ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ ရုတ်တရက် အတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ကြောင်သွားသည်။ သူ အနည်းငယ် ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး ထရန်ကြိုးစားသော်လည်း အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ "ဝမ်ယွီ ဝမ်ယွီ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဆွန်ယားရှန်းတို့ကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် သူတို့အတန်းထဲတွင် ဝမ်ယွီ ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင်။ ဝမ်ယွီ နောက်တစ်ချက် ထပ်မထိုးမီမှာပင် ဆွန်ခိုင် က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး "မဆိုင်တာတွေ လျှောက်ပြောနေလို့ ခံရတာပဲ" ဟု ပြောရင်း နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။
ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဟဲ့ရှန်းဒုန်း၏ ပင်ကိုယ်တုံ့ပြန်မှုမှာ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ပြန်လည်ခုခံရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းဝင်များ ဖြစ်နေပြီး ဆွန်ခိုင် မှာလည်း အားအင်ချို့တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ အရင်က သိပ်မသန်မာခဲ့လျှင်တောင် တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းတွင် လေ့ကျင့်ထားသည့်အတွက် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ လက်သီးချက်အချို့ အဆက်မပြတ် ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြန်ထနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဆွန်ခိုင် အရက်မူးနေသည့်အတွက် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို ပိုမိုထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း အတော်အတန် သတိရှိနေပုံရသည်။ ဆွန်ခိုင် ကတော့ အတော်လေး မူးနေပုံပေါ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းဝင်များက ဆွန်ခိုင် ကို ထိန်းချုပ်ကာ တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ဟဲ့ရှန်းဒုန်း၏ ပိန်ပါးသောခန္ဓာကိုယ်ကို စိုးရိမ်နေကြပြီး ဆွန်ခိုင် ထပ်မံ၍ အကြမ်းဖက်လာမည်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်လိုကြသည်။
"သူ့ကို လက်မပါနဲ့! ဆက်လုပ်ရင် ရဲခေါ်လိုက်မယ်!" စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အော်ဟစ်ရင်း အပြေးရောက်လာသည်။
ချန်ဟောင် က လူတိုင်းကို ဆွန်ခိုင် ကို ထိန်းထားဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဆွန်ခိုင် ကို ကိုင်ထားရင်း နောက်တစ်ဖက်က ဝမ်ယွီ ၏ အဝတ်စကို ဆွဲထားသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသည့်ကြားမှပင် ချန်ဟောင် သည် ပထမဆုံး လက်သီးစတင်ထိုးခဲ့သူမှာ ဝမ်ယွီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။
ပိုင်ရှင်ရောက်လာသည့်အခါ ဝမ်ယွီ က သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ချန်ဟောင် ထံ ပေးလိုက်သည်။ ချန်ဟောင် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း သူသည် အတော်အတန် သတိရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဝမ်ယွီ ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် စကားပြောရန် သွားလိုက်သည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းဘက်တွင်မူ သူ၏ ဟာသအသင်းမှ သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို တွဲထူပေးနေကြသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း ဖုန်များပေကျံနေသည်။
ဝမ်ယွီ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦး၏ ခွန်အားနှင့်အတူ ဝမ်ယွီ ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာသည့်အခါ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းနှင့် သူ့ကို တွဲထူပေးနေသည့် အတန်းဖော်များမှာ မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။ ကံဆိုးစွာပင် သူတို့သည် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကို တိုက်မိသွားသဖြင့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းသည် ပါးစပ်သရမ်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆွန်ယားရှန်း၏ နောက်လိုက်အဖြစ် မကြာခဏ ပြုမူလေ့ရှိသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဆွန်ယားရှန်းက ဂျီအန်းနင်း အကြောင်း တစ်ခုခုပြောလိုက်လျှင် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းက "သူမက အရမ်းပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဝင်ပြောလေ့ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းကာ ဂျီအန်းနင်း ကို ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေရန် လုပ်ကြံပြောဆိုကြသည်။
ဝမ်ယွီ အမုန်းဆုံးအရာမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် သူပြောခဲ့သည့် "ဒါက တန်ပါတယ်၊ ငါ့မှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် သုံးထောင်တောင် ပေးလိုက်မှာ" ဆိုသည့် စကားပင်ဖြစ်သည်။
စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ယွီ သည် ထိုအချိန်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။
သို့သော် သူသည် အနည်းဆုံးတော့ သတိရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး "ဒါ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ" ဟု သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြောရင်း ဟဲ့ရှန်းဒုန်းဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
