ငါးမိနစ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်အစားလဲရန်အတွက် အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဒူချင်းက ချက်ချင်းပင် ဘေလ်ရှင်းရန် ခေါ်လိုက်သည်။
ရှူးချန်းက သူ့အတွက် ငွေရှင်းပေးလိုက်ပြီး ဒူချင်းနှင့် စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှူးချန်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဝမ်ယွီ ဘက်သို့သာ ပိုမိုယိမ်းယိုင်နေပြီး ဆံပင်ရှည်နှင့် ဤလူကို “ပြိုင်ဘက်” တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက ဖောက်သည်ကို လျစ်လျူရှု၍မရသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြုံး၍ စကားပြောပေးနေရသည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း က အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာသည်။ ဒူချင်း စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“အလုပ်သိမ်းပြီလား” ဟု သူက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင်လည်း စောစောပြန်သင့်ပြီနော်၊ အချိန်တော်တော်နောက်ကျနေပြီ” ဟု ပြောသည်။ တကယ်တော့ သူမ ဆိုလိုသည်မှာ ဆိုင်ပိတ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ရှူးချန်းကလည်း ဆိုင်သိမ်းကာ အနားယူရတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဖောက်သည်ကို တိုက်ရိုက်နှင်ထုတ်၍မရသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ပြောရခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒူချင်းက ပြုံးလျက် “ဒီအချိန်ဆိုတာကမှ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အပန်းဖြေချိန် စတင်တဲ့အချိန်ပဲလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
သူသည် ဝမ်ယွီ ကဲ့သို့ပင် ညဘက် လှုပ်ရှားမှုများစွာရှိသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ ဝမ်ယွီ က တကယ်တော့ ဂျီအန်းနင်း ကို ညဘက် အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားချင်သော်လည်း သူမမှာ အချိန်မရှိချေ။
“ဒါဆိုရင်တော့ သွားတော့မယ်နော်၊ ဂွတ်ဒ်ဘိုင်ပါ” ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒူချင်းကလည်း “မင်းလည်း ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လှည့်ထွက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာမူ စိတ်ထဲ သိပ်မကြည်လင်လှပေ။
အကြောင်းမှာ ထိုဆံပင်ရှုပ်ပွပွနှင့်ကောင်က သူမကို စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပျော်ရွှင်ပါစေဟု နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အနောက်မှနေ၍ ဂျီအန်းနင်း ကို အသာလေး လိုက်လာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ မှာမူ မျက်လုံးကို ကောင်းကင်သို့ လှန်တင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ဝမ်ယွီ က ပြုံး၍ သူမပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူတို့ကြားတွင် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည့် အခိုက်အတန့်များ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း မှာမူ လူမြင်ကွင်းတွင် အလွန်အကျွံ အချစ်ပြရန် မကျင့်သားရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ မှာ အခြားသူများရှေ့တွင် အတော်လေး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိသည်။ ကျောင်းတွင် သူတို့ အတူတူ နေ့လယ်စာစားလေ့ရှိသော်လည်း အတန်းတူမဟုတ်ကြသဖြင့် လက်တွဲခြင်းကဲ့သို့သော အချစ်ပြခြင်းမျိုး လူမြင်ကွင်းတွင် မရှိသလောက်ပင်။
ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်တုန့်ဆိုင်းပြီး ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တစ်ချက်မျှ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က သဘာဝကျကျပင် ပြုမူလိုက်ပြီး ရှူးချန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ရှူးချန်းကလည်း သူ့လက်ကို ပြန်မြှောက်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားနှစ်ယောက်ကြားတွင် သူတို့သာ နားလည်နိုင်သည့် မပြောပြနိုင်သော ဆက်သွယ်မှုမျိုး ရှိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း: “...”
