ပါ့မလား?”
“ထိရောက်ပါတယ်” ဝမ်ယွီက ဆိုးရွားစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “တကယ်တော့ လူအများစုက ငါ့လိုပဲ—ယုံကြည်မှုမရှိပေမဲ့ ရိုသေလေးစားမှုတော့ ရှိတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့က ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေ သွားကြတာ။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေက ‘အများစု’ ရဲ့ ကိုးကွယ်မှုနဲ့ပဲ ရှင်သန်နေရတာ။ သူတို့က ငါတို့လို အများစုကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ကိုးကွယ်မှုတွေ လျော့နည်းသွားပြီး သူတို့ ဗိုက်ဆာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဘာကိုမှ တစ်ဦးတည်း မပိုင်ဆိုင်စေဘဲ၊ လိုအပ်ရင် နှာခေါင်းကို ပိတ်ပြီးတော့တောင် ကံကောင်းခြင်းတွေကို တောင်းဆိုကြတာပေါ့။”
၎င်းသည် ဝမ်ယွီ၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ယုတ္တိမရှိသော်လည်း ယုံကြည်လောက်အောင် ပြောဆိုတတ်သည့် စကားပင်။
သူက ဆက်ပြောသည်။ “နန်ကျောက် ဘုရားကျောင်းကို သိလား? အဲ့ဒီမှာ ဆုတောင်းရင် အရမ်းထိရောက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ မင်း အားတဲ့အချိန်ကျရင် ငါတို့ အတူတူ သွားပြီး ဂါရဝပြုကြရအောင်။”
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းမှာ သွားရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
သူမ၏ အမြင်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလျှင် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယဘဝကို ပြန်စဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အစီအစဉ်ထဲမှ ချို့ယွင်းချက်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသလားဟု တွေးမိသည်။ ဘုရားကျောင်းသွားပြီး ဗုဒ္ဓက သူမကို သိသွားလျှင်ကော? အဲ့ဒါက အကွက်ထဲကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝင်သွားတာမျိုး မဖြစ်ပေဘူးလား။
သူမသည် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပြီး ဆက်ရှင်သန်ချင်သည်။
“အလေးအနက် ပြောရရင်” ဝမ်ယွီက ပြောသည်။ “ရှူချန်ရဲ့ ဆိုင်မှာ လုပ်နေတာကို ထွက်လိုက်လို့ မရဘူးလား?”
“ရပါတယ်” ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အလုပ်တော့ အရင်ပြီးအောင် လုပ်လိုက်ဦးမယ်။ အကြောင်းမကြားဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒီနေ့ ရှူချန်ကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ထပ်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ တာဝန်သိတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို သိသဖြင့် “အိုကေ” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ဒီအလုပ်ကနေ တကယ်ထွက်ရတော့မည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်းမှာ နှမြောတသဖြစ်မိသည်။
ယခင်ဘဝက သူမသည် အရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နွေးထွေးမှုနည်းပါးသည့် ခက်ခဲသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အန်နီမီလောက၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဤဆိုင်တွင် ရှူချန်သည် သူမကို နွေးထွေးမှု၊ ဂရုစိုက်မှု၊ စိုးရိမ်ပေးမှုများနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများစွာ ပေးခဲ့သည်။
၎င်းတွင် ဂျီအန်းနင်း၏ အမှတ်တရထဲတွင် သဲကန္တာရထဲမှ တောက်ပနေသည့် ပုလဲလုံးလေးကဲ့သို့ သူမအပေါ်ထားသည့် ရှူချန်၏ သိမ်မွေ့သော သံယောဇဉ်များလည်း ပါဝင်သည်။
ထို့ကြောင့် အလုပ်ချိန်ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ရှူချန်၏ ရှေ့၌ ရပ်နေသည့် ဂျီအန်းနင်းမှာ အလုပ်ထွက်မည့်အကြောင်းကို မည်သို့ ပြောရမှန်းမသိဘဲ စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားသည်။
အစားတွင် ရှူချန်က နားလည်သလို ပြုံးကာ “အလုပ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။
“ဟင်?” ရုတ်တရက် မေးလိုက်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။
“ဝမ်ယွီက ငါ့ကို ပြောပြပြီးသားပါ” ရှူချန်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဟာ... ဘာကို တောင်းပန်စရာ လိုမှာလဲ” ရှူချန်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ အကြံပေးချက်နဲ့ မော်ဒယ်ဖြစ်လာတာပဲလေ။”
သူက ဆက်ပြောသည်။ “ဝမ်ယွီက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ သူပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ မင်း ပညာရေးကိုပဲ ပိုအာရုံစိုက်သင့်တယ်။ မော်ဒယ်ဆိုတာ ယာယီအလုပ်ပါ၊ နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လုပ်လို့ရမယ်၊ ဒါက အမြဲတမ်းမဟုတ်ဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဘဝရဲ့ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဘဝကို တကယ်ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင် ပညာကို ကြိုးစားသင်ယူရမယ်။”