သို့သော် ခဏလေးကမှ ဟဲ့ရှန်းဒုန်းက ဆွန်ယားရှန်းအကြောင်းကို ကွယ်ရာတွင် ပြောလိုက်သည့်အခါ "ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောတဲ့ မိန်းကလေး" ဟု ပြောလိုက်သည့် လေသံနှင့် ပုံစံမှာ ဝမ်ယွီ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားခဲ့ရသည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်နေသည်။
အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားမိသည့်အတွက် အရက်၏ အာနိသင်ကလည်း အနည်းငယ် ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ဒေါသတရားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ရှေ့သို့ထွက်ကာ ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို လက်သီးတစ်ချက်နှင့် ထိုးချလိုက်သည်။
ဆွန်ခိုင် ပြေးလာမှသာ ဝမ်ယွီ သည် အလျင်အမြန်ပင် လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ဒါ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထပ်မံ၍ သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ပါးစပ်ကို သတိထား" ဝမ်ယွီ သည် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားသင့်လို့လား" ဟု ဆိုသည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်သာ ပြနိုင်တော့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းနှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆွန်ယားရှန်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်၊ အထူးသဖြင့် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းသည် အစောပိုင်းတွင် သူမကို ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေအောင် ပြောဆိုနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းသည် ဆွန်ယားရှန်းကို သဘောကျနေသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ အတန်းဖော်များ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမက သူ့ကို အရင်က အနည်းငယ် အရေးပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက သူမသည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူများနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီး သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
ထိုလူများအကြောင်း ပြောသည့်အခါတိုင်း ဆွန်ယားရှန်းသည် သူတို့၏ ဗဟုသုတ၊ အမြင်နှင့် အရည်အချင်းများကို အမြဲပြောလေ့ရှိပြီး ထိုအရာများဖြင့် လူအချို့ကို လှည့်စားကာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ မျက်စိရှင်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ရိပ်မိနေသည်။ ဆွန်ယားရှန်း သိကျွမ်းသည့် လူများမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။
သူတို့ထဲတွင် ဆွန်ယားရှန်းကို လိုက်ပိုးနေသည့် ကိန်းဘရစ်ချ်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရတစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ ယနေ့ သူကျောင်းသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ဆွန်ယားရှန်း GUCCI အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အရင်က ကိုင်ခဲ့သည့် ကိုရီးယားအမှတ်တံဆိပ်ငယ်များထက် အများကြီး အဆင့်မြင့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ ပါးစပ်သရမ်းသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ဆွန်ယားရှန်းကို လှောင်ပြောင်သည့် စကားအချို့ ပြောခဲ့ပြီး သူမသည် ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ဆိုခဲ့သည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းသည် ညနေပိုင်းတွင် အရက်အနည်းငယ် သောက်မိပြီး ဒေါသအလျောက် စားပွဲဝိုင်းတွင် လူများကို စတင်ဆဲဆိုတော့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ်ယွီ နှင့် ဆွန်ခိုင် တို့က ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းမှာ အခြားသူများနည်းတူ ဝမ်ယွီ နှင့် ဆွန်ခိုင် တို့သည်လည်း ဆွန်ယားရှန်းကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ဆွန်ခိုင် သူ့ကို ရိုက်နှက်စဉ်က ဆွန်ယားရှန်း၏ အမည်ကို ထည့်ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ဒေါသနှင့် အမျက်များအားလုံးသည် ဂျီအန်းနင်း ကိုသာ ရည်ရွယ်နေသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။
ချန်ဟောင် နှင့် လျော်ကြေးကိစ္စ ရှင်းပြီးနောက်နှင့် ဆိုင်ရှင်ကို စိတ်အေးစေပြီးနောက် ချန်ဟောင် သည် တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းမှ လူကောင်ကြီးများကို အရက်မူးနေသည့် ဆွန်ခိုင် ကို အဆောင်သို့ ပြန်ပို့ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ သည် ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို သတိပေးပြီး တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားနေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘာဘီကျူးဆိုင်မှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
"ဒီနေ့ မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ" ချန်ဟောင် က မေးမြန်းလိုက်သည်၊ "ဆွန်ယားရှန်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား"
"သူမနဲ့ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!" ဝမ်ယွီ သည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ချန်ဟောင် ကို တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ကျောင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကြစဉ် ချန်ဟောင် က "ဆွန်ခိုင် က အရမ်းကို မိုက်မဲတာပဲ" ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် နားလည်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ၊ "သူ့အကြောင်းကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းမှာ အသင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။
