ကျိအန်းနင်သည် နဖူးကို လက်ဖြင့် အသာအုပ်လိုက်မိသည်။
တစ်ခါတလေကျလျှင် ဝမ်ယွိသည် လူကြီးဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူမပင် မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်ရသလို၊ အခြားတစ်ခါတလေတွင်လည်း ကလေးဆန်လွန်းလှသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွိကမူ ထိုသို့ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
"ဘာကို ကလေးဆန်တာလဲ" သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါပြောပြမယ်၊ ဒေါင်းတစ်ကောင် အမြီးဖြန့်ပြတယ်ဆိုတာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဒေါင်းအထီးတွေပဲ လုပ်တာ။ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ဒေါင်းတွေမှာ အဲဒီလုပ်ဆောင်ချက်မှ ဖြစ်မလာသေးတာ။"
ထို့နောက် သူက ဆက်၍ မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့... အဲဒီ ကေစုတ်နဲ့ကောင်က မင်းကို ဘာပြောတာလဲ။"
ကေစုတ်နဲ့ကောင် တဲ့...
ကျိအန်းနင် ခဏမျှ စကားစွံ့အသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ စတူဒီယိုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ စဉ်းစားမလားလို့ မေးတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်က သူတို့စတူဒီယိုကို သွားတုန်းက ကြည့်ရတာ သူက ပိုင်ရှင်နဲ့ တူပါတယ်။"
"ပြီးတော့ရော" ဝမ်ယွိက မေးလိုက်သည်။
"စာချုပ်ချုပ်ရင် ရာခိုင်နှုန်း ခွဲယူမှာဖြစ်ပေမဲ့ ပုံမှန်အလုပ်ရအောင်တော့ အာမခံပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။ "အစကတော့ အလုပ်ပြီးရင် ဆက်ပြောချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ရောက်လာတာနဲ့ အခြားတစ်ရက်မှ ဆက်ပြောရအောင်လို့ ပြောလိုက်တာ။"
အလုပ်ပြီးရင် ဆက်ပြောမယ် ဟုတ်လား... ဟက်။
ဝမ်ယွိက မေးလိုက်၏။ "မင်းရော စာချုပ်ချုပ်ချင်လို့လား။"
ကျိအန်းနင်သည် အမှန်တော့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ငါလည်း မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး" သူမက ပြောလိုက်၏။
ဝမ်ယွိ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ဒီမော်ဒယ်အလုပ်က သူမ လုပ်နေကျ အခြားအလုပ်တွေထက် ဝင်ငွေပိုကောင်းသည့်အပြင် အလုပ်ကလည်း ပုံမှန်ရမည်ဆိုပါက ကျိအန်းနင်အနေဖြင့် အခြားအလုပ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီအလုပ်တစ်ခုတည်းကိုပင် လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။
မိမိဘာသာ ပိုက်ဆံရှာရန် အလွန်အားစိုက်သော ကျိအန်းနင်သည် စာချုပ်ချုပ်ရန် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်း စာချုပ်မချုပ်ချင်ဘူးလား၊ ဘာလို့လဲ" ဝမ်ယွိက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ဒီအတိုင်းပါပဲ... တူချင်းက... သူက ဖြစ်နိုင်တာက..." ကျိအန်းနင် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ "သူက ငါ့ကို ပိုးပန်းချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ကျိအန်းနင်သည် အခြားသူများထက် ပိုမို အာရုံခံစားလွယ်သူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က တူချင်း သူမကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ကတည်းက သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သိခဲ့သည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ကျိအန်းနင်သည် စာချုပ်ကို ချက်ချင်းပင် စာချုပ်ချုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေမိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူမတွင် စိုးရိမ်စရာများစွာ ရှိလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိ၏ ဒေါသက ဒေါသကြီးလွန်းလှသည်။
သူ၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလှ၏။
ကျိအန်းနင်သည် ဝမ်ယွိနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးအတွင်းသို့ တူချင်း ပါဝင်ပတ်သက်လာမည်ကို မလိုလားပေ။ အတိတ်ဘဝကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သူမနှင့် ဝမ်ယွိကြား ဆက်ဆံရေးသည် တတ်နိုင်သမျှ ရိုးရှင်းသည်ကိုပင် လိုလားသည်။
ပိုမို ရိုးရှင်းလေလေ၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမို ယုံကြည်နိုင်လေလေ မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ယွိ နားလည်သွားခဲ့သည်။
ကျိအန်းနင်သည် စာချုပ်မချုပ်ချင်သည်မဟုတ်ဘဲ ကေစုတ်နှင့်ကောင်က သူမအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်၍ မလိုလားအပ်သော မသင်္ကာမှုများကို ရှောင်ရှားချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွိသည် စိတ်ထား မရိုးသားသော သို့မဟုတ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ဝှက်ထားသော အမျိုးသမီးများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သည်။
