ဤသည်မှာ စာအုပ်အခန်း Chapter 51 ၏ မြန်မာဘာသာပြန် ဖြစ်ပါသည်။
---
## ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ ကျွန်မ သူဌေးသားလေးရဲ့ ငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံခဲ့ရပြန်တယ်
### အခန်း (၅၁)
ဂျီအန်းနင်း နွေးထွေးမှုနဲ့ စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူမက ကားထဲမှာ အိပ်ငိုက်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး လုံးဝ အိပ်ပျောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ထူးဆန်းတဲ့ အထိအတွေ့က သူမကို နိုးထလာစေခဲ့ပါတယ်။
နွေးထွေးမှုက နှုတ်ခမ်းဆီကနေ လာတာဖြစ်ပြီး စိုစွတ်မှုက လျှာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါက ပေါ့ပါးစွာ စုပ်ယူပြီး ကိုက်ခဲနေတာကြောင့် အနည်းငယ် ကျဉ်စပ်စပ် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမကို ထိုင်ခုံနောက်ကျောဘက်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်ထားတာကြောင့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားလို့ မရအောင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း နိုးလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူမ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသက်ရှူသံကို သူမ ရလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu ပါပဲ။
Wen Yu က သူမ နိုးလာတာကို သတိပြုမိသွားတဲ့အတွက် နှုတ်ခမ်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခွာလိုက်ကာ သူတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားတွေ ထိလုမတတ် ဖြစ်နေစဉ်မှာ သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အနံ့က ရင်းနှီးပြီး ရိုးရှင်းနေခဲ့ပြီး အလုပ်ကြောင့် ကော်ဖီသင်းသင်းလေး အနည်းငယ် စွဲထင်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒီလောက်နီးကပ်နေတာကြောင့် အဲဒီအနံ့က သူ့ကို ဝန်းရံထားခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို မြန်ဆန်လာစေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ Wen Yu ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ထပ်မံ ဖိကပ်လာခဲ့ကာ သူ၏ အသက်ရှူသံက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu က အဲဒါကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမအပေါ် ဖိအားပေးမှုကို လျော့ချလိုက်ကာ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်သို့ လက်ကိုတင်ပြီး ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါတယ်။
ကားစက်ကို ပိတ်ထားပြီး မီးများကိုလည်း ငြှိမ်းထားခဲ့ပါတယ်။ ကားခေါင်မိုးရဲ့ အမှောင်ထုက သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့ပါတယ်။
မှိန်ဖျော့သော အမှောင်ထဲမှာ ဂျီအန်းနင်း က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး Wen Yu ရဲ့ မျက်တောင်များကို မြင်နေရကာ သူ၏ အသက်ရှူသံနဲ့အတူ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူပွတ်သပ်နေတဲ့ အသံကို ကြားနေရပါတယ်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ ပခုံးတွေဟာ Wen Yu ရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ပြေလျော့သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က သူမရဲ့ သွားများကို ဖြဲဟကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်လာခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu ရဲ့ အနမ်းတွေက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အခြားတစ်စုံတစ်ရာကိုပါ လုပ်ဆောင်ဖို့ စဉ်းစားလာတဲ့အထိ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အနမ်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu က လုံးဝ မကျေနပ်သေးပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ယုန်ပေါက်စလေးလို ပုံစံက သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
သူမမှာ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိတာ သေချာနေပြီး သူမရဲ့ တစ်ခါတရံ တဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်တဲ့ ပုံစံကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်တဲ့အခါ သူမကို မခြောက်လှန့်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ Wen Yu တွေးလိုက်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမက နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကို ထပ်မထိခိုက်ခွင့်ပြုတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“နောင်ကို ပိုဂရုစိုက်ပါ” လို့ သူက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လက်မနဲ့ ပွတ်သပ်ပေးရင်း သတိပေးလိုက်ပါတယ် - “ဘယ်သူနဲ့မှ အတူရှိနေချိန်မှာ အဲဒီလောက်ပေါ့ဆပြီး ရဲရဲတင်းတင်း အိပ်မပျော်သွားနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို ခေါ်သွားပြီး ရောင်းစားလိုက်ရင်တောင် နင် သိမှာမဟုတ်ဘူး”
