ဟီရှန်တုန်း၏မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းနေသဖြင့် အင်္ဂါနေ့တွင် ကျောင်းတက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
တနင်္လာနေ့ညနေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စကို ကျောင်းသားအသင်းနှစ်ခုမှ ကျောင်းသားများက ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က အသားကင်ဆိုင်တွင် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှ ကျောင်းသားများရှိသည့် စားပွဲတစ်ခုအပြင် အခြားစားပွဲတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဆိုင်တွင်ရှိနေသည့် တစ်ဦးချင်းလာရောက်စားသောက်သူများကြားတွင်ပင် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှ ကျောင်းသားများ ရှိနေကြသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤဆိုင်သည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် မှ ကျောင်းသားများကို အဓိကထား ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့်နေရာဖြစ်သောကြောင့် လူအများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
အင်္ဂါနေ့ရောက်သောအခါ သတင်းမှာ ဂျီအန်းနင်း တို့အတန်းရှိ လူအနည်းငယ်ကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေပြီ။
မနက်စောစောတွင် မန်းရှင်းယွီနှင့် ဘိုင်လူတို့က ဂျီအန်းနင်း ကို ခပ်တိုးတိုးဆွဲခေါ်သွားပြီး “သတင်းကြားပြီးပြီလား၊ မနေ့ညနေက ဆွန်ယားရှန်းအတွက်နဲ့ ဝမ်ယွီ က ဟီရှန်တုန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်ဆို။ ဘာတွေဖြစ်တာလဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေတာလား” ဟု မေးမြန်းကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
မနေ့ညနေက ဝမ်ယွီ သည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း မကောင်းပြောနေသည့် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို သွားရောက်သတိပေးခဲ့ကြောင်းသာ ပြောပြခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ မှာ ဟီရှန်တုန်း၏နာမည်ကို မသိသဖြင့် ထည့်မပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆွန်ယားရှန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမနှင့်လုံးဝမသက်ဆိုင်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ထည့်မပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူက ဒေါသတကြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ညကအိပ်ခါနီးတွင် ထိုယောက်ျားလေးမှာ မည်သူဖြစ်ပြီး မည်သည့်မိန်းကလေးကို မကောင်းပြောနေသလဲဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း အဖြေမထွက်ခဲ့ပေ။
ထိုသူမှာ ဟီရှန်တုန်းဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဆွန်ယားရှန်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမအမြင်တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ “တွဲနေကြသူများ” ဖြစ်သင့်သည်။
“သူ မနေ့က ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့တော့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့လဲဆိုတာတော့ မပြောဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ကြိုပြောထားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မန်းရှင်းယွီနှင့် ဘိုင်လူတို့မှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြသည်။ သူတို့အလွန်အကျွံ တွေးတောမိကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်၊ မနေ့က အဆောင်သို့လာရောက်၍ ကောလာဟလဖြန့်သူများက ထိုကိစ္စကို “ဝမ်ယွီ သည် ဆွန်ယားရှန်းကိုကြိုက်သည့်သူနှင့် မနာလိုစိတ်ကြောင့် ရန်ဖြစ်သည်” ဟု ပြောင်းလဲပြောဆိုထားကြပြီးသားဖြစ်သည်။
ဆွန်ခိုင် မှာမူ လူတိုင်း၏လျစ်လျူရှုမှုကို ခံလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ဝမ်ယွီ ၏နာမည်မှာ ပို၍ကျော်ကြားပြီး သူသည် ချောမောပြီး ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အကြောင်းက သာမန်ကျောင်းသားများထက် ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“သူပြောတာတော့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းဥစ္စာမက်တယ်ဆိုပြီး ကွယ်ရာမှာ မကောင်းပြောနေတာကို ကြားရတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အဲဒီကောင်ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာတဲ့” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သိထားသည်မှာ ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
“အဲဒါ ဟီရှန်တုန်းဆိုရင်တော့ သူလုပ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပါပဲ၊ မနေ့က သူ ဆွန်ယားရှန်းကို လှောင်ပြောင်နေတာလေ၊ ဒီကောင်ရဲ့ပါးစပ်က တကယ့်ကို ပုပ်သိုးနေတာ” ဟု ဘိုင်လူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။
မန်းရှင်းယွီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဟီရှန်တုန်း၏ပါးစပ်မှာ မကောင်းသော်လည်း မနေ့က သူပြောသွားသည့် ဆွန်ယားရှန်းအကြောင်းမှာ အမှန်တရားအချို့ ပါဝင်နေသည်ဟု သူမခံစားမိသည်။
