သူမနေထိုင်သည့်နေရာသည် ကျောင်းနှင့် တစ်လမ်းသာခြား၍ အလွန်နီးသည်။ ဝမ်ယွီ ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် အင်တာနက်အသုံးပြုရန် ကျောင်း၏ ကွန်ပျူတာခန်းသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် “Fire Wing” ဟုခေါ်သော ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုအကြောင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းအချို့နှင့် လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေကြပြီး အတော်လေး အဆင်ပြေပုံရသည်။
သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ သူမ ကွန်ပျူတာထဲဝင်၍ WeChat အဖွဲ့ထဲတွင် မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရာ အဆိုပါစတူဒီယိုနှင့် ယခင်က လက်တွဲဖူးသည့် မိန်းကလေးအချို့ အဖွဲ့ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့က “အဲဒီစတူဒီယိုက တော်တော်ကောင်းတယ်၊ စည်းကမ်းတော့ တင်းကျပ်ပေမဲ့ အဆင်ပြေတယ်၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မဆန်တဲ့လူတွေ မရှိဘူး” ဟု အကြံပြုကြသည်။
ခြုံငုံကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ဒူချင်း၏ စတူဒီယိုထက် ပိုမိုအားကောင်းပုံရသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုအလုပ်ကို အထူးပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။
ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် အတန်းပိုင်ဆရာမက စာသင်ခန်းထဲသို့လာ၍ ဒုတိယဆယ်ဝက်၏ အချိန်ဇယားကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းအတန်းကို သောကြာနေ့ နံနက်ပိုင်း ပထမနှစ်ချိန်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းမရှိတော့သော်လည်း သောကြာနေ့ နံနက်တွင်မူ အတန်းအပြည့် တက်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ထိုအကြောင်းကို မှတ်သားလိုက်ရင်း စားသောက်ဆိုင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် သူမ၏ အချိန်ဇယားကိုလည်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ညတွင် “Fire Wing” ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုမှ သူမထံ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်လာပြီး ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် လာနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလာသည်။
၎င်းတို့သည် ကျောင်းထဲတွင် မျက်စိများ ထည့်ထားသကဲ့သို့ သူမ ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းမရှိသည်ကို သိနေသည့်အလားပင်။
ဟုတ်ပေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူလိုက်သည်။ ကြာသပတေးနေ့ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် သူမက ဝမ်ယွီ ကိုပင် “ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကံကို တကယ်ပဲ မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် “ဒါဆို အနာဂတ်မှာလည်း ကိုယ်ကပဲ မင်းအတွက်… အမ်၊ ကံတွေကို ပိုပြီး ပံ့ပိုးပေးရမှာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောသည်။
သူသည် “ယန်စွမ်းအင်” ဟု ပြောလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း စားပွဲဝိုင်းတွင် အခြားသူများရှိနေသဖြင့် ထိုသို့ တိုက်ရိုက်ပြောရန် မသင့်တော်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို စူးရဲစွာကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲအောက်မှနေ၍ သူ့ခြေထောက်ကို နှစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ မျက်နှာကျက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူ၏ အကြည့်များ ပြန်ဆင်းလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှောင်ရှားနေသည့်အလား မျက်နှာကို ဘေးသို့လှည့်ကာ သဘာဝမကျသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းကြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက် ချန်သည် အနီးအနားတွင် ထိုင်စားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောက် ချန်ကို ရှောင်နေခြင်းလော။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျောင်းဝန်းကျင်သည် အရွယ်အစားအားဖြင့် အလွန်ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း သေးငယ်သည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လိုလျှင် နေ့တိုင်းတွေ့နိုင်သည်။ သို့သော် သိပ်ဂရုမစိုက်လျှင် တစ်ပတ်နှစ်ပတ်အထိ မတွေ့ဘဲလည်း နေနိုင်သည်။ အများအားဖြင့် လူအုပ်ကြားတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတိမထားမိဘဲ လမ်းဖြတ်သွားကြခြင်းက ပိုများသည်။
ယခင်ဘဝတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျောက် ချန်ကို ဘယ်တုန်းကမှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုဘဝတွင်မူ သူမ သေချာအာရုံစိုက်လိုက်သောအခါ ကျောက် ချန်ကို ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ မြင်နေရဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် အလွန်မကြာခဏတော့ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ယခင်ဘဝတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောက် ချန်က အတန်းပျက်တတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူသည် ကျောင်းဆောင်တွင် နေထိုင်ပုံမရဘဲ တစ်ရက်နှစ်ရက်ခန့် ပျောက်သွားခြင်းမှာ သူနှင့် မစိမ်းပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုကဲ့သို့လူမျိုးက နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများတွင် ဘာသာရပ်တစ်ခုမျှ မကျအောင် မည်သို့ဖြေဆိုနိုင်သနည်းဟု တွေးတောမိသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ငွေသည် နတ်ဆိုးကိုပင် ကြိတ်ဆုံလည်စေနိုင်သည်ဆိုသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီ သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်လက်စားသောက်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်ဟန်ဆောင်ကာ ရုတ်တရက် “ဟင်? ဟိုဘက်မှာ ကျောက် ချန် မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူအများစုသည် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်မိကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်လိုက်ပြီး “အော်” ဟုသာ ပြန်ဖြေသည်။