သူ၏ အသံက အနည်းငယ် ဩရှနေပြီး ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒနဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားမှုကို ခံစားမိနေခဲ့ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ မီးစွဲလောင်နေသလို သူမကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ယခင်ဘဝတုန်းက သူမက သူ့ရဲ့ ဒီမီးလျှံကို ရွံရှากပြီး ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆန္ဒပြင်းပြမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဩရှနေတဲ့ သူ့အသံက သူမရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး အဲဒီလောက်နီးကပ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မြင်နေရကာ သူ၏ လျှာက သူမကို ခဏတာ လျက်ပြီး ပြန်ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမမှာ ရွံရှာတဲ့ ခံစားချက် မရှိတော့ပါဘူး။ အစား သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
အဲဒါက ပူစပ်စပ်နဲ့ စိုစွတ်နေခဲ့ပါတယ်။
“နင်က…” ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အသံက ပုံမှန်နဲ့ မတူဘဲ - “နင်က အခြားလူမှ မဟုတ်တာ…”
ဒါကို ကြားတော့ Wen Yu က အသံတိုးတိုးနဲ့ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့လက်က နှုတ်ခမ်းကနေ လည်ပင်းဆီသို့ လျှောကျသွားခဲ့ပါတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ သူက သူမရဲ့ ဖြူစင်နုနယ်တဲ့ လည်ပင်းကို ခဏလောက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် လည်ပင်းမှာ ကြက်သီးမွှေးညင်း ထသွားတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ခုစလုံးက သူ့ကို ကျေနပ်စေခဲ့ပါတယ်။
“ကားပေါ်က ဆင်းတော့!” လို့ သူက နောက်ဆုံးမှာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့လေသံက သူမကို မောင်းထုတ်နေသလိုမျိုး အနည်းငယ် အတောမသတ်နိုင်အောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း လည်း မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu လည်း ကားပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကော်လားကို ဖြေော့လိုက်ပါတယ်။
အေးမြတဲ့ ညလေညင်းက ကားထဲက ကြွင်းကျန်နေတဲ့ အပူချိန်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြပါတယ်။
အမှန်တရားက သက်သေပြနေတာပါပဲ၊ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့တဲ့ နေရာတစ်ခုထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြတဲ့အခါ မရေရာမသေချာမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာဖို့ အရမ်းလွယ်ကူသလို အဲဒီ မရေရာတဲ့ လေထုက သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မှေးမှိန်သွားစေဖို့လည်း အရမ်းလွယ်ကူလှပါတယ်။
“သွားကြရအောင်” Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း ဆီသို့ လက်ကမ်းပေးရင်း - “ငါ နင့်ကို အိမ်လိုက်ပို့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်နှာက နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက သူမရဲ့ လည်ပင်းမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး Wen Yu ရဲ့ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
Wen Yu ရဲ့ လက်ကြီးက သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပါတယ်။ အနည်းငယ် ဆွဲခေါ်ရင်းနဲ့ သူမကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
---
အဲဒီညက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ စိတ်ဟာ အိပ်ပျော်နိုင်လောက်အောင် ငြိမ်ကျမသွားခဲ့ပါဘူး။
သူမ ပင်ပန်းနေပေမဲ့ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျောက်သွားတဲ့အခါမှာလည်း ရှုပ်ထွေးပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့ပါတယ်။
အိပ်မက်ထဲမှာ Wen Yu ချည်းပါပဲ — တစ်ခါတရာ အာဏာရှင်ဆန်ပြီး တစ်ခါတရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ယခင်ဘဝက လား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိဘဝက လားဆိုတာကို မခွဲခြားနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီစနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ Wen Yu ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့ပါတယ်။ တနင်္ဂနွေမနက်မှာ သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ ရေချိုးပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အိမ်ကို မိဘတွေထံ အလည်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲက လေထုကတော့ အဲဒီလောက် မကောင်းလှပါဘူး။