သူ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးများထဲတွင် ကျိအန်းနင်သည် အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ချစ်သူကိစမှာ ဤမျှအထိ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အရာရာကို ရင်းရှင်းပြတ်သားစွာ တွေးတောတတ်လိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်ပင် ထင်မထားခဲ့ပေ။
"ငါ့ကို မရယ်ပါနဲ့" ကျိအန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လုပ်ကြံပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ နည်းနည်း အာရုံခံစားလွယ်လွန်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
သူမသည် ဝမ်ယွိ၏ သွားပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သော အပြုံးကို ကြည့်ကာ အားနာပြီး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။
"ငါ မင်းကို ရယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ယွိက သွားပေါ်အောင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို မရယ်ပါဘူး။"
ကျိအန်းနင် မယုံပေ။ "ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ခဏခဏ ပြုံးနေရတာလဲ။"
ကွမ်မင်လမ်းသည် ဟွာတာတက္ကသိုလ်နှင့် အလွန်နီးသည်။ သူတို့ စကားပြောပြီးချိန်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ဝမ်ယွိသည် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ခါးပတ်ဖြုတ်ကာ ကျိအန်းနင်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေတာ။"
သူ့စိတ်ထဲ ရွှင်လန်းနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အိမ်တွင် ဝမ်းမြောက်စရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ကျိအန်းနင် ထင်မှတ်လိုက်၏။
"အဲဒါဆိုလည်း" ဝမ်ယွိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စာချုပ်ချုပ်ချင်ရင် ရပါတယ်။ သူ့ဆီသွားပြော၊ အခြေအနေကို နားလည်အောင်လုပ်၊ အဲဒါ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"
ကျိအန်းနင် အံ့ဩသွားရ၏။ ဝမ်ယွိက ဤမျှအထိ သဘောထားကြီးနိုင်ပါသလော။
"တကယ်လား" သူမက မယုံသင်္ကာ မေးလိုက်သည်။
"အတု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" ဝမ်ယွိက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ချက်ချင်း စာချုပ်ချုပ်လို့မှ မရတာ။ သူတို့ မင်းကို လှည့်စားလိုက်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။ အချိန်ယူပါ၊ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီး သင့်တော်တာတစ်ခု ရှာ၊ ပြီးမှ စာချုပ်ချုပ်ကြတာပေါ့။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ။ တစ်ခါတွေ့ရုံနဲ့ ဘာမှ အပြီးမသတ်ကြဘူး။"
ဝမ်ယွိသည် အလွန်အမင်း အကြောင်းအကျိုးကျပြီး နားလည်ပေးနိုင်လွန်းသဖြင့် ကျိအန်းနင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ သူ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်" ကျိအန်းနင်က စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပထမဆုံး စာချုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။ စိတ်ချရအောင် ဆရာတစ်ယောက်ယောက်ကို ကူညီစစ်ဆေးပေးဖို့ တောင်းဆိုရမလား မသိဘူး။"
ဘာပဲပြောပြော စီးပွားရေးတက္ကသိုလ် ဖြစ်သည်မို့ ထိုမှ ဆရာများသည် သူမကဲ့သို့ ပထမနှစ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ထက် ပိုမို သိရှိနားလည်မည်မှာ အမှန်ပင်။
မထင်မှတ်ဘဏ သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် တော်တော်လေး သတိကြီးလှပေသည်။
ဝမ်ယွိက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။ "ရတာပေါ့၊ ငါ့ကို ပြလို့လည်း ရတာပဲ။ ငါ စာချုပ်တွေ အများကြီး မြင်ဖူးတာပဲကို။"
"အိုကေ၊ အကုန်လုံး အိုကေတယ်ဆိုတာ အတည်မပြုရသေးခင်တော့ စာချုပ်ချုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ကျိအန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွိ၏ ဒေါသနှင့် စရိုက်ကို ထည့်တွက်ကာ ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။ "စာချုပ်မချုပ်ခင် မင်းကို ကြိုတင် အကြောင်းကြားပါ့မယ်။"
ထို့ကြောင့် စာချုပ်မချုပ်မီ သူ၏ အတည်ပြုချက် လိုအပ်သည်ပေါ့။
ဝမ်ယွိသည် စုတ်ချင်စရာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိအန်းနင်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"
သူသည် ကျိအန်းနင်ကို သူမ၏ မိသားစု တိုက်ခန်းအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် သူမကို ဆက်လက် နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။