ဤတုံ့ပြန်မှုက… သူမသည် ကျောက် ချန်ကို တကယ်ပင် ရှောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဘိုင်လုက ကြားလိုက်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အဲဒီကောင်လေ” ချန်ဟောင် က ထိုလူရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “သူနဲ့ ဝေးဝေးနေ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ဘိုင်လုက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “မင်းလည်း သူ့ကို သိလို့လား” ဟု ပြန်မေးသည်။
ချန်ဟောင် က ခေါင်းညိတ်ကာ “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကိစ္စလေ… အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ဇာတိကပဲ” ဟု ပြောသည်။
ဘိုင်လုက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေသည်။ “အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ချန်ဟောင် က သူမကို နောက်ပြောင်ကာ “မိန်းမသားရဲ့ ရဲရင့်မှုပေါ့!” ဟု ပြောသည်။
ဘိုင်လု အံ့အားသင့်သွားပြီး “ကျောင်းဝင်းထဲမှာလား” ဟု မေးသည်။
ချန်ဟောင် က “မုဒိမ်းကျင့်ဖို့ ကြိုးစားတာ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဇာတိက သူငယ်ချင်းက တော်တော်မာတယ်။ သူ အောင်မြင်အောင် မလုပ်ခိုင်းခဲ့ဘူး။ ရဲကို တိုင်ကြားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပုဂ္ဂလိကအတိုင်း ဖြေရှင်းလိုက်ကြတယ်။ ကျောင်းကလည်း ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးပြီး မိန်းကလေးရဲ့ အဓိကဘာသာရပ်ကို ပြောင်းပေးလိုက်တယ်၊ အဲဒီကောင်ကတော့ ကျောင်းထွက်သွားတယ်။ သူက ဒီဆယ်ဝက်မှာ ဒုတိယနှစ် ပြန်တက်နေတာ”
ဘိုင်လု အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်သာရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်သို့ အခုမှရောက်လာသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို “လူဆိုး” ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ဤအရွယ်တွင် ကျောင်းသားအများစုအတွက် ကျောင်းဝင်းဆိုသည်မှာ ဘေးကင်းပြီး သန့်ရှင်းသောနေရာဟုသာ မြင်ကြပြီး လူဆိုးများမှာ ကျောင်းပြင်ပတွင်သာ ရှိသည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
“ကျောင်းက ဘာလို့ သူ့ကို ထုတ်မပစ်တာလဲ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမှာ ဆက်တက်ခွင့်ပေးနိုင်တာလဲ” ဟု သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်ဟောင် နှင့် ဘိုင်လုတို့ စကားပြောနေစဉ် သူမသည် ခေါင်းတစ်ခါမျှ မမော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။
ချန်ဟောင် က “သူ့မိသားစုက ချမ်းသာလို့လေ။ မဟုတ်ရင် ဘာထင်လို့လဲ။ သူက ပုံမှန် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲနဲ့တောင် ဝင်လာတာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့အမှတ်တွေက အလွန်ဆိုးတယ်။ ကြားတာတော့ သူက အထူးခွဲတမ်းနဲ့ ဝင်လာတာတဲ့၊ ဘွဲ့ရဖို့လောက်ပဲ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဘိုင်လု စိတ်ပျက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကမူ ထမင်းစားပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမက အားလုံးကို “ဖြည်းဖြည်းစားကြပါ၊ ကျွန်မ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “ကိုယ် လိုက်ပို့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး “ရှင် မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အတန်းရှိတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်မယ်၊ ဟိုဘက်ကို သွားမယ့် ကားရှိတယ်၊ နေ့လယ်ဘက်ဆိုတော့ လမ်းမှာလည်း ကြပ်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က “လမ်းမှာ သတိထားသွားပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဝမ်ယွီ သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အချစ်တိုးနေကြသည့် ချန်ဟောင် နှင့် ဘိုင်လုတို့ဘက်သို့ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပျားရည်ဆမ်းခရီးကာလသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ယခုဆိုလျှင် ကော်ဖီဆိုင်တွင်ပင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အစာခွံ့ကျွေးနေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်များက ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့ကို မကြာခဏဆိုသလို ကျက်သရေမဲ့စေမိသည်။
ချန်ဟောင် နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီ လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း သူသည် ကျောက် ချန်ဘက်သို့ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။
"ကျွန်မ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ"