ဆွန်ယားရှန်းသည် ကိန်းဘရစ်ချ်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရတစ်ဦးက သူမကို လိုက်ပိုးနေကြောင်း ပြောပြသော်လည်း လက်ခံသည်ဟုမူ မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုသူပေးသော တန်ဖိုးကြီးအိတ်ကိုမူ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့သည်။ မန်းရှင်းယွီ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားအရဆိုလျှင် ဤကိစ္စမှာ လက်ခံနိုင်စရာမရှိပေ။
သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလိုက်ခံခြင်းကို လက်မခံရဟု ထင်မြင်လောက်အောင် ရှေးရိုးစွဲမဟုတ်သော်လည်း တန်ဖိုးငွေ သောင်းဂဏန်းရှိသည့် လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာ သူမအတွက်တော့ အံ့သြစရာပင်။
ဟုတ်ပေသည်။ ဤကိစ္စမှာ သက်ဆိုင်သူဖြစ်သည့် ဆွန်ယားရှန်း၏ နားသို့လည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမသည် ပထမဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်ကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝမ်းသာသွားသည်။
ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းအတွက် အံ့သြရပြီး ဟီရှန်တုန်းက သူမကို ကွယ်ရာတွင် အသရေဖျက်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ က သူမအတွက် ရန်ဖြစ်ပေးခဲ့သည်ဆိုသည့်သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏စိတ်မှာ တစ်မနက်လုံး တည်ငြိမ်မှုမရှိဘဲ စာသင်ခန်းတွင်ပင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်များထဲတွင် ဆွန်ယားရှန်းမှာ သူမ၏အနာဂတ်အတွက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် အစီအစဉ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏အဓိကဘာသာရပ်ကို အလွယ်တကူ ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ဆွန်ယားရှန်းကမူ သူမ၏အရည်အချင်းနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုအပေါ် အခြေခံ၍ သေချာရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏သိပ္ပံဘာသာရပ်မှာ ထူးချွန်ခြင်းမရှိ၊ သင်္ချာနှင့် ယုတ္တိဗေဒတွင်လည်း အားနည်းသည်။ သူမ၏အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ သူမ၏ရုပ်ရည်နှင့်အတူ စည်းရုံးပြောဆိုမှုနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏မိသားစုမှာ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်သော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းမရှိ၊ အလယ်အလတ်သာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏စာမေးပွဲရမှတ်များမှာ ကြိုးစားမှုကြောင့် ကောင်းမွန်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကြိုးစားလျှင် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်များသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမမှာ တက်ကြွသည့်စရိုက်ရှိပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးတွင်လည်း ထူးချွန်သည်။ သူမ၏ပညာရေးအရည်အချင်းဖြင့် အဆင့်မြင့်လူတန်းစားသို့ တက်လှမ်းရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူမသိသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် သူမ၏အလှတရားကို အသုံးချရန် အမြဲလိုလို တွေးတောနေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခင်က သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရိုးရှင်းနေသဖြင့် ထိုစိတ်ကူးမှာ ဝိုးတဝါးသာ ရှိနေခဲ့သည်။
တက္ကသိုလ်တက်ပြီး ဝမ်ယွီ နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်မူ ထိုစိတ်ကူးမှာ ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။
ချန်ဟောင်ရန်က သူမကို လိုက်ပိုးသောအခါ သူ၏လုပ်ရပ်များကြောင့် သူမ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူပေးခဲ့သည့်အိတ်မှာ သူမဘဝတွင် လက်ခံရရှိဖူးသမျှထဲတွင် အဈေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အရင်က ယောက်ျားလေးများ ပေးခဲ့သည့် လက်ဆောင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးများမှာ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်တတ်ကြသည်။ ချန်ဟောင်ရန်၏ ပညာအရည်အချင်း မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ ဝမ်ယွီ ၏ ချောမောခန့်ညားသည့် ရုပ်ရည်နှင့်တော့ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ချန်ဟောင်ရန်ကို လက်မခံသော်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ကို အချိန်ဆွဲထားခဲ့သည်။