ချန်ဟောင် သည် ဆွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ကို သဘောကျနေကြောင်း လူမိုက်ပင် မြင်နိုင်သည်ဟု ခံစားရပြီး ဆွန်ခိုင် နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အာရုံလွှဲရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် ဆွန်ခိုင် ဆွန်ယားရှန်းကို ကိုယ်ခံပညာအသင်းသို့ ခေါ်လာသည့် အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ချန်ဟောင် သည် သူ့ကို တစ်ဦးချင်း ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က ဆွန်ခိုင် သည် ဆွန်ယားရှန်းကို သဘောမကျကြောင်း၊ သူမက အကူအညီတောင်း၍သာ ငြင်းမရဘဲ ကူညီပေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်လပင် မပြည့်မီမှာပင် သူသည် သူ၏ စကားကို သူပြန်လည် ငြင်းပယ်သလို ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ဆွန်ယားရှန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပပြီး လိမ္မာပါးနပ်ကာ ပရိယာယ်ကြွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမက ဆွန်ခိုင် ကို လှည့်စားနိုင်သည်မှာ မဆန်းပေ။ အပြစ်တင်စရာရှိလျှင် ဆွန်ခိုင် မိုက်မဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သိသော်လည်း ထိုအခြေအနေမှ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ အဲဒီမှာက ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဆွန်ခိုင် သည် သူတို့နှင့် အတန်းမတူသော်လည်း အဆောင်တစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် ပထမနှစ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာအသင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ အရက်မူးနေသည့်အချိန်တွင် သူ့ကို မတွေ့ချင်ပေ၊ သူ ပြဿနာရှာမိနိုင်သည်။
ချန်ဟောင် က သူ့ကို "ဒါဆိုရင် ကားမောင်းမပို့ခိုင်းလိုက်ပါနဲ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ မမောင်းနဲ့" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ချန်ဟောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ကားတံခါးဝတွင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ကားပေါ်မတက်တော့ဘဲ လမ်းတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူသည် KFC ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် လူနေအဆောက်အအုံများ ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး "အိပ်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "စာဖတ်နေတယ်၊ ဒီလောက်စောစော မအိပ်သေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က "ငါ မင်းတို့အိမ်အောက်မှာ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ အသံတွင် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ထပ်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က "ငါ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လိုက်တယ်…" ဟု ပြောသည်။
သူ မပြောခင်မှာပင် ဂျီအန်းနင်း က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "စောင့်နေ! ငါ ဆင်းလာခဲ့မယ်!"
ဖုန်းကျသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပြုံးကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
နှစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီတွင် ဂျီအန်းနင်း အောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
"ဘာလဲ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီလား" သူမသည် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး အဆောက်အအုံမှ မီးရောင်ဖြင့် သူ့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထိခိုက်မှုမရှိသည်ကို မြင်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"…" ဝမ်ယွီ သည် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာကို 'နောက်တစ်ခါ' လဲ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ရှင် အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေတာပဲ!" ဟု စွပ်စွဲသည်။
ဝမ်ယွီ က "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ငြင်းသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ရင်း စာရင်းထုတ်ပြလိုက်သည်၊ "ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ အဲဒီလူနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်၊ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်နဲ့လည်း ရှင် ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်လေ။"
ယခင်ဘဝက သူမကြောင့် သူ ရန်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း မရင့်ကျက်သည့်၊ ဒေါသကြီးသော လေလွင့်သူတစ်ဦးဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤဘဝတွင်မူ သူမသည် သူ၏ မသိခဲ့ရသေးသည့် ဘက်ပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမ၏ အထင်အမြင်များမှာ လွဲမှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ရင်း စერიယက်စ်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမှာ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် သို့မဟုတ် ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေခြင်းမှာ မကောင်းသည့်အရာဟုသာ ခံစားရသည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါဆို ဒီနေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
သူမသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခုချိန်ထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပိုးမခံရသေးသည့်အတွက် ဒီတစ်ခါတော့ သူမနှင့် မပတ်သက်လောက်ဟု ထင်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဘာမျှမဖုံးကွယ်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "မင်းအတန်းထဲက ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။ သူက မင်းတို့အတန်းထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောတယ်ဆိုပြီး အမှိုက်လို ပြောနေလို့ ငါ မကြိုက်တာနဲ့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်တာပါ။"
"ငါတို့အတန်းကလား" ဂျီအန်းနင်း အံ့သြသွားပြီး "ရှင်ဆိုလိုတာက ငါ့ကိုလား" ဟု မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမဟုတ်ဘူး" ဝမ်ယွီ ၏ အသံမှာ တိုးသွားပြီး သူ ဂျီအန်းနင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုခဏတာတွင် သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ၏ အိပ်မက်ထဲကအတိုင်းပင် လျစ်လျူရှုမှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ခဏလေးသာ ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။
"ရှင်…" ဝမ်ယွီ သည် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊ "လူတွေက အရင်က ရှင့်အကြောင်းကို ဒီလိုမျိုး ပြောဖူးလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် ပြန်မဖြေဘဲ ညဉ့်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခဏမျှ အသက်ရှူရပ်သွားပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်သည်၊ "အလယ်တန်းမှာလား၊ အထက်တန်းမှာလား။ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"
ဂျီအန်းနင်း က "ရှင် ဘာလို့ ဒါတွေကို မေးနေတာလဲ။ သူ့ကို သွားရိုက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအရာကိုပင် တွေးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ မေးခွန်းများကို ပြန်မဖြေဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်၊ "အဲဒီလူက ငါ့အကြောင်းကို ကွယ်ရာမှာ ပြောနေတာလား"
"မဟုတ်ဘူး" ဝမ်ယွီ က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "တခြားတစ်ယောက်အကြောင်းပါ"
ဂျီအန်းနင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် ဤဘဝတွင် ယခင်ဘဝကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ထပ်မဖြစ်တော့ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။
အထူးသဖြင့် ဆွန်ယားရှန်းက ဟဲ့ရှန်းဒုန်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်လိုက်သည့်အတွက် ဒီနေ့ ကျောင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ယခင်ဘဝတွင် အမှားများစွာ လုပ်မိခဲ့ကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သင့်သည် မဟုတ်၊ ပြန်လည်ခုခံခဲ့သင့်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည့်သူ၊ သူမအကြောင်း ကောလာဟလဖြန့်ခဲ့သည့် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို သိရှိရန် အာရုံစိုက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ငါ မပြောပြဘူး။ မမေးပါနဲ့တော့" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး "အဲဒီလူမိုက်က သူ မင်းကို ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ထားခဲ့လဲဆိုတာ မသိဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
"သူ မသိလောက်ပါဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် အကြည့်တို့ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အားမလိုအားမရဖြစ်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ သူ့ဆီတန်းတန်းမတ်မတ်သွားပြီး ငါ့အကြောင်း ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်လေ့ရှိလဲဆိုတာ ရှင်သိသားပဲ၊ အများစုက ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတာ။ ကိုယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူပြောမှန်းလည်း မသိဘူး၊ ဘာပြောမှန်းလည်း မသိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံချင်ရင်တောင် ဘယ်သူ့ဆီသွားပြီး ရှင်းပြရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။"
"ဒါပေမဲ့" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ အခုဆိုရင် အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့အကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောခွင့်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သူမ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကြောင့် ဝမ်ယွီ မှာ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်သွားရသည်။
"အဲဒီလို လူမိုက်မျိုးကို ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါလား၊ သင်ခန်းစာပေးလိုက်မယ်" သူ ဒေါသထွက်လာသည်။ "သူ နောက်တစ်ခါ ဘဝမှာ ငါ့ရှေ့မှောက်ကိုတောင် မပြောနဲ့၊ ရှင့်ကို ရန်စဖို့တောင် မဝံ့ရဲတော့ဘူးဆိုတာ ငါ ကတိပေးတယ်။"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ညဉ့်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်ဝန်းထဲက အကြည့်တို့ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စိုစွတ်နေသည့် ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ ရောယှက်နေသယောင် ရှိပြီး ဖတ်ရှုရ ခက်ခဲလှသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လေထဲတွင် လွင့်မျောလာသည့် သူမ၏ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
"ရပါတယ်" ဟု သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။"