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးပေလော။
ကော်ဖီဆိုင်သည် Bright Avenue လမ်းမကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။
ရှေ့သို့ ဆက်သွားလျှင် လမ်းဘေးတွင် ကားရပ်နားရန် နေရာများ သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ကော်ဖီဆိုင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးသည်။
ဆိုင်ရှေ့ရှိ ဤအပိုင်းတွင် ကားရပ်နားရန် နေရာမရှိသဖြင့် နည်းပညာအရ ရပ်နားခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် ဒဏ်ကြေးမဆောင်ရသရွေ့ ခေတ္တခဏ ရပ်နားထားခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိတတ်ပေ။
ဒူချင်းက ဒီနေ့ သူဘယ်လောက်ကြာကြာ ရပ်ထားရမည်ကို မသိသဖြင့် ကားကို ရှေ့ရှိ သတ်မှတ်ထားသော ကားပါကင်နေရာတွင် စနစ်တကျ ရပ်ထားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့ကို နောက်က လိုက်လာရသည့် သူ့ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ခရီးသွားလာရာတွင် မည်သို့သောကားကို စီးသနည်းဆိုသည်ကို သိချင်ရုံသာဖြစ်သည်။
ဤကောင်လေးမှာ ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တော့ မဟုတ်တော့၊ လူငယ်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒူချင်းက သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျောင်းသားလား၊ အလုပ်လုပ်နေသူလားဆိုသည်ကို ခွဲခြားမရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက်တော့ အသေအချာပင်။
အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် ကားဆိုသည်မှာ ငွေကြေးစွမ်းရည်ကို အထိရောက်ဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံး ဖော်ပြပေးသည့်အရာဖြစ်သည်။
ဒူချင်းက သူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ငွေကြေးပေါ်တွင် မှီခိုနေသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိပြီး ၎င်းကို အတည်ပြုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
မိန်းကလေးများကို ကြည့်သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရှုထောင့်အရဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့သော လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာ အနည်းဆုံး ကားတစ်စီးပိုင်သော ရည်းစားကို ရှာရန် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ ကော်လာကို ပြင်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် လမ်းဘေးတွင် ဝမ်ယွီ ၏ ကားကို ရှာလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ က များသောအားဖြင့် ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့တွင် ကားကို တန်းရပ်လေ့ရှိသည်။
ထို့နောက် သူမ ကြောင်အသွားသည်။
ဝမ်ယွီ ပုံမှန်ရပ်လေ့ရှိသည့် နေရာတွင်... အလွန်ထူးခြားသော ကားတစ်စီး ရှိနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါ ဝမ်ယွီ သူမကို Squash ကစားရန် ခေါ်သွားစဉ်က အသင်းဝင်များသာ သီးသန့်ဝင်နိုင်သည့် ကလပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဤကားနှင့် ဆင်တူသည့် ကားအချို့ကို သူမ မြင်ဖူးသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝမ်ယွီ ၏ ကား (မည်သည့်အမှတ်တံဆိပ်မှန်း သူမမသိ) နှင့် ဧရာမ SUV ကားကြီးများပင်လျှင် ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်နေပေ။
သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသည့် စူပါကားတစ်စီး Bright Avenue လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေသည်။
အထူးသဖြင့် ဝမ်ယွီ က သော့ကိုထုတ်ပြီး ခလုတ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်သောအခါ ကားတံခါးများမှာ တောင်ပံများကဲ့သို့ ဖြန့်ကားသွားသည်။ ထိုကားမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကြည့်ကို အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဂျီအန်းနင်း: “...”
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏နောက်မှ ကော်ဖီဆိုင်တံခါးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆံပင်ရှုပ်ပွပွနှင့်လူ ထွက်လာပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူက နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်ထားရင်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် လေသံဖြင့် “မြန်မြန် ကားထဲဝင်၊ အပြင်မှာ ချမ်းတယ်” ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သူက ကြောင်အနေသည့် ဂျီအန်းနင်း ကို ကားထဲသို့ အသာလေး တွန်းပို့လိုက်သည်။
ကားက မြေပြင်နှင့် ကပ်နေသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ထိုင်လိုက်သောအခါ သူမ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ က ကားကို ပတ်သွားပြီး ကော်ဖီဆိုင်ဘက်ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်ချက်မျှတောင် မကြည့်ဘူးဆိုရင် ငါရှုံးပါစေတော့!