သူ ရောက်ရောက်ချင်း အိမ်စောင့်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြပါတယ် - “မစ္စတာဝမ်နဲ့ ဇနီးသည်တို့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး သူမ ထွက်သွားခဲ့တယ်”
Wen Yu ရဲ့ စိတ်ကောင်းတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး “ဘာလို့လဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“မသိဘူး။ မနက်ပိုင်းတုန်းက အတွင်းရေးမှူး Chen ရောက်လာခဲ့တယ်၊ အတွင်းရေးမှူး Chen ပြန်သွားပြီးနောက် သူတို့ စတင် ရန်ဖြစ်ကြတာပဲ” လို့ အိမ်စောင့်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။ “တံခါးပိတ်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဝင်မစွက်ဝံ့ဘူး”
“ငါ့အဖေရော?”
“သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ထွက်မလာသေးဘူး။ နေ့လည်စာ စားချင်စိတ် မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်”
Wen Yu က စာကြည့်ခန်းသို့ တန်းတက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး Wen Guoan စကားမပြောရသေးမီမှာပဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကာ ဘာမှမသိဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးပြီး - “အဖေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
Wen Guoan က စားပွဲခုံနောက်မှာ ထိုင်နေပြီး သားရေထိုင်ခုံကြီးရဲ့ ကျောကို မှီနေခဲ့ကာ အမှန်တကယ်ပဲ မျက်နှာမကောင်းလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး Wen Yu ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေးကို အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားစေခဲ့ပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ ဖိုင်တွဲကို ပိတ်ကာ ဆွဲထုတ်ခုံထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။ သူက “မင်း မနက်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“လက်ဝှေ့ထိုးသွားတာ” Wen Yu က ရန်ဖြစ်တဲ့အကြောင်းကို မပြောဘဲ လျှောက်လာကာ စားပွဲပေါ် လက်ထောက်လိုက်ပြီး - “ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်။ အဖေ ထမင်းစားပြီးပြီလား?” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူပြောတာကို ကြားတော့ Wen Guoan လည်း ဗိုက်ဆာလာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူက မီးဖိုချောင်သို့ အတွင်းလိုင်းနဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စားဖိုမှူးကို နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
အစားအသောက်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားတဲ့ Wen Yu က အားရပါးရ စားသုံးလိုက်ပါတယ်။
သူ့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်ကာလမှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရဲ့ ဆဲလ်တိုင်းက အင်အားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့နဲ့အတူ ထမင်းစားရင်း Wen Guoan လည်း ထမင်းတစ်ဝက် ပိုစားဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
စွမ်းအင်အပြည့်နဲ့ သန်မာတဲ့ သားကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ Wen Guoan ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Cheng Lian နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ သူ ထပ်မပြောလာခဲ့ပါဘူး။
သူ မပြောတာကြောင့် Wen Yu လည်း မမေးခဲ့ပါဘူး။ မိဘတွေ ရန်ဖြစ်ကြတဲ့အခါ ကလေးတွေက အမြဲတမ်း စိတ်ရှုပ်ရတာပါပဲ၊ ဘယ်သူကများ အဲဒီလို ကိစ္စတွေကို ဝင်စပ်စုချင်မှာလဲ? အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကတော့ သူ့အဖေ အစားကောင်းကောင်းစားပြီး ဒေါသမထွက်အောင် လုပ်ဖို့ပါပဲ။
Wen Yu က လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မိသားစုကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ နားမကြား၊ အပြောမတတ်ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ ပညာကို ကျွမ်းကျင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သူက Wen Guoan နဲ့အတူ နေလည်ခင်းတစ်ခင်းလုံး အဖော်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်။ Wen Guoan က သူ့ရဲ့ ပညာရေးကို ဂရုစိုက်တာကြောင့် အကြောင်းအရာတွေကို စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu က လုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှု (enterprise management) ကို သင်ယူနေခဲ့တာပါ။