ဆွန်ယားရှန်းသည် အတန်းချိန်ကြားတွင် ဝမ်ယွီ ကို ဖုန်းခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှစ်ခါမြည်ပြီးသည်နှင့် ဖုန်းချခံလိုက်ရသည်။ ထပ်မံခေါ်ဆိုကြည့်သော်လည်း ဖုန်းလိုင်းမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ မည်သူ့ဆီကမှ ဖုန်းပိတ်ဆို့ခံရဖူးခြင်းမရှိပေ။ ဝမ်ယွီ က သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို သူမ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သို့ WeChat စာပို့ပြီး အကြောင်းပြန်မလာသည့်အခါမှသာ သူက သူမကို ဖျက်ပစ်လိုက်မှန်း သိသွားသည်။ ထပ်မံ၍ စာပို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ “ဝမ်ယွီ သည် သူငယ်ချင်းစိစစ်ခြင်းကို ဖွင့်ထားသည်။ သင်သည် သူ၏သူငယ်ချင်း မဟုတ်သေးပါ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရန် တောင်းဆိုချက်ကို ပေးပို့ပါ။ အခြားသူက လက်ခံပြီးမှသာ စကားပြောနိုင်မည်” ဟု ပေါ်လာသည်။ ဆွန်ယားရှန်းမှာ ကြောင်အသွားပြီးမှ ဝမ်ယွီ က သူမကို ဖျက်ပစ်လိုက်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့… သူက သူမကို ကာကွယ်ဖို့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ဆွန်ခိုင် ထံသို့ WeChat စာပို့ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ ဆွန်ခိုင် က သူမကို နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်၏ အနောက်ဘက်တံခါးဝတွင် စောင့်နေရန် ပြောသည်။
ဆွန်ခိုင် မှာ ဝမ်ယွီ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို သူမကို အမြဲပေးနေကျဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ယွီ လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဆွန်ယားရှန်းက ယူဆလိုက်သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်သောအခါ သူမ ဝမ်းသာအားရ သွားခဲ့သည်။
ရောက်သောအခါ သူမမြင်ရသည်မှာ ဆွန်ခိုင် ကိုသာဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် မန်းရှင်းယွီတို့မှာ စားသောက်ဆိုင်သို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး ဆွန်ခိုင် က ဆွန်ယားရှန်းကို အချစ်ဖွင့်ပြောပြီး ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသည်။
ဆွန်ယားရှန်းက “သူက ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ရတာလဲ၊ စကားနဲ့ပဲ ရှင်းလို့မရဘူးလား၊ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အကြောင်း ပြောနေရင်လည်း စကားနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲလေ၊ ဘာလို့ အကြမ်းဖက်ရတာလဲ” ဟု မကျေနပ် ပြောဆိုနေသည်။
သူမ၏စကားများမှာ ရန်ဖြစ်သည့်ကိစ္စအပေါ် ရည်ရွယ်သည်မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏မကျေနပ်ချက်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ကောလာဟလများမှာ မှားယွင်းနေပြီး ရန်ဖြစ်ရာတွင် အကြမ်းဖက်ခဲ့သူမှာ ဆွန်ခိုင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏စိတ်ပျက်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဆွန်ခိုင် ၏စိတ်ပျက်မှုမှာလည်း ထင်ရှားသည်။ သူသည် နေ့လယ်စာပင် မစားတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားရာ ဂျီအန်းနင်း တို့မှာလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ကိုရှာရန် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် လူများပြွတ်သိပ်နေသော်လည်း ဆွန်ယားရှန်းက လူအုပ်ကြားထဲမှ ဝမ်ယွီ ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ မန်းရှင်းယွီနှင့် ဘိုင်လူတို့က သူမတွင် “ဝမ်ယွီ ရေဒါ” တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟုပင် သံသယဝင်မိကြသည်။
“ငါတို့ နည်းနည်းလောက် တိုးသွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား” ဘိုင်လူ၏မျက်လုံးများမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ကို ဘာပြောချင်သလဲဆိုသည်ကို ခိုးနားထောင်ချင်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်တာက… သူမ အဲဒီနေရာမှာတင် အချစ်ဖွင့်ပြောတော့မလို့လား။
အို… တွေးလေလေ သိချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။
တကယ်တော့ သူတို့က သွားရောက်ကြည့်ရှုလျှင်လည်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘိုင်လူမှာ ချန်ဟောင် ၏ရည်းစားဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း မှာလည်း ဝမ်ယွီ ၏ရည်းစား ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ မန်းရှင်းယွီမှာ ဘိုင်လူနှင့် အဆောင်အတူတူနေပြီး ချန်ဟောင် တို့အဆောင်နှင့်လည်း အတူတူ ပွဲတက်ဖူးသည်။ ဝမ်ယွီ နှင့် ဆွန်ခိုင် တို့အပြင် သူတို့အဆောင်မှ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကိုလည်း သူတို့သိသည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ ဆွန်ယားရှန်းထက် ပို၍ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဘိုင်လူက သူမ၏မေးခွန်းကို ဂျီအန်းနင်း ၏သဘောထားကို မေးမြန်းသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ အခုလို ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားနေသည့်အချိန်မျိုးတွင် ဂျီအန်းနင်း မှာလည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပတ်သက်နေသည်။
မန်းရှင်းယွီကလည်း ဂျီအန်းနင်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။
လူအုပ်ကြားမှတစ်ဆင့် သူမသည် ထိုသူတို့ရှိရာသို့ ငေးကြည့်သည်။ ဆွန်ယားရှန်းမှာ ဝမ်ယွီ နှင့် စကားပြောနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ မနှစ်မြို့သည့်ပုံပေါက်နေသည်။