သူမ ရည်ညွှန်းနေသည့်လူမှာ ကျောက် ချန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ဒီလိုလူမိုက်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်ပါ့မလား...။
မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဝမ်ယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ကျောက် ချန်၏ မိသားစုအကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် မှတ်မိနေသည်။ ကျောက် ချန်သည် သူနှင့်အတူတူပင် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ လာသည်ဟု သူ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနေရတာလဲ။
ဝမ်ယွီ သည် ကော်ဖီဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေရင်း ဂျီအန်းနင်း ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေမိသည်။
သူမ ပြောပြမည့်သူမှာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
Fire Wing တွင် အရာအားလုံး ချောမွေ့နေသည်။
ဓာတ်ပုံဆရာများမှာ သဘောကောင်းကြပြီး သူတို့ကို အလေးအနက် စောင့်ကြည့်နေသည့် ပိုင်ရှင်ဟု ယူဆရသူတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိမိတို့၏ အလုပ်အပေါ် အလွန်အလေးအနက်ထားပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အရင်ကထက် ပိုမိုတိုးတက်လာသည်။
သူမသည် အဖွဲ့ဝင်များ၏ အကြံပေးချက်ကို နားထောင်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမပေါ်စေမည့် လုံခြုံသည့် အတွင်းခံများကို ဝယ်ယူရုံသာမက အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်လဲနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း အလွန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများမှာ ဖော်ရွေကြသော်လည်း ဓာတ်ပုံဆရာနှင့် ပိုင်ရှင်တို့က အဘယ်ကြောင့် ရန်သူကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားပြီး သတိဝီရိယရှိနေရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ အလုပ်အနည်းငယ်သာရှိသည့် သာမန်အလုပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူမမှာလည်း အခြားမော်ဒယ်တစ်ဦး အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည့် မော်ဒယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလုပ်အပေါ် အလေးအနက်ထားတတ်သည့် ဂျီအန်းနင်း မှာ ပို၍ပင် သတိထားမိလာပြီး ပြီးပြည့်စုံစေရန် အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း မှာ အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် “ပိုင်ရှင်” သည် သက်ပြင်းကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာကလည်း ကင်မရာကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီးကျူးစကားဆိုသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူမကို အလွန်အမင်း ချော့မော့ပြောဆိုပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ၊ အလွန်အရေးတကြီးပင်... ဂျီအန်းနင်း ကို စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း: “...”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကြောင့် ဂျီအန်းနင်း သည် သူတစ်ပါးအပေါ် သတိထားတတ်သည့် အလေ့အကျင့်ရှိသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီး တည်ငြိမ်သည့် အလုပ်တစ်ခုကို ရရှိလိုသည်။ Fire Wing သည် အချက်ပေါင်းစုံတွင် သင့်တော်ပုံရသော်လည်း... သူတို့၏ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုမှာမူ မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ချက်ရှိနေသယောင် အမြဲခံစားရစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် Du Qing နှင့် ဆက်ဆံသည့်နည်းအတိုင်းပင် စာချုပ်ကို တောင်းယူလိုက်ပြီး သေချာစဉ်းစားပြီးမှ အကြောင်းပြန်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
အထင်အမြင်မှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း ဓာတ်ပုံဆရာနှင့် ပိုင်ရှင်တို့မှာ စိတ်ပျက်သွားဟန်ရှိပြီး "ချက်ထားတဲ့ ဘဲက ပျံသွားပြီ" ဟု ညည်းတွားနေကြသည်။
၎င်းကို မသိရှိသည့် ဂျီအန်းနင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဓာတ်ပုံဆရာနှင့် ပိုင်ရှင်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်ကြတော့သည်။
"ဒါမျိုးပဲ၊ မင်း ခုနက ပြုံးလိုက်တဲ့ပုံက ထူးဆန်းလွန်းလို့ ကောင်မလေးကို ကြောက်သွားစေတာလေ!"
"မင်း ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ မင်းပြောတဲ့စကားတွေကြောင့်လေ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ မင်းပြောလိုက်တဲ့ပုံက လူကုန်ကူးသူတစ်ယောက်လိုပဲ! ငါသာ ကောင်မလေးဆိုရင်လည်း မင်းနဲ့ စာချုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"
"ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"
"အေးပါ၊ အေးပါကွာ။ သူဌေးကြီးက တစ်လအတွင်း သူမကို စာချုပ်ချုပ်နိုင်ရင် အပိုဆုကြေးပေးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ!"
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
Fire Wing မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ကော်ဖီဆိုင်သို့ တန်းသွားပြီး ရှူးချန်ကို "နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ရှူးချန်က စိုးရိမ်စွာဖြင့် "သူတို့က လိမ်ညာသူတွေ ဖြစ်နေမလား" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က တွေဝေသွားပြီး "မဖြစ်လောက်ပါဘူး၊ တရားဝင်ပုံပေါက်ပေမယ့်... အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့..."
သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ စိမ်းပြာရောင်တောက်နေသလိုပဲ! တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်!
ရှူးချန်က "စာချုပ်ကို ငါကြည့်ပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။
စာချုပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းပြီး A4 စာရွက်နှစ်ရွက်သာ ရှိသည်။ အဆုံးစွန်ထိပြောရရင် ၎င်းမှာ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
"အို၊ အဆင်ပြေပုံရတယ်နော်" ရှူးချန်က အမြန်ကြည့်ရှုပြီး စာချုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဖတ်ပြသည်၊ "အဝတ်အစား အလွန်အကျွံချွတ်ရမည့် ဓာတ်ပုံများမရှိ၊ အကြံပေးသည့်ပုံစံများ၊ ခန္ဓာကိုယ်ဖုံးကွယ်ခြင်း... အင်း၊ စတူဒီယိုက စာချုပ်ကို ဖောက်ဖျက်ရင် မော်ဒယ်တွေက တရားစွဲနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အမှုသည်ခံနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလျော်ကြေးက... အို၊ တော်တော်များတယ်နော်?"
ဂျီအန်းနင်း လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
Du Qing ၏ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုရှိ စာချုပ်များတွင်ပင် ဤမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။
"ဒါဆို မင်း ဘယ်စတူဒီယိုမှာ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ဟု ရှူးချန်က မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်တစ်ခုကိုတော့ ငြင်းပယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်" ဟု ပြောသည်။
ရှူးချန်က သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ ထောက်ခံစကားဆိုသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ အချိန်ယူပြီး ရွေးချယ်ပါ။ ပထမဆုံးတွေ့တာတိုင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာ၊ အကောင်းဆုံးတွေက အနောက်မှာ ရှိတတ်တာပေါ့။"
ညနေပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် Du Qing ထံ ဖုန်းဆက်၍ ငြင်းပယ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။
Du Qing မှာ သဘောကောင်းသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို အလေးအနက် မထားပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဝမ်ယွီ ကို ဖုန်းဆက်ပြောပြရာ သူက သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို ချီးကျူးသည်။ ဂျီအန်းနင်း က ရယ်မောရင်း စိတ်အနည်းငယ်တိုကာ "ဘာကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုလဲ။ ရှင်က Du Qing နဲ့ ကျွန်မ အရမ်းနီးစပ်မှာကို မလိုလားတာ မဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က "ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ကြည့်လေ။ သူက ကစားသမားတစ်ယောက်ပဲ။ ပြောပြမယ်၊ ဒီလို အနုပညာရှင်ဆိုသူတွေက မိန်းကလေးငယ်တွေကို လှည့်စားတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ" ဟု ပြောသည်။
စနောက်သည့် စကားအချို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူ ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားသည့် ဖုန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက အလွန်စိတ်တိုဟန်ဖြင့် "damn ကွာ၊ ငါ့ရည်းစားက မင်းအကြောင်း ဘာပြောသွားလဲ သိလား။ မင်းမျက်လုံးတွေက စိမ်းပြာရောင်တောက်နေတယ်တဲ့! တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်တဲ့။ 'ဟေ့ကောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းပါဦးလား။ အဲ့ဒီလို တုံ့ပြန်မှုနဲ့တော့ မင်းက သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး!' တဲ့"
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လူမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲရင်း ရယ်မောနေသည်။ သူက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ!
သူသည် ဂျီအန်းနင်း နေ့လယ်က တွေ့ခဲ့သည့် Fire Wing ၏ "ပိုင်ရှင်" ဖြစ်သည်။ သူက တစ်ချိန်က ပိုင်ရှင်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က Fire Wing သည် လက်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူက ငွေသားအလျော်ရခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ဝမ်ယွီ အောက်တွင် ဓာတ်ပုံစတူဒီယို၌ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ဆူပူခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ပိုင်ရှင်မှာမူ အရေးမထားပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အားလုံးက လူ့လောကကြီးထဲမှာ ရုန်းကန်နေကြသူတွေပဲလေ။ စားဝတ်နေရေးအတွက်ဆိုရင် ငွေက အဓိကပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဒီ "ငွေရှင်" က တကယ်ပဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့!
ပိုင်ရှင်က ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ ကြုံးဝါးလိုက်သည်၊ “နောက်တစ်ခါကျရင် သူမကို လက်မှတ်ရေးထိုးခိုင်းရမယ်! ဒီတစ်ခါတော့ သူမကို လက်လွတ်မခံစေရဘူး!”
သူက စားပွဲကို အသံမြည်အောင် ပုတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော ဝမ်ယွီ သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။