Wen Yu အဓိကဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်တုန်းက စီးပွားရေးကျောင်းထဲမှာ စီးပွားရေးပညာ၊ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေက လူကြိုက်များတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ ဖြစ်ကြပြီး ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုက အလူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
သို့သော်လည်း Wen Yu ရဲ့ အဓိကဘာသာရပ်ကို Wen Guoan က ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက လူကြိုက်များတဲ့ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှု ဘာသာရပ်ကို ကျော်သွားခဲ့ပါတယ်။
ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုတာ လစာကောင်းပြီး ထိပ်တန်းလူတန်းစားတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ Wen Guoan ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုတာ ဘာလဲ? အဲဒါက ကိရိယာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဆင့်မြင့် အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး အမြင့်ဆုံး အခေါင်အဖျားကို ရောက်သွားတာတောင် သူ့ဇနီးလို CFO တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။
Wen Yu က သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ ဦးဆောင်ကိုင်တွယ်သူ ဖြစ်လာရမှာပါ။ သူက ငွေကြေးဆိုင်ရာ လက်တွေ့ကျတဲ့ ရှုထောင့်တွေကို အနီးကပ် နားလည်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူလိုအပ်တာက ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ရှုထောင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့၊ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံပုံကို သင်ယူဖို့နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကို သင်ယူဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူက Wen Yu ကို လူကြိုက်များတဲ့ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှု ဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးခဲ့ပါဘူး။ အစား သာမန်ကျောင်းသားတွေက အလွယ်တကူ ဝေဖန်တတ်ကြပြီး အလုပ်ရှာရခက်တဲ့ Jack-of-all-trades လို့ခေါ်တဲ့ လုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှု ဘာသာရပ်ကို ညွှန်ပြပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက Wen Yu အတွက် မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
သာမန် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသားတွေက လိုအပ်တဲ့ အမြင်ကျယ်မှုကို မပိုင်ဆိုင်ကြဘဲ မိဘတွေကလည်း အမြဲတမ်း လမ်းပြပေးနိုင်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ အများဆုံး ပုံစံဥပမာတစ်ခုပါပဲ။ သူမမှာ လမ်းပြပေးမယ့် မိဘတွေတောင် မရှိပါဘူး။ သူမအနေနဲ့ ဝင်ခွင့်လက်ကမ်းစာစောင်ကို ကိုင်ပြီး ငွေကြေးအခက်အခဲတွေကို စဉ်းစားကာ စီးပွားရေးကျောင်းကို ရွေးချယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရပြီး ရွေးချယ်စရာတွေထဲကမှ ဝင်လို့ရမယ့် ဘာသာရပ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ရတာပါ။
Wen Yu က စာကျက်ရင်းနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးနေခဲ့တာပါ။ လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းက အမှန်တရားကို သိရှိစေပြီး Wen Guoan ရဲ့ ကာကွယ်လမ်းပြမှုအောက်မှာ သူဟာ အသက်ငယ်ပေမဲ့ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ နေရာကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကာ အကြီးအကဲ အများအပြားရဲ့ အားပေးမှုကို ရရှိထားတဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
သေချာတာကတော့ သူဟာ ကျောင်းမှာ သင်ကြားပေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အခြားသူတွေထက် ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူ့ရဲ့ အဓိကဘာသာရပ် စာမေးပွဲရလဒ်တွေက အမြဲတမ်း ထူးချွန်ခဲ့ပါတယ်။ ယခင်ဘဝတုန်းက ဂျီအန်းနင်း က Wen Yu ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပြသနေတဲ့ ပျော်ပါးသောင်းကျန်းတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ သူက စာ semesters တိုင်းမှာ ပညာသင်ဆု ရရှိခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။
---
ဒီစနေ၊ တနင်္ဂနွေက လူတိုင်းအတွက် မတူညီကြပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း မတူညီတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါတယ်။
တနင်္လာနေ့မှာ ဂျီအန်းနင်း စာသင်ခန်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ Meng Xinyu ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ် - “နင် ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းအဝိုင်း (friend circle) ပို့စ်တွေကို မြင်လိုက်ရလား?”