အနမ်းသည် ကြာရှည်လွန်းလှသဖြင့် အသံထိန်းမီးများပင် ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကို အတိုင်းသား ကြားနေရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လွယ်ကူစွာပင် မြင့်တက်စေသည်။ ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်၏ နူးညံ့သေးသွယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ထံသို့ ပိုမို နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်၏။
"ငါ့ကို အသက်မရှူနိုင်အောင် မလုပ်ပါနဲ့" ကျိအန်းနင်၏ အသက်ရှူသံသည်လည်း မမှန်တော့ပေ။ သူမသည် သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အသက်ကောင်းကောင်း ရှူလို့ မရတော့ဘူး။"
သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် မီးများ ပြန်ပွင့်လာခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ရှိနေခဲ့ပြီးမှ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး စူးရှသွားကြသည်။
"မြန်မြန် သွားရအောင်" ကျိအန်းနင်က သူ့ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွိက ပြောလိုက်၏။ "ငါနဲ့ လိုက်မဆော့ချင်ဘူးလား။ မင်း လီဟယ်နဲ့ ဖုန်းကျင်းဟိုင်ကို သိတာပဲ၊ အရင်ကလည်း တွေ့ဖူးတာပဲကို။"
"မလိုက်တော့ပါဘူး" ကျိအန်းနင်က ဆိုသည်။ "ငါ့အဖွား အိမ်မှာ ရှိတယ်။"
ဝမ်ယွိလည်း အခြားနည်းမရှိဘဲ မထွက်ခွာမီ သူမကို အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ရသည်။
မေဘတ် (Maybach) ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ဖုန်းထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်၏။
"ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုအကြောင်း ပြောတာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်တဲ့လဲ... ကောင်းပြီ၊ စေတးမနေနဲ့တော့၊ အဲဒီဈေးကိုပဲ သဘောတူလိုက်ပြီး မနက်ဖြန် အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်လိုက်တော့။"
"ပြီးတော့ ကျိအန်းနင်အတွက် အလုပ်အချို့ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးဖို့ သေချာအောင် လုပ်လိုက်။"
"ခဏကိုင်ထားဦး။ ဖုန်းမချနဲ့ဦး။ မလောနဲ့ဦး။ ငါ့ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်အတည်ပြုပေး၊ အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဘာလဲ။ ငါ့ကို ပြော။"
"အေး၊ ဟုတ်တယ်၊ အလွန်ကောင်းတယ်။ သူတို့ကို သေချာရှင်းပြဖို့ မမေ့နဲ့၊ လုံးဝပဲ။ ဘာအကြောင်းနဲ့မှ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ထုတ်မပြောမိပါစေနဲ့။"
လွန်ခဲ့သော စနွေနေ့က တူချင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးကတည်းက ဝမ်ယွိသည် ထိုဓာတ်ပုံစတူဒီယိုကို ဝယ်ယူရန် စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဝယ်ယူခြင်းသည် တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့် ပြီးမြောက်နိုင်သည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ပတ်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း အရောင်းအဝယ် အပြီးသတ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ငွေကြေး အမြောက်အမြား မြှုပ်နှံရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိသည် သဘောပေါက်ထားပြီး ဖြစ်၏ - ကျိအန်းနင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြဿနာတိုင်းကို ငွေနှင့် ဖြေရှင်း၍ ရသည်။
ဥပမာအားဖြင့် သူမ၏ အဖွားရှိနေခြင်းသည် ကျိအန်းနင်ကို တွဲနှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျိအန်းနင်က အဖွားမရှိလျှင် ထမင်းစားခြင်း၊ နေမကောင်း၍ ဆေးရုံတက်ရခြင်း စသည်တို့ဖြင့် ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွိ၏ အမြင်တွင်မူ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်မှာ လွန်စွာ လွယ်ကူလှသည်။ ဘိုးဘွားရိပ်သာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ငှားရမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်တွင် အကူ သို့မဟုတ် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ငှားရမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည်။
ဒါတွေအကုန်လုံးသည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ကျိအန်းနင်သည် မိမိကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကိုသာ အားကိုးလိုသဖြင့် သူ၏ ငွေကြေးကို မမှီခိုချင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ငါးပေးသည်ထက် ငါးမျှားနည်း သင်ပေးခြင်း၏ သဘောတရားကို နားလည်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော အတိတ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့ စီစဉ်ပေးရလောက်အောင် ထိုက်တန်သူ မရှိခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွိသည် လီဟယ်၏ ကားကို မောင်းနှင်ကာ အားလုံး ပျော်ပါးနေကြသော နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သီးသန့်ခန်းထဲရှိ အငွေ့အသက်မှာ သူ ထွက်သွားစဉ်ကအတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။