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ သတိပြုမိသည်။
သူမက ကားတံခါးကို မည်သို့ပိတ်ရမှန်း မသိသဖြင့် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ကားထဲတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်နေရာရာကို နှိပ်လိုက်သောအခါ တောင်ပံကဲ့သို့ တံခါးနှစ်ဖက်မှာ အောက်သို့ ပြန်ကျလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်များ မြင့်တက်သွားပြီး ပြန်ကျလာသောအခါ တံခါးပိတ်မသွားသေးသည့် အပေါက်ကြားမှတစ်ဆင့် ဒူချင်းသည် ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့တွင် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
အင်ဂျင်သံမှာ သာမန်ကားများနှင့် မတူဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ စက်နှိုးလိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း မှာ အရှိန်ကြောင့် ထိုင်ခုံနောက်မှီသို့ ကပ်သွားရသည်။ အရှိန်မြှင့်တင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူမ တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားရသည်။
ဤအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ဒူချင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားသည်။
ယခင်ဘဝက သူမသည် အခြားသူများနည်းတူ ဝမ်ယွီ ကျောင်းကို Hummer ကားစီးလာခြင်းမှာ ကြွားဝါခြင်းဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။ သူ သူမကို အခြား ပိုမိုကြွားဝါသည့် ကားတစ်စီးဖြင့် Squash ကစားရန် ခေါ်သွားသည့်နေ့အထိပေါ့။
ထိုနေ့က ကားပါကင်တွင် သူတို့ လမ်းခွဲကြချိန်၌ ဝမ်ယွီ ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က “နောက်ဆုံးတော့ Hummer လေး မစီးတော့ဘူးပေါ့” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
လီဟယ်က “မင်းအဖေက မင်းကို တင်းကျပ်လွန်းတာပါ” ဟု ပြောသည်။
ထိုအခါမှသာ ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများ၊ သို့မဟုတ် သူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် Hummer စီးခြင်းမှာ ကြွားဝါခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။
၎င်းမှာ သူ့အဖေ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်။
ကား၏ ခံစားချက်ကို ကျင့်သားရလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း က မနေနိုင်ဘဲ “ဒီကားကလေ…” ဟု မေးလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းက သူ့အနက်ရောင် Hummer ကား ကျောင်းပေါက်ဝတွင် ရပ်ထားသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။ ညနေပိုင်းတွင် မည်သို့ဖြစ်၍ ဤကား ဖြစ်သွားသနည်း။
“ဒါ လီဟယ်ရဲ့ကားပါ” ဝမ်ယွီ က “ကျွန်တော့်ကားက အိမ်မှာ ရပ်ထားခဲ့တာ၊ အပြင်မှာ ပျော်ပါးနေရင်းနဲ့လေ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က နားမလည်စွာဖြင့် “ရှင်ရဲ့ကားကရော” ဟု မေးသည်။ အပြင်မှာ ပျက်သွားတာလား။
ဝမ်ယွီ က ပါးစောင်ကို လျှာဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး “တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ရည်းစားနောက်ကို ပျံလွှားလိုက်နေပြီး ရှူးချန်းရဲ့ဆိုင်အထိ လိုက်လာတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်က မင်းကို လာကြိုတော့ ဘယ်ကားပဲ စီးရမလဲ။ Hummer ပဲ စီးနေရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတော့မှာလဲ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း: “...”