ဂျီအန်းနင်း က “ဘာလဲဟင်?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“နင် သူငယ်ချင်းအဝိုင်းကို မစစ်ဆေးဘူးဆိုတာ ငါ သိထားတာပေါ့! အင်တာနက်ဒေတာ ပလန် ဝယ်ထားပါဦး” လို့ Meng Xinyu က ညည်းတွားလိုက်ပါတယ် - “Chen Hao က Bai Lu ကို အချစ်ကြေညာလိုက်ပြီ!”
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် - “ပြီးတော့ရော?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“သေချာတာပေါ့၊ သူမ လက်ခံလိုက်တာပေါ့!” Meng Xinyu က သူမကို မျက်စပစ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက်တာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် Bai Lu ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် ငြိမ်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ စနောက်မှုကို ခံရတာကြောင့် သူမ မျက်နှာပူတော့တာ မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ “ငါ ဒါတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီ” ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါ်နေခဲ့ပါတယ်။
တနင်္လာနေ့ညမှာ ဂျီအန်းနင်း က တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းသွားလုပ်ခဲ့ပြီး Chen Hao ကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုခဲ့ပါတယ်။ Chen Hao က အရူးလို ပြုံးဖြီးနေခဲ့ပါတယ်။
“နင်တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?” Wen Yu က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“Chen Hao က အခု လူပျိုကြီး မဟုတ်တော့ဘူးလေ” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးပြီး ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ!” Wen Yu က Chen Hao ရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နဲ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ် - “နင် ငါတို့ကို တစ်ဝိုင်း ကျွေးရမယ်နော်! မဖြစ်မနေ ကျွေးရမယ်!”
Chen Hao အသက်ရှူလို့ မရတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ် - “သေချာတာပေါ့၊ သေချာတာပေါ့! ငါ မကြာခင် နင်တို့ကို ရယ်ဒီတွေ ကျွေးမယ်!”
အခြားကောင်လေးတွေလည်း ဝိုင်းပြီး စနောက်ခဲ့ကြပါတယ်။
လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း ကို သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက ပြုံးပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်။
ကောင်လေးတွေအုပ်စုကြားထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်နေတာက ပျော်စရာသိပ်မကောင်းသလို ကောင်လေးတွေလည်း အကြပ်ရိုက်သွားနိုင်ပါတယ်။ သူမက သူတို့ရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ ဝင်ရှုပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
Wen Yu ကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဘဲ သူမကို လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးမှ Chen Hao နဲ့ အခြားသူတွေဆီ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ လူတိုင်းကို ကျွေးမယ့်နေရာက ကျောင်းနဲ့ နီးတဲ့ ခေါက်ဆွဲကင်ဆိုင် (skewer restaurant) ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားတွေကြားမှာ ရေပန်းစားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
Wen Yu က အထဲဝင်လာရင်း တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ် — He Xiangdong ပါပဲ၊ သူ့အိမ်မက်ထဲမှာ “ငါ ယွမ်သုံးထောင် ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်” လို့ ပြောခဲ့တဲ့ လူပါပဲ။ သူက ဂျီအန်းနင်း နဲ့ အတန်းတူ ဖြစ်ပါတယ်။
Chen Hao ရဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ကင်စရာတွေ မရောက်လာသေးခင်မှာတင် ကောင်လေးတွေက အရက်စတင် သောက်နေကြပါပြီ။
Wen Yu ရောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်လို့ Chen Hao ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ Chen Hao က Wen Yu နဲ့ အတန်းတူ၊ အိပ်ခန်းတူ၊ ကလပ်တူ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်။ Wen Yu ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုးကြိတ်ချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
ဒါက Chen Hao ကို အံ့သြသွားစေခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu နဲ့ ဂျီအန်းနင်း တို့ စောစောက သူမကို လိုက်ပို့တုန်းက ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြလို့လား?