သူမ အလွန်ရင်းနှီးသည့် ထိုမျက်နှာထားမျိုး၊ လျစ်လျူရှုပြီး ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာမျိုးဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ ဝမ်ယွီ ၏ စူးရှသည့် လှောင်ပြောင်မှုကို အမှတ်ရနေသည်။
အရင်ဘဝကဆိုလျှင် သူတို့သုံးယောက် တစ်ချိန်တည်း ဆုံမိပြီး ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ဆီကို ဦးတည်လာလျှင် ဂျီအန်းနင်း မှာ များသောအားဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေ့ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရှက်ရစရာကောင်းလောက်အောင် ပြုမူတတ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ကိုပင် ထိုသို့ပြုမူတတ်ရာ သူ၏အကြိုက်မဟုတ်သည့် ဆွန်ယားရှန်းအကြောင်း ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
ချမ်းသာသည့်မိသားစုမှ လူငယ်သခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏စိတ်နေသဘောထားမှာ သာမန်လူများထက် ပို၍ကြီးမားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြုပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သူဟု ဆိုနိုင်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူတို့ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဘိုင်လူမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး မန်းရှင်းယွီကို ဆွဲခေါ်ကာ နောက်မှလိုက်သွားသည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
မနေ့ညက ရန်ဖြစ်ရာတွင် ဆွန်ခိုင် က အဓိကဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း လက်သီးကို အရင်ဆုံး ထိုးခဲ့သူမှာ ဝမ်ယွီ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ပြင် ဝမ်ယွီ က ဟီရှန်တုန်းကို နောက်မှ သတိပေးခဲ့သည်မှာလည်း သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ကို လာရှာခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကားကို တိုက်ရိုက်ပြောရန်၊ ကွယ်ရာတွင် အတိုက်အခံပြုခံရသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်နှင့် ထိုသို့အသရေဖျက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ပြသရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူမ အားလုံးကို ကောင်းကောင်း စီစဉ်ထားသော်လည်း ဝမ်ယွီ က “ဪ… ဒါဆိုရင် သူပြောနေတာက မင်းကိုလား” ဟု ပြောလာသည်။
“ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ သူဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါသေချာမကြားလိုက်ရဘူး၊ သူ့စကားတွေကို ကြားရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရလို့ပဲ” ဟု သူက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဆွန်ခိုင် ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ ဒါနဲ့ မင်း သူ့ကို တွေ့သေးလား”
ဆွန်ယားရှန်းမှာ သူတို့ဆီသို့ သုံးလှမ်းသာ လှမ်းခဲ့ရသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးနှစ်လှမ်းကို ဆက်လှမ်းရန် ခက်ခဲနေသည်။ “ငါ ခုနကပဲ တွေ့လိုက်တယ်” ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။
ဝမ်ယွီ က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။ “သူ မင်းကို အချစ်ဖွင့်ပြောလိုက်တာလား”
ဆွန်ယားရှန်းမှာ စကားအသွားအလာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆွန်ခိုင် အချစ်မဖွင့်ပြောခင်ကပင် သူတို့အဆောင်၏ အဖွဲ့လိုက် Chat ထဲတွင် အရိပ်အမြွက် ပြောထားပြီးဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ထိုနည်းလမ်းကို မကြိုက်ပေ။ သူက ဆွန်ခိုင် သည် သူငယ်ချင်းများကြားရှိ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ယူမှုများကို အသုံးချကာ ဆွန်ယားရှန်းကို လက်လွှတ်ပေးရန် ဖိအားပေးနေသည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဆွန်ယားရှန်းကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။
အားလုံးမှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။
သူတို့အစားအစာများ ယူလာသောအခါ ချန်ဟောင် နှင့် အခြားတစ်ယောက်မှာ အဖွဲ့လိုက် Chat ထဲမှ စာများကို မြင်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ အဆောင်တွင် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အိပ်လေ့ရှိသော်လည်း သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည်။ သို့သော် ဆွန်ခိုင် က ထိုသို့သော နိမ့်ကျသည့်နည်းလမ်းများကို သုံးလိုက်သောကြောင့် ချန်ဟောင် မှာ အဆောင်အတွင်းရှိ ရင်းနှီးသည့်လေထုမှာ နောင်တွင် ပျက်စီးသွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူ အချစ်ဖွင့်ပြောလိုက်ပုံပဲ” ဝမ်ယွီ က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ငါတော့ အခုကစပြီး မင်းကို မရီးလို့ ခေါ်ရတော့မှာပဲ”
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ…” သူမ စကားပြောရန် အားထုတ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအိတ်က လှသားပဲ၊ ဟောင်ရန်က ဝယ်ပေးတာလား” ဟု ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ရုတ်တရက် စကားဆွံ့အသွားသည်။
သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဆွန်ခိုင် သည် ဝမ်ယွီ အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်း သူမသိသည်။ သို့သော် ဟောင်ရန်မှာမူ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။
ဖြစ်သည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ယွီ သည် ဆွန်ခိုင် ၏အချစ်ဖွင့်ပြောမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွန်ယားရှန်းကို စနောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဆွန်ယားရှန်း၏အိတ်အသစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သွားတော့သည်။
“အဲ့ဒါက… တနင်္ဂနွေနေ့တုန်းက အပြင်သွားစားရင်းနဲ့ သူရိုးရိုးပဲ ဝယ်ပေးလိုက်တာပါ” ဆွန်ယားရှန်းသည် တည်ငြိမ်နေဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ယုံကြည်မှုမှာ ယခင်ကလောက် မခိုင်မာတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ က မှုန်ဝါးဝါး ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟောင်ရန်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို မရီးလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဆွန်ယားရှန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် “မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့က…” ဟု ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားသည်။
“စကားမပြောခင် သေချာစဉ်းစားဦး” ဝမ်ယွီ က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “ငါတို့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ တခြားသူတွေကို ကစားတာက ငါတို့ပဲ၊ တစ်ဖက်လူက ငါတို့ကို ကစားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
“မင်း ဟောင်ရန်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သိရဲ့လား”
“သူက သဘောကောင်းပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တဲ့သူလို့ ထင်ရတယ်။ ငါ မင်းကို အကြံပေးရစေဦး၊ သူ့ကို မစော်ကားမိစေနဲ့။ သူ့ကို စော်ကားမိတဲ့သူတွေ ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်မလာကြဘူး”
“ငါတို့အားလုံးက ကလေးတွေမဟုတ်တော့တဲ့ လူကြီးတွေပဲ။ စကားပြောရင်ရော၊ လုပ်ရပ်တွေမှာပါ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ကြပါ”
ဝမ်ယွီ သည် ဆွန်ယားရှန်းကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ကြောက်ရွံ့စိတ် မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ယွီ ပြောနေတာက တကယ်ပဲ ဟောင်ရန်အကြောင်းလား။ အမြဲပြုံးရွှင်ပြီး ရက်ရောတတ်တဲ့ ဟောင်ရန်အကြောင်းလား။
ဝမ်ယွီ ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အသိစိတ်တစ်ခု သူမတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က သူမ၏နောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် “ခွင့်ပြုပါဦး” ဟူသည့် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆွန်ယားရှန်းသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ပြောနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ သဘောထားမှာ လျစ်လျူရှုသည့်ပုံစံ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် အေးစက်သည့်ပုံစံဖြစ်သော်လည်း ထိုအချက်က မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ မန်းရှင်းယွီမှာ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဖြစ်ရပ်များကို ကြည့်ရသည်ကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်သည့်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေနေသည်။
သို့သော် ဘိုင်လူမှာမူ အတင်းအဖျင်းပြောရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ဆွန်ယားရှန်းကိုလည်း သိပ်သဘောမကျသည့်အတွက် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ “ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေကို စပ်စုချင်စိတ်မှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။ ဝမ်ယွီ ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် ဆွန်ယားရှန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။
“တခြားသူတွေ စကားပြောနေတာကို ခိုးနားထောင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားနေရတာလဲ” ဟု သူမက အတန်းတူ ကျောင်းသူသုံးဦးကို စွပ်စွဲလိုက်သည်။
“ခိုးနားထောင်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဘိုင်လူက မကျေနပ်ဖြင့် ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
ဆွန်ယားရှန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ “မင်းတို့ ငါ့နောက်မှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းက ငါ့ထိုင်ခုံကို ပိတ်ရပ်ထားလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဆွန်ယားရှန်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေရတာလဲ” ဟု ပြောသည်။
သူသည် သူ့ဘေးရှိ လွတ်နေသော ထိုင်ခုံကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။