အထီးငှက်များ မိတ်လိုက်ရန် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့်အခါ သူတို့၏ အမွေးအတောင်များကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြန့်ပြပြီး ကြွားဝါလေ့ရှိကြသည်။
အမျိုးသားများမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုငှက်များထက် ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
ဝမ်ယွီ အပြင်တွင် ပျော်ပါးနေစဉ် ရှူးချန်းထံမှ စာရောက်လာသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လီဟယ်က ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က ပြန်မဖြေဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး “ငါသွားရတော့မယ်” ဟုသာ ပြောသည်။
ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူက ရပ်လိုက်ပြီး “မင်း ဘာကား စီးလဲ” ဟု မေးသည်။
လီဟယ်က “Maybach တစ်စီး” ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က လက်ဆန့်လိုက်ပြီး “ငါ့ကို သုံးခွင့်ပေးပါ” ဟု ပြောသည်။
လီဟယ် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မျက်နှာကို ရိုက်ချင်နေပြီ။
ငွေဇွန်းကို ကိုက်လျက် မွေးဖွားလာသည့် ဤသူတို့မှာ အမြဲတမ်း ကြွားဝါနေလောက်အောင် ရိုင်းစိုင်းပြီး ပျင်းစရာကောင်းသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်ရဲပါက မျက်နှာကို ပြန်ရိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ ကို သူ့အဖေက အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် ပြောထားသော်လည်း ကျောင်းကို Hummer လေး စီးသွားခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန် မလုံလောက်ပေ။
ဘာမှ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လီဟယ်က ကားသော့ကို ဝမ်ယွီ ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူက လီဟယ်၏ Maybach ကို မောင်းလာပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကို ပြသလိုက်သည်။
ဤသဘာဝကျွမ်းကျင်မှုမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ စွမ်းရည်အမှတ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုထားသည်။ တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့အောင်မြင်ပြီး မလိုအပ်သော စကားလုံးများ သို့မဟုတ် နှောင့်နှေးမှုများ မရှိပေ။
ဒူချင်းသည် ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် လေတိုက်ရာသို့ ပါသွားသလို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ လေကြောင့် ရှုပ်ပွနေပြီး ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို “ဆံပင်ရှုပ်ပွပွ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ဒူချင်းသည် အေးစက်သော လေထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးမှ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် သတိရသည်။
ထို့နောက် သူ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ပြီး စတင် စဉ်းစားသည်။ ဂျီအန်းနင်း ၏ ရည်းစားက ကားအငှားကုမ္ပဏီတစ်ခုခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတာများလား။ ကြွားဝါဖို့အတွက် ကုမ္ပဏီကားကို ကိုယ်ပိုင်သလို သုံးနေတာများလား။
ဒူချင်း၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ ကျဉ်းမြောင်းနေသည်မှာ မအံ့ဩစရာပင်။ သာမန်လူများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် အထက်တန်းစားများနှင့် ထိတွေ့ရခဲသည်။ မြို့ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူများ ရှိကြောင်း သိသော်လည်း မြို့လူဦးရေတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းသဖြင့် သူတို့ရှိနေသည်ကိုပင် ခံစားရခဲသည်။
နောက်မှ တံခါးသံမြည်မှသာ ဒူချင်းမှာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
နောက်ဆုံး ဖောက်သည်မှာလည်း ငွေရှင်းပြီး ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်သည်နှင့် ဒူချင်းက လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ခွင့်ပြုပါ၊ နည်းနည်း ဖယ်ပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
ဒူချင်း ဖယ်ပေးလိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့ရှိ အလင်းရောင်မှာ အနည်းငယ် မှိန်သွားသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ဖောက်သည် မရှိတော့သဖြင့် ရှူးချန်းက မီးမောင်းများကို ပိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာ ချန်ထားသည်။ ဤလုပ်ရပ်က ဒူချင်းကို သူရှိနေကြောင်း ပြန်သတိရစေသည်။
ဒူချင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။
“ဟေ့၊ သူငယ်ချင်း” ဟု သူ ခေါ်လိုက်သည်။
ရှူးချန်းမှာ ခွက်များနှင့် ပန်းကန်များကို ဗန်းဖြင့် ကိုင်ကာ သိမ်းနေသည်။ ဆံပင်ရှည်နှင့်လူကို မြင်သဖြင့် သူ “အမ်” ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး “တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့လား” ဟု မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဒူချင်း လျှောက်လာပြီး “မင်းကို အန်းနင်းအကြောင်း မေးချင်လို့... သူ့ရည်းစားက ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