“အန်းနင်း ပြန်သွားပြီလား?” လို့ Chen Hao က စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။
“အင်း” ဂျီအန်းနင်း အကြောင်းကို ပြောလိုက်တာနဲ့ Wen Yu ရဲ့ အကြည့်တွေက သိသာစွာ နူးညံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
Chen Hao စိတ်အေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ကင်စရာတွေလည်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ကာယ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားကြတဲ့ သန်မာတဲ့ လူငယ်အုပ်စုက အစားအစာအတွက် စတင် လုယက်စားသုံးကြပါပြီ။
စားရင်းနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မေးလိုက်ပါတယ် - “ဟေး၊ အစ်ကိုကြီး၊ နင်နဲ့ အန်းနင်းကြားက အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ? နင် သူမနောက်ကို လိုက်နေတာ အတော်ကြာပြီဆိုတာ ငါတို့ အားလုံး သိတယ်။ အောင်မြင်သွားပြီလား? သူမက အခု နင့်ကောင်မလေး ဖြစ်သွားပြီလား?”
Wen Yu က စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ပြီး အဲဒီကောင်လေးကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပါတယ် - “ဘာကို ‘အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ’ လို့ ပြောနေတာလဲ? သူမက ငါ့ကောင်မလေးလေ!”
ကောင်လေးတွေ ဆူညံသွားကြပြီး မေးခွန်းတွေ၊ စနောက်မှုတွေနဲ့ ပစ်ခတ်ကြပါတော့တယ်။
Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း နဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို ဒီကောင်လေးတွေကို ဖรီဖรီပြာပြာ ပြောပြမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
“သောက်ကြရအောင်၊ သောက်ကြရအောင်!” သူက သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို လမ်းကြောင်းလွှဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
Chen Hao က “နင်ရော သောက်မှာလား? နင် ဒီနေ့ ပြန်မှာလား?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က ပုံမှန်အားဖြင့် ကားမောင်းတာကြောင့် ယေဘုယျအားဖြင့် အရက်မသောက်ပါဘူး။ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် Wen Guoan က သူငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန် တင်းကျပ်ခဲ့တာပါ။
“ငါ မပြန်ဘူး။ ဒီည အဆောင်မှာပဲ အိပ်မယ်” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ငါ့မှာ အဲဒီမှာ အိပ်ရာရှိတယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့လည်ခင်း အိပ်စက်ဖို့ သုံးတာ၊ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ညအိပ်တယ်။ အဆောင်မှာ ရေချိုးခန်းလည်း ရှိတယ်”
ကောင်လေးတွေ စုဝေးကာ အသားစား၊ အရက်သောက်၊ စကားစမြည်ပြောနဲ့ တကယ့်ကို တက္ကသိုလ်ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်လေးကို ခံစားနေကြပါတယ်။
ရှည်လျားပြီး သန်မာတဲ့ လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း Chen Hao က သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အောက်မှာ သူဟာ အမှန်တကယ်တော့ အလွန် ထိလွယ်ရှလွယ်တဲ့သူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိထားပါတယ်။ မဟုတ်ရင် Wen Yu က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရေး အားကစားကလပ်ရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို တာဝန်ယူရတဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ခန့်အပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ Chen Hao က Sun Kai ကို ပြောလိုက်ပါတယ် - “ဖြည်းဖြည်းသောက်စမ်း! နောက်မှ ပြန်တဲ့အခါ အရက်မမူးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို အိမ်သာထဲ နှစ်ပစ်လိုက်မယ်နော်!”