ရှူချန်၏ အမြင်မှာ ဝမ်ယွီ၏ အမြင်နှင့် ထပ်တူကျနေပြီး ၎င်းမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပုံမှန်ဘဝအမြင်နှင့် တန်ဖိုးများကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် မိဘများရှိနေလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ အဘွားဖြစ်သူက မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှု မရှိခဲ့လျှင်သော်လည်းကောင်း သူတို့လည်း သူမကို အလားတူပင် ပညာပေးကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်အစားလဲပြီး အပြင်ထွက်လာသည်။ ဝမ်ယွီက သူမကို လာကြိုပြီး ဘားကောင်တာတွင် ရှူချန်နှင့် စကားပြောနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အဆင်ပြေနေပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လျှောက်သွားကာ “သွားကြရအောင်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက “ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရှူချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒါဆိုရင်... ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်။”
“အလုပ်တွေ ကြိုးစားလုပ်ပါဦး” ဟု ရှူချန်က ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက ဘားကောင်တာပေါ်သို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရှူချန်က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။
ဝမ်ယွီက “ကျေးဇူးပါ” ဟု ပြောသည်။
ရှူချန်က “ရပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီက ဘာအကွက်မှ မဆင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပြန်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားချိန်တွင် ရှူချန်က ရုတ်တရက် “အန်းနင်း!” ဟု လှမ်းခေါ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ရှူချန်သည် ဘားကောင်တာထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမထံသို့ ကမ်းပေးသည်။ “ဒါလေးကို အမှတ်တရအနေနဲ့ သိမ်းထားလိုက်!”
သူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
၎င်းမှာ ကြောင်နားရွက်တစ်စုံဖြစ်ပြီး အသစ်စက်စက်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ၎င်းကို ယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။
လူသားတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အပေါ်ယံသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံမည်၊ လမ်းတစ်ပိုင်းကို အတူလျှောက်လှမ်းမည်၊ ထို့နောက် လမ်းခွဲသွားကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘဝထဲမှ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားကြမည်။
ဂျီအန်းနင်းနှင့် ရှူချန်တို့ကြားကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသည့် ဆက်ဆံရေးမျိုးမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ နီးကပ်နေသော်လည်း အတူတူ ပေါင်းသင်းသည့် သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်း မရှိပါက အလုပ်ခွင် ဆက်ဆံရေး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သဘာဝအတိုင်း မှေးမှိန်သွားတတ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းများသည် ဘဝခရီးလမ်းတွင် အပြိုင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်း ကားပေါ် ရောက်ကြသည်။ ခါးပတ်ပတ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း၏ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဂျီအန်းနင်းက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ?” ဝမ်ယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ကျွန်မ ပျော်လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ “မင်း ရှူချန်ကို အဲ့လောက်တောင် သဘောကျတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဂျီအန်းနင်းက သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ ပျော်လို့ပါ။ ရှင် ကျွန်မကို ခဏတာ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ပါ။”
ဝမ်ယွီက ရယ်မောသည်။ “ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။”
ဂျီအန်းနင်း သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ခဏမျှ မှီနေပြီး “သူက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူပါ...” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ငါ သိပါတယ်၊ ငါ သိပါတယ်” ဝမ်ယွီက သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
ရှူချန်သည် အန်နီမီနှင့် ဂိမ်းလောကထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသူဖြစ်ပြီး သဘောထား နူးညံ့သည်။ သူ့အနားတွင် ရှိနေခြင်းက စိတ်အေးချမ်းစေမည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ယွီကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို မသိမသာ သဘောကျနေမိသည်။
သို့သော် သူတို့က ဘာမဆို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်သော်လည်း ရှူချန်ဆိုသည်မှာ ဂျီအန်းနင်း နှစ်လလောက်သာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် ဆိုင်၏ မန်နေဂျာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းက အလုပ်ထွက်ရုံမျှနှင့် မျက်ရည်ကျသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ယွီမှာ ရယ်ချင်စိတ်ဖြစ်သလို အံ့လည်း အံ့အားသင့်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် ထိုမျှလောက် စိတ်ခံစားချက် အားကောင်းသည့် အခြမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိပေ။
သူမသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေတတ်ကာ ဘဝ၏ မုန်တိုင်းများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံမျိုး ရှိသည်။ ထိုအချက်က သူမကို လူအုပ်ထဲတွင် ထူးခြားနေစေသည်။
အခုမူ သူမသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်လိုမျိုး ယုတ္တိမရှိသည့် စိတ်ခံစားချက်များကို ရုတ်တရက် ဖော်ပြလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသလို စိတ်လည်း ဝင်စားသွားသည်။
သူမနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်၊ အဆုံးသတ်တွင် သူမအရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ပုံမှန်အပြုအမူမျိုးကို ပြသလာသလို ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကော်ဖီဆိုင်မှ ထွက်လိုက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်က ဝမ်ယွီအတွက် တကယ်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ သူ စတင်လုပ်ဆောင်သည့် ပထမဆုံးခြေလှမ်းသာ ဖြစ်သေးသည်။
ဝမ်ယွီသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲပြီးသားဖြစ်ကာ ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ဆောင်နေသည်။
ဝမ်ယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း Firewing ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုက ဂျီအန်းနင်းအတွက် အရင်းအမြစ်များကို ဂရုတစိုက် ခွဲဝေပေးသည်။ နှစ်ပတ်ဆက်တိုက် သူမကို ကြာသပတေးနေ့ နေ့လယ်နှင့် ညနေ၊ ထို့အပြင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နေ့အချိန်များတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အချိန်ဇယားဆွဲပေးထားသည်။
ငွေရှာရခြင်းက ဂျီအန်းနင်းကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။
ဒုတိယမြောက် တနင်္ဂနွေနေ့ နေ့လယ်တွင် ဝမ်ယွီက သူမကို အလုပ်ဘယ်အချိန်ပြီးမလဲ၊ လာကြိုရမလားဟု ဖုန်းဆက်မေးသောအခါ ဂျီအန်းနင်းက ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ရှင် လာကြိုစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ နောက်မှ ဈေးဝယ်ထွက်မလို့!” ဟု ပြောသည်။
“ဟင်?” ဝမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဈေးဝယ်ထွက်မလို့လား?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!” ဂျီအန်းနင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုက ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ကူးစက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်း ဈေးဝယ်ထွက်မယ်ဆိုရင် ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ။ ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးလို့လည်း ရတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူသည်။ “ဟုတ်သားပဲ၊ ရှင် လာခဲ့သင့်တယ်။”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီသည် သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို မပုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ နှစ်ယောက် စတွေ့ပြီးကတည်းက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ အနက်ရောင် Centurion ကတ်ပြားကို ဂျီအန်းနင်းရှေ့တွင် မထုတ်ပြရသေးပေ။
နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။
သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက အနက်ရောင် Centurion ကတ်ပြားလေးဟာ ဂျီအန်းနင်းရှေ့မှာ တစ်ခါမှ ထွက်ပေါ်ခွင့် မရခဲ့ရှာပါဘူး။
တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။
ဆန်ဆူကီနီ - သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကတော့ အခုထိ သနားစရာကောင်းနေဦးမယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ 😂😂😂
ဒီလိုမျိုး တိတ်တိတ်လေး ပံ့ပိုးပေးတာကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်။ တစ်ဖက်လူကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘဲ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးတာမျိုးပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ဖက်လူကို အားနာနေရရင် ဒါမှမဟုတ် ပြန်ဆပ်ရမလို ဖြစ်နေရင် စိတ်ထဲမှာ မကောင်းဘူးလေ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေသလို ခံစားရတတ်တယ်။ သူကတော့ သူမကို လုံခြုံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးရင်း ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုနဲ့ ငွေရှာရတဲ့ ဂုဏ်ယူမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးအပ်နေတာပါ။
ဝမ်ယွီရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်ကြရဲ့လား? သူက သူမကို ပိုနားလည်လာပြီ။ သူလုပ်နေတဲ့အရာတွေက အရင်က ဂျီအန်းနင်းဆိုရင်တော့ အဆင်မပြေဖြစ်သွားနိုင်ပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြောင်းလဲလာပြီး ပိုပြီး စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းလာခဲ့ပြီလေ။
ဖတ်ရှုပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ ကြယ် ၅ ပွင့်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)