ဝမ်ယွိသည် ကျိအန်းနင်ကို ဒီနေ့ည ပါဝင်မည့်သူများတွင် လီဟယ်နှင့် ဖုန်းကျင်းဟိုင်တို့ ပါဝင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ၏ အတန်းဖော် စွန်းယာရှန်လည်း ဒီနေ့ည ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကျိအန်းနင်အား အကြောင်းမကြားခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွိ၏ အမြင်တွင် စွန်းယာရှန်သည် မမြင်ရသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ညတွင်လည်း သီးသန့်ခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူမကို မရှိသကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွိသည် စွန်းယာရှန်ကို ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲရှိ လူများအပေါ် မည်သည့် လှည့်ကွက်မှ မသုံးရန် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထန်ဟောင်ရန်က သူမကို စုဝေးပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားခဲ့သည်။
စွန်းယာရှန်သည် လျစ်လျူရှုခံရခြင်း၏ ခံစားချက်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
အမျိုးသားများသည် သူမအား ထန်ဟောင်ရန်၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း သိကြပြီး ထန်ဟောင်ရန် ဘာကြံစည်နေသည်ကို သိကြသဖြင့် အားလုံးက နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် သူမကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။
အမျိုးသမီးများသည် အုပ်စုနှစ်စု ကွဲပြားနေသည်။
အုပ်စုတစ်စုမှာ အသိုင်းအဝိုင်းရှိ အမျိုးသားများနှင့် စီးပွားရေးအဆင့်အတန်း တူညီသော သူဌေးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အမျိုးသားများ ခေါ်ဆောင်လာသော အမျိုးသမီးများနှင့် ဆက်ဆံရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြပေ။
အခြားအုပ်စုတစ်စုမှာမူ ပိုက်ဆံ အများကြီးမရှိသော အလှပဂေးလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ စီးပွားရေးအဆင့်အတန်းက လူမှုရေးအဆင့်အတန်းကို ဆုံးဖြတ်သည်ဖြစ်ရာ အမျိုးသားများ၏ ငွေကို သုံးစွဲနေရသဖြင့် အမျိုးသားများ၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်နာရပြီး စွန်းယာရှန်ကို မရှိသကဲ့သို့ ပြုမူကြရသည်။
စွန်းယာရှန်သည် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကလိုပင် ပစ္စည်းများ လက်ဆောင်ရရှိပြီး ပရိသတ်ဝိုင်းနေသော မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံချင်နေသေးသည်။ သို့သော် ဒီအသိုင်းအဝိုင်းတွင်မူ ထိုသို့ဖြစ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
လက်တွေ့ဘဝတွင် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး ထူးချွန်သော အမျိုးသားများသည် "ဖားသူများ" (အခြားသူကို အလွန်အမင်း ဖားယား မြှောက်ပင့်သူ) ဖြစ်မလာကြပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေသည် အချစ်နဝေလဝေ ဝတ္ထုများထဲတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။
လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝပြီး အောင်မြင်သော အမျိုးသားများသည် "ဖားသူများ" ဖြစ်မလာကြပါ။
စွန်းယာရှန်သည် ထိတ်လန့်လွန်း၍ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီလူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် အလွန်တရာ နုနယ်လွန်းသေးသည်ကို အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိသည် စိတ်ကြည်စွာဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး သော့ကို လီဟယ်ထံ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ လီဟယ်က မေးလိုက်၏။ "ဘယ်လိုလဲ။"
ဝမ်ယွိက ပြန်ဖြေသည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်မယ် ထင်လဲ။"
သူ့စိတ်ကြည်နေသည်ကို မြင်တော့ လီဟယ်က သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ဓာတ်ပုံဆရာပေါက်စတစ်ယောက်က အန်းနင် နောက်ကို အလုပ်အထိ လိုက်သွားတာ" ဝမ်ယွိက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဩ" လီဟယ်က မေး၏။ "ပြီးတော့ရော။"
"အဲဒီ ခွေးမသားက" ဝမ်ယွိက ထိုအကြောင်း တွေးမိရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ "သူမကို အလုပ်နဲ့ မျှားပြီး သူတို့ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ စည်းရုံးချင်နေတာ။"
"ရှောက်ကျိက ဘာပြောလဲ" လီဟယ်က စုံစမ်းလိုက်သည်။
ဝမ်ယွိက စနောက်လိုက်၏။ "မင်းရော ဘာပြောမယ် ထင်လဲ။"
လီဟယ်သည် ဝမ်ယွိ၏ စနောက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "မလိုတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲရှိတယ်၊ တစ်ခုက..."