Chen Hao နဲ့ Wen Yu တို့ရဲ့ တက်ကြွနေတဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ ယှဉ်ရင် Sun Kai ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အများကြီး ကျဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။
Chen Hao ပြောတာကို Sun Kai က ခေါင်းညိတ်တုံ့ပြန်လိုက်ပေမဲ့ အရက်ဆက်သောက်နေခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ မူးလာခဲ့ပါတယ်။
လူတွေ မူးလာတဲ့အခါ သူတို့ပြောတဲ့စကားကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပါဘူး။
“သူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အခု ငါ့ရဲ့ WeChat မက်ဆေ့ဂျ်တွေကိုတောင် ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ ငါတို့က ကျောင်းတူတူက အတန်းဖော်တွေလေ။ ဟေး၊ သူမက အရင်တုန်းက ငါ့ကို ‘အစ်ကို Sun’ လို့ ခေါ်ခဲ့တာ၊ အခုကျတော့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတယ်။ တစ်ခါကျရင် ငါ့ကို လိုချင်သလိုလို၊ တစ်ခါကျရင် မလိုချင်တော့သလိုလို။ ငါ့ကို အသုံးချပြီးမှ စွန့်ပစ်လိုက်သလိုပဲ!” လို့ သူက ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu နဲ့ Chen Hao တို့ကို စနောက်နေကြတဲ့ ကောင်လေးတွေလည်း ရုတ်တရက် နားမကြား၊ အပြောမတတ်ဟန်ဆောင်သွားကြပါတော့တယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ Sun Kai ဂျီကျနေတဲ့ “သူ” ဆိုတာ ဂျီအန်းနင်း နဲ့ အတန်းတူ ပထမနှစ်ကျောင်းသူ Sun Yaxian ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
Sun Yaxian က Sun Kai နဲ့ စကားပြောလာတာ Wen Yu နဲ့ ပိုနီးကပ်လာဖို့ သက်သက်ဆိုတာ အားလုံး သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Sun Kai က ဦးနှောက်လွတ်သွားပုံရပြီး WeChat မှာ သူမနဲ့ မက်ဆေ့ဂျ်တွေ အပြန်အလှန် ပို့ကာ သူမကို ရူးသွပ်သွားခဲ့တာပါ။
သူက လူမိုက်ဖြစ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမက ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်လွန်းလို့လား?
Wen Yu လည်း စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး အားလုံးက ဒီအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရတာ အဆင်မပြေဖြစ်နေကြတာကြောင့် ဆူဆူညံညံနဲ့ ဖန်ခွက်တွေ တိုက်ကြကာ Sun Kai ရဲ့ စကားကို မကြားယောင်ဆောင်နေခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာအလျောက်ဆိုသလို အိမ်နီးချင်း စားပွဲဝိုင်းက လူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကနေ “Sun Yaxian” ဆိုတဲ့ နာမည်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
He Xiangdong က အနည်းငယ် မူးနေပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပါတယ် - “ငါ သူ့ကို မြင်ဖူးသွားပြီ! သူမက ပစ္စည်းဥစ္စာကို တပ်မက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ!”
Sun Kai က မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပဲ Wen Yu က အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
He Xiangdong ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့အခါ လက်သီးချက်တစ်ခုက သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပါတော့တယ်! သူက ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ စားပွဲဝိုင်း လဲကျသွားပြီး ဝိုင်တွေ နေရာအနှံ့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ယောက်ျားလေး ဖောက်သည်တွေက တွေဝေသွားကြပြီး မိန်းကလေး ဖောက်သည်တွေက အော်ဟစ်ကြတာကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပါတော့တယ်။