ရှူးချန်း၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး “ကျွန်တော်လည်း သေချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျောင်းသားပဲ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျောင်းသားလား။ ဒါဆိုရင် သူ ကားအငှားကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ဒူချင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“တကယ်ပဲ ကျောင်းသားလား” သူ တစ်ဖန် ပြန်မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ရှူးချန်းက ခွက်များနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်ပြီး စားပွဲများကို စတင် သုတ်လိုက်သည်။ “သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ကျောင်းတည်း တက်ကြတာ။ အန်းနင်းက ပထမနှစ်၊ သူ့ရည်းစားက တတိယနှစ် ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံးနှစ် ဖြစ်မယ်”
“ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးကျယ်နေရတာလား” ဒူချင်းက တံခါးဘက်သို့ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ “ရည်းစားကို အလုပ်ကနေ Maybach နဲ့ လာကြိုတာလား”
Double M တံဆိပ်ကို သူ အသေအချာ မြင်ခဲ့ရသည်။
“ဝါ...” ရှူးချန်း အံ့ဩသွားမိသည်။
ရှူးချန်းမှာ ဝမ်ယွီ ၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်ကြောင်း အနည်းငယ် ရိပ်မိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်ထိ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ ခဏစဉ်းစားပြီး “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ တစ်ခါ ထမင်းစားဖူးတယ်၊ သူပဲ ရှင်းပေးသွားတာ။ ဘေလ်ရှင်းတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် မျက်စိမမှားဘူးဆိုရင်… သူ Centurion Black Card သုံးသွားတာ” ဟု ပြောသည်။
“ဒမ်!” ဒူချင်း ဆေးလိပ်ကို နှစ်ချက် အမြန်ဖွာလိုက်ပြီး “သူ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ချမ်းသာတာလား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး” ရှူးချန်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ဂျီအန်းနင်း က အခုထိ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတာလဲ” ဟု ဒူချင်း စုံစမ်းသည်။
ရှူးချန်း ဤမေးခွန်းကို သဘောမကျပေ။
“သူ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ” သူ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသံဖြင့် “ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မိသားစုအခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရုံတင်မကဘဲ၊ ကျွန်တော်ပဲ မိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ မော်ဒယ်အလုပ်ကိုလည်း လုပ်တယ်။ အဲ့ဒီအပြင် ကျောင်းမှာလည်း စာသင်ပေးတယ်၊ ကျောင်းအလုပ်တွေလည်း လုပ်တယ်”
“ကျွန်တော် ပြောပြမယ်” ရှူးချန်းက လေးနက်စွာဖြင့် “ဂျီအန်းနင်း က အထူးသဖြင့် ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်” ဟု ပြောသည်။
ဒူချင်းက ဤအချက်ကို လက်ခံသည်။
သူ့အလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်သူက စိတ်ရင်းရှိပြီး ဘယ်သူကတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်သည်။ အချို့မိန်းကလေးများမှာ သူ့အဆူခံရသဖြင့် ငိုသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာမူ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြိုးစားသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ကင်မရာရှေ့တွင် တောက်ပနေပြီး အလွန်အမင်း လှပသူဖြစ်သည်။
ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေ ချမ်းသာတဲ့ လက်တွဲဖော်ကို ရှာဖွေတာဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ ဒူချင်းအနေနဲ့လည်း အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှ ဘက်လိုက်တဲ့ အမြင်မျိုး မရှိပါဘူး။
ဒီနေ့ သူ ကော်ဖီဆိုင်ထဲကို အတင်းဝင်လာခဲ့တာကလည်း ဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုးကြောင့်ပါပဲ။ ငွေကြေးအဆင်ပြေတဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့ သူ့အနေနဲ့ ငွေကြေးအခက်အခဲရှိပုံရတဲ့ ဒီမိန်းကလေးကို စိတ်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ သူ တကယ်ပဲ ယုံကြည်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ… တောက်! Maybach တစ်စီးတောင် ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ။
ဒီအခြေအနေကတော့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပါပြီ!
ရှူးချန်း စားပွဲတွေကို သုတ်ပြီးတဲ့နောက် ကုလားထိုင်တွေကို စားပွဲပေါ် ပြောင်းတင်လိုက်သည်။ နောက်မှ ကြမ်းပြင်ကို တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဒူချင်းက ဆေးလိပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကုလားထိုင်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ လက်ချောင်းကြားထဲ ဆေးလိပ်ကို ညှပ်ထားလျက်နဲ့ပဲ သူက ရှူးချန်းကို “မင်းထင်လား… ဒီလူက ငွေကြေးအများကြီး ချမ်းသာနေတာ၊ ဂျီအန်းနင်း အပေါ်မှာရော တကယ်ပဲ ရိုးသားတဲ့ စိတ်နဲ့ ဖြစ်ပါ့မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှူးချန်း ခဏ ရပ်သွားသည်။
သူ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…” ဟု ပြောသည်။
နှစ်စက္ကန့်လောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်…
“…ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု သူ ဆက်ပြောသည်။