"ထားလိုက်တော့၊ ထားလိုက်တော့။ ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး" ဝမ်ယွိက သူ၏ လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အန်းနင်က ငြင်းချင်နေတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီကောင် သူမကို ပိုးပန်းဖို့ ကြိုးစားနေမှန်း သူမ သိလို့။"
လီဟယ်သည် ဝမ်ယွိ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။
"ကြည့်ပါဦး၊ ကြွားနေလိုက်တာ" လီဟယ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေး အန်းနင်က တော်တော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စဉ်းစားတတ်တာပဲ။"
လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ကျိအန်းနင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကတည်းက သူ၏ သူမအပေါ် အမြင်မှာ ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ အတန်းဖော်အကြောင်း ပြောရရင်တော့ သူမရဲ့ စိတ်က အဲဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိလှဘူး" လီဟယ်သည် ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွိသည် သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စွန်းယာရှန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီနေ့တွင် စွန်းယာရှန်သည် အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုခံရမှုကို ကြုံတွေ့နေရပြီး ဝမ်ယွိ ရောက်လာသည်နှင့် အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ သူကတော့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့၏။
သူမသည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် သူ၏ ဘေးမှ အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွိကမူ သူမကို မမြင်သကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။
"မင်း ခုနက ထွက်သွားတုန်းက သူမ လာပြီး မင်းအကြောင်း မေးနေတာ။ သူမစိတ်က အမှန်ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူး" လီဟယ်က ရယ်စရာအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ "သူမက ဟောင်ရန်ဆီကနေ GUCCI အိတ်တစ်လုံးနဲ့ Van Cleef & Arpels အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ရထားပြီးပြီ၊ ခုတော့ သူ့ကို ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ လှောင်ထားချင်နေတာလား။ ပထမနှစ် ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးတွေမှာ ဤမျှအထိ ရဲတင်းတဲ့ တပ်မက်မှုရှိမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။"
မတိုင်မီက ဝမ်ယွိသည် စွန်းယာရှန်၏ အိတ်သစ်ကို သတိပြုမိခဲ့ပြီး ထန်ဟောင်ရန်ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ရတနာပစ္စည်းများပါ ရရှိထားမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။
ပထမနှစ် ကောလိပ်ကျောင်းသူအများစုတွင် ဤမျှကြီးမားသော တပ်မက်မှုများ မရှိကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ အကြိုက်နှင့် တပ်မက်မှုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ကြရသည်။ သို့သော် စွန်းယာရှန်ကမူ ကွဲပြားသည်။ သူမသည် သောင်းချီတန်သော လက်ဆောင်များကို ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ ပြန်မပေးရဘဲ နေနိုင်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားနေခဲ့သည်။
လူကြီးများ၏ ကမ္ဘာတွင် အပြန်အလှန် လဲလှယ်ခြင်း၏ သဘောတရား [1] ကို သူမ နားမလည်သေးပုံရသည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်ယွိသည် စွန်းယာရှန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဆေးလိပ်ငွေ့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လွှဲကာ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
စွန်းယာရှန်သည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွိသည် သူမအား မည်သည့် အာရုံမှ မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် စွန်းယာရှန်ကို ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ စေတနာဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
စွန်းယာရှန်သည် ဤအချက်ကို အမြဲတမ်း မသိရှိခဲ့သော်လည်း ကျိအန်းနင်ကမူ အတိတ်ဘဝကတည်းက ဝမ်ယွိသည်...
လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သိထားခဲ့၏။
---
*[1] Equivalent exchange - အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ် လဲလှယ်ခြင်း သဘောတရား*